Schrik niet want Skjolberg heeft geen terminale ziekte; ‘Last Days On Earth’ is gewoon de titel van zijn derde soloplaat. Hij was in het verleden lid van de bekende Noorse bluegrassband EarlyBird Stringband waarmee hij rond de wereld toerde.
De titel dekt niet helemaal de lading want de acht liedjes bevatten een zekere luchtigheid en friste. Opener “Baby Come On” bijvoorbeeld is een zomers klinkend indiepop liedje. “Take Me Back” klinkt iets zwaarder maar bevat terug mooie refreinen en melodieën. Dat lijkt wat zijn handelsmerk te zijn. De songs klinken vrij authentiek en naturel. Hij speelt ook op oude instrumenten (een 1960 Silvertone en Wunder CM 112 microfoons bijvoorbeeld). En het werkt voor de man. De tracks hebben een zekere warmte (“Ray”) maar vooral klinken ze goed en zijn goed gemaakt. Denk aan singer/songwriters zoals Paul Simon, James Taylor of Tim Hardin.
Moderne invloeden moet je dus niet meteen zoeken maar je krijgt gewoon acht energieke en aanstekelijke songs voorgeschoven die wat refereren aan de jaren 70. De fingerpicking die hij hanteert dragen daar ook aan bij natuurlijk. Het ontdekken waard deze artiest die in onze contreien nog te weinig bekend is.

Nu en dan krijg je een pareltje in je handen. Dat is het geval hier met ‘Suckerpunch’ van Vivii. Dit Zweeds duo komt hier met een nieuwe single af na hun volprezen EP debuut ‘Savant’ die in mei dit jaar verscheen en nogal de aandacht trok. De EP werd maar liefst 1,5 miljoen keer gestreamd.
De spil van het duo is het koppel Emil en Caroline Jonsson die elkaar als kind leerden kennen op zomerkamp in Gothenborg. Ze werden later verliefd, trouwden en trokken naar Amerika. Nu zijn ze terug in hun thuisland waar ze vanuit Stockholm werken aan hun muzikale carrière. De productie lag in handen van Anders Eckeborn. Vooreerst klinkt de stem geweldig en doet ze wat aan Lana Del Rey denken. Het klaterend gitaartje klinkt lentefris en opent de track. Halfweg breekt de song open en komen andere instrumenten erbij.
Het geheel klinkt ergens als SX, Amatorski maar dan op Vivii hun eigen manier. Met het aantrekkelijk refrein erbij is dit een song die helemaal af is.
Voor mij is dit een heerlijke knaller van een plaatje. Hell yeah, het leven kan mooi zijn.

Killing Joke zoals we ze kennen: Niet perfect maar hypnotizerend en met een goed gekozen setlist.

De Roma was, op een dertigtal plaatsen na, uitverkocht voor deze 40 jaar oude post-punk band. Niet zo verwonderlijk want ze genieten nog steeds aanzien, ze hebben een heel trouwe aanhang en geven nog steeds puike concerten. Ook de laatste drie, vier albums zijn zeker meer dan de moeite waard. Ze teren dus niet enkel op hun verleden. Frontman Jaz Coleman is nog steeds een rare kwiet. Nu en dan doet hij eens de wereld verbazen met zijn uitspraken of daden.

Voor Turbowolf (de support van de avond) stond er meer volk aan de toog dan in de zaal. Toegegeven het was moeilijk te omschrijven wat dit viertal bracht. De zanger was een Frank Zappa look-a-like die Freddy Mercury allures had. De muziek ging een beetje alle richtingen uit. Harde rock met psychedelica invloeden… Het was niet slecht maar ik werd er koud noch warm van.

