Dick Von Rock is een nieuw studioprojectje van Erik Turner (van de Amerikaanse glam-metalband Warrant) en Skyla Talon (Killingbird, Blackburner, Scum Of The Earth, …). Samen maken ze muziek als Dick Von Rock en hun eerste single klinkt alvast veelbelovend.
Deze ‘Dick Von Rock’ is een catchy combinatie van energieke punkrock en de sloganeske heavy metal van pakweg Twisted Sister. Misschien niet super origineel, maar toch onmiddellijk meezingbaar en aanstekelijk.
Er komt nog een volledige EP aan van Dick Von Rock, maar wij vinden het alvast jammer dat dit niet meer zal worden dan een studioprojectje.

https://www.youtube.com/watch?v=ErWUVfXAcKk

Black Snow In Summer + Next!: Let’s All Do The Modern Dance!

Black Snow In Summer is op dreef. Ondanks de - inmiddels uitdovende - coronamaatregelen hebben ze een paar mooie live-data in hun agenda staan. Na het interview eerder met hen op deze site, was het daarom tijd voor een liveverslag. Daar kregen we als extraatje nog Next! bovenop.

Black Snow In Summer brengt dark elektro en minimal wave en of dat live sterk overkomt hangt doorgaans meer af van de performer achter de microfoon en minder van de m/v achter de knoppen. Dat gaat ook op dit duo. Kurt is de master of ceremonies die de basis legt en zangeres Corina is de zwarte priesteres die alle aandacht krijgt. Een combinatie die heel  goed werkt.
De belichting in Den Deugniet was niet spectaculair, maar dat werd goedgemaakt met een rookkanon dat overuren draaide.
Corina voelt zich thuis op het podium en weet het publiek te begeesteren op de bezwerende muziek van Kurt. De setlist voor Kortrijk was een mooie mix tussen songs uit het album ‘Shadows At Night’ uit 2019 en de integrale EP ‘Lost Feelings’ van vorig jaar.
Het publiek is helemaal mee op deze donkere trip en in de helft van de set krijgt de show wat extra vaart, met “Power And Corruption” en “Distance”. Het zuiverste goud zit vaak op het einde van de ader en zo ook hier: “Julia” en “Lust” zijn de absolute hoogtepunten van de set.
Als toemaatje krijgt het publiek nog het nieuwe “Dark” te horen en dat klinkt meteen al goed. Black Snow In Summer is helemaal klaar om postcorona alle podia te veroveren.

Next! is een zeskoppige coverband met ook eigen songs. De klassieke bandbezetting is aangevuld met een saxofonist en het leuke is dat ze dan niet covers zoeken waar al een sax in zit, maar de sax de ‘plaats’ geven die normaal ingenomen wordt door de synths. Ook leuk: op het kleine podium van Den Deugniet staat de band opgesteld in twee rijen van drie en dan is het eens niet de gitarist(en) die naast zangeres Saskia mag/mogen plaatsnemen, maar bassiste Sonja en saxofonist Lieven. Gitaristen Bruno en Christof mochten zich de hele avond anoniem in het zweet spelen in een donker hoekje van het kleine podium, maar plezier hadden ze wel.
De meeste Next!-covers in Kortrijk zijn klassiekers uit de new wave en (post)punk (“Blitzkrieg Bop”, “Tainted Love”, “Psycho Killer”, “One Way Or Another” van Blondie…), maar ze brengen ook nummers van buiten die genregrenzen (“Nude As The News” van Cat Power). Misschien niet zo bekend bij het brede publiek zijn “Winning” van The Sound en “Identify” van X-Ray Spex.
Het eerste hoogtepunt van de set is een krachtige versie van “(I Can’t Live In A) Living Room” van Red Zebra, ook al gaat de band collectief de mist in bij de outro. Bij Next! ligt het accent meer op het amusement bij band en publiek dan op de compleet correcte uitvoering.
De eigen songs van Next! (“Greedy”, “Lovesong” en “War”) missen misschien nog wat punch om zich te kunnen meten met de klassiekers. “Lovesong”, niet van The Cure dus, heeft van de drie de grootste X-factor.
Den Deugniet is de venue waar de Kortrijkse punk/wave-band Definitivos kind aan huis is, en dus brengt Next! uiteraard “Modern Dance” van de Definitivos. En misschien niet geheel toevallig staat Definitivos-zanger Lucien goedkeurend mee te doen aan de toog.
Voor de bisronde wordt Lucien dan ook het podium opgesleurd en scandeert de hele Deugniet nog eens “Let’s All Do The Modern Dance”.

Itv black snow in summer
Black Snow In Summer - Zonder platenlabel of boekingskantoor is het moeilijk om speelkansen te krijgen (musiczine.net)

Organisatie: Den Deugniet, Kortrijk + bands

Bring To Bear is een relatief nieuwe Britse metalband die symfonische metal koppelt aan folk en grunts. Niet superorigineel op zich, maar toch een recept voor de iets meer avontuurlijke metalfan.
De absolute ster op de EP ‘Light And Shadow’ van eind vorig jaar is zangeres Izabela. Zij zingt heel helder en natuurlijk. Het tegengewicht komt van Ian (grunts, keys en accordeon).
“The Shadow Ruse” en “From The Abyss” zijn misschien een beetje klassiek in opbouw als je wat vertrouwd bent met symfonische en folk-metal.
Veruit de leukste track op deze EP is de cover van “No One Knows” van Queens Of The Stone Age. Geen voor de hand liggende cover, maar merkwaardig genoeg wel eentje die werkt en goed genoeg om mijn en uw aandacht te verdienen.

https://bringtobear.bandcamp.com/releases

Galine is nog steeds één van de meeste veelbelovende nieuwkomers in het Vlaamse popwereldje. Dat bewijst ze nog maar eens op haar nieuwe single “Team”, het aperitiefje van de EP ‘Lilith’ die eind dit jaar uitkomt. Op “Team” hoor je treffende lyrics over rivaliteit, eenzame strijd en niet meegaan in een eindeloze of uitzichtloze competitie.
Muzikaal begint Galine op “Team” ergens op het kruispunt van lounge, clubby en melancholie en komt ze daarna uit bij SX en Lana Del Rey.
Ook de video is knap: aansluitend op de lyrics en tegelijk mysterieus door geen aaneengesloten verhaal te vertellen, maar slechts flarden van het verhaal. Een beetje zoals de lyrics voor mijn part.

https://www.youtube.com/watch?v=HkL-YtZuLQQ

De Amerikaanse gitariste Gia Federico vindt inspiratie bij Steve Vai en Joe Satriani, maar op de titeltrack van haar tweede EP ‘Cosmic Wave’ hoor je net zo goed referenties naar ‘Crises’ van Mike Oldfield. Instrumentale muziek dus met gitaarsolo’s als absolute hoofdrolspelers. Net als Oldfield op dat album zet ze niet enkel zichzelf of enkel haar fantastische gitaarspel in de kijker, maar laat ze de luisteraar ook wat tijd en ruimte om een ruimer kader te vatten. Daarvoor doet Gia hier een beroep op de bassist en drummer van Devil In The Mist, de grungy-gothic-metalband waar Federico samen met zangeres Katy de lakens uitdeelt. Aan de ene kant is het jammer dat we Katy hier niet te horen krijgen op de drie nummers van deze EP, aan de andere kant is dat te begrijpen, want dan zou de grens tussen Gia G en Devil In The Mist wel heel vaag worden.
Heel wat rockliefhebbers gruwen ervan als de focus zo hard op de gitaar ligt en er geen vocalen aan te pas komen. In die valkuil van overdreven egocentrisme is Federico niet getrapt. Haar nummers zijn meer dan ‘hoor eens hoeveel noten ik kan spelen in één seconde’. Er zit ook emotie in, en daar draait het toch om.
En haar invloeden zijn heel divers: van blues tot progessieve rock en jazz.

https://www.youtube.com/watch?v=tUTbX0KeC0A

De onenigheid in de rangen van Katastroof verraste vorig jaar niet echt, het definitieve vertrek van Stef Bef uit de band deed dat wel. De Antwerpse band grossierde decennialang in ondeugende of opruiende folkpop en af en toe eens een treurende ballade. Wie dat laatste aspect van Katastroof wist te waarderen, zit goed bij het solo-materiaal van Stef, nu als Stef & De Tong.
Muzikaal is er wel een koerswijziging. De twee single “Dat Het Liefde Is” leunt op een jazzy bossanova-ritme en heeft Raf Geudens op trompet als gast. De songopbouw, productie en arrangementen top. Stemtechnisch valt er misschien nog wat winst te boeken.
Maar net als bij Katastroof draait dit nummer toch vooral om de lyrics. Stef beschrijft heel treffend en met veel gevoel voor drama het ontstaan, de ontwikkeling en de pijnlijke afloop van een kantoorrelatie, en laat zelfs nog wat vage hoop op toch een happy end. Als tekstschrijver haalt hij hier bijna het niveau van een Raymond van het Groenewoud, Lieven Tavernier of Guido Belcanto. Het zal nog moeten blijken of hij dat niveau altijd kan halen, maar ik ben er redelijk gerust in.

Child Of Night is een Amerikaans trio dat eind vorig jaar zijn eerste album uitbracht: ‘The Walls At Dawn’. Op dat album zit de band op het kruispunt van postpunk en darkwave en daar zullen in Vlaanderen zeker fans voor te vinden zijn.
Openingstrack “Aurora” kan je misschien beter meteen skippen. Het is niet echt een goed visitekaartje voor waar deze band voor staat. Dan is “Unafraid” representatiever: synthwave met drumcomputers en koele, zweverige zang. Vocaal doet dit mij denken aan Strawberry Pills uit Griekenland en Black Snow in Summer uit eigen land, maar muzikaal is dit darkwave vertaald naar het hier en nu: coldwave meets EDM in 2022.
Op “Wounded Child” en “Disappear” komen er als extraatje nog een ijle gitaarlick bij en ritmes die uit de new beat lijken geplukt te zijn, alsof Praga Khan en Elisa Waut een update hebben gekregen.
“Outbreak” is een etherische synthsoundscape die muzikaal niet zoveel voorstelt. “Son” is dan weer een toptrack en had zomaar op een album van Whispering Sons kunnen staan. “Indigence” is een feest van botsende ritmes waardoor je niet van de eerste luisterbeurt mee bent in de trip, maar geef deze song een paar beurten en dan komt ie wel goed binnen. “Cult Of Satisfaction” is dan een stuk klassieker in opbouw en heeft zeker de eerste minuut de look & feel van Editors.

Al die verschillende referenties tonen hoe divers het palet is waar Child Of Night mee schildert en dat maakt van dit debuutalbum een leuke ontdekkingsreis voor de liefhebbers van alles wat leeft tussen de grenzen van postpunk en coldwave.
Deze release is zowel digitaal als op vinyl en cassette beschikbaar.

https://childofnight.com/album/the-walls-at-dawn

Black Flower is een Belgisch etno-jazz-band (met ook afrobeat en dub) rond saxofonist Nathan Daems met bandleden die referenties kunnen voorleggen  van Calexico en Beck tot The Valerie Solanas en De Beren Gieren. Doorgaans doen ze hun ding volledig instrumentaal, maar voor hun eerste vocale gast hebben ze meteen een prijsbeest uitgekozen: Meskerem Mees. Zij werkte eerder samen voor singles van Tourist LeMC en Mooneye en heeft vooral haar prachtig eigen album ‘Julius’ op haar conto staan.
Deze “Morning In The Jungle” heeft een mooie setting. Het verhaal begint (op papier) in Brazilië waar lekker gedanst wordt en lichamen tegen elkaar aanschurken. Tegelijk is er een vrouwelijke pickpocket aan het werk en de single is eigenlijk de soundtrack bij het mogelijke verhaal van het avontuur dat volgt op dat gegeven, tot aan het ochtendgloren. Een leuke zet van Black Flower om dat zo te ‘verkopen’.
Muzikaal is dit een mooi voorbeeld van waar Black Flower voor staat: swingende exotische jazz van de bovenste plank. Knappe productie. Niets op aan te merken. Meskerem Mees krijgt een mooie gastrol in het muzikale verhaal, maar kan/mag/wil als zangeres niet helemaal op haar hoogste niveau schitteren, terwijl het in jazz toch vaak net de bedoeling is dat elke artiest zijn momentje krijgt/neemt. Samengevat is dit een prima single die maar een zucht verwijderd is van geweldig.

Op het B-kantje, want deze single komt uit op een beperkte oplage van 300 7”-vinyls, krijg je nog een onuitgegeven track van Black Flower als extraatje.

Jazz/Blues
Morning In The Jungle -single-
Black Flower feat Meskerem Mees

https://blackflower1.bandcamp.com/album/morning-in-the-jungle-feat-meskerem-mees

Mydonna is een Gentse Madonna-tribute band die ontstond uit Needle And The Pain Reaction. Met die band brachten ze al wel eens een Madonna-cover en toen dan Caroline Clement langskwam, was Mydonna geboren. Waar we in de tribute-sector vooral kopieën van rock-acts tegenkomen, is een Madonna-tribute al zeker een welkome afwisseling. Caroline Clement, die ook drumt en zingt bij Echo City Waves, heeft een stem die bovendien bijzonder dicht op die van het origineel zit. En dan niet enkel die van de jonge Madonna, maar ook de – zeg maar – oudere versie van de Queen of Pop. En ze kan ook een flink stukje zingen en is een prima performer. Echt een aangename ontdekking.
Dat Caroline Clement’s stem zo goed lijkt op die van Madonna is een zwaard dat aan twee kanten snijdt. Het levert voor een tributeband bonuspunten op, want daar telt alles wat het publiek dichter bij het origineel brengt. Aan de andere kant beperkt dat de mogelijkheden om een eigen interpretatie te geven aan een Madonna-song. Als Needle kon deze band zonder enige opmerking een stevige rock-versie maken van pakweg “Like A Virgin”, als ze dat als Mydonna zouden doen, is dat veel minder evident, want dan valt het tribute-element voor een groot deel weg.
Maar dat is allemaal maar theorie en het mag hier zeker ook over de muziek gaan. Op het album ‘Revirginized’ krijgen we een leuke doorsnede van Madonna-hits, met toch de nadruk op het vroege werk. Het zijn geen ‘Soundmix-versies’, eerder een soort van live-in-the-studio-versies: wat je zou kunnen verwachten mocht Madonna zelf nog eens met een beperkte bandbezetting in een studio door haar hits bladeren. Als tributeband is dit een prima oplossing. Het heeft weinig zin om de originelen helemaal tot in alle puntjes en komma’s te willen kopiëren. Dat zou ten eerste muzikaal weinig toevoegen en het zou onmogelijk veel tijd en geld kosten om de productie van die hitsingles te kunnen evenaren. Madonna was daarin altijd een perfectioniste en ze beschikte altijd over flink wat budget en mogelijkheden. Op ‘Revirginized’ krijg je wel ‘natuurgetrouwe’ versies: bijzonder herkenbaar, strak ingespeeld en te vergelijken met live-versies van Madonna’s werk en meestal zelfs beter dan dat.
‘Revirginized’ is een prima visitekaartje voor Mydonna. Het laat perfect horen wat Mydonna als band kan en doet, met Caroline Clement in een schitterende hoofdrol. Ik kan me niet voorstellen dat een andere Madonna-tributeband het beter doet. Persoonlijk had ik van deze band, met deze bezetting, graag ook eens een volledig eigen interpretatie van een Madonna-song gehoord, maar dat kan later nog. Mydonna is nog lang niet uitgezongen.

https://mydonna.bandcamp.com/releases
https://www.youtube.com/watch?v=_7sH1PTILw8

Dudsekop is een tweespan dat pakken ervaring heeft in de hardere genres (King Hiss, Liar, After All, …) en die zich nu vol op blackmetal smijten, met een ongegeneerd West-Vlaams accent.

“Koavezwort” is als single de wegbereider voor het album en wat we voorgeschoteld krijgen, smaakt meteen naar meer: knappe blackmetal-elementen in de muziek, misschien niet super-origineel maar wel met het mes tussen de tanden gebracht, en met leuke vocalen waardoor je de moeite wil nemen om de lyrics te ontrafelen. Een veelbelovend eerste teken van leven.

https://www.youtube.com/watch?v=t8w1_T6OAjw