Justin Vernon , het alterego Bon Iver, zit in diverse projecten verweven en heeft nu met Volcano Choir z’n tweede plaat uit  . De leden komen uit andere bands als Collections of Colonies of Bees, All Tiny Creatures, Group of the Altos, Death Bleus en Pele. Ze vinden elkaar en kunnen hun ei kwijt bij Volcano Choir .
De muziek op die tweede plaat ligt in het verlengde van Bon Iver  , maar ook Dave Eugene Edwards en z’n vroegere 16 Horsepower komen om de hoek kijken . De 8 songs hebben een broeierige spanning , zijn dromerig , gevoelig , zijn mooi subtiel uitgewerkt en bengelen ergens tussen indie, alt-americana en folkpop. De stem van Vernon blijft wel iets unieks en heeft duidelijk z’n invloed op het materiaal .
Een warme intensiteit en schoonheid stralen de nummers uit . Volcano Choir is dus meer dan de moeite waard!

Gert en Sarah Bettens brachten onder hun ‘duomerknaam’ de soundtrack bij een documentaire over de Belgische poolreiziger  Dixie Dansercoer en zijn meest recente expeditie naar het Zuidpoolgebied .
De plaat wordt afgewisseld met enkele filmische instrumentale ijzige tracks op z’n Sigur ros en heeft daarnaast enkele toegankelijke innemende en sfeervolle popsongs , die natuurlijk in de buurt zijn van K’s Choice of ergens het solowerk van het duo uitdragen, bepaald door de lichthese , gruizige stem van Sarah .
Het levert een schoon album op en doet ons zelfs kippenvel bezorgen door de intense, sobere en doeltreffende aanpak.  Geraffineerd materiaal of het nu instrumentaal, “We are glaciers”, “Away” of  gewoon is met een “Surrender” en “Hell like heaven” .
Iets anders dan normaal dus , maar even emotioneel , aangrijpend en aangenaam overtuigend!

Het uit Texas afkomstige Midlake heeft z’n eerste plaat uit zonder zanger Tim Smith . Die rol wordt en verve overgenomen door de andere zanger, Eric Pulido, die nu de hoofdrol op zich neemt . Die dromerige zang past nog steeds perfect in hun melancholische , weemoedige en uptempo rootsrock , die houdt van Britfolkrock, psychedelica en progrock.
Heerlijk genietbaar materiaal , die sfeervolle, slepende ‘onthaastings’ songs , die worden gedragen door een mooie melodielijn, uitgesponnen gitaarpartijen , keys , flutes en een harmonieuze samenzang . Toegegeven , soms is het ietwat teveel van hetzelfde van rustig voortkabbelende nummers, maar met “The old & young” , “It’s going down”, “Aurora gone”, “Ages” en “Corruption” hebben we enkele bezwerende , afwisselende prachtige songs uit in het genre .

De Brusselse band rond Lionel Vancauwenberghe en Antoine Wielemans heeft een nieuwe cd uit ‘Everest’, mooi eerbetoon aan hun in 2010 overleden drummer Denis Wielemans, een muzikale verwerking , gezien hij hield van berglandschappen .
De sabbatical was nodig . Girls In Hawaii staat nu opnieuw op scherp ; hun harmonieuze en grillige indiemelancholica is meer dan de moeite en levert met “Misses” en “Not dead” twee pareltjes van singles af .
Hun sound is indringend , sfeervol , fris, aanstekelijk en blijft door de verrassende wendingen en wisselwerking  boeiend en spannend . Ingenieus materiaal, doordacht en subtiel uitgewerkt, dat weet te raken . Muzikale schoonheid en finesse, wat we zeker horen op een “We are the living” , “Mallory’s heights” en het opbouwende “Rorschach”, die waar nodig   kunnen exploderen. Meer dan zomaar wat dEUS of Grandaddy invloeden maar duidelijk ook geworteld in die 60s van Beach Boys , The Beatles en de indie van The Feelies.
Live klinkt de band snedig , gedreven , weerbarstig en pakkend,  emotievol.
Girls In Hawaii kan een groot, breed publiek bereiken, na de Franstalige harten kan Vlaanderen definitief bij de fans horen . Terecht!