Tegen dat Killing Joke eraan mocht beginnen was de zaal wel volgelopen. De theatrale en klassieke instrumentale muziek om de band in te leiden bracht sfeer mee. Vestimentair waren er weinig verrassingen: Coleman had zoals altijd een soort leger-overall aan en zijn gezicht was in wit en zwart geschminkt. Kevin Walker (Geordie) heeft nog altijd een groen kaki hemd en een pet aan. Youth hobbelde rond in zijn kleurrijke outfit. Ferguson was ook nog steeds de drummer van dienst.
Na de muzikale intro werd van wal gestoken met het oude maar onbreekbare “Unspeakable” en het recentere poppier “European Super State”. Die laatste werd voorafgegaan met kritiek op de nakende Brexit. Tussen elk nummer gaf Jaz wat uitleg of commentaar. Soms over de band of met een sneer naar de politici.
De setlist bestond uit heel recente nummers zoals “New Cold War” (heel sterke performance) en “Autonomous Zone”; maar ook maar liefst 4 nummers uit hun debuut als “Wardance”, “Requiem” en “The Wait”. Daarnaast werden hier en daar uit enkele albums nummers geplukt.
Het geluid was niet altijd perfect (gitaar kwam niet altijd goed over en bas dreunde soms) maar op het balkon hadden we er minder last van dan beneden. Jaz was zoals altijd hypnotizerend en vrij goed bij stem. Niet vergeten dat hij bijna zestig is.
Het optreden was niet helemaal perfect (Ferguson konden we op enkele foutjes betrappen) maar wel gedreven en met een goed opgebouwde setlist. Ze waren als een diesel. Ze moesten eerst wat warm draaien.
Ook de lichtshow was mooi om naar te kijken. Toen ze terugkwamen voor de bisronde stonden ze even stil bij de verjaardag van de dood van Paul Raven. Een beetje verrassend vond ik dat ze daarna “Love Like Blood” en niet “The Raven King” speelden. Al moet gezegd worden dat Raven belangrijk is geweest voor ‘Night Time’ waar ze “Love Like Blood” uit speelden. Hier had Coleman wel wat moeite om enkele hoge noten te halen. “The Death and Resurrection Show”, “Wardance” en “Pandemonium” volgden nog en toen ging het doek dicht.

We zagen een band die nog steeds het vuur in zich heeft. Ik heb ze al beter gezien maar ook al slechter. Deze zat ergens tussenin.

Organisatie: De Roma, Antwerpen

Whispering Sons heeft een full album uit en stond in het voorprogramma van Gang of Four. Helaas enkele dagen voor het optreden moesten ze wegens familiale omstandigheden het concert afzeggen. Het vrij onbekende West-Vlaamse trio Vaal kwam hen vervangen.
Was het daardoor dat Vaal praktisch geen volk in de zaal had staan toen ze eraan begonnen? In elk geval trokken ze er zich niets van aan. Ze brachten een eigenzinnig mix van elektro met een wave gitaar en gedeclameerde teksten (denk aan een mannelijke versie van Anne Clark). De lange intro’s waren haast soundscapes. Apart was het en wanneer de song goed was dan was het echt geslaagd. Helaas zaten er wat mindere stukken tussen maar de goede tracks doen het beste vermoeden voor de toekomst.

Gang of Four is een Britse band (Leeds) die al bestaat sinds 1977. Ze waren met hun muziek een scharnierpunt tussen de punk en wave. De band kende geen groot commercieel succes maar ze beïnvloedden wel veel andere bands. Deze avond waren ze afgezakt naar Kortrijk voor hun tournee doorheen Europa. Ze kenden verschillende line-ups en een hiatus. Momenteel is enkel gitarist Andy Gill nog als origineel lid aanwezig in de band. De rest zijn drie jonge snaken die nog niet geboren was toen ze hun beste platen maakten. Ze brachten ook dit jaar een nieuwe EP uit .

Andy Gill kwam op en misbruikte zijn gitaar gedurende enkele minuten zodat deze schreeuwde en jankte. Daarna vlogen ze erin. Het geluid stond loeihard. De gitaar kraste en snerpte in de oren. De drum en de bas droegen het optreden. Vooral de bass vond ik indrukwekkend. Telkens werd er zo een snedige en heerlijke groove gelegd. Daarop kwam de zang van John Sterry en de mishandelde gitaarklanken van Gill. Het concept werkte voor een half uur perfect maar gebrek aan melodie en een stereotiepe opbouw van de nummers zorgden ervoor dat het ook wat inzakte. “I Love A Man in a Uniform” kon dit amper veranderen. Het was trouwens geen al te schitterende versie. Ze brachten ander oud materiaal veel beter dan dit.

De setlist zat goed in elkaar met natuurlijk nogal wat nummers uit hun debuut ‘Entertainment’. De nummers die niet mochten ontbreken werden gespeeld tot het recentere “Isle of Dogs”. Het optreden was niet slecht maar heel degelijk en ze brachten een weirde vibe mee. Met de juiste attitude zeg maar.

Neem gerust een kijkje naar de pics
Gang of Four
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/view-album/103

Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk

Hanna Paulsberg heeft met Gurls dit jaar een album uit ‘Run Boy Ru’ en ook met haar Hanna Paulsberg Concept heeft ze een album uit ‘Daughter of the Sun’. Tijd voor een kleine kennismaking.

