Sinds 2010 heeft The National van Matt Berninger met de plaat ‘High violet ‘ zich definitief een plaatsje toe geëigend in de scene. Na vijf cd’s was dit meer dan verdiend . Het Amerikaanse collectief heeft net als Elbow gestadig aan hun muzikale carrière gewerkt. We hebben donkere romantische pop, met een vleugje bombast, een beetje op z’n Tindersticks. Hun bezield materiaal en de gedreven livegigs maakten van hen een grootse band.
De opvolger ligt in dezelfde lijn en vooral het eerste deel van de cd is uitermate spannend . De songs boeien door de bezwerende opbouw , de aanzwellende , krachtige ritmes, de blazers en die aparte baritonzang van Berninger , die duidelijk koude rillingen bezorgt . De eerste songs “I should live in salt”, “Demons” en “Don’t swallow the cap” zijn gewoonweg schitterend . Na “Graceless”, song 8, is de extase er wat uit, intrigeren ze minder en klinken de nummers sfeervoller en ingetogener .
Live hebben we een gretig spelende band en een gebrild filosoof/zanger die volledig opgaat in muziek en tekst. Ze zijn ook uitgegroeid tot een festivalband ‘pur sang’ , en sinds mensenheugenis hebben ze geen slecht optreden meer heeft gespeeld. Terecht groots dus!
Matt Berninger en C° gaan met hun donker dreigende , spannende muziek grootmeester Cave achterna .
Pere Ubu draait rond de excentrieke sing/songwriter David Thomas . Hij is lijfelijk niet meer de kolos van vroeger , maar z’n muziek is en blijft iets aparts . Avantgardepop! Poprock, psychedelica en jazz zijn de steeds weerkerende ingrediënten. Ze zijn al een paar jaar terug als Pere Ubu bezig, onder een steeds wisselende bezetting . Maar met Keith Moliné heeft hij een vaste spil achter zich . Pere Ubu blijft op de nieuwe cd garant staan voor een niet-alledaags geluid, een unieke sound, soms niet van deze wereld, die origineel klinkt en getuigt van avontuur en experimenteerdrift.
De songs, geënt op een repetitieve basis, hebben een bezwerende speelse ritmiek en opbouw, ondergaan diverse tempowisselingen en onverwachtse wendingen. Kleur krijgen ze door de unieke neuzelende, soms hoge neurotische klaagstem. De eerste nummers zijn duidelijk te doen , met “Mandy” als een eerste hoogtepunt . Daarna worden we overmand door meer experimentjes in de sound . In die gewaagde muzikale onderneming zijn we opnieuw onder de indruk van de drie , “The road trip of Bipasha Ahmed”, “Lampshade man” en “414 seconds”. Pere Ubu slaagt er na al die jaren in , nog steeds respect af te dwingen . Opnieuw goed dus!
Major Lazer is ‘hot today’. Het is het muzikaal speeltje van de Amerikaanse DJ Diplo. Er komen een keur van artiesten langs, o.m. Santigold , Ezra Koenig (Vampire weekend) , Shaggy , Wyclef Jean en Amber (Dirty Projectors).
Major Lazer is een hitmachine geworden en breekt definitief door met deze tweede cd ; Bubble but” , “Get free” en “Watch out for this , bumaye” , het zijn dancefloorkillers geworden, zelfs uitgegroeid tot ware hymnes . Diplo is gekend om exotische en wilde ritmes te mengen en nestelt zich ergens tussen een Buraka som sistema en Gorillaz met een mishmash van techno, dubstep, reggae, dub, rock, soul , dancehall en allerhande basses .
Major Lazer werkt net als Gorillaz strips , visuals , animaties uit, en op het podium valt er heel wat te beleven: twee wulpse deernes , die naast danspassen lapdance en hipshakes als professionele bezigheid hebben , een applausmeester , een DJ en natuurlijk Diplo, Ze staan garant voor een stomend feestje , een ‘harlem shake’ door die mashup van hun materiaal . Ook songs als “Scare me” , “Mashup the dance” of “Jah no partial” moeten niet onderdoen , kortom Major Lazer is ‘hip’ en opwindend heet!
