Het zag er aan te komen dat Grandaddy een nieuwe plaat zou uitbrengen , tien jaar nadat in 2006 de stekker er uit werd getrokken . Jason Lytle kwam even op adem , bracht twee soloplaten uit en iets met een ander bandje. In 2012 volgde een reünietoer . Deze werd door band als publiek zo warm onthaald dat Lytle en de zijnen een staartje aan breiden . De return is er nu met ‘Last place’ die de typische sympathieke Grandaddy sound nieuw leven inblaast. De catchy psychedelische ‘wegdroom’ pop is bezwerend, meeslepend , opzwepend en blijft na al die jaren overeind . Sierlijke popmelodieën , die indie , lofi , psychedelica, roots- en synthpop kruisen , gedragen door die ontroerende melancholieke zang en het kenmerkend gestoei van allerhande geluidjes .
Twaalf songs krijgen een sfeervolle , dromerige inhoud , intrigeren door de repetitieve tunes en weten op te bouwen . Fijne juweeltjes als “Way We Won’t”, “The Boat Is In The Barn”, “I Don’t Wanna Live Here Anymore” en “Evermore” meten zich moeiteloos met het vroegere werk van toppers ‘Under the western freeway’ en ‘The sophtware slump’. Op “Chek injin” wordt het gaspedaal ingedrukt . Het is dan ook het meest uptempo nummer . “Songbird son” wuift ons pianogewijs definitief uit .
De jarenlange stilte heeft Grandaddy blijkbaar goed gedaan, want de herboren band komt fris en dromerig uit de hoek. Ze hebben hier terug iets fraais uit en tekenen voor een geslaagde comeback!

Hamilton Leithauser & Rostam - Interessant duo vond elkaar … Hamilton Leithauser – de flamboyante zanger van The Walkmen & Rostam (Batmanglij) van Vampire Weekend;  beiden bundelen op dit debuut een halve eeuw popmuziek in 60 – 70s pop , rootsamericana, lofi , doowop en jazzy loops .
Het zijn rauw melodieus , subtiele songs , die heerlijk theatraal kunnen klinken , mede door de vocale uithalen . Er schuilt dramatiek en een rokerige kroeg in het materiaal , er kunnen hobbelige ritmes zijn en ze tekenen voor fijn vakmanschap en sing/songwriting . Kortom , de twee vonden elkaar in tien puike, sterke songs !

Een verborgen pareltje in ons landje waren Les Panties uit het Brusselse die als tieners elkaar vonden einde de jaren 80 en invloeden van The Cure, Joy Division , Siouxie & Banshees,  Magazine , Cabaret Voltaire met de indie van Velvet Underground combineerden in een rits  meeslepende , broeierige songs met heerlijk uitwaaierende gitaren , aangename keys  en een lichte galm . Hun indiewave had alles om door te breken.  Maar ze modderden aan en geraakten toen niet verder dan wat demo’s en cassettes opnemen . De groep had met actrice/ zangeres Sophie Frison een sterke zangeres achter zich , die onze Humo’s Rock Rally winnaars Whispering sons jaloers zou maken . Les Panties leken een stille dood te sterven zonder optreden.
Hun project gunden ze een tweede kans in 2008 ; tapes werden opgegraven , in goede studio’s gebracht , en werden gespeeld met de oude synths en drumcomputers . De nummers werden opgestoft , nieuw leven ingeblazen en kregen op die manier een warmere , sensuelere inhoud, die huidige bands als Warpaint en Savages oproepen .
Een reeks nummers werden samengebracht ; ondanks de perfecte uitwerking kwam het trio ook hier niet verder , wat uiteindelijk het uiteenvallen van de groep inluidde .
De opnames werden nu terug opgehoest en staan nu als een mooie verzameling op deze plaat ‘Cold science’ . Ontegensprekelijk toont het materiaal aan wat een talentrijke band ze eigenlijk wel waren: een verloren parel uit de jaren 80 die nooit echt van de grond is gekomen, maar verdomd sterk invloeden verwerkte én invloedrijk was met dit luistervoer …

Canshaker Pi is een jong beloftevol kwartet uit Amsterdam . Ze hebben een opwindende plaat uit vol spannende rammelrock. Invloed rijk is het sterk onderschatte Only Ones van Peter Perrett uit de jaren 70 , en verder weven ze Pavement , Pixies en Lemonheads in hun materiaal . De twee tussendoortjes niet meegerekend , hebben we van dit jonge gezelschap een boeiende  reeks indie/garagerockende songs, die intrigeren door de broeierige opbouw , de uptempo’s en kunnen ontroeren . Niet voor niks konden ze aankloppen bij Stephen Malkus van Pavement . Puik debuut dus !

