Soulwax – Nite Versions in een new white suit
Soulwax
Ancienne Belgique
Brussel
2017-04-12
Johan Meurisse
Vorig jaar stonden ze daar plots weer op de podia en kregen we op Pukkelpop een voorproefje met wat de twee Dewaele Brothers mee bezig waren … ’Transient Program for drums and machinery’ was het idee , werd een nummer en was de aanzet tot een nieuwe plaat ‘From DeeWee’ en kon de voorjaarstour op gang trekken. Soulwax werd de meest besproken return. Een ware hype ervaarden we in ons landje, met in een wip twee uitverkochte concerten . Ook in het buitenland zijn ze enorm gerespecteerd , getuige de succesvolle tour (zie ook review Aéronef, Lille http://musiczine.lavenir.net/nl/nl/review-concerts/soulwax/soulwax-from-deewee-to-stage/).
De retroSoulwax is definitief opgeborgen, de gitaren op het achterplan geduwd . Ze waren al in allerlei gedaantes te zien . Ze houden nu het midden tussen hun 2 Many DJ’s werk en de Soulwax Nite Versions . Hun liefde voor eightieswave , krautrock verweven ze in een punkfunk concept , wat een (unieke) potpourri oplevert van elektronica, elektro, newbeat breakbeats en neurotische trance. Intrigerend! Een berg elektronica , een diepe bas en drie drumkits zwepen de boel op, waarrond Stephen’s vervormde vocals zweven .
De podiumopstelling springt in het oog , met z’n zevenen waren ze , ‘the men in white suits’, de immense drumkits, de elektronica , de oude synths , de bassen en een microfoon.
Bevriende muzikanten uit verschillende contreien die elkaar vinden, slagwerker Igor Cavalera (Sepultura) , Victoria Smith (Jamie T, M.I.A.) , Blake Davies (Turbowolf ) staan in een halve cirkel tegenover elkaar te drummen en te meppen . En dan op het achterplan, heb je nog de wederhelft van Cavalera, Laima Leyton, en Stefaan van Leuven, al van in ‘t begin bij Soulwax betrokken .
Met de broers , die rechtover elkaar staan in de elektronica, brengen ze verschillende generaties electrolovers samen en gaan ze diep, chillend, rauw, schurend , dreunend en knallend. De nummers worden live wat herwerkt , lopen over elkaar en door elkaar . Hyperkinetische keys en gortdroge drums . Wat een samenspel die de electrocultuur samenbalt . Kraftwerk , LCD Soundsystem zijn voorname pijlers . Met het oog op de concertreeks van Kraftwerk kon je al meteen in hun web worden verweven van repetitieve, warrige , hoekige trance ritmes op “Conditions of a shared belief”, de prachtsingle “Missing wires” en “Transient program …”, hun credo.
Een revue van Fad Gadget , Suicide, het oude Human League , Front 242, Liaisons dangereuses , B-Art, The Art Of Noise en Depeche Mode flitst door het hoofd . (Aan)Stekelige, hitsige ritmes en bigbeats eisten in de set een plaatsje , op nummers “Krack”, “Is it always binary” , “My tired eyes” en “Do you want to get into trouble”. De set evolueerde, sprak meer de dansspieren aan , werd uitbundiger en deed de temperatuur in de AB stijgen . De percussieve salvo’s op “The singer has become a deejay” overdonderden. Letterlijk creëerden ze een dansfeestje. “NY Excuse” werd unieke electrorock die de zaal deed ontploffen en het metalen geraamte aan de drums onder spanning bracht.
In hun bis ervaarden we een eerbetoon aan Telex door die weerkerende, subtiele, koele geluidjes; maar dan rolden alle keyboards, elektronische beats en percussiegeweld in een hectische, chaotische precisie en gekte over ons heen met een “E talking” en “Miserable girl”.
Schitterend!
De plaat werd op een dag in de nieuwe DeeWee studio in Gent opgenomen , vanavond werd in één track het nieuwe werk , met enkele oude pareltjes tussen de oren gedropt . Na de opwarming , de muzikale strijd om dan in een volle finale Greg-oriaans te eindigen . Iedereen verbaasd en onder de indruk. Soulwax is klaar voor de festivalzomer!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/soulwax-12-04-2017/
Organisatie : Ancienne Belgique, Brussel ism Live Nation
Ze zijn één van de revelaties en zijn megapopulair geworden op korte tijd in ons landje . Hun titelloze EP leidde het al in . Bazart staat garant voor radiovriendelijke pop , dromerig, aanstekelijke indie , met r&b en hiphopmotiefjes. Voeg nog de emotievolle, zalvende Nederlandstalige zang van Mathieu Terryn toe en het voelt, zit goed..
