De Belgische metalband October Changes heeft de nieuwe single “Medusa” uit. Het is een gothic/industrial versie van een symfonische powerballad met een hoofdrol voor zangeres Wendy.  Het wisselt tussen breekbaar en lieflijk in het begin en gevaarlijk en (licht) agressief in de finale.
Dit is inhoudelijk het vervolg op de eerdere single “The Dark Paradise”, maar muzikaal klinkt de nieuwe single veel klassieker en tegelijk meer matuur dan de vorige singles. Op “The Dark Paradise” hoorden we deze band nog grenzen verleggen door te jongleren met techno en metalcore. Die scherpte mist de nieuwe single dan wel.
“Medusa’ is een sterke single. Na een handvol van die sterke singles wordt het tijd om kleur te bekennen op een full album.  Wij kijken er alvast naar uit.

https://www.youtube.com/watch?time_continue=85&v=vl_zXBkiwoY

Chris De Burgh zal tot het eind van zijn dagen herinnerd worden als de zanger van “The Lady In Red”, een wereldhit in 1986. Weinigen weten dat hij daarvoor en vooral daarna nog een hele carrière uitgebouwd heeft met tientallen degelijke albums. Zijn jongste album is een thema-album rond de legende van Robin Hood.  Chris De Burgh is een afstammeling van Hubert De Burgh, mogelijk één van de mannen die achter Robin Hood aanzaten, voor zover de legende op waargebeurde feiten is gebaseerd.
De Burgh werd gevraagd om muziek te schrijven bij een Duitse musical over Robin Hood. Hij borduurde daar op voort en zo kwam hij uit bij liefst 23 songs (vermoedelijk meer dan er in de musical aan bod komen). Een paar zijn herwerkingen van eerder door De Burgh opgenomen songs die wel in het concept passen.  Een beetje overdaad? Misschien wel.
Muzikaal is dit degelijke, brave folkpop, maar weinig grensverleggend. In de meeste songs staan de verhalen central en De Burgh weet die met een zekere ingehouden passie en overtuiging te brengen, toch als je weet dat ze geschreven zijn met het uitgangspunt dat ze voor een musical bedoeld zijn, waar de emoties doorgaans uitvergroot worden. Chris De Burgh is een degelijke componist en zanger, maar het had geen kwaad gekund om een paar versies met de musical-cast toe te voegen. Het duet “I’m Falling In Love (All Over Again)” is o.m. een welgekomen afwisseling.
Het is moeilijk om er één of twee uit te pikken, maar het treurende “Where My Last Arrow Falls” roept het meeste emoties op. Voor andere tracks, zoals “We’ve Got The Money” moeten we hopen op een cover door de Dropkick Murphys.

Brent Beukelaer is als Brent Buckler de stem en songschrijver van The Radar Station. Met die band won hij Stu Bru’s Nieuwe Lichting in 2020 en bracht hij het prachtige debuutalbum ‘Life Inside A Tornado’ uit. Zo snel na dat album een solo-uitstap in het Nederlands lijkt een ietwat vreemde zet in zijn carrière, maar je voelt dat deze songs al lang zaten te broeien in Brent’s brein.

Brent Beukelaer brengt op ‘Heen Zonder Weer’ kleine verhalen uit een alternatief universum dat net om de hoek ligt of maar één dag geleden lijkt. Als een diaprojector die vanonder het  stof wordt gehaald. Brent Beulelaer geeft aan dat hij voor dit solo-werk werd geïnspireerd door artiesten als Nick Drake, Spinvis, Boudewijn De Groot, The National en in het bijzonder Lieven Coppieters (met zijn legendarische, onlangs heruitgebracht album ‘Jus d’Orange’ uit 1976). Wij gaven bij de singles voorafgaand aan dit album ook al enkele referenties op waar we na het horen van dit album nog steeds achter staan: Zjef Vanuytsel en Augustijn. De geest van een Dimitri Van Toren waart ook rond, op “Klein Maar Gigantisch“. En we vullen aan met Bram Vermeulen, voor het spelen met taal en het verbeeldende vermogen.