1. Dit jaar heb je twee releases gehad. De eerste met Gurls en nu een soloalbum met Magnus Broo. Was het een groot verschil om de twee albums te maken?

Het meest voor de hand liggende verschil voor mij is waarschijnlijk dat GURLS meer popgerelateerd is en het andere project met name Hanna Paulsberg Concept echt jazz is. Ik hou van spelen met en componeren voor GURLS, maar de muziek die we samen spelen in Hanna Paulsberg Concept ligt dichter bij mijn hart en is de reden waarom ik saxofoon speel.

2. Op ‘Daughter of the Sun’ horen we veel Afrikaanse invloeden. Is dat de invloed van Magnus of was dat het plan voor de start van het maken van dit album?

De Afrikaanse invloeden zijn altijd al erg aanwezig geweest in het kwartet, nog voordat Magnus binnenkwam. We hebben onze muzikale wortels diep in de Afro-Amerikaanse jazztraditie, het is een traditie die we liefhebben en bewonderen.

3. Ik begrijp dat u het gebruik van analoge instrumenten belangrijk vindt, kunt u ons beschrijven waarom?

Het was altijd belangrijk voor mij dat muziek organisch, natuurlijk, levend zou moeten klinken. Dit is ook mogelijk met elektronische instrumenten, maar voor mij hebben akoestische instrumenten altijd als een meer natuurlijke manier gevoeld om die kwaliteit te bereiken. Ik denk dat ik ook van akoestische installaties houd omdat het gemakkelijker is om zacht te spelen. Wanneer de dingen te luid worden, verdwijnen zoveel details en dat vind ik bijzonder jammer.

4. Hoe heb je de liedjes voor het nieuwe album geschreven? Alleen? Samen?

Ik heb de nummers alleen gemaakt, maar het nummer “Serianna” is het nummer van de bassist Trygve Fiske dat hij schreef voor zijn pasgeboren dochter.

5. Ik hoor veel ruimte in de liedjes. Bijvoorbeeld @ "Hemulen Tar Ferie". Voor jazz niet zo gebruikelijk. De sax klinkt ook erg melancholiek.

De ruimte is de plaats. :)

6. Ik ben geen grote jazz-expert, maar voor mij is dit album het meest toegankelijke album dat je tot nu toe hebt gemaakt. Mee eens?

Ik weet het niet, misschien? Mijn vader zegt dat dit het minst toegankelijke album is dat ik tot nu toe heb gemaakt. Maar ik vind eigenlijk dat het vrij toegankelijk is.

7. Heeft de titel van het album een ​​bepaalde betekenis of is het gewoon een titel?

Onze drummer las een boek over Hatshepsut, een van de weinige vrouwelijke farao's die ooit bestonden. Blijkbaar was ze een zeer sterke en succesvolle leider, maar na haar dood probeerden de mannen die achter haar aan kwamen haar prestaties te verbergen. Het album is dus een eerbetoon aan haar en alle andere sterke vrouwen die harder hebben moeten vechten om erkenning te krijgen vanwege hun geslacht. Ze werd ‘Daughter of the Sun’ genoemd.

8. Met Gurls sta je op het Jazz International Festival @ Nijmegen en Rotterdam. Ben je ooit naar Nederland gekomen? En wat verwacht je ervan? En wat kunnen we van u verwachten?

Ik ben een paar keer naar het North Sea Jazz Festival geweest met het Trondheim Jazz Orchestra. Maar ik kijk er erg naar uit om met GURLS te komen, ik denk dat het heel leuk zal zijn. Van ons mag het publiek ongetwijfeld een groovy, intiem en leuk concert verwachten!

Bedankt voor je tijd en veel succes.