Faces on tv en Warhola zijn door de andere groepsleden verbonden met Bazart.
De popelektronische songs banen zich een weg , hebben een meezingrefrein, - gehalte en doen de jonge meisjesharten sneller slaan . Ze hebben een handvol popnummers uit als “Chaos”, “Tunnels”, “Nacht” en de doorbraaksingle “Goud”.…
De bombast is nog net ingekapseld en dat onderscheidt hen van grote broer Oscar & The Wolf, ontegensprekelijk gelinkt aan Bazart. De Nederlandstalige pop klinkt smaakvol en groot(s).
Na de vroegere Clouseau(mania) heeft het jonge publieke zijn ‘new favourite’. De Bazartmania is een gegeven waarbij het debuut alvast in hun geheugen gegrift zal staan vol tienerherinneringen …
De NYse avantgarde noisemasters Swans van goeroe Michael Gira zijn herrezen in 2009 en vonden duidelijk een tweede adem. Een nieuw avontuur werd opgestart, die een fysieke, spirituele ervaring vormen in vier platen, ‘My father will guide me up a rope in the sky’, ‘The seer’, ‘To be kind’ en het onlangs verschenen ‘The glowing man’ , die in deze redelijk stabiele bezetting een mooi slotstuk is .
Met twee zijn ze nog van de originele bezetting , Norman Westberg (gitarist van het eerste uur) en Gira dus . Ze vonden elkaar terug en samen met vier à vijf andere leden zien we een ontketende band met een stootkracht als in de eerste jaren.
Het is muziek van uitersten, een catharsis, die meesterlijk destructief klinkt en van een intense schoonheid is . Het materiaal heeft een confronterend, ongemakkelijk, huiverend karakter door de dwingende , slepende en repetitieve ritmes.
Dit is terug een dubbelaar , met opnames van 12, 21, 25, 29 minuten zelfs , een hypnotiserende kracht in steeds langere, steeds meer uitdijende , steeds meer dwingende nummers , een evenwichtsoefening tussen subtiliteit, finesse en effects , noise . Het is een totaal concept waar je van de ene in de andere intense ervaring en beleving wordt gedropt onder die bariton preek, zang van Gira ; vrouwelijke backing vocals worden toegevoegd .
Het is een trein die op gang komt , steeds sneller gaat, of al meteen een snelle vaart heeft , niet meer kan stoppen en uit de bocht dreigt te gaan of gaat .
Gira is de dirigent , hij begeleidt, leidt de anderen in deze unieke trip die je moet ondergaan; ‘een pain & suffering’ die de plaat en elk optreden tot grootse hoogtes doet stijgen en iets unieks maakt in de stijl van Sunn O))) en Einstürzende Neubauten. Ze gaan naar de oerkracht van geluid.
De sound staat centraal . in het eerste deel overtuigen ze met “Cloud of unknowing” . Ze komen nog sterker voor de dag in deel II , feller, verbetener , snediger qua opbouw en intensiteit. De titelsong is hier het hoogtepunt.
Swans staat voor gecontroleerde chaos , een carrousel van melodie en ontsporing , een kakafonie , hectisch , gestructureerd , die bitterzoet, bezwerend , weerzinwekkend , hard(t) verscheurend; intrigerend , spannend, beklijvend, opwindend, energiek en explosief klinkt . Een spel op uitputting . Al dertig jaar een buitenbeentje . Benieuwd wat de toekomst nu zal brengen ...
Op die manier combineert ze de sobere als bredere omlijsting; “All the birds” , “All I need” , “Sea organ”, “Circle song” en “fFull moon” passen in dit concept en tonen de ietwat rijkere gelaagdheid . De intimiteit , gevoeligheid wordt behouden in de andere songs .
Jawel , Lou Rhodes komt aandraven met een sterke plaat door die fijne , afwisselende insteeks, die persoonlijk aanvoelen.
Dinsoaur Jr , peetvaders van de grunge, al bezig van 83, zijn aan de zoveelste jeugd toe . Tien jaar terug gaven ze al een indrukwekkende comeback, de aanzet om met regelmaat een nieuwe plaat uit te brengen . Jay Mascis is er met z’n twee kompanen van het eerste uur Murph en Lou Barlow.
