Cactusfestival 2013 – vrijdag 12 juli 2013 – Waar Pop – Rock - Chanson en Noise elkaar kruisen
Cactusfestival 2013
Minnewaterpark
Brugge

De weergoden waren de 32^ste editie van het Brugse Cactusfestival gunstig gestemd . Het regendébâcle van vorig jaar kon helemaal doorgespoeld worden . Niet anders dan lachende gezichten tijdens deze succesvolle zonnige editie. En op zondag was het festival zelfs uitverkocht …Een zonnig Cactus dus, een Cactus ‘Grand Cru’ omschrijven ze het graag zelf … ‘Hear, See, Feel the world’ luidt hun credo, wat de versmelting betekent van verschillende culturen en muziek. De formule bleef ongewijzigd: één podium, diverse stijlen van muziek, heerlijke spijzen, animatie, sfeer, gemoedelijkheid en … kindvriendelijk.

Cactus serveerde muzikaal alvast een mooi gevarieerde affiche op deze eerste dag. Genot , amicaliteit en gemoedelijkheid , pijlers van het festival … Het festival ging op vrijdag, tijdens de enige bewolkte avond, eerder kalm van start.

Een overzicht – dag 1 – vrijdag 12 juli 2013
Blaudzun van de Nederlander Johannes Sigmond opende het festival en zorgde ervoor dat de Nederlandse pop hier terug wat meer airplay verkrijgt . Opbouwend , broeierig, enietbaar, gevoelig materiaal, dat live breder klinkt,  een boost krijgt en stevig uit de hoek kan komen , zonder verlies aan emotie. “Solar”, “Elephants” en de doorbraak “Flame on my head” , het zijn er maar een paar van die schitterende plaat ‘Heavy flowers’ , maar je kan ze alvast inlijsten van dit bescheiden groots muzikaal talent uit Nederland , een jonge Nand Baert lookalike (remember van Pool tot Evenaar). Overtuigende start van het festival …

Het Amerikaanse Pinback heeft een speciale band met Cactus . Ze graag geziene gasten tijdens de clubtoer. Ze lijken goed geluisterd te hebben naar Blaudzun , want ook zij gaven hun (lofi ademende) songs extravertie . Tav een paar jaar terug liet het trio zich niet verleiden door een ‘lazy afternoon gevoel’ , maar triggerden ze hun publiek met aanstekelijke gitaarriedels (van Crow), een repeterend indringende ronkende basstune (van Smith), alsof hij gitaar speelde en bezwerende drums, gedragen door fijne harmonieuze, dromerige zangpartijen.
Vóór de herkenbare tunes van “Penelope” en “Loro” kregen we al die snedige aanpak te horen. Enkele sfeerhouders tussenin o.m. op piano onderhielden die melodieuze sterkte van Pinback. Maar Pinback trok de kaart van een festival , door meer uptempo en levendigheid . Crow is met de jaren een podiumbeest en entertainer geworden . Z’n muzikale gretigheid wordt letterlijk doorgespoeld met een fles Jameson, en midden de set was hij bij zijn publiek op het terrein te vinden . Enthousiast! Én een band in vorm!

Daan herdefinieert het Franse lied tijdens de nieuwe tour van ‘Le Franc Belge’ , dat kon m’n Franstalige collega maar toejuichen. En hij sprak meteen van Alain Bashung , wat ons over de taalgrens even de wenkbrauwen doet fronsen, wij die dachten aan Gainsbourg, Brel en Arno . We hielden van de afwisseling van de Franse en de Engelse songs , die perfect gespeeld werden (sterke begeleidingsband btw!) , en het midden houden van pop, country noir en de rokerige, bruine kroeg , of een ‘jeu de boule’ van Z-Frankrijk ademen . Je komt o.m. op “Parfait mensonges” , “The gates” en “Melodies paroles”; de vroegere electropop en ‘80s kitsch wordt dus op die manier op het achterplan geduwd, maar moeiteloos namen enkele oude classics als “Exes”, “Icon” en “The player” hun plaatsje in, naast het nieuwere ‘nachtraaf’ werk en die vinnige single “Everglades”.  Het kenmerkende Daan feestje hield hij op het eind met die elektrotunes van “Swedish designer drugs” en “Housewife”.