1. This year you have had two releases. The first with Gurls and now a solo album with Magnus Broo. Was it a great difference making the two albums? The most obvious difference for me is probably that GURLS is more pop-related and the other project Hanna Paulsberg Concept is jazz. I love playing with and composing for GURLS, but the music we play together in Hanna Paulsberg Concept is closer to my heart, and the reason why I play saxophone.
2. On “Daughter of the Sun” we hear many African influences. Is that the influence of Magnus or was that the plan before the start of making this album? The African influences have always been very present in the quartet, even before Magnus came in. We have our musical roots deep in the african-american jazztradition, it is a tradition we love and admire alot.
3. I understand that you find the use of analogue instruments important, can you describe us why? It has always been important for me that music should sound organic, natural, alive. This is ofcorse possible with electronic instruments as well, but for me, acoustic instruments has always felt like a more natural way to achieve that quality. I think I like acoustic insttruments better as well because it is easier to play soft. When things get too loud, so many details dissapear, and that is a big turn off for me.
4. How did you write the songs for the new album? Alone? Together? I made the songs alone, but the tune 'Serianna' is the bassist Trygve Fiske's tune that he wrote for his newborn daughter.
5. I Hear a lot of space in the songs. For example @ “Hemulen Tar Ferie”. For jazz not so common. The sax sounds also very melancholic. Space is the place. :)
6. I’m not a big jazz expert but for me this album is to most accessible album you made so far. Agree? I dont know, maybe? My father says this is the least accessible album I have made so far. But I actually think it is quite accessible.
7. Has the title of the album a certain meaning or is it just a title? Our drummer was reading a book about Hatshepsut, one of the few female pharoas that ever excisted. Apparently she was a very strong and succesful leader, but after her death, the men who came after her tried to hide her accomplishments. So the album is atribute to her and all other strong women who have had to fight harder to get recognition because of their gender. She was called "Daughter of the Sun".
8. With Gurls you stand on the Jazz International Festival @ Nijmegen and Rotterdam. Have you ever come to the Netherlands? And what do you expect from it? And what can we expect from you? I have been to North Sea Jazz Festival a couple of times, with the Trondheim Jazz Orchestra. But I am looking very forward to coming with GURLS, I think it will be alot of fun. From us, the crowd can excpect a groovy, intimate and fun concert, no doubt!

Thanks for your time and lots of success.

De nieuwe single van Mauger is uit. Frontman Matthias (ex- Sioen), gitarist Mauger Mortier, Jan en Jacob (beiden leden van Absynthe Minded) brengen ons originele en uitgepuurde indiepop. Daarboven gieten ze nog wat mooie melodieën en arrangementen zoals op “I’m Always Fine”. Ontdek hem hieronder op youtube. Volgend jaar wordt er een nieuw album verwacht.
https://youtu.be/HJ4Gqk6U3h0

Uriah Heep bestaat reeds 49 jaar en hun debuut verscheen in 1970. Dat weet ik goed want ik ben namelijk van hetzelfde bouwjaar. Uriah Heep komt anno 2018 met zijn 25ste studioalbum voor de dag. Een prestatie om u tegen te zeggen, temeer dat hun 25^ste album fris en monter klinkt. Je moet het maar doen na al die jaren.
Uriah Heep maakte furore in de jaren 70 met hits zoals o.a. “Easy Livin’”, “Lady in Black” en “July Morning”. Na het doorbreken van de punk had Uriah Heep, naast interne problemen, het moeilijk en werden ze als dinosaurussen beschouwd. Daarna wisselden ze goede met minder goede albums af, maar het laatste decennium zijn hun albums toch allemaal terug van hoge kwaliteit. Zo is dat ook met dit album.
“Living The Dream” opent vinnig met het uptempo nummer “Grazed By Heaven”. Ook voor “Take Away My Soul” geldt hetzelfde en bovendien bevat ze nog een catchy refrein en een leuk orgelstuk in het midden van de track. Soms neigen ze naar de progressieve rock zoals in het fantastisch “Rocks in the Road”. Terug een fijn refrein, een mooie opbouw van de song en hier en daar instrumentale uitstapjes. De zang bezit een melancholie dat de juiste sfeer aan de song geeft. “Waters Flowin’“ neigt wat teveel naar kampvuurmuziek volgens mijn mening maar de song zit wel goed ineen. Echte stinkers tussen de tien tracks zitten er niet. Beter nog: de meeste zijn echt goed. Zoals gezegd klinken ze fris en monter. De uptempo songs zijn bijna allemaal van hoog niveau. De nummers gaan van hardrock, AOR tot progressief getinte hardrock. Een relevant album van een band op leeftijd waar veel jonge gasten nog een poepje aan kunnen ruiken.