We zijn toe aan de vierde plaat nu , die de vorige , het stemmige ‘I bet on the sky’ wat op het achterplan duwt. We hebben een Dinosaur zoals het moet , ‘business like usual’ , rauw, gruizig , brommend , grollend , ronkend , explosief , steeds met een hoge emo/melancho-waarde. De late 80s - 90s grunge is puur , echt, rauw. De sound primeert, magie hangt in de lucht. Dinosaur op z’n best , speels , spontaan in ervaring en kunde. Ruimte is er opnieuw voor het gitaarwerk en de bijhorende (gierende) solo’s; gebed in een gepaste dosis noise/feedback, wat we horen op “I walk for miles” en “Lost all day”.
De formule is en blijft na al die jaren fris en werkt nog even aanstekelijk . “Going down” en “Tiny” brengen ons meteen in de juiste stemming . Mooi. Af en toe klinkt het ietwat gepolijst, maar de elf songs rocken , zijn compact, uiterst genietbaar en de gevoeligheid raakt . Twee zijn er van Barlow , het snedige “Love is” en “Left/right” , die de cd besluit en ergens de lofi van Sebadoh oproept. De drie spelen nog even scherp. Sterk wat ze presteren . Dinosaur Jr is dus nog niet afgeschreven hoor
Roisin Murphy kennen we natuurlijk van haar Moloko avontuur . De electropop/trippopgrooves zijn een rode draad in haar soloplaten En die platen zijn sinds de comeback ‘Hairless toys’ van 2015 beduidend experimenteler geworden , de sfeervolle , dampende , funkende , soulvolle electropop is eigenzinnig en grillig . Ook de opvolger zit in hetzelfde elan. Negen songs , die tussen de 5 à 8 minuten duren , hebben een cinematografische, cabareske, filmische inslag . Sommige zijn kunstwerken geworteld in het Moloko concept , het best te horen in “Whatever” en “Romantic comedy” . De eerste nummers kloppen aan bij Dresden Dolls van Amanda Palmer en de laatste zijn meer muzikale schetsen. Nergens wordt haar verleden verloochend. Dat maakt het album fantasievol en sprankelend.
De vier lieftallige, bevallige dames van Warpaint uit LA kwamen in het najaar van 2016 op de proppen met hun derde cd ‘Heads up’ , die hun twee vorige samenbalt in heupwiegende prikkelingen. Een meer extraverte uitstraling heeft de plaat in z’n totaliteit met de dansbare popsong “New song” als single; bizar genoeg, ondanks de radiovriendelijkheid , wordt Warpaint links gelaten . Geen grote doorbraak dus , maar voldoende om de AB bijna vol te krijgen en een broeierig puike set te spelen die baadt in zweverigheid, chill, indie en clubbeats.
Warpaint is een vaste gast in het clubcircuit en was ook al te zien op onze twee grote zomerfestivals , Rock Werchter en Pukkelpop. Steevast tekenen ze voor een boeiend , bedwelmend, opwindend concert . Ook vanavond was dit het geval , ruim anderhalf uur lang werden we in hun mistige psychedelica wereld ondergedompeld; de recente plaat kwam in de spotlights. Het nieuwe materiaal was mooi verdeeld in het oudere en enkele mooi verdoken etherische parels van hun bijna tien jaar oude EP ‘Exquisite corps’ werden opgerakeld!
Warpaint zorgt voor een belangvolle, toegevoegde waarde in de dromerige, sferische , zweverige indiepopscene ; psychedelica , postpunk , shoewave en galm zijn verweven, en ergens worden op die manier oudgedienden Cranes , Cocteau Twins, Belly en huidige bands als Beach House gelinkt; ook de 80s new-wave liefhebber zetten ze naar hun hand.
Heel wat variabelen hoorden we door de rinkelende gitaarmotiefjes, de spannende basstunes, de zalvende, opzwepende drums en de fluisterende , indringende zangpartijen . Er werd nu nog meer aandacht besteed in groovy, dwepende, hitsende ritmes, elektronica en harmonieuze samenzang . De twee gitaarspelende dames (Theresa Wayman – Emily Kokal) staan nu zij aan zij met de amicale chillende bassiste (Jenny Lee Lindberg) en drumster Stella Mogwaza . De vocale variatie , de samenzang in de refreinen sterken het materiaal en creëren een hechte samenhorigheid. In combinatie met de muzikale weerhaakjes en de grooves gaf dit een aangename , overtuigende set, waar de dames lekker konden uithalen.
