Het Amerikaanse Disappears uit Chicago heeft al een paar cd’s uit en kwam  in de picture met hun garagerock’n’rollende shoewave toen Steve Shelley van Sonic Youth plaats nam achter de drumkit .
De band rond Brian Case (ex The Ponys) zweert de invloeden van shoewave en krautrockritmes zeer zeker niet af op de recente plaat . Ze klinkt donkerder . Een aanhoudende spanning en dreiging  hangt in de donkere , slepende songs, die intrigeren door de repetitieve ritmiek . Een vreemd amalgaan van postpunk, gothic rock, no wave , industrial en shoewave, gekenmerkt van monotone zangpartijen . “Ultra” , “Elite typical” en “New house” zijn lang uitgesponnen en uitgediept, ze zijn grimmig , rusteloos , uitdagend en doen op die manier ergens The Fall , The Chills , Pale saints , Theatre of hate , Swans en Einstürzende Neubauten opborrelen . Er valt dus heel wat moois te rapen op de plaat!

We voelden het al een beetje aankomen na hun optredens op Pukkelpop en op Leffingeleuren: de indiepop van Girls In Hawaii kan een groot, breed publiek bereiken , en is na al die jaren terecht . Twee uitverkochte concerten noteren we , in de Ancienne Belgique  en in het Koninklijk Circus .

De Brusselse band rond Lionel Vancauwenberghe en Antoine Wielemans heeft een nieuwe cd uit ‘Everest’, mooi eerbetoon aan hun in 2010 overleden drummer Denis Wielemans, een muzikale verwerking , gezien hij hield van berglandschappen . Wat resulteerde in een bijna twee uur durend  snedig , gedreven , weerbarstig en pakkend,  emotievol , eerlijk concert , gedragen door hun warme samenzang . De dromerige indiemelancholica klonk live minder verfijnd en kreeg een levendige injectie. 
Eerder hadden ze de Franstalige harten al veroverd. Na vanavond zijn ze overduidelijk klaar om bij de clubtour het komende voorjaar Vlaanderen bij hun fans te rekenen . Hun ingenieus materiaal, doordacht en subtiel uitgewerkt , raakt en intrigeert . Muzikale schoonheid en finesse!  Dat gevoel en die ervaring hadden we  door de songopbouw, die ze , waar nodig, lieten exploderen. Dit zestal was hier goed op voorbereid om zijn publiek en zijn fans een onvergetelijke avond te bezorgen . Meer dan zomaar wat dEUS of Grandaddy invloeden maar duidelijk ook geworteld in die 60s van Beach Boys , The Beatles en de indie van The Feelies. Je kwam dan uit op een gevarieerde set van een rits sterke songs  als o.m.  het gekende “Not dead” , al vroeg in de set , verderop met die andere single “Misses”, het dromerige “The fog” met z’n psychedelische keytunes , een rockende “Time” en “Changes”, “Summer storm” , die het geluid van Grandaddy nieuw leven kon inblazen. We konden niet afdwalen en ze hielden  ons bij de leest!
Ook het decor was meer dan moeite . Goed nagedacht met die Mount Everst op het achterplan, die door allerlei fonkelende sterretjes, glinsterende lichtjes en kleurschakeringen wat meer diepgang had , en emotie , herinnering losweekte , zeker bij een song als “Switzerland” , het geliefkoosde land van wijlen Denis , en “Mallory’s height” (het verhaal van 2 bergbeklimmers die in de jaren 20 daar mysterieus verdwenen …) , omgeven van allerhande donder- en bliksemsamples.
Een song als “Rorscharch” riep ergens ‘dark side of the moon’ op van Pink Floyd met die verlichte driehoek . Hartverwarmende , -verscheurende (hoe je ook wenst te noemen!) sterkhouders waren de sfeervolle duetten  met An Pierlé op “Here I belong” , middenin de set, en “Organeum” , die op het eind werd bewaard .
Naar een climax ging het met de strakke ritmiek en de energie uitbarstingen van “Birthday call” , “This farm will end up in fire” en een lang uitgesponnen “Flavor” , waarbij Wielemans vanop de boxen het publiek danig ophitste . Een vitale ‘closing final’ die ons verdwaasd achterliet …

Girls In Hawaii staan op scherp nu . Kwestie zal zijn dat ze deze energie, dynamiek en gretigheid kunnen behouden want hun harmonieuze en grillige indie  is een  wisselwerking van fris aanstekelijk , melancholisch en spannend broeierige materiaal, dat sterk intrigeerde en overtuigde vanavond . ‘Don’t miss ‘em’ tijdens hun clubtour de komende maanden!