Dat spelen met taal is mooi. Fragmenten als ‘samen een verleden opbouwen’ (ipv een toekomst) en een songtitel als “De Verwelkoning“ zijn het peper en zout van dit album. Tegelijk moet je als luisteraar wel goed bij de les blijven. Beukelaer’s stem is van dik velours en bij The Radar Station heb je vaak al genoeg aan wat tekstflarden om de richting te ontwaren. In het Nederlands struikel je wel eens over hetzelfde mompelende zingen en mis je de leukste zinnen. Maar elk vogeltje zingt zoals hij gebekt is. Die herkenbare diepwarme stem is tegelijk zijn handelsmerk en de ploeg achter dit album heeft netjes alle wit ingekleurd dat overblijft als Beukelaer zingt.
De hoekige, stuiterende rock van “Kunst Der Keuze“s doet denken aan TC Matic en Aroma Di Amore. In het mysterieuze “Oerwoud Van Niks“ klinkt de echo van ‘Bij Nacht En Ontij’ van Boudewijn De Groot en Zjef Vanuytsel’s “Zotte Morgen“. De mooiste momenten – bovenop de eerder uitgebracht singles – zijn “Het Blinker Meisje“ en “De Schemering“.

Benieuwd of Vlaanderen dit solowerk van Brent Beukelaer net zo zal omarmen als dat van The Radar Station. Ook als dat niet gebeurt, blijft dit een fijne ontdekking.

Lore De Raeymaekers begon met een paar covers op Youtube te zetten: dodie, The Tallest Man On Earth, Coldplay, … Vandaar gaat het verhaal in sneltreinvaart naar ‘Heartbreak And Home’, haar eerste album als Arnisty.

Een paar songs op dat debuut zijn hemelse ontdekkingen. “Back And Forth” en “Second Home” klinken als akoestische versies van de dreamy fluisterpop van This Mortal Coil. “Push Myself Down” had een albumtrack van de vroege Kristin Hersh kunnen zijn. Met net iets meer stemvolume en grinta zou Arnisty’s pianoballad “Realise” naast het beste werk van Bette Midler kunnen staan. In deze brave versie lijkt Arnisty net te veel op pakweg Birdy.
Het gaat bij die vergelijkingen om meer dan overeenkomsten in de stem. Inzake songopbouw en (soms zuinige) arrangementen hoor je een muzikaal heel mature jongedame die keuzes durft maken en die die keuzes dan ook omarmt. De introspectieve lyrics zijn al prima en daarin zit er misschien ook nog wat groeimarge.
Het zijn niet allemaal oogverblindendende parels op ‘Heartbreak And Home’. Een paar keer laat Arnisty zich te ver leiden door haar speelse enthousiasme en haar blote voeten/wilde haren-adagio. “Room” en “This Is Me” komen daardoor uit bij een ietwat doorsnee hippie-kampvuur en slaapkamer-dagboek-gevoel. “Not A Lovesong” heeft goeie lyrics, maar loopt een beetje verloren in de verschillende ritmes.

Arnisty houdt het op haar debuutalbum bewust klein en onschuldig. Nu ze uit haar schelp is gekomen, moet ze haar talent en haar verhalen de wereld laten veroveren.

https://arnisty.bandcamp.com/releases

Lizz (Liselore uit het Brusselse) bracht zopas “the Valley” uit, nadat ze in mei reeds “Outside” uitbracht. Deze nieuwe single vind je zowel op Spotify als Bandcamp. Het opnieuw akoestische nummer begint veelbelovend. Mooie stem, goed Engels, … beetje jammer dat er geen echte ontknoping zit in de lyrics en ook de sobere begeleiding zakt voorbij halfweg wat in. Met « Outside » wist Lizz de aandacht langer vast te houden. Met de juiste ploeg erachter (extra muzikanten, leuke arrangementen, …ietsje minder braaf) komt dit wel goed.