Opener “Heads up” was ‘boenk erop’ en bracht al de opgesomde elementen samen; de song werd mooi uitgesponnen. De swung zat erin en het spelplezier droop er vanaf . Het oudere “Krimson” schuifelde , blies dan als een zachte bries over ons heen . De repetitief , opbouwende loungy ritmiek intrigeerde. Op “Undertow” nam de bassiste het voortouw. Zij gaf het nummer draagkracht en intensiteit , zowel in zang als in de sound . Dampende funk op z’n Luscious Jackson , de onvolprezen 90ies female band, klonk door op “CC” .
Die verschillende invalshoeken gaven kleur en elan aan het materiaal en aan de set . Leuk en mooi dus!
Al hotsend , golvend draafden ze doorheen de set, “ Above control” gidste ons door een zweterige clubbeat en het opgehoeste “No way out” werd een heerlijk genietbare trip . Ook “Stars”, nog maar weinig live gespeeld, was zo’n lieflijk oudje door de zalvende , pastelachtige , dromerige psychedelicatunes . Op het podium hadden we een decor van bloemetjes en flikkerlichtjes .
De dames zijn gegroeid , het warme onthaal gaf zelfvertrouwen en losse spontane contacten waren het gevolg.
Een stevige , swingende aankleding kregen nieuwe nummers als “The stall”, “White out” en “No good” . Ze waren te horen op het eind . Tot slot hadden we het intense “Elephants”, onze kennismaking met de groep, “Love is to die”, de sterke single van hun titelloze tweede plaat en het frisse, twinkelende “New song”, het uitgangsbord van ‘Heads up’ ; het deinde uit in sierlijke, opwindende popelektronica van “Dre” . Een prachtige inkleuring , intensiteit en dynamiek . De dansspieren werden aangesproken .
De dames wilden nog langer spelen , maar spijtig genoeg zat de AB tijd er op en was het liedje van Warpaint uitgezongen …
Net als The xx is Warpaint geëvolueerd en horen we meer afwisseling in hun platen. Een boeiende set met aangename , groovy, dansbare , dromerige insteeks was het resultaat!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/warpaint-19-03-2017/
Organisatie: Live Nation
Lyenn is het alterego van Fred(erick) Jacques . Hij heeft al een paar platen uit en heeft voor deze nieuwe gekozen voor een puur emotievol melancho geluid . Hij is gekend als bassist bij Dans Dans en trok mee op tour in de Mark Lanegan Band .
In Lyenn kan hij nog verder z’n creativiteit kwijt in sobere , intieme , tedere , sombere songs. De sound gaat naar de essentie en het indringend gitaargetokkel is bepalend. De tien nummers zijn traag slepend en hebben dus een donkere inslag. We hebben een ingehouden spanning . We voelen verlies, verlating , wantrouwen aan . Zijn innemende , grauwe stem injecteert en doet z’n werk. Keys en piano durven aan te vullen.
Met een knipoog naar de aanpak van Timber Timbre , hebben we een plaat , die dwingt naar volledige overgave .
Traams – Onstuimigheid en Speelsheid in elkaar verweven!
Car Seat Headrest en Traams
Botanique (Orangerie)
Brussel
2017-03-15
Johan Meurisse
Het was me het avondje wel binnen het genre , met Traams en Car Seat Headrest …
Traams stond hier als support, … hoewel dat beide bands op gelijkwaardig niveau naast elkaar mogen staan . Het beloftevolle Britse trio graait in dezelfde vergaarbak van die indie/postpunk, maar gooit er nogal wat rollende garagerock’n roll en gitaargeweld op z’n Steve Albini’s tegenaan. In hun melodie hebben we een Shellac referentie met die repetitief aanstekelijke , weerbarstige ritmes van diep , grommende bastunes, een scherpe , strak gespannen gitaar en hitsende drums .Ook het lofi karakter op z’n Pavements was te horen als het wat minder fel klonk .
We genoten van heerlijk ontregelde gitaartrips als “Costner”, “A house on fire” , “Flowers” en “Klaus”. Traams is een kwalitatief sterke band , die onstuimigheid en speelsheid in elkaar verweeft.
Het zat er aan te komen … Car Seat Headrest , het alter ego van Will Toledo uit Virginia, Usa weet definitief door te breken binnen de indierock. Hij lijkt zo’n beetje het prototype van de nerdy students, door de timide uitstraling en de grote brilmontuur. Een link met Glenn Mercier van het ferm ondergewaardeerde Feelies en met Rivers Cuomo van Weezer is hier dan ook snel gemaakt .
