De Bulgaarse zangeres Stela Astanasova is klassiek geschoold. Het doel bij de start van de band in 2010 was om klassieke invloeden met metal te verbinden, iets wat je duidelijk hoort in hun muziek. Na acht jaar is er nu, na een EP, hun debuutplaat. De eerste jaren van hun bestaan waren er nogal wat personeelswissels wat misschien de reden is van hun wat trage start. Op hun debuut presenteren ze ons tien songs en twee bewerkingen van songs. Niet alles is dus nieuw. Hun “Fallen Angel In The Hell” was al te horen op hun gelijknamige EP uit 2016. Ook “Immortal Metal Wings” is daarvan afkomstig. Daarnaast dus acht splinternieuwe tracks.
Hun Keltische invloeden (elektrische viool, Ierse fluit)  en elementen uit de gothic en power metal zorgen ervoor dat deze band zich onderscheid van de talloze female  fronted bands. Opener “End Of The War” is een symfonisch track met veel cello’s en strijkers. De zang klinkt klassiek. Er schuilt veel dramatiek en emotie in de zang. Maar dan wel zo dat het niet melig wordt. De song werkt mooi naar een climax toe. Er is ook voldoende variatie terug te vinden.
Het titelnummer “For All Beyond” bijvoorbeeld bestaat hoofdzakelijk uit piano en vocals. Met wat strijkers en minieme percussie eronder krijgen we hier een fijne ballad die halfweg opengebroken wordt tot een symfonische metaltrack in de stijl van Within Temptation en Nightwish.
“Realm Of Dreams” is een melodische en heel catchy song. De afwisseling tussen female en male vocals geven de song een extra tintje. “There’s No Time” heeft een gothisch kantje. Van het titelnummer en van “Fallen Angels In The Hell” staan nog twee instrumentale versies op dit album. Persoonlijk vind ik dit niet meteen een meerwaarde maar het geeft je wel een beter zicht op de prachtige orkestratie in de betreffende songs. Gelukkig zijn de andere tien songs van groot niveau.
‘For All Beyond’ is één van de uitschieters in hun genre. Genoeg eigenheid en sterke songs maken van dit debuut een prachtige plaat.

Mautiv is het éénmansproject van Steven Ribus. Hij maakt een blend van elektronische beats (gelukkig zijn het geen beats in het genre van Dimitri Vegas and Like Mike) en instrumenten zoals de marimba, vibrafoon en synths. Daardoor krijg je als luisteraar het gevoel dat je een droomwereld binnenstapt of dat je je in een wellness bevindt. Het klinkt dus wat etherisch en dromerig.
Op ‘Brighten’ schotelt hij ons negen nummers voor die soms vrij lang duren (“Burning Aspex” is zomaar eventjes 14 minuten lang), maar steeds langzaam en geduldig opgebouwd worden. Hij mengt de traditionele instrumenten mooi met de elektronica zodat het als één geheel klinkt. Luister maar eens naar “Epsilon”, waar een donker klinkende piano je in de electro leidt tot het één geheel wordt. Op “Liquid” verlaat hij een beetje de ingeslagen weg en gaat hij een beetje Jean Michel Jarre achterna. Dit is het meest swingende nummer van het album. “Somnambulist” doet mij dan wat in de verte aan Buscemi denken.
‘Brighten’ is een geweldig mooi album. Als je je ervoor open stelt dan neemt de muziek je mee ver weg van deze wereld. Eens terug in de wereld klinkt alles terug lawaaierig en druk.

Electronic/Ambient
Brighten
Mautiv

Je zou denken als je de naam leest en de muziek hoort dat we met een Brit of Amerikaan te maken hebben. Niets is minder waar, want de man heet eigenlijk Chris De Smet en is afkomstig uit Kapellen. Zijn artiestennaam ontstond toevallig toen hij terugkeerde uit London en men moeite had om zijn naam uit te spreken. Ze maakten er Chris D. Smith van en dat vond hij een goed idee om te gebruiken op zijn platen.
Met ‘Nuit Blanche’ is hij aan zijn derde release. Tijdens het beluisteren hoor ik vele invloeden vanuit de sixties en seventies. Ik denk dan aan Tom Petty, Beatles, Fogerty, Presley… Opener “The Union” bijvoorbeeld heeft een beetje naast “The Refugee” van Tom Petty gelegen. Het titelnummer bezit een warme slidegitaar dat kleur aan het nummertje geeft. “Long John Silver” is Beatles-vintage. Zo surft hij met elke song doorheen de muziekgeschiedenis. Het enige puntje van kritiek is dat het soms wat teveel opvalt waar hij de mosterd haalt. Langs de andere kant doet hij het met veel overtuiging en helemaal in de sfeer van de jaren ‘60 en ‘70. Hij produceerde en schreef het album zelf. Daarnaast speelde hij ook de bas, de gitaar en de drums in. Verder behoren cello, mandoline, piano en keys tot zijn instrumentaria.
We hadden al Admiral Freebee die grotendeels in de jaren ’70-sfeer muziek maakt. Chris D. Smith komt hem nu vergezellen met fijne en goed gemaakte muziek waarvan we hopen dat de volgende release nog iets meer samenhang en eigenheid zal vertonen. Maar niettemin een aangenaam plaatje.