https://lizzofficialmusic.bandcamp.com/track/the-valley

Popallure 2021 - De Kreuners - Dinosaurussen die nog niet met pensioen moeten
Popallure 2021
CC Het Centrum
Nazareth-Eke
2021-08-09
Rating: 8
Filip Van der Linden

Het blijft soms zoeken naar de juiste formule voor coronaproof concerten en festivals. Voor de Zomerbubbels van dit jaar (Daan, Ozark Henry, Admiral Freebee, …) maakte Popallure één uitzondering op het 'zittende' publiek. Voor De Kreuners mochten de fans in hun bubbel rond een tafeltje staan en dansen, maar wel met mondmasker (hoewel het buiten was). Om uitspraken te doen over de veiligheid ben ik te weinig expert (daarvan zijn er al genoeg op facebook), maar gezellig werd het - ondanks de regels - zeker. Net als vorig jaar perfect georganiseerd.

Dat De Kreuners hun zomertournee starten in Nazareth, is geen toeval. Ze repeteerden enkele weken in dezelfde gemeente om de nummers van hun zomertournee opnieuw in de vingers te krijgen. Toch was het concert meer dan een try-out of een generale repetitie. Voor een band die al meer dan 40 jaar on the road is, was de honger naar het podium en het publiek deze zomer groot. Ze hadden dan ook een setlist waarmee ze zowel zichzelf als het publiek een groot plezier deden: anderhalf uur hits, met af en toe een minder bekend oud of nieuw nummer. Ze hebben de Nederlandstalige rock uitgevonden en mee kleur gegeven en alleen daarvoor verdienen ze eindeloos respect.
De legendarische band opende naar goede gewoonte met "Gezellig Samenzijn" en er stonden nog meer nummers op de lijst van 'S Nachts kouder Dan Buiten' (uit 1981): de hits "Zij Heeft Stijl" en "Nee Oh Nee" en het minder bekende "Black-Out". Ook uit dat jaar: de Billy Idol-vertaling "Ik Dans Wel Met Mezelf". Uit 'Er Sterft Een Beer In De Taïga' uit 1982 hoorden we "Cous-Cous Kreten" en "Layla". De hoofdbrok kwam uit succesalbum 'Hier En Nu': "Ik Wil Je", "Door Jou", "Zo Jong", "Chris Lomme", "Maak Me Wakker", "Op Zoek" en "Nu Of Nooit" (van de Tröckener Kecks).  "Liever Alleen", uit 'Knagend Vuur', hebben ze niet meer live gespeeld sinds het nummer uitkwam in 1992. "Met Alle Gevolgen Vandien" werd volgens Walter Grootaers geschreven door Wimmeke Punk van de Wolf Banes en dan volledig herwerkt door De Kreuners. Een nummer met het potentieel van een goeie single. "Meisje Meisje" werd gezongen door Axl Peleman en Ben Crabbé, enkel begeleid door de gitaar van Jan Van Eyken.
Op de keuze van de nummers valt weinig af te dingen. De Kreuners laten nog een handvol hits liggen als "Kom Terug. Ik Mis Je", "Jongens Hebben Geluk" en "Sha-La". Ook de vroegere traditionele afsluiter "Vuil Water" ontbreekt in Nazareth opnieuw.
Maar als je anderhalf uur de aandacht van het publiek vasthoudt zonder die nummers, dan ontbreekt er eigenlijk niets. Ook op de performance van de dinosaurussen van de Nederlandstalige rock kan je nauwelijks kritiek hebben. Goed, Walter is geen absolute nachtegaal, maar dat is hij misschien ook nooit geweest.
En het publiek zingt vaak zo luid mee dat ze hem toch overstemmen. Deze band staat ondanks of net dankzij hun leeftijd nog heel gretig, passioneel en professioneel op het podium. De voorspelbare grapjes van Walter neem je er dan maar bij.

Deze dinosaurussen kunnen nog wel een paar jaar mee. Geniet ervan.