Hij was eerst een goed muzikaal bewaard geheim , maar het tweeluik ‘Teens of style’ en ‘Teens of denial’ zijn de ‘Crazy rhythms’/’Weezer’ - werkstukjes in het genre die zorgen dat hij terecht gerespecteerd wordt voor z’n muzikaal talent.
2017 is het jaar om ergens zijn sporen na te laten van de vrij jonge sing/songwriter, die 25 is geworden . Vorig jaar kon je ‘em met z’n band al ontdekken in de Bota en op het Big Next weekend in DOK Gent. We zagen dat we maar best de getalenteerde jonge gast in het oog hielden . We hoorden een rammel ‘Beck’ met knappe ruwe songs in een postpunk jasje, die knappe wendingen maakten , stroomstoten ondergingen , bengelden van melodie in avontuur, en dynamiek, gevoeligheid samenpersten . Zijn lichthese neuzelige, deels ontstemde, deels onverstaanbare vocals zweven over de nummers .
Vanavond trokken ze de kaart van de laatste cd , maar dat betekent niet dat we enkele vroegere pareltjes te horen kregen. Er werden zelfs enkele opgeborgen als een “Cosmic hero”, “Times to die” en “Something soon” . Je moet weten dat hij niet zomaar uit het niets is gekomen , nee , al tien platen gingen vooraf op Bandcamp en daarvan is ‘Teens of style’ een mooie meer gepolijste compilatie van geworden . Toledo weet zijn indiegeluid melodieus te verfijnen of maakt er een rauw, stuiterende sound van , met 70s retro en een lofi profile . Dat maakt nu net zijn materiaal onweerstaanbaar .
Met zijn band gaat hij lekker loos , worden songs uitgediept , uitgesponnen en intrigeren ze door de repetitieve ritmiek , de verrassende wendingen en de elegante melodieuze schoonheid. “Fill in the blank” opende de ruim uur durende set en met het daaropvolgende “Vincent” en “1937 State Park” had je al meteen drie lekkere , stomende songs van het recente album.
Elk groepslid heeft zo zijn plaatsje in de sound . Een blik , een knik , en hop het kwartet is op weg om je onder te dompelen in hun heerlijke sound en muzikale schetsen . Eénmaal goed op dreef hadden we een verdomd goed sterk tweede deel , met onweerstaanbare versies van het sfeervol opgebouwde “Drunk drivers/killer whales” die hectisch, ontregeld , snedig , fel, weerbarstig klonk, alsook “Destroyed by hippie powers” , dat broeierig , scherp , venijnig , extravert klonk . “Famous prophets (minds)” werd tussenin opgehoest en opgepoetst , was een killler trippende song, die alle windhoeken, invloeden liet horen van Feelies , Beck , Mountain Goats , Pavement , Weezer , Parquet courts en Grandaddy .
We bleven geboeid van wat ze muzikaal serveerden . Aan présence werkten ze niet – hoefde ook niet , maar de vier speelden doordacht , geconcentreerd , speels en onstuimig goed . “Maud gone” toonde z’n emotie, ingetogenheid met weerhaken en oudjes “Stood kid” en “Sober to death” waren de kennismaking van wat hij in z’n mars had. Verder nog een leuk , rammelende “Unforgiven girl (she’s not An)” en een ontspoord “Connect the dots (the saga of Frank Sinatra)”, dat als een halve punksong klonk met een “Gloria” refreintje er tegenaan . Hier liet Toledo zelfs even zijn gitaar terzijde en waagde zich aan een danspasje. ‘Listen to Fugazi’ lazen we op een t-shirt van één van de leden . Zo hard , hoekig ging het er nog niet aan toe , maar was geen te versmaden invloed voor het kwartet .
Het publiek droeg z’n indieheld op handen . Het warme onthaal deed deugd en mompelend werd de respons gewaardeerd .
Indie ten top dus , Car Seat Headrest bracht heerlijk materiaal in een ‘ruwe bolster, blanke pit’ - aanpak.
Organisatie: Botanique, Brussel
Het Britse The XX mag zich een plaatsje toe eigenen tussen de groten . Twee uitverkochte concerten in Vorst Nationaal is niet niks en ze zijn één van de headliners op Pukkelpop.
Live staat het trio er en zorgen ze voor een pakkend denderend geluid , dat warm en koud klinkt. De lightshow is sober of toont alle kleuren van de regenboog. Het decor is eenvoudig doeltreffend door kantelende spiegels die alles mooi weerkaatsen . Spitsvondig.