Deze Zweedse dames zijn al een tijdje bezig. Sedert 2008 en met deze release zijn ze aan hun zesde  album, mini-album of EP toe. Ook dit album hangt er wat tussen. Laten we het een mini-album noemen. Ze maken punkrock met meta invloeden. Zangeres Mimi Brander zingt met veel branie en wordt nu en dan ondersteund door de backings van de zusjes Moa en Noa Lenngren. De muziek klinkt dus als een kruising tussen punkrock en hardrock. Snel en snedig. Is het vernieuwend? Niet meteen. Is het origineel? Ook niet meteen. Is het onderhoudend? Ja, dat wel. Zit het goed in elkaar? Ja, dat ook wel. We krijgen dus zes degelijke songs die pit en melodie bevatten. De leadgitaar schudt nu en dan een metallijntje uit haar instrument. De ritmesectie speelt strak en heeft goed naar AC/DC geluisterd. De zang klinkt als die van een echte (hard)rockchick. Denk daarbij een beetje aan de stijl van Joan Jett, Doro…
Echt onvergetelijk is deze release niet. Maar dus gewoon degelijk. De overgave en inzet is er en misschien dat ze live wel het verschil kunnen maken. De nummers lijken mij wel leuk om live te brengen of te horen.

De muziek van het Franse Orion Dust omschrijven is niet zo moeilijk maar je hebt een heleboel dingen die in hun muziek verweven zit die je kan opsommen. Hun muziek heeft een progressief kantje, vooral in de opbouw van de nummers. Daarnaast heeft die ook een folk en jaren ‘70 sfeertje. Ze klinken dus niet zoals de meeste hedendaagse progressieve rock- en metalacts. We waren al onder de indruk van hun debuut ‘Duality’ en hun opvolger gaat verder waar de eerste plaat eindigde. Maar voor ‘Legacy’ hebben ze wel gekozen om die in een organischer en warmer klinkend jasje te steken. Dit past uitstekend bij de teksten van zangeres Cecile Kaszowski. De teksten staan vol met verhalen over mythes en andere geheimzinnig zaken. De muziek ondersteunt dit ook mooi via de akoestische gitaren, orgels etc...
Verder moeten we terug zeggen dat Cecile hier indrukwekkende vocals tentoonspreidt. Wat een stem heeft ze toch. “Norroway Song” begint met een soort sjamaan die je in trance moet laten komen. Hetgeen Cecile daarna laat horen, met de nodige ritmeversnellingen, is heel verslavend. Op “Unrising Sun” beginnen ze terug met een uitgestrekte intro. Ditmaal is het een synth die samen met de percussie voor de inkleuring zorgen. Het gitaartje dat langskomt, maakt het geheel af. De spoken words geven het tevens een mysterieus tintje. Ook “The Awakening” is ongeveer op dezelfde manier opgebouwd. Op “Mireio” verlaten ze een beetje het gevolgde pad en hier doet de ritmesectie heel mooie dingen. Dit klinkt heel hedendaags. Er staan zeven songs op en een korte prelude. Samen is dit goed voor meer dan 50 minuten luisterplezier.
‘Legacy’ is het tweede album van Orion Dust en is terug een schot in de roos. Deze band verdient het om ook hier bekendheid te genieten. Fantastisch album!