Eén van de meest gewaagde Cactusprogrammaties was Thurston’s Moore nieuwe band Chelsea Light Moving , die ons meteen terug dropte in de begindagen van Sonic Youth, zoals we hen zagen op Futurama in de Brielpoort toen . Spontaan, speels en onbezonnen gaan ze als een beginnend groepje te werk met songs die scheuren , knorren en piepen , met distortion en feedback … De hemel voor Sonic Youth fans van het eerste uur! Een knallende liveset , waar punk , grunge en noise elkaar tegenkwamen. Moore sprak van ‘lovesongs’, dan zijn er dit van een denderend gruizige sound . Geen directe generatiewissel , maar venijnig en jeugdig , een volgende zet van Thurston. Sterk!,  voor de liefhebbers van het genre weliswaar … Sonic Youth herrezen?!

Tot slot Hooverphonic (with Orchestra) … Wat anders dan het rebelse gitaargeweld van Thurston en de zijnen. Ze hadden er ooit van gedroomd hun trippy orkestrale songs met een heus symfonisch orkest te spelen; die droom is werkelijkheid geworden . Geen synths die dit geluid produceren , maar een 21 koppige band achter de Hooverphonic driehoek Callier – Geerts en Noémie Wolfs. De hits als “Jackie cane”, “Mad about you” , “2 wicky”, “Eden” , “World is mine”, “Sometimes”, “Vinegar & salt” , en recentere “Happiness” en “The night before” ontbraken niet; wie Massive Attack’s “Unfinished sympathy” eens geslaagd uit de verf wou zien komen met orkest, kon het nu gerust ervaren.
Hooverphonic (with Orchestra) was meer dan zomaar een ballroomorkest! Goed uitgewerkte , uitgekristalliseerde, prettig in het gehoor liggende muziek .
Fijne afsluiter van de eerste dag …

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/cactusfestival-2013/

Organisatie: Cactus Club, Brugge (Cactusfestival, Brugge)

De Amerikaanse, uit Germantown, Maryland afkomstige band Clutch is ook al zo’n twintig jaar bezig die ons op de nieuwe plaat een goed staaltje rechttoe-rechtaan, zware en broeierige rock op ongecompliceerde wijze serveren. Gecontroleerde power met een knipoog naar Monster Magnet , niet vies van wat strakke , vettige , bluesy riffs , southern rock en stoner zoals we het nog hoorden in de begindagen van Soundgarden .
We horen boeiend , snedig materiaal , vakmanschap, gedragen door die helder indringende en doorleefde zang van de charismatische Neil Fallon. Opnieuw overtuigende plaat!

Ze zijn nog maar toe aan hun tweede plaat in vijf jaar tijd ; productief zijn ze dus niet, dit bandje uit Pennsylvania. Ze houden ergens het midden tussen sixties garagepop , ‘70s psychedelica, indie en shoegazepop . Ze vermengen en verdelen het over de elf songs van de plaat . Een uitermate boeiende plaat weliswaar, door die variaties, wat ons brengt van charmante stofzuigerpop van “You look real neat how”, “ To be your love”, de psychosurfrock “Gamma” en “Dig a hole”, de dromerige rock en pop op de rest van de nummers. Met een knipoog naar Black Rebel Motorcycle Club, Raveonettes, Butthole Surfers, Jesus & Mary Chain en linkend aan het materiaal van de Allah-Las.
Interessant bandje dus!

Het Schotse trio Biffy Clyro van de broers Johnston en Simon Neil hebben al een pak platen uit en werken hier gestadig aan hun carrière . Ze trakteren ons op een gevarieerde dubbelaar , ‘The land at the end of our toes’  - ‘The sand at the core  of our bone’. Het oorspronkelijke album ligt als een ‘deluxe edition’ . Hun mainstreampop klinkt gevarieerd , is uitgebalanceerd en bevat een gedoseerde balans bombast en progrock; snedig , gedreven en slepend, spannend materiaal dus. Er is ruimte voor enkele ballads.
We noteren hier geen echte tegenvallers,  maar een reeks boeiende broeierige rocksongs ,en dan kom je uit op de kwaliteit van de single “Black chandelier” , “Sounds like balloons” en “Different people” (gitaarrifs, sterke drum en krachtige heldere stem). Of een song met bagpipes , “Stingin’ belle”, die hun verleden verraadt .
Na al die jaren is Biffy Clyro nog steeds bij de leest en klinken ze als zichzelf!

