Er is nogal wat te doen geweest betreffende deze plaat van Axl Rose, egotripper en controlefreak eerste klas. ‘Chinese Democracy’ zal wel z’n magnum opus zijn, want het heeft veertien geduurd om de plaat af te krijgen …een krankzinnige historie, gestart in ’94, waarbij we je de details besparen. Bon, de plaat is nu af en kan maar matig overtuigen…een handvol rockers dito gitaarsoli en slepende ballads verwijzen naar de hoogdagen van de ‘Use your Illusions’, ‘Appetite for destruction’ en ‘G’R Lies’, zoals “There was a time”, “Catcher in the rye”, “Sorry”, “I.R.S.” en de titelsong. De uitstapjes naar flamenco en funk of de inbreng van piano, orkestraties en de Beatlesque tunes kunnen ons niet over de meet trekken van een hecht klinkende, spannende plaat.
Kortom, ware het niet dat we 14 jaar moesten wachten, zou de plaat snel in de vergaarbak geraakt zijn. Maar Axl Rose schreeuwde door de jaren om aandacht en heeft die, ondanks het groots vrijgemaakte bedrag, verkregen met een grillige, spanningsloze plaat.
Na vier jaar heeft de Duitse Thrashlegende Kreator eindelijk nog eens een nieuwe schijf uitgebracht, getiteld ‘Hordes Of Chaos’. Eén feit dat al zeker is, Kreator heeft niet aan kwaliteit en agressie ingeboet. Integendeel, deze plaat klinkt een stuk agressiever dan voorganger ‘Enemy Of God’. Minder melodie en meer straight in your face.
De heren vliegen er al onmiddellijk in met het titelnummer “Hordes Of Chaos”, waarvan het refrein me maar niet kan loslaten. Dit is ook het geval voor “Warcurse”, wat mijn favoriet is van het album. Wat een heerlijke riff toch en zanger Mille klinkt lekker kwaad.
Andere uitschieters op deze prachtcd zijn “Escalation”, het kalm beginnende “Amok Run” en natuurlijk “Radical Resistance”, een nummer met een killer refrein dat ook lekker in je hoofd blijft zitten. Kijk, als je houdt van een lekker potje Thrash Metal, dan kun je er zeker niet aangedaan zijn met deze cd! Zij die de limited edition kopen, krijgen een bonusdvd en een heel geslaagde verpakking. Dik de moeite dus!
De lieftallige bevallige Heather Nova heeft een nieuwe plaat uit; songs in al z’n eenvoud en schoonheid geschreven en gespeeld, geënt op haar akoestisch gitaarspel, ondersteund door enkele viool- en strijkerpartijen, maar ondanks haar kristalheldere stem dito emotionele lading zijn de kippenvelmomenten en het beklijvende aspect van het vroegere werk ‘Oyster’, ‘Siren’ of ‘South’ grotendeels op het achterplan geraakt.
Ingetogen, sfeervol innemend materiaal, waarvan “Ride”, “Beautiful storm”, “Maybe tomorrow”, “Out on a limb” en het forser klinkende “Always Xmas” het sterkst boeien.
’The Jasmine Flower’ verschijnt drie jaar na ‘Red bird’ en vijf jaar na ‘Storm’. Het waren cd’s die het ook moesten hebben van een handvol puike songs, maar niet de ganse cd over de meet van de overtuiging trokken. Het is me duidelijk dat ze nu meer dan ooi gerust de tijd mag nemen voor een volgende intens sterke plaat …
Een onvoorwaardelijk respect hebben we voor Emmylou Harris, de 61 voorbij en nog niks ingeboet van haar heldere, indringende, gouden fluwelen stem. Ze heeft de status van een levende legende, want in haar bijna veertigjarige carrière heeft ze een eigen weg gebaand binnen de country, folk, pop en rock..Haar slepende americana/country klinkt hartverwarmend, broeierig, pakkend en beklijvend! Dankzij Daniel Lanois gaf ze in ’95 haar geluid een nieuwe dimensie, door een spannende dreiging, met de plaat ‘Wrecking Ball’.
Deze grande dame liet op de daaropvolgende platen een traditioneler geluid horen. Daar zal de samenwerking met Mark Knopfler van op ‘All the roadrunning’ wel voor iets hebben tussen gezeten. En de covers die we horen, slaagt ze erin een eigen toets te geven, die nauwelijks herkenbaar zijn met het originele!
’All I intended to be’ is een logisch vervolg op haar plaat van vijf jaar terug ‘Stumble into grace’. Ze beleeft nog steeds het nodige spelplezier en weet na al die jaren nog even vriendelijk en charmant voor de dag te komen. Niet voor niks staat ze in de ‘Country Music Hall Of Fame’.
Een uitgebreid instrumentarium van akoestische gitaren, mandoline, dobro, steelpedal, contrabas, viool, toetsen en percussie zorgen voor overtuigend sfeervol en ontroerend materiaal. “Shores of white sand” en “Broken man’s lament” zijn de uitschieters.
Kortom, muzikale levenswijsheid gebundeld in een tijdloos, melancholisch americana/rootsrock geluid!
Upcoming sensatie wordt de knappe Zweedse Lykke Li (Zachrisson). Muzikaal wordt ze in één rits samen genoemd met Robyn, The Cardigans, Björk en Stina Nordenstam, door haar hoog uithalende vocals. De kunst van het melodieus songschrijven op dit debuut wordt gehaald ten huize Björn Yttling (bekend van Peter, Björn en John). Inderdaad, ‘Youth Novels’ bevat een fraai staaltje dromerige trippop, gelinkt aan indie en electro, en gedragen door haar hemelse, kinderlijk aandoend stemmetje; ook de andere dames hun stemmen klinken hoog en hebben soms iets mee van een koorzang. Ondanks het melodieuze karakter, zijn de songs boeiend, avontuurlijk, subtiel, doordacht en erg gevarieerd. Een afwisselend instrumentarium, naast de elektronica (beats), zorgt voor sfeerschepping en maakt het geheel uiterst sfeervol, broeierig, groovy en soms niet-van-deze-wereld. Luister maar eens naar “Dance, dance, dance”, “I’m good, I’m gone”, “Tonight”, “Breaking it up” en “Everybody but me”. Op het onschuldig kwetsbaar “My love” klinkt Lykke Li als een ‘My Boy Lollipop’. Meer innemend, donker en gewaagd zijn “Melodies & desires”, “Let it fall”, “Little bit”, “This trumpet in my head”, “Complaint department” en “Time flies”.
Dit is een niet te onderschatten, uiterst geslaagd plaatje van deze bevallige dame, dat technisch vernuftig in elkaar zit.
In het rijtje van de electro dance rock kunnen we van nu af aan ook Late of the Pier plaatsen. Het kwartet breit moeiteloos electro, indie, wave, retro, postpunk en psychedelica aan hun poprockmelodieën. Ze putten uit het verleden van Devo, Numan en Zappa. Het kwartet kan avontuurlijk te werk gaan, want nummers als “The bears are coming”, “Whitesnake”, “VW”, “Mad dogs and Englishmen” en “Bathroom gurgle” ondergaan weirde opzwepende ritmes, onverwachtse wendingen en hebben een vleugje distortion. “Broken”, “Space and the woods”, “Random firl”, “Heartbeat” en “The enemy are the future” zijn toegankelijker, klinken directer en beschikken over de juiste beat en drive. ‘Move your body to the bassline!’ scandeert het gezelschap, wat hen naast een Rapture, Klaxons en Hot Chip plaatst.
Drie jonge Franse twintigers uit Parijs weken een paar geleden uit naar Londen en namen daar hun debuutplaat ‘Reality Check’ op. We horen gave, to-the-point, broeierige, springerige indiegitaarpop met dromerige toetsen. Het zijn behoorlijk in-your-face nummers met hitpotentie, en hebben licht aangebrande, provocerende doch geniale teksten (in het Engels, met een Frans accentje!). Een snedige, eenduidige homogene aanpak. Met een knipoog naar Nada Surf. Goed onderbouwde, eenvoudige, aanstekelijke melodieën, waarbij een handvol singles te horen zijn: “Homecoming”, “Love no”, “Make it happen” en “Starlett Johansson”, persiflage aan de actrice/zangeres Scarlett Johansson. Of er is de ‘90’s indie van Pale Saints en Inspiral Carpets, te horen op het afsluitende “End of the road”. Ondanks het sfeervolle materiaal op het tweede deel van de cd, klinken de songs minder boeiend en vervallen ze in wat teveel van hetzelfde …
Een soort van metalcore meets Gothenburg, Metal meets poppy hardrock, zo kun je dit album het best beschrijven denk ik. Dit album, getiteld ‘Rewake’, is het werk van Emergency Gate, een band die Kreator vergezelt op hun huidige tour. Afgaand op de cover dacht ik een soort van moderne Thrash voorgeschoteld te krijgen. Ondanks het feit dat er hier en daar wel een Thrash/Speed Metal stukje voorbij komt, kun je deze band en dit album zeker niet in dat genre plaatsen.
Al vanaf opener “Double Suicide” ontdek ik hoe deze band in elkaar zit. Melodieus gitaarspel gecombineerd met wat brutere stukjes. Hardcorezang wordt/gaat op deze plaat hand in hand met cleane zang, die soms behoorlijk zeikerig klinkt.
Eigenlijk is dit gewoon de zoveelste band die dit soort muziek brengt. Goed geprobeerd, maar dit gebrek aan originaliteit ben ik reeds ontzettend beu. Als je de eerste drie nummers van de schijf gehoord hebt, heb je eigenlijk alles gehoord. Dit is dus geen plaat die een volledige luisterbeurt verdient. Als je echt een fan bent van dit soort genre en niets geeft om originaliteit en variatie, dan is dit wellicht iets voor jou. Mij kan deze band en deze plaat alleszins al niet boeien.
Gelieve mij nu te excuseren, want ik ga de nieuwste cd van Oceans Of Sadness nog eens in gang steken!
In deze trieste tijden van winter en examens zou een mens zich wel eens durven wagen aan een Gothic Metal cd. Wat bij mij het geval is, want ik kreeg de taak om het nieuwe album van The Eternal te reviewen. The Eternal is een Australische band die in Europa niet zo bekend is, al hebben ze in hun eigen land al mogen spelen voor 15 000 man. Dit gezelschap brengt ons Gothic Metal met een melodisch sausje.
’Kartika’ begint op het gemak met “Silence”, een mid-tempo nummer met een instrumentale intro die me ergens wel wat doet denken aan een nummer van Rammstein, vraag me niet welk. We gaan nog twee nummers verder, nummers die allebei op zichzelf staan en wel wat te bieden hebben voor de muziekliefhebber, voor we aankomen bij het eerste hoogtepunt van het album. Dit nummer heet “Self Inflicted” en blijft me toch wel bij door de mooie afwisseling van rust en melodie.
Christus te paard! Het volgende nummer “Blood” kan ik gerust heerlijk noemen. Dit nummer telt bijna 10 minuten en begint tamelijk Oosters. Maar wat een heerlijk moment als de gitaren er in vliegen!
Ik kan elke minuut van dit nummer uitvoerig beginnen te bespreken vol lof, maar laat ons liever verder gaan met het volgende nummer. “A Pale Reflection” is een leuk nummer dat kalme momenten weet af te wisselen met lekkere riffs. Net als bij het volgende nummer “Sunshine” moet ik zeggen dat de solo’s op dit album toch wel dik in orde zijn, soms hoor je zelf enkele invloeden van Toni Iommi’s gitaarspel tijdens de Diojaren van Black Sabbath. Maar de rest van “Sunshine” vind ik persoonlijk wat zeikerig en saai. “Illuminate” zorgt dan weer voor wat afwisseling. Dit is een goed in het gehoor liggend nummer dat de snelheid wat opdrijft. Al klinkt het mijns inziens toch wat te poppy en voor de hand liggend. Ik weet dat The Eternal veel beter kan dan dit.
Na het kalme ‘Walk Beside You’ krijgen we het titelnummer van de cd. “Kartika” is het kortste nummer van het album, maar sluit goed aan bij het langste nummer van het album. Net als “Blood” heb je een Oosterse sfeer en bijhorende melodieën. Helaas is dit een kort nummer dat als wellicht als een soort van kalm intermezzo dient. “Means To An Ending” kun je vergelijken met enkele andere nummers van dit album, maar toch is het geen inwisselbaar nummer. Het heeft net als de meeste nummers van ‘Kartika’ zijn meerwaarde. We sluiten af met “Brighter Day”, een nummer dat bij wijze van spreken alle muzikale aspecten van ‘Kartika’ nog eens samenvat.
Dit is een goed album dat beslist aan te raden is voor de liefhebber van sfeer, wat duisternis, wat triestheid en wat melodie. De teksten zijn wel heel melig en zijn duidelijk geschreven door een man met veel te veel liefdesverdriet, maar daar gaan we nu niet over vallen. Doe zo voort, Australische knapen!
Wie in de donkere spelonken van de underground graait zal daar de plaat ‘Doomsdayers holiday’ van Grails vinden. Een vreemd en onheilspellend maar beklijvend album met haast angstaanjagende klanken uit een onontgonnen wereld. Er wordt geen noot gezongen, de songs zijn fraaie lappen instrumentale hypnotiserende rock, filmische stuiptrekkingen van doodverklaarde hippies, aanzwellende stukken postrock die een constant aanhoudende dreiging ademen.