Rock Werchter 2017 – dag 3 – zaterdag 1 juli 2017
Rock Werchter 2017
Festivalterrein
Werchter
2017-07-01
Johan Meurisse

Op deze derde dag spraken de gitaren op de Mainstage , System of a down als absolute top . Intussen kon je bewegen op het jonge geweld van Machine Gun Kelly en Charlie xcx , tekende Sohn voor duistere groovy tunes en onderdrukte opkomend talent Bonobo het gitaargeweld aan de andere kant van de wei.

Frank Carter is een graag gezien gast in ons landje . De rosse getatoeëerde Brit, zo geplukt uit die vroegere ‘Young Ones’ serie, draagt ons met z’n hardcorepunk en middelvinger omhoog een warm hart toe . De man staat geen minuut stil , is bij of staat soms op z’n publiek met een maatschappijkritiek van a tot z . ‘Fuck authority’. Circlepits waren schering en inslag. Hij schreeuwde en gooide het van zich af . Zijn begeleidingsband The Rattlesnakes volgden de rosse Carter op de voet en zorgden voor een ruw , rauw , ongepolijst , stevig, strak geluid.  Met een knipoog naar de oude Rollins en Lightning Bolt. Meteen snor bij het begin van deze derde festivaldag …

Op naar J. Bernardt in de Klub C , die mondjesmaat volliep voor Jinte Deprez, de tweede van Balthazar . Hij benadert eigenlijk met z’n soloplaat een beetje de sound van Balthazar met de kenmerkende hakkende , duistere, dansbare ritmes, die door de loops naar een trippopsound worden omgebogen. Heel wat drumtics en keys onder z’n diep, grauwe stem , waarbij hij soms hoog kon uithalen . Een stevige beat kregen sommige nummers mee , die de dansspieren prikkelden . De singles “Calm down” en “Wicked streets” hadden ons al overtuigd, de andere nummers deden dat even probleemloos…

Nog snel een stukje van het Zweedse Blues Pills meepikken, die met de jaren meer finesse in hun ruige 70s retro stoner/hardrock/blues/psychedelica brengen  . De afsluiters “Somebody to love” van Jefferson Airplane en “Devil man” trokken alle registers als vanouds nog eens open. De solo’s waren meegenomen en de oogverblindende kortgerockte zangeres Elin Larsson deed het zonnetje piepen tussen de wolken …

Eerlijk gezegd Machine Gun Kelly kennen we niet echt , maar deze blanke ‘bad boy’ rapper uit Ohio , knalde er met z’n band meteen in (Klub C) met stevige beats , striemende gitaren en weergaloze rhymes . Een graad hoger dan Eminem , en een link naar Twenty-One Pilots en RATM. De badass werd op handen gedragen, huppelde heen en weer en de ‘motcha fxx’ vlogen om de oren.

Sohn aka Chris Taylor , de Londenaar die naar Wenen is uitgeweken, zit met zijn muziek op de rails van James Blake en Asgeir . Gelukkig dat het hier in The Barn geen dertig graden was, gezien hij getooid was met zwarte ronde hoed en zware zwarte jas. De liveband begeleidde hem en gaf de songs van de twee cd’s ‘Tremors’ en ‘Rennen’ meer body.  Zijn elektronisch vernuft kreeg door de instrumentatie een  apart karakter en een breder concept; de dansspieren werden geprikkeld. Je kwam soms uit op een formule die eerder genoemde referenties met Moderat en Portishead kruist . de gekende “Conrad” en “Artifice” klonken extravert  en vormden een hoogtepunt in de elektronische draaikolk van techneut Sohn . Hij wist te ontroeren maar tegelijk verzorgde hij een euforische sfeer.

Over naar Charlie xcx in de Klub C , die het jonge publiekje aansprak en aardig volliep. ‘Welcome in Charlie xcx’ world’ zagen we . De frisse electropop van de bevallige jonge dame klinkt jeugdig , onschuldig en lekker in het gehoor. Ze huppelde heen en weer en maakte synchrone danspasjes met de twee dames op keys . Ze maakte het erg aangenaam met de bloemetjes op de instrumenten en de opblaasbare plastieken blokken in een danspas geplaatst. Aanstekelijke hitparademuziek van o.m. “ I live it” , “One night”  en “Boom clap” die tekenden voor een zorgeloos bestaan.