Mono is afkomstig uit Japan en bestaat al bijna 20 jaar. Ze zijn alom gekend in het postrockgenre en worden als één van de leidinggevende bands omschreven. Live worden ze als één van de beste livebands  beschouwd. Met ‘Nowhere, Now Here’ zijn ze aan hun tiende album toe. En ook nu leveren ze geen half werk af. Ik had ook niets anders verwacht, maar toch…
Opener “God Bless” is een soort prelude voor de volgende track, “After You Comes The Flood”. Die laatste is meteen al een hoogtepunt. De track wordt opgebouwd rond een zich steeds herhalende en korte gitaarlijn. Zo wordt er via alle andere instrumenten naar een climax toegewerkt. Chic gedaan. “Breathe” opent met zweverige keys. Spaarzame en langzaam gezongen vocals door Tamaka voegen zich samen aan de keys. Sfeerrijk gitaarwerk, wat percussie en strijkers breken de song voorzichtig open. Subliem gedaan alweer. Het titelnummer is meteen het langste van de hoop met zijn ruime tien minuten. Terug een langzame opbouw met percussie en zich herhalend gitaarwerk. Er bovenop een verhalende gitaar en keys. Na enkele minuten wordt de boel opengetrokken en krijgen we een song met een ander karakter. Zo gaat dit gedurende alle tien de songs. Volop variatie en met verschillende opbouw van de songs.
Op ‘Nowhere, Now Here’ toont Mono dat ze nog niet uitgeblust zijn na twintig jaar. De composities zijn weer van hoog niveau en alles klinkt haarfijn.  Geen wonder dat velen in het genre hen als referentie aanduiden.

Twintig jaar gaan deze metalcore-pioniers intussen mee en er lijkt vooralsnog geen sleet op de band te komen. We konden al kennis maken met de uitstekende singles “Incinerate”, “Survivalist” en “One With The Sun”. Die eerste opent het album voortreffelijk. De ritmesectie is snedig en heel strak. Het gitaarspel is om duimen en vingers af te likken. Mooie melodieuze lijnen en breakdowns wisselen elkaar af. Doe daarbij dan ook nog de heerlijke zang en grunts van Trevor Phipps en je hebt meteen een toptrack.
Het goede dat ik hier heb opgenoemd blijven ze gedurende het hele album aanhouden. Er zijn geen zwakke tracks of opvullertjes op te merken. De breaks en tempowissels zijn overvloedig aanwezig waardoor je van de ene naar de andere intensieve passage vliegt. Daarnaast zorgt het ook voor de nodige variatie in de songs. Ook de teksten zijn van een hoog niveau en snijden thema’s aan zoals het vechten tegen een terminale ziekte (“Survivalist”), het gevecht tegen onzekere tijden in de maatschappij (“Incinerate”) en de onvermijdelijkheid van de dood, verlies en tragedie komen meermaals terug in het album. Afsluiter “One With The Sun” is een knaller van formaat. Een heerlijke track gewoon.
Unearth bewijst met ‘Extincions’ dat ze nog verre van versleten zijn. Meer nog, dit album is een stuk beter dan wat populaire hedendaagse bands zoals Parkway Drive en (het naar mijn bescheiden mening zwaar overroepen) Architects klaarmaken. Een album waarmee ze ongetwijfeld de komende zomer menige festivalweide in vuur en vlam zullen zetten.

Met dit album, dat ik voor het gemak ‘Vadoger’ zal noemen, zit de  Zweedse band (uit Oslo) aan release nummer 3 dit jaar. In dit trio van releases exploreren ze de lokale historie en mythes van Oslo. Het is terug een conceptalbum geworden. Het is tegelijk een verzameling van curiosa. Daarmee bedoelen ze dat het een verzameling van demo’ s en outtakes is geworden.
Het fijne aan de release is dat ze in het tekstboekje telkens kort toelichten vanwaar de song komt of  wat hij betekent. Zo’n duiding vind je niet veel terug heden ten dage. Telkens staat er ook een vertaling naar het Engels van de lyrics. De zang is wel in hun eigen taal. De openingstrack is een soort van oud-folk of volksmuziek. Zelf vind ik het wat oubollig klinken. Vooral de zang. “Gamle Oslo” is beter en klinkt een stuk donkerder ook. Ook “Kjentmannen” is heel genietbaar en catchy. Het neigt naar folkrock. De afsluiter “Gamle aker Kjerke” is een folknummer dat een progressieve songstructuur heeft. Fluiten, pipes, violen en clavinet worden veelvuldig gebruikt. Daarnaast komen de klassieke instrumenten zoals de gitaar, bas en drum ook aan bod.
Ik word niet meteen wild van dit plaatje. Maar liefhebbers van oude en heemachtig  klinkende folk gaan dit zeker waarderen. Het zit goed ineen en bezit een eigen stijl. Wie zich wil verdiepen in de mythen en sages van Oslo zal hier zijn gading vinden.