Het Zweedse duo The Knife , broer – zus, Olof en Karin Dreijer Andersson, laten na ruim 6 jaar opnieuw van zich horen . Stil hebben ze niet gezeten Olof was o.m als DJ actief , Karin had haar Fever Ray project , werd voor de tweede keer moeder en een paar jaar terug werkten ze samen muziek uit voor een opera .
The Knife onderscheidde zich in de elektronica wereld door koele , ijzige ambientsoundscapes, ‘80’s electro en psychedelica . Ze brachten een duistere, obscure als een broos breekbare en dromerige sound.
De nieuwe plaat is met 96 minuten een erge lange geworden en toont aan dat het duo toch avant-garde geluidsgoochelaars zijn , meer dan de helft van de nummers duren boven de 8 minuten en we vinden ook een rits instrumentale . We kennen die aanpak van een Aphex Twin.
Het donkere mystieke klankbeeld is behouden , maar wordt verweven met wave – tribal- en Indiase ritmes .
We krijgen spannende elektronica te horen , repetitief , slepend, filmisch, ijzig en toch afwisselend , gevarieerd in de ritmiek , waarbij ze uitnodigen tot een danspasje . We zijn behoorlijk onder de indruk .
‘Shaking the habitual’ is een intense trip , een spannende, intrigerende plaat, waarbij we meegenomen worden in hun fantasierijke creepy wereld .
Met ‘King of the beach’ verkreeg de uit San Diego afkomstige Wavves al meer airplay . Ze klonken al toegankelijker en ademden onderhuids friste, speelsheid uit, en een ontspannend beach gevoel . Eerder werden ze omschreven als ‘nofi’, wat staat voor ‘alternative’ punk/noise/surf/shoegaze/indie/lofi psycherock; de op zich eenvoudige songs werden bedekt door een dikke laag gierende gitaar, ruis, pedaaleffects en een galmende zang.
De sound werd duidelijk op gestoft . Natuurlijk kunnen ze nog wel stevig doorrammen als op “Sail to the sun” , “Paranoid” en “Beat me up” , maar het is minder chaotisch; in z’n geheel is het materiaal gestroomlijnder en gevatter. De songs zijn net als op de vorige cd meeslepend , broeierig , dromerig en bezwerend; ze tonen een bredere invalshoek sinds dat zanger/gitarist Nathan Williams bandleden van Jay Reatard bij zich nam , nl. bassist Stephen Pope en drummer Billy Hayes. Je komt uit bij puike songs als “Demon to lean on” , “Mystic” , “Cop” of de sfeervolle psychedelica van “Everything is my fault” , “I can’t dream” en de titelsong . Verslavende muziek toch …
Casa Blanca Festival 2013 – 7 – 10 augustus 2013 - 10 editie - dag 3 – 22000 bezoekers!
22 000 bezoekers dansen in de schaduw van de abdij!
De derde dag van Casa Blanca in Hemiksem zorgde naar jaarlijkse gewoonte voor een gevulde wei. 22.000 enthousiaste bezoekers kwamen proeven van een mix van jong en al wat ouder DJ-talent. Vanaf de eerste beats liepen het terrein en de Marquee vol.
De jonge beloftevolle snaken van Compact Disk Dummies zorgden voor een eerste hoogtepunt in de Marquee. Felix Da Housecat bracht een sound die recht uit het hart kwam en liet zien waarom hij een grootmeester is. We hadden graag meer gezien van deze man.
Discobar Galaxie bracht naar jaarlijkse gewoonte de massa aan het dansen en springen. Dat Yves V een vakman is in zijn genre had hij dit jaar al op Tomorrowland bewezen. Voor een feestje met een vette knipoog moest u bij Discobaar a Moeder zijn.
Fake Blood bracht een lekker big beat, house- en electro-feestje op de mainstage.
Meer dan 15.000 liter bier vond zijn weg naar de dorstige bezoekers. 250 vrijwilligers zorgen dat ook dit jaar als fijn en gemoedelijk verloopt.
Ondertussen is de camping al goed bevolkt met bijna 1200 kampeerders. Organisatie Casa Blanca festival www.casablancafestival.be
Het Amerikaanse !!! (Chk chk chk ) komt met de nieuwe plaat ‘Thr!!!er’ terug op het voorplan binnen die goed gekende punkfunk stijl. Deze vijfde cd is duidelijk beter dan de twee voorgaande platen en sluit eerder aan hun vroegere werk .
We horen opnieuw een reeks aanstekelijke , opzwepende en opwindende nummers , die intrigeren , en minder aanmodderen en stuurloos zijn. Prettig in het gehoor liggende songs , die een goede groove , een stuwende lijn , en ergens de ruimte laten aan pop en rock . De toegevoegde percussie , synths en blazers geven kleur elan en kleur . “Get the rhythm right”, “One girl/one boy” en “Slyd” zijn de sterkste nummers , ze hebben tintelende funky rockende jams , vettere housebeats en werken in op de dansspieren . De andere nummers zijn goed , fris en catchy . Nic Offer zorgt als vanouds voor de sensuele dance moves , gekke acts en waait door z’n brabbelzang en kreten over de nummers heen .
Tja, door de jaren zijn ze bijna de enige overlevenden van het genre , en met deze slaan ze bikkelhard terug . Puike return!
Het Nederlandse Vandel grijpt terug naar die 80s wavepop met die traag slepende melodieën, diepe bas , indringende synths en vocals . Een vertrouwd geluid , zoals we het maar al te goed kennen (en graag horen) van bands als The Cure, Joy Division , Bauhaus en Sisters. Maar in hun zes nummers sijpelt ook meer het gitaargeoriënteerde The Sound door . Vandel is op ‘Existence’ duidelijk gefocust op die eighties en zal waarschijnlijk op menig revivalparty en – event aan zijn trekken komen .
http://van-del.bandcamp.com
Gallops is een gezelschap uit Wales , die met hun instrumentale rock en de elektronica , psychedelica toetsen Battles en het onvolprezen Nederlands Kong doen opborrelen. De muziek van Gallops is minder complex dan twee voorgenoemde bands , is traditioneler in de songstructuur en kent minder onverwachtse wisselingen . Een toegankelijk, fris, meeslepend , opzwepend geluid!
Ze hebben een zekere groove ( o.m. in “Jeff Leopard”, “Hongliday” , “Bromden”), kunnen dansbaar zijn (“Lasers”) , keren terug naar de 70s psychedelica - opener “Astaroth”, en ze klinken in sommige nummers rauwer en directer (“Rhythm is a misery”, “Window FX” en “Skyworth”) . Op afsluiter “Crutches” , ruim 10 minuten , gaat het combo eens gezellig uit hun dak , en mag elk instrument gieren en razen .
Kijk , Gallops brengt niet echt iets nieuws , maar we houden wel van dat puike samenspel van gitaar - drums - elektronica .
Dourfestival Dour 2013 – donderdag 18 juli 2013 – indrukken
Eén van Europa's grootste alternatieve underground festivals gaat sinds jaar en dag door in Dour. Het festival staat voor een avontuurlijke, muzikale ontdekkingstocht. De sfeer van het vierdaags ‘alternative music event’ is er eentje om te appreciëren.
Hoedanook, het Dourfestival is de uitgelezen kans om in een brede waaier van muziekstijlen een pak nieuwe groepen en alternatieve bands te leren kennen, de ideale windowshop-geleider door ruim 200 bands voor te stellen over zes tot zeven verschillende podia.
…En goed nieuws, qua weersomstandigheden is het Dour als vanouds . Heerlijk dampende muziek , zwetende lijven, de geur van eet – en drankstandjes en het opwaaiende ‘Dour’stof . De blubbermodder van vorig jaar is definitief doorgespoeld .
Bon soit, we staan (even) stil dat ‘Dour’, eventjes vier dagen de muziekhoofdstad is.
… Op de eerste dag ervaren we gretig spelende artiesten en bands , wat uitermate goed werd ontvangen . Een Dour als vanouds dus … 25 years of love – We are Dour …
Ons parcours
In de vroege nam hadden we de fijne pop van The 1975. Ze hebben al een paar leuke, prettig in het gehoor liggende nummers uit, als “the city” , die niet ontbraken . Genietbare pop, de start van de vierdaagse trip!
Nicole Willis & the Soul Investigators en Charles Bradley & His Extraordinaires . Wat een begeleidingsnamen , maar beiden staan voor het beste wat er in de soul kan gebeuren . Sterke présence , uitstaling , intens broeierige, groovy soulpop , funky loops, 70s retro , helder indringende vocals en een bredere waaier aan instrumenten, waarbij de blazers en de danspasjes elan en kleur geven aan het songmateriaal . Heerlijk overtuigende trips .