Het zit allemaal goed in elkaar , de sound , de présence , het decor . Een minimum aan middelen en een maximum aan intensiteit creëren, een donker, dreigend spanningsveld enerzijds , de dansspieren prikkelen anderzijds, op en top gevoelig, broos en vrolijk, extravert!
Het trio nam de tijd na ‘Coexist’, hun tweede plaat , gaven elkaar ruimte , maar slaan nu bikkelhard terug met ‘I see you ‘, de meest toegankelijke plaat totnutoe binnen hun kenmerkende minimal spaarzame fluisterende popnoir .
The XX heeft het grote publiek bereikt en daar zit de huidige single “On hold” zeker voor iets tussen , een gevoelige song , die ingetogenheid , diepgang plaatst in een poppy kader.
We bleven ruim anderhalf uur gekluisterd en geboeid in hun meeslepende , emotievolle sound. Elke geluidje van de drie neemt een belangvolle rol op in het geheel ,de synths, de beats , de drumtrics van Jamie ‘xx’ Smith , de indringende , galmende gitaartokkels en –licks van Romy Madley-Croft en de diepe basstunes van Oliver Sim. Haar melancho , zalvende zang , zijn brabbelende , grauwe zegzang , het is dat ietsje meer , die zich nestelt in hun unieke klankenwereld en sfeerbeeld.
Het valt op dat Jamie ‘xx’ meer ruimte krijgt in de set, vooral in het tweede deel rollen de beats op gepaste wijze in de nummers en over ons heen . Heerlijk heupwiegend ervaarden we het in “Shelter” en “Loud places”. Middenin de set kregen we al een glimp van zijn kunsten als DJ en techneut op “Dangerous”. Meer dynamiek. Hij was omgeven van een indrukwekkende DJ booth , en de bijhorende percussie en cymbalen sierden .
Al meteen een schot in de roos hadden we met het intrigerende “Say something lovin’” , uit de nieuwe plaat die toegankelijkheid en avontuur mengt. De wisselende zangpartijen, de uptemo grooves en de groeiende snedig wordende aanpak maken de song sterk. “Crystalised”, “Islands” en “Lips” uit ‘I see you’ behouden die intensiteit , krijgen een forsere beat en worden met finesse gespeeld.
Jamie ‘xx’ leeft zich uit achter de decks , Oliver kronkelt en schaatst zich rond zijn bas en zijn tegenspeelster, ietwat uitdagend , grimassend , maar met een warm hart . De tracks volgen elkaar snel op , ze hebben een ingehouden , opbouwende , broeierige spanning van hartzeer, huivering , verlating, en zijn geweven in warmte , levenslust en samenhorigheid .
De respons is groot . Het doet hen deugd en ze zijn dan ook hun fans dankbaar . Oliver neemt het voortouw en laat een jawoord toe van een koppeltje , die hier hun droom werkelijkheid zien worden .
Er komt wat rust over de set met sober, dromerig, donker materiaal; “Sunset” , “Basic space” en “Performance” die de vroegere wavegolf hoog in het vaandel houdt ; zijn gekenmerkt van slepende (soms dreunende beats) , 80s tunes en licht exploderende ritmes . “Brave for you” , één van de recente plaat , toont z’n sterkte door de helder , innemende , indringende zang van Madley–Croft . Schitterend.
“Infinity” bouwt de set terug op. We zijn intussen in het tweede deel van de set die beduidend extravert klinkt ; alle ingrediënten zijn samengevoegd , soberheid , elegantie als de bredere context met aanstekelijke , aangename grooves . Het spiegeldecor doet zijn werk en wordt zelfs wat vervormd. Alles bij elkaar, in één woord Klasse!
In de bis kon de doorbraaksingle naar het grote publiek niet ontbreken , “On hold” deed de temperatuur stijgen en de zaal ontploffen . Dit is de popsingle die het voorjaar 2017 siert! “Intro” benadrukt het filmische karakter , en doet een Portishead opborrelen . Tot slot het stuiterende “Angels” , vol muzikaal bochtenwerk .
The XX werd terecht sterk onthaald , en stond er , zonder ook maar een zwak moment . Die bezwerende en weerbarstige minimalistische popnoir is en blijft het handelsmerk , nu verweven in een breder, grootser , toegankelijk concept . Die intensiteit is omgezet in een magische sound … Een xx in het kwadraat!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-xx-02-03-2017/
Organisatie: Live Nation
Nederlands 
Français 