Organisatie: Popallure

PESCH - Moeilijk om het dansen te weerstaan

PESCH, het EBM-project van Peter Slabbynck, Sam Claeys en Chesko van Red Zebra en Der Klinke, beleefde zijn live-vuurdoop in de B52, als aanloop naar de officiële wereldpremière op de Sinner’s Day voorafgaand aan het W-Festival in Oostende. Daar deelt PESCH de affiche met prestigieuze namen als Front 242, the Neon Judgement, VNV Nation en Whispering Sons. Afgaan is dan geen optie en daarom is er eerst een try-out voor een klein publiek.

PESCH heeft nog maar één EP (‘Melba’) met vier nummers uit. Die werden in Eernegem aangevuld met alweer drie nieuwe tracks. Dat (opgeteld met een reeks aangekondigde concerten na Oostende) belooft alvast voor het voortbestaan van PESCH. Begonnen als een wild idee om de tijd te doden tijdens de coronastilte is dit op kousevoeten uitgegroeid tot een band met allure.
De set in de B52 startte met de nieuwe track “Comming To A Boil”. In plaats van het voor het genre klassieke misttapijt koos PESCH daarbij voor een kleine waterkoker die vooraan op het podium wat waterdamp verspreidde. Leuke gimmick voor de eerste rijen in een clubzaal, maar op een festivalpodium zal dat grapje toch moeten uitvergroot worden.  “Comming To A Boil” was wel meteen het bewijs dat PESCH een ernstig project is: meteen een heel dreigende sfeer en haunting lyrics, volgens het boekje. De rolverdeling is ook duidelijk: Slabbynck krijgt vrij spel aan de microfoon en Chesko en Claeys broederlijk naast elkaar op identieke synths die af en toe backing vocals leveren. En alles wordt netjes live gespeeld.
PESCH gaat verder met drie tracks van de EP: “Low Libido”, “No Handshake” (gaat niet over coronapreventie) en “What’s Wrong With People?”.  De zaal is inmiddels helemaal mee en hoewel de organisator heel duidelijk heeft gemaakt dat er niet gedanst kan worden, zijn er in het publiek enkelingen die de grens aftasten tussen heupwiegen en dansen. Kan ook moeilijk anders, want deze EBM is gemaakt om vleermuizen te laten dansen. Na deze reeks is er nog het op Facebook aangekondigde en ook al op de dansspieren werkende “Sneaker Preacher” om dan helemaal te knallen met “Let’s Invade America”, de grootste hit van PESCH tot dusver. Sam Claeys komt dan vanachter zijn synth om vooraan het podium de backing vocals naast Peter Slabbynck te brengen. Die laatste beëindigt het nummer door zijn monitor eerst te slaan en dan te knuffelen.
De set wordt afgesloten met “Our Accountant Says We Need A Hit, Because We Are Financially Deep In The Shit”.
Kijk, als zelfs het advies van een boekhouder een geslaagd nummer oplevert, dan moet je vooral verder gaan met dit project. H
et publiek in de B52 was overtuigd en er moet al heel wat verkeerd lopen vooraleer het publiek in Oostende of eender welke stad niet ook voor de bijl zou gaan.

Neem gerust een kijkje naar de pics
Pesch - 6/08/2021 (musiczine.net)
Organisatie: B52, Eernegem ism PESCH

De subtitel van deze nieuwe Walhalla-compilatie (A Compilation Of Belgian Cold Wave And Post Punk 78-84) laat inzake duidelijkheid weinig aan de verbeelding over. Deze ‘End Of The Corridor’ bevat onuitgeven werk van relatief ‘bekende’ bands als De Brassers, Siglo XX, Struggler en De Kommeniste, naast obscuurdere als De Scheuren en Protection +.