Palma Violets zijn jonge Britse wolven die een overtuigend spontaan, speels , leuk , fris , aanstekelijk debuut uithebben . Ze hangen ergens tussen The Fall , The Libertines , The Strokes, Arctic Monkeys en The Vaccines. Een heerlijk potje rauw, ongepolijst melodieus rock’n’rollmateriaal van elf songs met dromerige psychedelische keys , die een zekere hitpotentie hebben , en gedragen worden door het donkere stemgeluid van Sam Fryer.
Een pak goede songs noteren we als “Best of friends”,  “Rattlesnake highway” en “Tom the drum”. Af en toe minderen ze vaart en zakt het tempo en het niveau wat in , maar desondanks boeien die jonge  gasten voldoende en kunnen ze op onze sympathie rekenen door hun onbezonnen ontspannende , speelse aanpak!

Ze waren de recente winnaars van de Humo’s Rock Rally, de broers Coorevits Lennert en Janus. Een EP leidt het muzikaal talent van het West-Vlaamse duo in . Jong en gedreven brengen ze zes aanstekelijke ; warme electropop songs , die houden van een vleugje punk en wave . Opener “What you want” maakt direct de link naar Goose , de single “The reeling” is de popsong bij uitstek in het genre, “Pale eyes” laat de sfeervolle kant van CDD horen en tot slot heb je de electroclash op een songs als “F.E.E.R.S.”.
We noteren hier een mooie afwisseling , wat een overtuigend debuut inluidt .

Few Bits - Dit Belgisch bandje houden we in het oog , een vijftal rond Karolien Van Ransbeeck , die hoogdagen van The Mazzy Star doet herleven en durft te leunen aan de sound van First aid kit door die roots/altcountry inslag . De songs  hebben dus een dromerige , sfeervolle melancholische aanpak , kunnen wat mysterieus zijn en worden gedragen door de hemelse stem van Karolien . De songs zijn ingehouden , bloeien open door de (gitaar) lagen op elkaar en hebben een sterke klankkleur .
De eerste songs “Come home” wat forser  , het sfeervolle “Could it be” en de intieme , spaarzame onthaastingsong “Shell” zijn de barometer van de plaat.
Fijn plaatje – fijne band !

Het uit Toronto, Canada afkomstige Born Ruffians is al toe aan de derde cd ; heeft z’n rauwe karakter gepolijst, en blijft nu ergens binnen de fris aanstekelijke dromerige indiepop hangen van Vampire Weekend , Port O’Brien en Beach Fossils . De mosterd halen ze natuurlijk uit die sprankelende grooves en ritmes van Talking Heads en Paul Simon.
De nummers zijn relaxt en doordacht, en behouden deels hun spontaniteit en speelsheid. Ze zijn goed uitgewerkt , maar we noteren geen (drastische) wendingen van vroeger , waardoor het net iets teveel van hetzelfde wordt binnen hun indiepop , doordrongen van fijn  gitaargetokkel en sfeervolle kleurrijke keys.

Een goed bewaard muzikaal geheim is het Canadese duo Jack Lasek – Olga Goreas, die in een kleine tien jaar nog maar toe zijn aan hun vierde full cd . Ze creëren een atmosferisch klanktapijt door  puike, pakkende, etherische melodieën, traag, slepende dromerige ritmes en smachtende gitaarerupties, gedragen door gevarieerde, wisselende zweverige mannelijke en vrouwelijke vocals. Voor een handvol songs smelten we , “46 satires”, “People of the sticks”, “At midnight” en “Colour your light in” . Een paar fraai staaltjes zijn het, die mooi uitgewerkt, uitgesponnen zijn in het genre, en melodie – sfeer – en effects close houden !

Is haar intrigerend debuut ‘Dance on time’, foei!, aan onze neus voorbijgegaan, dan staan we duidelijk stil bij de tweede cd van het Amerikaanse Pien Feith , die samen met haar muzikale partner Melvin Wevers een broeierig ‘tweede’ album uitheeft , ‘Tough love’ . De dwarse, hoekige sound is nu meer gelaagd , gevarieerd en toegankelijker zelfs , en verliest zijn eigenzinnig trekje niet .
Dromerige , sfeervolle , trippende en ingetogen (‘80s) synth/soulpop siert het werk . Op de eerste songs “At the blow up”, “ I can’t hustle , I can”  groovet Pien Feith, daarna gaat het tempo naar omlaag en komt de intieme aanpak naar boven ; romantisch materiaal bijna sprookjesachtig zelfs , hoor je het op nummers als “Money not people”,  “Invisible man” en “Snap out” .
Een natuurlijke, oprechte plaat is het geworden, die “Tough love” , en het doet goed stil te staan bij dit fijne geluid van Pien Feith …