Neem gerust een kijkje naar de pics
Robbing Millions - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4331
Girls In Hawaii - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4314
Organisatie: Botanique, Brussel (ism Live Nation)

Een tweetal jaar terug debuteerde 30.000 Monkies met ‘Womb Eater Wife Beater’ , een muzikale storm van rusteloze , opwindende, opzwepende rauwe donkere stoner/noiseherrie. De opvolger is op z’n minst even hard , met tussenin een verdwaalde ballad . Slepend , destructief en explosief , die ergens de sfeer ademt van een Amenra .
Muziek voor in ondergrondse druilerige, akelige kelders. Om van te snoepen , eerder zuur dan zeemzoeterig!
Info
http://www.30000monkies.bandcamp.com

Dalton Télégramme is een Waals kwartet , die sing/songwriting , countrywestern  en folk ergens met de Franse chanson pop combineert . Op hun EP horen we 5 sfeervolle , broeierige songs in  het genre . Met een song als “Réveil Martin” worden we meteen in deze sfeer ondergedompeld . Ze werden reeds geselecteerd in de finale van ‘Les Talents Acoustic’ van TV5 Monde uit meer dan 200 groepen .
Hun talent wordt alvast gerespecteerd aan de andere kant van de taalgrens en in Frankrijk . Het is ons alvast niet ontgaan . 

http://www.daltontelegramme.be

Het titelloze debuut van Gauntlet Hair , een duo uit Denver , Andy Rauworth (multi-instrumentalist (gitaar, bas, toetsen, zang)) en Craig Nice (drums) , is ons vorig jaar niet onopgemerkt voorbij gegaan . Te noteren als een potpourri van indiepop , shoewave, psychedelica en surf , niet vies dus van wat echo , galm , feedback en noise .
De tweede cd werd productioneel aangepakt door Jacob Portrait van Unknown Mortal Orchestra .
Opnieuw hebben we een reeks aanstekelijke , bezwerende songs , met die kenmerkende donkere gruizige basstune , die ergens Girls Against Boys doet opborrelen , maar in deze poel daalt de spanning en intensiteit en sluipt eenvormigheid even om de hoek; het plaatje kan bijgevolg ons niet helemaal boeien , maar pleister op de wonde Gauntlet Hair blijft een heerlijk overstuurd klinkend nosiy galmbandje met een handvol puike nummers !

Een fijne ontdekking is het Canadese Braids wel , die al toe zijn aan hun tweede cd . Ze zijn intussen  gereduceerd tot een trio. Eén van de zangeressen Katie Lee verliet de band en daardoor kwam de klemtoon op de etherische, zweverige , indringende zang van Raphaelle Standell –Preston.
We horen een klankenspectrum , sfeervolle indiedroompop met soundscapes, knisperende elektronica en een psychedelisch world tintje , ergens balancerend tussen Bjork en Cocteau Twins . Hun electropopnummers hebben een lichtvoetige speelsheid, een grimmige tune en een dartelende kenmerk door de klankenwereld en percussie. Boeinde afwisseling en interessant bandje bijgevolg!

Charlie Fink en z’n bende zijn aan hun vierde cd toe en zetten de trend verder van hun feelgood folkpop met een prettig melancholisch, donkere ondertoon . Minder bruisend en borrelend weliswaar , maar we horen een sfeervolle aanpak van hun spontaan speelse, melodieus uitgewerkte songs, die een donker randje hebben . De donderwolk hangt af en toe boven het materiaal zoals op “Silver and gold” en “One more night”. Anna Calvi levert een bijdrage op de titelsong.
Met de vorige cd ‘Last night on earth’ braken ze definitief naar een breder publiek door. Een eenheid vormt het materiaal nog , net zoals het toegankelijk, leuk en  ontspannend klinkt, maar een mistig gordijn wordt opgehangen , en om de hoek sluiert al iets-teveel-hetzelfde-gehoord van de Britse band . Goed , maar ook niet meer dan dat …

Chvrches
Ancienne Belgique (AB Box)
Brussel

De catchy, vakkundige , vinnige electropop van het Schotse Chvrches (vergis u niet met de ‘u’ van het Heiligdom van de Kerk) , speelde zich al in de kijker op Eurosonic-Noorderslag begin het jaar , en de loftrompet schalt duidelijk overzee bij de BBC media (‘de BBC Sound of 2013’!). Een handvol singles als “Gun” en “The mother we shake” gingen de pas verschenen debuutplaat ‘The bones of what you believe’ vooraf , en na optredens in de Bota en op Pukkelpop , waar we het trio maar een beetje zagen, hadden ze ons nieuwsgierig gemaakt.