Het uit Las Vegas afkomstige Imagine Dragons heeft een popplaat uit , die veilig commercieel klinkt en dingt aan Bastille en Fun. We horen op hun debuut een reeks onschuldige , leuke , aangename , vrolijke , aanstekelijke en sfeervolle songs, die inwisselbaar zijn . De eerste songs zijn sterkhouders en bevatten twee overtuigende singles, “Radioactive” en “Demons” . Daarna sijpelt de herkenbaarheid door en komt het plaatje van teveel-van- hetzelfde naar boven. De spanning en de nieuwsgierigheid daalt, zeker bij de laatste nummers. Ok Imagine Dragons heeft de kunst van popsongs schrijven , maar zal toch een tandje moeten bijsteken hoor om het (uitermate) boeiend te kunnen houden .
Goed maar blijft totnutoe niet aan ons gehoor hangen.

Jawhar Basli is eern Tunesische sing/songwriter , die voor z’n tweede cd zich liet omringen door Brusselse muzikanten . We horen een reeks broeierige , dromerige , innemende en gevoelige wereldfolksongs , sing/songwriting in een semi-akoestische  bezetting , die spaarzaam kleurrijk worden omlijst.
Jawhar brengt de grooves naar voor die leiden naar zijn wortels en ervoor zorgen dat de Tunesische volkssong, ‘de Arabische chaâbi’ dichterbij de Europese sing/songwriting staat. Een cultureel overtuigend album dus …

Info http://naff-rekordz.bandcamp.com

Milk Music is een combo uit Olympia, Washington die ons terugbrengt naar de 90s retrogrungerock. Ze staan ergens op de brug tussen Dinosaur Jr en The Wipers met hun rauw gruizige melodieuze grungy rock. Andere invloedssferen: Sonic Youth , Meat Puppets , The Melvins, The Replacements en Husker dü .
Sommige nummers dreunen stevig door en de gitaren kunnen er welig op los gieren . “Illegal & free”, “New lease on love” en “Runaway” klinken heerlijk.
De broeierige donkere invloed van The Wipers , die we eerder vernoemden, komt naar sterk voor op “No, nothing, my shelter” en “Cruising with god” . En verder hebben we deels korte instrumentale nummers met die kenmerkende Nirvana ‘unplugged’ sfeertje van wat americanagitaarloops  .
Milk Music brengt voldoende variaties in het genre aan en overtuigt sterk met hun ‘Cruise your illusion’.

Nadine Shah stopt en verwerkt haar roots in haar muziek . Ze is in Noord-Engeland geboren en de in Londen opererende zangers/pianiste heeft Noors – Pakistaans bloed in de aderen . Muzikaal hebben we te maken met een uiterst spannend , boeiende plaat van broeierige, donkergekleurde, bezwerende , beklijvende songs, die ergens hangen tussen Radiohead , Nick Cave , Patti Smith , PJ Harvey, Anna Calvi en Evanescence . Ze hebben diezelfde klankkleur, intensiteit , zeggingskracht en stralen diezelfde mystiek en mysterie. Het eerste deel van de cd is gewoonweg verbluffend met songs als “Aching bones”, “To be a young man” en “Runaway”; ze zijn ietwat rijkelijk gearrangeerd en worden gedragen door haar dramatisch indringende, emotievolle stem . Iets verderop zijn ze soberder gearrangeerd , aangevuld met wat soundscapes en komt haar pianospel in de spotlights; “Remember” , “Filthy game” en “Winter reigns” zijn schitterende ‘spaarzame’ composities.
De dame heeft iets te vertellen , het zijn persoonlijke of geschiedkundige verhalen  over liefde,  pijn en verlies . De biografieën van de Britse kunstschilder en bedenker van het stripverhaal William Hogaerth en de door kinderverlamming getroffen Mexicaanse schilderes Frida Kahlo die na een leven vol complexen vermoedelijk zelfmoord pleegde , zorgden voor inspiratie. Pogingen om het kwaad te ontvluchten .
Deze beloftevolle dame houden we in het oog!