Hoe reageren op Kodaline die in een volle The Barn hetzelfde jonge  publiek weet te bereiken met hun emotievolle , aanstekelijke ‘singalong‘ pop . Melodramatiek enerzijds met tranenreeks “All I want”, “High hopes” en anderzijds friste, subtiliteit, gevoeligheid met een “Love like this” en “Way back when”. Bombast is nooit ver weg. In die opbouw, wisseling en aanpak heeft Kodaline een Coldplay gehalte van samenhorigheid, durft vocaal uit de bocht te gaan, maar raakt de jongere zondermeer!

Heel wat volk vooraan om Blink 182 nog eens aan het werk te zien . Hun sound is eenvoudig, gewoon snedige , aangename okselfrisse songs op funny wijze op ons afvuren in een gevoelige tune soms. De sterkste songs zijn nog steeds deze van ruim vijftien jaar terug . Intussen heeft Matt Skiba van Alkaline trio Tom de Longie vervangen, maar vocaal komt hij te kort, dus moeten we het hebben van bassist Mark Hoppus.  Onschuldige grappige poppunk, die een jeugdig gevoel doet opborrelen , kort, krachtig, goed voor wel 22 nummers. De oudjes doen het hier nog steeds als “What’s my age again” , “First date”, “Rock show” , “All the small things” en het kalme “I miss you”. Op het eind komt er nog één van de kids drummen om het spelplezier van het trio compleet te maken.

Eén van de toppers van het weekend waren System of a down , een buitenbeentje in metalkringen met een unieke sound én en met een sterke politieke inslag. ‘Metal with brains’ dus!
Hun bruisende metal cocktail van gejaagde , nerveuze , hyperkinetische ritmes brachten de hele wei in vuur en vlam, geduw , getrek, gestamp , moshpits hier , moshpits daar .
Na meer dan tien jaar stilstand kregen we anderhalf jaar terug één van de handvol optredens te zien in Vorst Nationaal ; diezelfde dynamiek , heftigheid en intensiteit was hier terug ; de songs in snelvaart met ongelofelijke tempowissels,  hard- zacht en refreinen die worden meegezongen ; een publiek in alle staten , euforisch en uit hun dak. De band rond Serj Tankian genoot met volle teugen , ‘what a fucking amazing audience you are’ .
De vier zijn enorm op elkaar ingespeeld . Messcherp! Wel dertig songs kregen we in de anderhalf uur durende gekke set. . Een ‘greatest hits’ set van o.m. “Prison song”, “Violent pornography”, “Aerials”, “Deerdance” , “Radio/video” en verderop “Cop suey”, “Toxicity” , en ergens tussenin een “I feel love” intro van Donna Summer .
‘Gek – gekker – gekst’, dat was System of a down hier bij hun eerste passage op RW . Het publiek was niet in te tomen – een kolkende massa – ‘The best crowd of their tour’ . SOAD zinderde na. Hier had men dus duidelijk op gewacht! 

Intussen was langs de andere kant een topoptreden van Bonobo (The Barn) te zien, de band van Simon Green, die door zijn sterke livereputatie en de bijbehorende mond aan mond reclame doorgegroeid is naar zalen als Vorst Nationaal en de Lotto-Arena. Green had een zwarte zangeres mee, die wat in de mix verdween in de stille passages, maar overtuigde wanneer ze doorzong . Bonobo wisselde jazzy nummers in de stijl van Cinematic Orchestra af met meer elektronische nummers. Projecties van imaginaire landschappen gingen wonderwel samen met donkere beats: Leftfield en Massive Attack waren nooit veraf, en wanneer de beats per minuut omhooggingen kwam de band uit bij de sexy grooves van Laurent Garnier en St Germain. (Met dank aan Nick Nyffels)

De andere Amerikaanse band Linkin Park kon dit niet meer evenaren op de Mainstage . De band heeft ons landje gevonden , want de laatste jaren zijn ze hier regelmatig te zien . Ze mogen nu wel een popplaat uithebben met elektronisch vertier, hun oude nu –metal staat er nog , met screamo’s en felle zangpartijen op “One step closer” , “Numb” , “Breaking the habit”, “Somewhere I belong”, “Papaercut”, “Bleed it out” en “In the end” . Dit zijn stampertjes die het publiek graag hoort, waarop het hotst en springt . De refreinen worden luidkeels meegezongen. De meeste van die songs zaten in het tweede deel van de set. Toen ze putten uit dat ander vaatje , pop – rock –dance en enkele pianoballads, daalde de spanning.
Ze brachten het er beter van af dan bij hun vorige passage , maar de vitaliteit , levendigheid van het vroegere materiaal lijkt in het huidig oeuvre definitief bevroren …