Dit is de soundtrack van een nooit gemaakte film waarin het gevaar immer aanwezig is, waar hyena’s en giftige adders op de loer liggen, waar ieder moment een serial killer kan verschijnen, maar een plaat die ook ontroert en zalft. Ik weet niet wat u zich hierbij voor de geest haalt, maar u zal wel begrepen hebben dat het om een ongewone en evenmin toegankelijke plaat gaat. In onze oren klinkt ze echter wonderlijk (wij hebben dan ook geoefende oren).
U houdt van de duistere soundscapes van Barry Adamson ? En van de ingehouden dreiging van Brightblack Morning Light ? En van de donderwolken van Earth ? Dan is dit uw ding.
Vreemde en intrigerende plaat, te beluisteren in het pikkedonker.
In tijden van crisis floreert de kunst want een sfeer van depressiviteit wakkert de creativiteit aan. Dat is een welbekend fenomeen, ook zo in IJsland! Het land mag dan wel virtueel failliet zijn, de IJslandhype bereikt stilaan en al even snel als wijlen Kaupthing Edge het brede publiek. Daar waar bands als Sigur Rós, Múm en Björk al jarenlang vereenzelvigd worden met de klanken en beelden van IJsland komen nu stilaan ook namen als Valgeir Sigurðsson, Ólöf Arnalds, Ólafur Arnalds en Jóhann Jóhannsson in menig platencollectie geslopen. Stuk voor stuk platen van muzikanten die we u overigens ten zeerste aanbevelen! Niet dat we ons (en op onze beurt: u) willen laten meeslepen door de hype maar goede muziek behoeft nu éénmaal geen krans.
Want… wat een knap werkstuk is de nieuwe - intussen zijn derde - plaat van Jóhann Jóhannsson geworden! ‘Fordlandia’ balanceert op een koord tussen pop/elektronica en klassiek. Klassieke strijkers, piano en klarinet vertellen zonder taal het verhaal van een mislukte utopie. Met emotionele diepgang schetst Jóhannsson het mooie maar tragische verhaal van Henry Ford. De beklijvende muziek van ‘Fordlandia’ glijdt subtiel als natuurzijden wattenstaafjes je oren binnen en streelt zacht de zintuigen door de traag ontluikende composities en de vanzelfsprekend aanvoelende slowmotion. ‘Fordlandia’ is cinema zonder beelden, beelden die je bij het aanhoren van de plaat er vanzelf bij verzint (denk aan de beelden uit ‘Heima’ van Sigur Rós). ‘Fordlandia’ is een sterk filmische plaat met een bijzonder hypnotiserend effect: tegelijkertijd intens, dromerig en vertederend maar ook een weerslag van volmaakte echtheid. Wij weten alvast wat mee te nemen als we ons ooit aan een begeerde Iceland roundtrip wagen. We zorgen wel dat er een passagier meerijdt die af en toe eens in onze arm knijpt…
Wie hem heeft gemist op 4 oktober in de Sint-Barbarakerk in Gent krijgt een nieuwe kans! Jóhan Jóhannsson speelt immers op 13 februari, in het kader van Artefact en Kulturama, op één en dezelfde avond een concert en een 'late evening' concert in 't Stuk in Leuven. Als u al niet te laat bent weet u waar u heen moet! Fordrijders gelieve te parkeren links van de rubberbomen.
Wie van Ben Harper houdt, maar net als ons vindt dat die de laatste tijd maar wat inspiratieloos aan het aanmodderen is, kan maar best zijn toevlucht nemen tot de platen van Xavier Rudd. Hij doet meermaals denken aan Harper, maar zijn laatste platen klinken authentieker, doorleefder en intenser dan hetgeen Harper de laatste jaren gebracht heeft.
Op deze ‘Dark shades of blue’ is de toonaard iets donkerder dan wat we van deze Australiër gewend zijn, de titel deed het ook al een beetje vermoeden. Het is een plaat die soms doet denken aan ‘Din of ecstacy’, de donkerste maar ook ruwste plaat van wijlen Chris Whitley. Toch is Xavier Rudd iets avontuurlijker en laveert hij zonder veel moeite van aardse blues en folk (het mooie ingenomen “Hope that you’ll stay” en het Dylanesque “Home”) over rootsy wereldmuziek (“Guku”) naar lekker ritmische reggae (“Secrets”) tot vlijmscherpe rock (“Up in flames”, “Dark shades of blue” en het fantastische “Uncle”).
Deze schijf mag dan al iets minder vrolijk en wat moeilijker verteerbaar zijn dan zijn vorig werk, ze snijdt wel dieper en blijft langer hangen. Die typische Rudd geluiden zijn ook niet verdwenen, de man zijn afkomst wordt nog steeds verraden door perfect ingewerkte didgeridoo-geluiden in “Edge of the moon” en “Up in flames”.