Lieven De Ridder van Walhalla Records blijft een meester in het bovenspitten (en documenteren) van onuitgegeven materiaal, zeker als je beseft dat er van die periode nauwelijks iets digital bewaard is. Deze enkel op vinyl te verkrijgen verzamelaar opent met twee eerlijke live-registraties. ‘Eerlijk’ omdat ze laten horen hoe dat er toen live aan toe ging. Deze versie van het bekende “En Toen Was Er Niets Meer” is daardoor nog een stuk rauwer dan de album/single-versie. Hetzelfde geldt voor “Music While You Work” van The Cultural Decay en “Answer” van Siglo XX. De albumtitel van deze verzamelaar (End Of The Corridor’) is overigens geleend van de B-kant van The Cultural Decay’s single ‘Brave New World’.
De demo-versie van “Something Dreadful” van Struggler is dan weer een pareltje. “Trikoloro” van De Kommeniste en “Mannekesdier” van De Scheuren (De Kreuners meets The Cure) zijn dat al net zo.

Vibø heeft in 1983 één EP uitgebracht (‘One To Many’) die inmiddels heel gegeerd is bij verzamelaars (40 tot 75 €). “FN Kills”, een aanklacht tegen de Belgische wapenproducent FN, staat daar niet op, maar is zeker een fijne ontdekking, net als “Final War” van Protection +.

Opnieuw een bijzonder leuke en interessante verzamelaar van Walhalla Records. Dit sluit mooi aan op de eerder verschenen ‘Underground (Belgian) Wave’-reeks en op The Whispering Trees.

End Of The Corridor
Various Artists
Walhalla Records/Cluster Park

De orchestral metalcoreband Kerbeross uit Gent en Oudenaarde bestaat al enkele jaren, maar ze komen nu pas aan de oppervlakte met hun EP ‘Servants’.
Metalcore met orkestrale of symfonische elementen hoor je niet zo vaak. De symfonische elementen leveren mooie contrasten op met het militante en drammerige van de core-elementen. En het interessante is dat ze die symfonische elementen niet beperken tot de intro’s of kalmere intermezzo’s, maar dat ze die aanhouden doorheen de volledige tracks. Door ook nog elementen van black en death in de kruiding te gooien, heeft het viertal van Kerbeross zichzelf een interessante speeltuin afgebakend. Bovendien klinkt Kerbeross - los van het orkestrale - heel fris in songopbouw en aanpak. De songopbouw is gelaagd en complex.
Opnieuw een veelbelovend debuut dat de Vlaamse metalcore-scene verrijkt.

Marta Gabriel is de frontvrouw van de Poolse heavymetalband Crystal Viper. Haar eerste solo-album is een coveralbum. Naar eigen zeggen omdat ze met Crystal Viper al eens graag een cover speelt. Als er ook nog twee bandleden van Crystal Viper meespelen, is dit toch eerder een band-album dan een solo-prestatie.
Een aantal covers liggen voor de hand, zoals Warlock (met “Mr Gold”. Ook Rock Goddess (“My Angel”), Chastain (“Light In The Dark”) en Lee Aaron (van wie Marta de albumtitel leende) zijn min of meer te verwachten namen. Dat de Poolse haar klassiekers kent, bewijst ze door songs te coveren van de Belgische cultband Acid (met “Max Overload”), de vandaag minder bekende Amerikaanse bands Hellion (“Bad Attitude”), Blacklace (“Call Of The Wild”) en Malteze (“Count Your Blessings”), het Spaanse Santa (“Reencarnacion”, in het Spaans gezongen) en het Duitse Zed Yago (“Rebel Ladies”). Eén cover komt niet uit de metal-wereld: “Goin’ Wild” van Wendy O’ Wiliams.
Marta Gabriel is sterk in het kiezen van de juiste originelen, er is ook weinig dat ze vocaal niet aan kan zolang ze in heavy-, power- en speedmetal blijft. Er zijn mooie maar misschien overbodige gastrollen voor John Gallagher van Raven (bas op “My Angel”), Harry Conklin van Jag Panzer (zingt klein stukje mee op “Light In The Dark”) en Todd Michael Hall van Riot V (zingt mee op “Call Of The Wild”).
Al bij al valt er weinig aan te merken op dit coveralbum. Hopelijk komt er nog een vervolg op.

https://www.youtube.com/watch?v=yQK2cXWtOmw