Neem gerust een kijkje naar de pics van het bijhorende MSF in Arras
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/mainsquare-festival-2017/
Organisatie: Live Nation – Rock Werchter

Goggs is één van de bandjes van de muzikale veelvraat Ty Segall, die vorig jaar nog met eigen materiaal sterk voor de dag kwam met ‘Emotional mugger’ en op het podium een ware freakshow afleverde .
Gruizige garage rock’n’roll pop is de wereld waarin hij graag vertoeft en met dit bandje is dit niet anders . Hij zit hier achter de drumkit en met z’n drieën walsen ze over je heen met tien songs in nog geen dertig minuten . Dit is rauw, snedige , uptempo, broeierige rock in een no-nonsense lofi stijl , lekker lawaai hardcorepunk, pretentieloos die een stukje rockgeschiedenis recycelt . Enkel midden de cd wordt eventjes gas terug genomen; na de schakeling beuken ze als vanouds .
Heerlijk plaatje , kon ook niet anders met dit mansje van alle kunsten!

Deap Vally  uit LA zijn twee stoere rockchicks met ballen, als we het puike debuut, een goede drie jaar terug,  ‘Sistrionix’ er op nahouden . Het meidenduo Lindsey Troy (zangeres/gitariste) en drumster Julie Edwards uit LA bieden een rits rauwe, broeierige rocksongs die probleemloos gelinkt werden aan het werk van The White Stripes , The Kills , Blood Red Shoes en old ladiesbands L7, Babes In Toyland en Hole. Deap Vally rockte , zoog en beet van zich af ; voldoende tempowisselingen en (adem) ruimte aan bluesy dampende , snedige gitaarlicks en hitsende drums sierden het werk.
Na een fantasieloze tweede plaat , zijn de riot girrrls er nu terug , met deze derde , die duidelijk een opfrisbeurt heeft genoten . De songs hebben een aanstekelijke , los swingende groove , klinken rauw , scheuren, schuren en zijn intens spannend, broeierig. Enkel op “Critic”, net halfweg de cd , wordt wat gas terug genomen .
Deap Vally is een stap voorwaarts nu, met de overtuigende derde!

Wilco heeft zich door de jaren geprofileerd als één van de bepalende bands binnen de rootsrock/alt.country. Het sing/songschrijverschap van Jeff Tweedy en het muzikaal vakmanschap van z’n band is verantwoordelijk voor die verstilde , introverte en broeierige, extraverte rootsamericana. De songs zijn knap gearrangeerd , opgebouwd , uitgewerkt en konden mooi uitgesponnen zijn . De instrumentatie kreeg dus heel wat ademruimte!
Met de vorige ‘Star wars’ kwamen zij verrassend uit de hoek, elf songs in een goed half uur en gekenmerkt van een rauwe , directe aanpak, die naar een demo aanpak neigde.
En de nieuwe is er terug eentje van een goed half uur, met twaalf songs , maar tav de uitgelaten voorganger is het materiaal beduidende serieuzer en introverter . De klemtoon komt op de ingetogenheid met een sobere , ingehouden instrumentatie van (semi) akoestische gitaren,  marimba , percussie en ga zo maar door. Het beklemtoont  het introspektieve karakter van de melodieuze melancho liedjes , minimaal in elkaar gekunsteld . Ze roepen allerhande gevoelens van frontman Jeff Tweedy op van angst, pijn, ergernis , walging , verwarring , onmacht en radeloosheid .
Het gaat van innemende (roots) pop ( o.m. “Normal american kids” , “If I ever was a child”, “Quarters” en “Shrug & destroy “) naar de typisch dromerige , broeierige americana van de band als “Common sense”, “Nope”, “Someone to lose” , “Happiness” en “Locator” .
Na meer dan 20 jaar in de muziekbusiness blijft Wilco één van de iconen in de rootspop , die sobere en gekunstelde prachtplaten aflevert .

De uit Londen afkomstige sing/songwriter Keaton Henson is een verlegen type die een rits droefgeestige , dwarrelend herfstige songs schrijft in de geest van Damien Rice, Perfume Genius en James Blake . De nummers hebben een sobere omlijsting door het innemend pianospel , aangevuld met spooky reverb gitaarklanken en elektronisch knip –en plakwerk . Zijn diepgevoelig , breekbare stem drukt zijn stempel op het materiaal .
De verschillende muzikale invalshoeken zijn goed gedoseerd , waardoor de songs een doordachte opbouw hebben en goed in elkaar zitten . Mooi hoe alles zijn plaatsje heeft gevonden in zijn wereld . Mooi plaatje.