Als je de perstekst leest dan lijkt dit album een beetje alles of niets te zijn voor White Lies. Er wordt in elk geval veel verwacht van dit album en de band. Flood doet de productie en Alan Moulder (die de eerste albums produceerde) doet hier de mixing. Dat moet nogal een druk geven voor dit trio waarvan hun debuut uit 2009 een beetje insloeg als een bom. Iedereen zal zich de hits “To Lose My Life” en “Farewell To The Fairground” wel nog herinneren. “Bigger Than Us” uit hun tweede plaat ‘Ritual’ deed het ook nog goed, maar uit de twee volgende albums kan ik mij geen single meer herinneren. Enfin, ze hebben hernieuwde energie gevonden en hun vijfde langspeler heet dan ook toepasselijk ‘Five’.
Met dit album willen ze hun sound openbreken en artistiek groeien. De vooruitgeschoven single “Time To Give” is hiervan alvast een voorbeeld. Een niet voor de hand liggende single die meer dan zeven minuten duurt. Hij begint vrij introvert om dan open te bloeien. Met een mooi synth-intermezzo dat de song naar de outro toe leidt. Voor mij persoonlijk een geslaagde song die alvast veel goeds belooft voor de rest. “Finish Line” is de volgende single, die in het begin vooral drijft op keys en een akoestische gitaar.
Daarna krijgen we een meer traditioneel White Liesgeluid te horen. “Kick Me” is eveneens gedragen door een akoestische gitaar en synths. Het heeft een heel meezingbaar refrein. De elektrische gitaarlijnen geven aan de song een psychedelisch cachet. Zaten ze vroeger eerder bij Interpol, dan lijken ze dezer dagen eerder te neigen naar The Killers tijdens hun ‘Hot Fuzz’-periode.
Nu en dan spelen ze op veilig en keren ze terug naar hun oorspronkelijke sound en songstructuren zoals op “Never Alone”. Dat klinkt catchy en zou zoals een song als “To Lose My Life” bestempeld kunnen worden. Ook “Tokyo” en “Jo” vallen daar onder. Op “Denial” krijgen we terug het beklemmende dat White Lies in zijn beginjaren tentoon spreidde. “Believe It” is een opvullertje en doet wat aan Franz Ferdinand denken. Afsluiter “Fire And Wings” kleurt wat donker en gaat richting de hedendaagse Gary Numan. Een heel geslaagde song.
White Lies is aan het zoeken. Die zoektocht levert ons enkele fijne tracks op waar ze hun sound wat opentrekken. Met een prominentere aanwezigheid van de synths en ietwat andere songstructuren. Daarnaast spelen ze op enkele songs ook op veilig waardoor er ook wel voor elk wat wils is. In elk geval zetten ze ten opzichte van hun vorig album een stap vooruit. Die langere songs laten zien dat ze ook buiten hun hokje aangename tracks kunnen schrijven terwijl hun totaalsound herkenbaar aanwezig blijft.

In de jaren ‘80 had je ook lo-fi en home recordings. Maar die waren meestal hoorbaar van mindere kwaliteit en stonden zo het luisterplezier in de weg. Heden ten dage kan je vrij makkelijk en goedkoop thuis opnemen en toch een vrij goed geluid verkrijgen. The Third Kind heeft zo gewerkt voor deze opnames van ‘Magnetic Feels’.
Daarvoor moeten we naar Turnhout verkassen. Deze twee Limburgers (Pi Vleugels bandlid van Buffoon en producer Le Chef Tournel) hebben in de periode tussen 2012 en 2016 nu en dan hun ideeën samen gesmeten. Met lange tussenpauzes is er nu ineens een lijvige EP. Muzikaal klinkt het wat 90’s (vroege Beck) en soms wat psychedelisch. Maar het zijn allen songs die een beetje in het indie-straatje passen. Met oog voor refrein en opbouw. Het klinkt alsof alles vlug of nonchalant in elkaar geflanst is, doch schijn bedriegt. Ik denk dat er goed nagedacht is over de sound en de gebruikte instrumenten. Op “Sunset Town” komt Pieter de Meester met zijn saxofoon langs. Het meest catchy nummer van het zestal lijkt “Golden Tube”, dat zo ergens tussen Beck en Millionaire in zweeft.
‘Magnetic Feels’ is een leuke EP. Hij heeft een eigen soundkleur en zes degelijke songs. Tijd om je cassettespeler af te stoffen. Ook op mp3 te verkrijgen.