We werden iets later overdonderd van de set het uit het uit Austin , Texas sympathieke kwartet White Denim , Wat eerst werd ingezet als ordinaire, meeslepende rock groeide uit tot een uitgelaten , losgeslagen concept, waar de instrumenten spraken en snedig , gedreven klonken . Southern retroamericana op z’n best …
Even de drum’n’bass checken van Murdock. Er was bijna geen doorkomen aan de Balzaal hier . Iedereen ging uit z’n dak op de harde, pompende en trancegerichte beats die zijn drum’n bass een fris kleurtje boden . Een MC vulde aan en hitste op . Een donderdagnamiddag zoals we nog niet veel gekend hebben .
Onze Franstalige vrienden Brns , spreek uit Brains, is er eentje die we al een tijdje in het oog hebben . Ze hebben in een goede twee jaar tijd een pak live ervaring opgedaan , die z’n weerslag kent in positieve zin op het materiaal . Want hun gespierde indierock , klinkt met nog meer hooks , en houdt van postrock en – metal . Twee percussionisten , boeiende, indringende gitaar –en baspartijen die onverwachtse wendingen ondergaan. Kortom, een gretig , gemotiveerd spelende band. Sterk!
Ook The Horrors hadden er duidelijk zin in , hoor. Ze speelden een goede afwisseling van hun verschenen plaatwerk , met een contactzoekende zanger; muzikaal hielden ze het midden tussen pop, rock en shoewave . Heerlijke variërende trips van “who can say” , “sea within the sea”, “still life” en “moving further away” .
Eén van de zovele projecten van Mike Patton is terug op de rails geplaatst . Na Mr Bungle , Fantomas , de uitstapjes met John Zorn , is Patton er met Tomahawk opnieuw . “We’re an old band” kondigde hij doodleuk aan … Samen met o.m. ex Helmet , huidig Battles drummer John Stanier (kan niet anders met die hoog opgestoken cymbalen!), brengen ze toegankelijke, avontuurlijke en experimentele arty farty rock, tegendraads door de tempowisselingen, de onverwachtse wendingen , de stemvarianten van Patton , de ruizige gitaarlicks , de diepe dreunende bass en de opzwepende drums . Gek genietbaar … ‘First time in Europe since years’ . Overtuigend .
Een stukje Bonobo en Trentemöller deed ons even de wenkbrauwen fronsen . De tent zat afgeladen vol voor de filmische jazzy triphoplounge van Bonobo , die inwerkt op de dansspieren . Soms met vijf op het podium én met een zangeres. De elektronische invalshoek op z’n Cinematic Orchestra’s imponeerde . Eén van de favorieten uit de Ninja Tune stal . Een hartveroverend aapje dus .
Ook het Scandinavische Trentemöller onderging met de jaren een facelift. Geen DJ sets meer, maar met een full band rond zich , met retro , psychedelische symfonische uitstapjes . De songs klinken pittig, gedreven , rockend en ook hier zorgde een zangeres voor de opsmuk en de friste aan het materiaal . De koele wave elektronica en ijzige soundscapes als op “moan” die de man kenmerken , smolten als sneeuw voor de zon .
We waren blij met de return van The Yeah Yeah Yeahs . De drie grote ‘Y’s hingen torenhoop op het podium … een happy return dus van Karen O en haar NY-se band . Een ‘typical american’ show brachten ze , die meteen lonkt naar Pukkelpop en Rock Werchter . Toegegeven , het nieuwe materiaal is soms wat flets , maar de live boosts op gitaar, drums en synths , en de hyperkinetische danspas , zang en gilzang vingen dit op. De melodieus naar ‘80s retro wave ruikende songs klonken snedig , fel en verbeten . Een uptempo electrorockshow die we uitermate konden smaken en een headliner op z’n plaats.
Tot slot laat in de nacht was er nog één van die hiphopsensaties van de nineties The Wu-Tang Clan die op de mainstage afsloot , maar dan was deze net naar huis toe gebold …
Tot op dag 2 in het zonovergoten Dour
Organisatie: Dourfestival , Dour
Nederlands 
Français 