Millionaire is de band rond Tim Vanhamel , die na meer dan tien jaar terug van onder het stof is gehaald , geen reünie , gewoon een verderzetting , als we ‘t goed verstaan. Millionaire is nu een zestal geworden , met enkele nieuwkomers , en bracht in mei de derde plaat ‘Sciencing’ uit , Costa Rica als inspiratiebron.
De pittoreske zaal van de Botanique Rotonde was de ideale setting om de Millionaire sound tot z’n recht te laten komen, los te laten, dicht bij de groep en het publiek. Het concert was in no-time uitverkocht. In een goed uur vuurden ze de nieuwe plaat op ons af. Na twee tryouts  trapten ze hier de festivalzomer op gang . We zagen, hoorden dat het goed was ... Nog wat schaven aan de Millionaire gekte van vroeger ; éénmaal het sextet goed gerodeerd is , mogen we het komende najaar tijdens de uitgebreide clubtour veel verwachten!  

Vanhamel mag Millionaire zijn en Millionaire Vanhamel , de dolle veertiger heeft z’n sporen al ruim verdiend bij Evil Superstars, Broken Glass Heroes , The Hickey Underworld , dEUS en Eagles of death metal; onlangs was hij nog te zien bij Magnus . Altijd al voelden we een link met die andere Limburgse spitsboeder Mauro , de drang naar avontuur , eigenzinnig- en levendigheid. Niet voor niks was Millionaire één van de must sees dit millennium.
De (levens) ervaring van de voorbije jaren stopte hij in een divers album , als we het vergelijken met de stevige , schurende en  intense broeierige stonerrock’n roll die we gewend waren . Millionaire tript , zweeft en laat rock , funk , soul , krautrock , psychedelica tintelen in het recente materiaal . Live klinkt het combo compacter en is er minder in bochten gewrongen; het ‘live ervaren’ wordt hoog gehouden.
Het barstte vanavond nog niet meteen los , we hoorden een snedige , broeierige , strakke sound en zagen een hecht spelende band; Vanhamel hield eerst z’n demonen  onder controle, hypnotiseerde zijn  publiek,  om tot slot als een bezetene het beest los te laten en z’n prooi te verscheuren en op te peuzelen .
De eerste nummers waren om van te snoepen , het hotsende , botsende , opbouwende instrumentale “Usa running”, het retestrakke “Streetlife cherry” met z’n elektronicariedels en het broeierige furieuze “I’m not who you think you are” , één van de singles, met enkele krachtige , zwevende gitaarsolo’s en de slangbewegingen van Vanhamel . Mokerslagen werden toegediend. Straffe kost .
Millionaire doseerde z’n krachten , klonk beheerster , ingehouden zonder aan intensiteit te verliezen . De vitaliteit in een toegeknoopt jasje. De andere invloeden sijpelden wat meer door,  het soulrockende “Under a bamboo moon” en het veel gedraaide funkrockende “Busy man” , die QOSA met Prince kruist . Ze hebben een lekkere groove , klinken netjes binnen de rock en durven op het eind buiten de lijntjes te kleuren . Het trippoppende “Silent river” kon zo geplukt worden voor een soundtrack van David Lynch of Angelo Badalamenti . En verve werd alles mooi verpakt en de aandacht behouden .
De oudjes “I’m on high” en een sterk uitgesponnen “Champagne” in het tweede deel van de set drukten het gaspedaal stevig in , “Little boy blue” werd de climax die het publiek verbleekte, verpulverde met z’n bezwerende , repeterende , hitsende , exploderende ritmes, en z’n krautrock en noise adepten . Heerlijk zoiets . Hier was Millionaire helemaal op dreef, op het kookpunt gekomen. Ze klonken messcherp , gedreven , een muzikale wervelwind, die het invloedrijke Barkmarket eerde.  De trip zinderde na …
In de obligate bis was “Petty thug” nog zo’n verbeten oudje, Satan gepeperd in his ass … hij dolde rond … de tabasco werd zo vurig dat door technische mankementjes Vanhamel‘s gitaar het begaf . Hij gooide zijn gitaar (netjes) over de schouder heen en baande zich een weg in het publiek, klaar om iedereen te verscheuren … Het werd de enige toegift .

We hebben genoten van de energieke set in maatpak . Millionaire klinkt minder schizo,  gespleten dan vroeger  , maar dat komt goed de komende maanden , ze zijn in staat de houdgreep vast te houden, een tandje bij te geven en nog meer te overtuigen .

Organisatie: Botanique, Brussel