Stromae – De Brusselse Belg Paul Van Haver doet het erg goed hier bij ons en in het buitenland . Noteer maar dat hij meer dan een handvol concerten speelt volgend jaar en de festivals hier en in Europa zeker niet links zal laten liggen. Met “Alors on danse” en “Formidable” scoort hij wereldhits. Hij kaapte al wat prijzen weg als veelbelovend artiest ( de European Border Breakers Awards)  enkele jaren terug en onlangs  mocht hij in Cannes de NRJ Music award in ontvangst nemen .

Stromae , een Maestro, is al jaren muzikaal actief ; de 28 jarige sympathieke , jonge gast kon een internationale doorbraak forceren met het debuut ‘Cheese’. Hij is terug te vinden met z’n singles in de charts en in de jaarlijsten en daar zal ongetwijfeld deze tweede plaat ‘Rancine carrée’ (V) toe behoren . Stromae weet met z’n electronicapop/hiphopdeuntjes een breed publiek te bereiken , jong en oud , over de taalgrenzen en generaties heen . Hij wordt dan ook enorm gerespecteerd , zorgt voor een broeierig dansfeest , is dicht bij z’n fans en neemt verschillende rolpatronen aan: hij zingt , danst als een krolse kat, acteert , performt en doet aan mime; een chansonnier die zich duidelijk onderscheidt.
Wij houden wel van die muziek , maar onze Franstalige vrienden houden er nog véél meer van . Z’n humor  en het cabaret wordt aangenaam ervaren en werkt aanstekelijk. De gedachte aan René Margritte is niet ver af als je hem op het podium bezig ziet . Dat is ook te zien aan de drie groepsleden met wit hemd , vlinderdas , een gileétje aan en bolhoed op. Ook in het lichtspel borrelt het surrealisme boven, een meerwaarde aan die gewone electrodanstunes .

Live staat die muziek er wel met z’n band . “Te quiero” en “Tous les mêmes” waren al gauw een eerste hoogtepunt ; de eerdere songs “Ta fête,” , “Bâtard”en “Peace or violence” waren aantrekkelijke , dansbare tracks met een discotheque-tune , opgezweept door heel wat (elektronische) percussie en opgenomen blazers.
Onze Franse buren maakten er meteen een groots feest van , zongen de refreinen mee, genoten en lachten met de acts en grapjes van Stromae . Op “Ave cesaria” en “Papaoutai”  wordt er nog meer een (exotisch) tropical sfeertje gecreëerd door de keys en gitaar/mandoline riedels. De factor ambiance , variété hadden we op songs “Moules frites” (ode aan de Belgen!), “Carmen” en “Humain à l’eau” , die wat zwaardere beats hadden.
Het is niet al goud dat blinkt hoor , gezien een donkere, grillige melodie zich meester maakte op “Quand c’est?” of op de single “Formidable” , bepaald door z’n dronkemansact en het gevoel hoe diep iemand wel kan zakken . .Hij slaagt erin enorm ongelofelijk zijn publiek te bespelen.
Natuurlijk kon “Alors on danse” niet uitblijven , een dampend knallend feestje kregen we , waarbij samples van Crystal Waters, Snap en Faithless worden ingepast. Letterlijk wordt hij gedragen door z’n bandleden en door het gejoel van de fans. In die “Papaoutai” verweeft hij op uiterst originele manier de voorstelling van z’n band .  Als hij het V-teken met wijs- en middelvinger bovenhaalt , wordt de Violence geweerd , de Vrede geduid en wordt tot slot vooral Victorie gekraaid bij dit fijne, leuke , gezellige , hartverwarmende en feestelijke optreden …

Stromae verovert de wereld . Vóór hij de concertreeks in België (om te beginnen dit jaar nog twee uitverkochte concerten in AB en Trix) aanvat , zagen we hem dus in Lille en ook daar is hij, Stromae, een Maestro, die we deze zomer zeer zeker op de festivals  en in het buitenland kunnen zien, de temperatuur nog wat doet stijgen en het publiek in opperbeste stemming brengt.

Organisatie: Agauchedelalune, Lille