Hardrock/AOR
Uriah Heep
Living The Dream

Sterk beïnvloed door de wave en postpunk uit de Jaren 80 zijn deze twee jonge Amerikaanse gasten die samen Twin Tribes vormen. Ontstaan in 2017 (het ultraconservatieve Texas) waarin Luis Navarro zich over de zang, gitaar synths en ritmebox ontfermt en Joel Nino de bas, synths en backing voor zijn rekening neemt. Een jaar later is er reeds een debuut album uit.
Hoe klinkt dit alles? Zoals gezegd sterk jaren 80. Melodieus en catchy ook. De synths maken het sfeerrijk en melodieus. De bas en de gitaren zorgen voor de meer donkere toetsen in de songs. De zang is aangenaam om naar te luisteren. Soms is het vrij dansbaar en altijd goed in het gehoor liggend. Misschien wat te clean of te veilig geproduceerd wanneer je alleen naar de muziek luistert maar de teksten zijn dan wel een stuk zwaarder en donkerder dan je zou vermoeden. Die gaan over het occulte, en doden zoals vampiers en zombies of parallelle universums.
Het album wordt geopend door een korte, rustige instrumental “The Path To Antares”. Het nummer bouwt zich langzaam op om dan abrupt te stoppen. Dan is het titelnummer aan de beurt dat meteen een versnelling hoger gaat spelen. Een fijn nummertje. “The Vessel” is ook de moeite en gaat een beetje op het pad van de vorige song. “Lapiz Lazuli” is terug een kort instrumentaal stukje dat een soort van bezinningsmoment of rustpauze inlast. “Tower of Glass” toont mooi hoe ze in een track verschillende lagen kunnen bouwen. “Dark Crystal” is een kruising tussen The Cure en She Past Away. Afsluiter “Catharsis” is verreweg het donkerste maar ook het interessantste nummer van de plaat. Het straalt een hoop wanhoop en ontreddering uit maar wel mooi gedaan.
‘Shadows’ is een uitstekend debuut van twee jonge gasten die nog geboren moesten worden toen de bands, waar ze hun mosterd vandaan haalden voor deze plaat, in de jaren 80 furore maakten.

Twin Tribes
Manic Depression Records
Postpunk/Darkwave

Triatrs is een duo uit Toronto dat sedert 2015 onder die naam werkt. Ze zijn zwaar beïnvloed door The Cure (ten tijde van ‘Pornography’, ‘Seven seconds’, ‘Faith’ …) en aanverwante bands. Over het algemeen ben ik heel tevreden over de releases die via Manic Depression uitkomen. Bij deze van Traitrs heb ik een dubbel gevoel. Ten eerste is de manier van zingen en de stemkleur helemaal die van Robert Smith. Aan dit laatste is niet veel te verhelpen maar aan dat eerste wel natuurlijk. Die manier van zingen trekt wel de aandacht maar na een volledig album was ik het eigenlijk moe. Teveel van hetzelfde. Ten tweede zitten ze muzikaal ook duidelijk in het vroegere Cure- straatje. Daar is niets mis mee maar ik mis wat eigenheid. Wat dan wel in hun voordeel spreekt is hun enthousiasme, hun goed gebouwde en wel opgenomen songs. Vandaar een beetje mijn dubbel gevoel bij deze release. Momenteel geef ik ze het voordeel van de twijfel en ben ik benieuwd hoe een volgende release van hen zal klinken.
Wie een boontje heeft voor The Cure-klonen , heeft een goed en degelijk album aan ‘The Butcher’s Coin’.

Postpunk/darkwave
Traitrs
Butcher’s Coin

Na 13 jaar als soloartiest op te nemen en op te treden richtte Eric Quach (Canadese gitarist en pionier op het vlak van experimentele muziek) een band op samen met Charly Buss (bass en trompet) en Marc-Olivier Germain (synths en drums). Dit nieuwe album is daarvan het resultaat.
Met het ontdekken van de nieuwe mogelijkheden dat het gebruik van o.a. die synths, trompetten, bas en drums tot het ontwikkelen van songs en geluid hem geven , komt Eric Quach op die manier tot een groter en rijker geluid. Het album bevat 4 vrij lange tracks. Telkens ergens tussen de acht en de dertien minuten. Opener “Cometh” begint eerder als een ambient/drone nummer (inclusief sounds, trompetten die vervormd worden etc) om dan, zoals de song zelf heet, als een komeet open te barsten. Daar komen ook de gitaren, drums en de bas om de hoek. Ik merk ook bij de volgende tracks een beetje hetzelfde stramien: een lange vrij zweverige intro die na verloop van tijd overgaat in iets stevigers dat naar post rock, shoegaze etc ruikt. De verruiming van instrumentaria vind ik een zegen en een meerwaarde aan de muziek. De trompetten in “Sixth Mass” geven het geheel een melancholische bijklank.
In het genre is dit een heel geslaagde plaat en aangenaam luistermateriaal.

Post drone
ThisQuietArmy
The Body And The Earth