Xavier Rudd is vooralsnog de enige die een didgeridoo echt kan laten rocken, als u er zo nog kent mag u hen altijd even komen voorstellen.
‘Dark shades of blue’ is een uiterst aangename en boeiende plaat van een Australiër die dringend meer erkenning moet krijgen buiten zijn geboorteland.
Net wanneer je het gevoel begint te krijgen dat de spreuk ‘13 in een dozijn’ binnen de Europese power metal scène niet overdreven is, komt het Duitse Grave Digger nogmaals opdraven met een nieuwe langspeler. Dit onder de vorm van ‘Ballads of a Hangman’, een conceptalbum rond ter dood veroordeelde gevangenen.
Wat zorgt er nu voor dat Grave Digger zich onderscheid van het grootste deel van de Power Metal scène hoor ik u denken? Naast de ruwe stemklank van Boltendahl, slaagt de band er ook telkens in om een duistere, mysterieuze en bij momenten ook melancholische klank te produceren. Inderdaad, geen bloemetjesmetal voor deze Duitsers!
Toch weerklinkt in het spel van Grave Digger nog steeds en onvervalst enthousiasme. Na 28 jaar actief te zijn in de metalscene en 14 platen te hebben geproduceerd, geniet de band nog met volle teugen. Vooral het gitaarwerk en de flitsende solo’s van Hermann en Schmidt bezorgen deze indruk. De dreigende ondertoon en de duistere sfeer, die ondermeer bij de intro “The Gallows Pole” en het absolute hoogtepunt van het album “Lonely the innocence dies” wordt dan weer geproduceerd door de subtiele keyboardlijnen van Katzenburg.
“Lonely the innocence dies” zorgt voor een zeer aangename afwisseling tussen het pure onvervalste en snedige gitaargeweld op dit album. De semi-ballade opent met een minimalistische piano-lijn waarna geleidelijk de andere instrumenten invallen. Naast Boltendahl krijgen we hier ook de prachtige stem van Veronica Freeman (Benedictum) te horen.
Ook “Hell of Disillusion” behoort tot de toppers van dit album, voornamelijk door de schitterende manier waarop de lyrics weerspiegeld worden in het muzikale gedeelte van het nummer. De pure wanhoop druipt ervan af ondanks het snedige en energetische gitaarspel. Naast deze hoogtepunten verschaft dit album nog talrijke meesterwerkjes. Toch heb ik niet de indruk dat er klassiekers als “Rebellion (The Clans are Marching)” op dit album staan! Hoogstwaarschijnlijk komt dit door het ontbreken van de geprezen meezingstukken.
Met ‘Ballads of a Hangman’ bewees Grave Digger echter dat men het niet nodig heeft om dergelijke stukken aan het album toe te voegen om een prachtstuk af te leveren. Na 28 jaar weten de heren nog steeds verfrissend uit de hoek te komen. Wie al die jaren voorstander was, zal hier ongetwijfeld van genieten. Wie tegen was, moet ik echter teleurstellen, hun mening zal niet veranderen. Ik ben alvast voor en zal met plezier straks een aantal Grave Digger Cd’s die ik al lang niet meer beluisterd had opnieuw uit de kast halen!
Het Schotse Mogwai is toe aan z’n zesde reguliere plaat, soundtracks, EP’s en BBC sessies links gelaten. ‘The hawk is howling’ volgt het in 2006 verschenen ‘Mr Beast’ op. Postrock pur sang, dat van een rustig voortkabbelende naar een fellere en krachtige sound gaat door de gitaarerupties, de diverse tempowisselingen en de bezwerende toetsen en percussie. De stemmige, lieflijke, orkestrale sound van vroeger materiaal als ‘Rock Action’ en ‘Happy songs for happy people’ lijken mooi ingebed binnen een mooi warm, emotievol en uitgelaten geheel door het uitgesponnen karakter van de tien songs.
De songtitels en de sfeercreatie verwijzen aan een bepaalde tijd of een bepaalde situatie. Kleur - power- intensiteit zijn de drie ingrediënten, die zeggingskracht geven voor het schitterende materiaal op deze plaat. Naast de gepaste sfeerbrengers “I’m Jim Morrison, I’m dead”, “Local authority”, “Kings meadow” en “Thank you space expert”, zijn het vooral de opbouwende rockers “Batcat”, “The sun smells too loud”, “I love you, I’m going to blow up your school”, “Scotland’s shame” en “The precipice” die hard en zacht combineren naar spannende hoogtepunten. Met een knipoog naar Sigur Ros. Verstikkend groots album.
Nederlands 
Français 