De mannelijke ‘2live crew’ achter de keys en bas hebben een verleden bij het gerespecteerde Aereogramme en de Twilight Sad. Ze lieten zich hier volledig gaan in de dromerige , sfeervolle , strakke en pompende ritmiek en beats. Niet verwonderlijk dat we vóór en na het optreden nummers hoorden van o.m. Mogwai en Arab strap. Maar ok , samen met de bevallige zangeres  Lauren Mayberry , die helder , scherp , als indringend, zacht, hemels, bezwerend en licht etherisch kan zingen, werd het materiaal goed verpakt . Toegegeven, niet echt iets nieuws onder de zon of bijster origineel , maar hun songs hebben een melodieuze, gelaagde structuur, zijn subtiel uitgewerkt en liggen lekker in het gehoor .
Commercieel gaat het hen voor de wind en live wordt het materiaal met heel veel overtuiging gebracht; de heren waren als duracell konijnen op hun keys , hotsten in ‘t rond en Lauren ontpopte zich als een amicale, enthousiaste zangeres .
Vooral in het begin hakte het trio letterlijk met aanstekelijke , dreunende tunes , inwerkend op de dans- en heupspieren zonder aan melodie en structuur in te boeten. Meteen viel een sterke reeks te noteren, “We sink”, “Gun” en “Lies”, “Night sky” , die beiden niet vies waren van wat waveloops . De flashy lights op hun instrumenten , de stroboscoops en de fonkellichtjes zorgden voor een  hypnotiserend effect .  Een duidelijke meerwaarde.
Juist ja , we hebben deze sound al iets teveel gehoord .  Bands en artists als New Order, Depeche Mode, Human League , Yazoo , Blancmange, Anne Clark tot Cocteau twins  behoren tot de referenties.
Ondanks de sterke respons en het warme onthaal daalde af en toe de spanning en zakte het wat in ; ook vocaal moest Mayberry soms wat sleutelen.
Een “Recover”, “By the throat”, “Tether” en het afsluitende “The mother we share” ,  mooi verdeeld in de  (korte: hoe kan het ook anders , ze hebben nog maar 1 plaat uit!) set , boden voldoende variatie in het genre en deden de balans terug overhellen .  Eén van de twee mannen, Martin Doherty , nam het voortouw op “Under the tide” , electro dat hard, stevig pompte …

De timing van de zondagse mis hadden ze goed in het oog gehouden , want na een 50 tal minuten zat het erop vanavond. Ondanks de vriendelijke uitstraling en het eerbiedig afscheid, mocht  er hier van hun sensueel knallend geluid nog ietsje meer ‘klokkenspel’ zijn . Benieuwd hoe de debuterend talentrijke band zal evolueren …

Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel

Statue (Extended) – Maniakaal en Indrukwekkend!

Statue (Extended)
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel

Indrukwekkende gebeurtenissen in de AB … Eerst konden we zien dat België met z’n Rode Duivels zich een weg naar Brazil kogelde door Kroatië op z’n plaats te zetten, en even nadien werden we overdonderd door Statue , een septet uit Limburg , een unieke samenstelling van maar liefst vijf gitaren , een bas en een drumkit , dat op het eind uitmondde tot een Statue Extended waarbij dan maar liefst twaalf gitaristen  waaronder Stef Kamil Carlens, Pascal Deweze, Luc Van Acker en Johannes Verschaeve het snaren-orkest van dienst waren ! Je ziet het maar bitter weinig, ontelbaar veel volk op dat kleine podium van de AB Club!

Statue eigent zich een plaatsje toe binnen de postrock, wekt een Battles groove op en graaft in de historiek van Slint , Godspeed en Tortoise . Hun instrumentale , repetitieve gitaarmuziek , die symfo,  mathrock en stoner herbergt, houdt van een intens broeierige, sfeervolle spanning en boeit door de slepende ritmes , de variaties en de tempowisselingen. Hier en daar wordt een experimentje aan toegevoegd . De lagen stapelen zich op , en het is mooi te zien hoe de patronen , motiefjes wonderschoon elkaar raken en aanvullen , spaarzaam of breder opbouwen ; en regelmatig ontaardt in een wall of sound , noise en galm ; de registers worden opgetrokken, kunnen gieren , exploderen , zonder uit de bocht te gaan of minutenlang bedolven te zijn van die effects.
Hun titelloos debuut met o.m. het prachtige “Noa” , , “niuwe drony”, “7!d”, kwam gedurende een uur in de spotlights. We hoorden een machtig samenspel van gitaar’dialogen’, gedragen door de strakke , opzwepende drums. .Mooi om te horen, , maar ook om te zien hoe 6 jonge gasten op een rij gefocust zijn op hun spel, lonkend naar de andere .
Op spannende wijze worden de nummers sober , ingehouden , stekelig en gedreven aan elkaar gevlochten. De creatieve , verrassende wendingen dwongen respect af , en werden smaakvol en enthousiast onthaald door het publiek .
Het Statue avontuur ging naar z’n apotheose toen de andere gitaristen erbij werden gehaald en hier wel 19 man op het podium stond om twee nummers in volle gitaar orkestratie te spelen. Uiterst genietbaar en opwindend. Schitterend om zich zo te laten meedrijven!

Statue zorgt ervoor dat postrock instrumentaal best spannend blijft, en oog heeft voor spektakel op het podium . Statue was beklijvend , ontroerend, gedreven, explosief . In één woord Maniakaal! En lazen we niet ergens dat ze nog zouden durven aandraven als het Nederlandse Kong , op verschillende plaatsen in de zaal om hun sound nog voller en sterker te doen klinken . Het lijkt de uitdaging  meer dan waard na wat we vanavond te horen en te zien kregen !

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel