De Dum Dum Girls , onder ‘Dee Dee’ Kristen Gundred, zijn afkomstig uit California. De indiegirlgroup debuteerde met aanstekelijke rammelpop en rock’n’roll/shoegaze in een ophitsend tempo en in een catchy verpakking. Ze houdt op die manier het midden tussen Blondie, The GoGo’s, L7, Vivian Girls, Jesus & Mary Chain en The Raveonettes; met een knipoog naar de Yeah Yeah Yeahs (Karen O) en Chrissie Hynde (Pretenders) .
Op de tweede cd ‘Only in dreams’, die ‘I will be’ opvolgt, zitten er heel wat verlieservaringen, wat resulteert in ideale treursongs, “Coming down” en “Hold your hand” , die het nauwst leunen aan The Mazzy Star van Hope Sandoval .
En ze balanceren tussen catchy en rauwe rock’n’roll . Algemeen horen we dromerige kauwgomballen rock; een vettige gitaarlick en een verloren gelopen gitaarfuzz klinkt door op “Always looking”, “Just a creep” en “Teardrop on my pillow”. Songs met een charmante ruis! “Bedroom eyes”, “In my head” en “Heartbeat” zijn verradelijk zeemzoetig, lichtvoetig , meezingbaar en laten soms bittere tranen na. Tja, Dum Dum Girls houdt het bij de leest van meidengroepen als de Supremes, The Shangri-La’s en The Ronettes.
‘Only in dreams’ is al bij al een goede plaat, lekkere popdeuntjes, gimmicks , maar voorspelbaar en niet verrassend …
Het Londense trio Male Bonding zijn toe aan de tweede plaat, gekenmerkt van korte, kernachtige rocksongs, die niet vies zijn van een stevige brok shoegaze. Het sierde alvast het debuut ‘Nothing hurts’. Ze slagen erin frisse, aanstekelijke, toegankelijke melodieën te schrijven .
De opvolger ‘Endless now’, in een productie van John Agnello, verschijnt nogal redelijk snel na het debuut . Gruizige; rafelige en melodieuze poppunk, uptempo, energiek, opzwepend en broeierig waarbij ze over je heen razen.
De zang van John Arthur Webb is nu niet meteen ‘angry’, maar eerder dromerig en lijzig , wat de songs wat meer doet opentrekken . Het trio brengt een knap staaltje rock, prachtige songs met een basisinstrumentarium van gitaar-bas-drums en vocals, die door de fraaie samenzang nog een opvallende meerwaarde toebedeeld krijgt.
Heerlijk genieten is het op songs als “Carrying”, “Seems to notice now” , “Bones” en iets verderop “What’s the scene”, “Mysteries complete” en “Channeling your fears”. Af en toe noteren we een tierlantijntje als aanvulling, maar dit stoort het strakke tempo en ritme niet ... Op “The saddle” nemen ze zelfs even gas terug om de eenvormigheid wat te doorbreken .
‘Endless now’ is een fantastisch tweede plaat , eentje die bands in het genre als de Thermals (in hun begindagen) doet verbleken!
Oude tijden doen herleven, het lijkt dé bestaansreden van de Oostenrijkers van Killed By 9 Batteries. De naam doet vermoeden dat het hier gaat om een of ander metalcollectief maar niks is minder waar.
Killed By 9 Batteries is een indierockband die zo uit begin jaren negentig lijkt weggeplukt en zwaar beïnvloed is door rockiconen als Thurston Moore en Lou Barlow. Deze Oostenrijkers zijn alleszins veelschrijvers want sinds de oprichting in 2002 volgden verschillende split-cd’s en drie full albums (inclusief deze ‘The Crux’). Wie op zoek gaat naar een band met een eigen smoel of een uniek geluid is er met dit trio aan voor de moeite. Deze muziek is voorheen al gedaan door honderden gelijkaardige bandjes, laat staan dat deze Killed By 9 Batteries in de buurt komen van Sonic Youth, Dinosaur JR of Sebadoh.
Toch is ‘The Crux’ een degelijk album met een paar leuke songs (dit geldt vooral voor single “Worst Of Total Anarchy” en opener “Need More New Wrecks”). De verschillende nummers klinken ook vrij poppy wat volgens ons veel te maken heeft met de figuur van producer Patrick Pulsinger (die bijvoorbeeld ook het laatste album van Hercules and Love Affair opnam).
‘The Crux’ is zeker een verdienstelijk werkstuk maar we vrezen dat het plaatje niet echt zal opvallen binnen het genre.
Om maar meteen met de deur in huis te vallen, we komen werkelijk superlatieven tekort om deze plaat te bewieroken! ‘Clash Battle Guilt Pride’ is het derde album van Polar Bear Club, een band uit Rouchester (New York) die een mix brengt van post-hardcore, punk- en indierock in navolging van een formatie als Hot Water Music. Hun vorige album ‘Chasing Hamburg’ uit 2009 hebben we letterlijk grijsgedraaid en dat zal met deze cd niet anders zijn. ‘Clash Battle Guilt Pride’ bevat elf tracks die je van begin tot einde bij je nekvel grijpen. De muziek van Polar Bear Club is ingenieus opgebouwd, kent verschillende tempowisselingen en klinkt ongelooflijk catchy. Het gitaarwerk is ronduit schitterend maar het is vooral de vocale prestatie van Jimmy Stadt die dit album zo geweldig maakt. Eerlijk, oprecht… het zijn slechts twee van de vele adjectieven die ons te binnen schieten als we luisteren naar de stem van Stadt.
Openingstrack “Pawner” start met kalme gitaarakkoorden die geleidelijk opbouwen onder invloed van de krachtige stem van Jimmy Stad’ts en voor je het weet, schiet “Killin It” uit de startblokken en kun je niet anders dan luid meezingen met Polar Bear Club… Tot op heden hoorden we in 2011 geen enkele release die met twee dergelijke kopstoten van start gaat. Wat volgt zijn nog negen lekkere songs waarvan er geen enkel vullertje tussen zit. “Scream In Caves” en “My Best Days” zijn stevige tracks die we van PBC al voordien kenden, terwijl “Bottled Wind” en “Religion On The Radio” een nieuw en meer catchy kant van de ijsberen laat horen. “I’ll Never Leave New York” die zeer rustig start om uit te monden in een stevige climax is dan weer onze absolute favoriet.
Dit is een ronduit indrukwekkende plaat van een band die groot, heel groot zal worden.
U zegt Gavin Friday (Fionan Hanvey…)? … In de jaren ’80 was hij het boegbeeld van de Ierse The Virgin Prunes die postpunk, coldwave, industrial en cabaret in elkaar deden vloeien. In de begindagen was er nog een connectie met Paul Hewson ( Bono van U2) , die nog steeds een goede vriend is van Friday. De band hield van experimentele performances, testten de grenzen van de ‘goede smaak’ en ontwikkelden een eigen kijk op de esthetiek (schoonheid en puurheid) met platen ‘A new form of beauty’ en ‘If I die I die’ ( met “Pagan lovesong” en “Baby turns blue” als singles) .
Na ’86 hield het avontuur op en Friday legde zich toe op het chanson. Drie cd’s bracht hij al uit, “Each man kills the thing he loves” (met The Man Seezer), ‘Adam & Eve”, die vooral piano, akoestische gitaar en de stem beklemtoonden, en het breder georkestreerde ‘Shag tobacco’. Op de soloplaten horen we politieke en persoonlijke bloedmooie songs met een donker, destructief randje .
Intussen 51 geworden , en zestien jaar later, brengt hij een nieuwe cd uit , een emotionele, persoonlijke plaat , niet meer scherp of confronterend , maar gemoedelijk tussen bittere tranen, troost en hoop. In een licht elektronisch decor horen we een stemmige, filmische plaat, die een surrealistisch , droomachtig decor opbouwt met cello, akoestische en elektrische gitaar, piano en veel violen. Zijn krakende fluisterstem en backing vocals zorgen voor de pastelkleuren . De dood zal - net als bij Robin Proper-Sheppard (Sophia) - de rode draad blijven vormen .
We luisteren naar fijn materiaal toon gegeven door opener “Able” en “Land on the moon”; de plaat eindigt met “Lord I’m comin’” , samen met ex-Clannad folkzangeres Maya Brennan. ‘catholic’ (met kleine c ) is opnieuw een machtig mooi album geworden ...
Net als Peter, Bjorn & John (single – “Young Folks”), een paar jaar terug , floten we nu ook moeiteloos “Pumped up kicks” mee van de Californische band rond Mark Foster. Fris en lekker in het gehoor liggende pop die door de toegevoegde elektronica en percussie gewichtiger klinkt. De groep refereert deels aan het toegankelijke materiaal van MGMT en Phoenix en houdt van ‘80s elektronica .
Opener “Helena beat” beantwoordt al meteen aan de muzikale ingrediënten van de band. “Pumped up kids” volgt, maar ook “Call I what you want” tekent voor lichtvoetig, hitgevoelig werk, gekenmerkt van een lichte swing. En we houden van “I would anything for you” en “Houdini”, verderop de cd. De percussie knalt op “Miss you”; “Don’t stop” en “Warrant” zijn hitsend en dynamisch .
Foster The People heeft alvast een leuk ontspannend, twinkelend, bruisend en zeemzoeterig plaatje uit … Eentje om van te snoepen!
We waren al te vinden voor de doorbraak plaat ‘Hospice’ van het NY-se The Antlers onder Peter Silberman, een conceptplaat van dromerig, ingetogen songs; een niet voor de hand liggend geluid, avontuurlijk, creatief, ingenieus en die verrassende wendingen ondergaat. ‘Burst apart’ is een passend vervolg door het sfeervolle kader ; een nevelige sfeer door de elektronica soundscapes en de aparte, soms hoog uithalende, emotievolle stem van Silberman. Kaleidoscopisch, filmisch en soms ijzig, maar toegankelijk door de steeds nieuwe patronen in deze sound . “I don’t want love” en “Every night my teeth are falling out” komen sterk uit de verf. “Hounds”, “Corsicana” kunnen probleemloos in een film gebruikt worden . Het rustig voortkabbelende “Putting the dog to sleep” sluit gemoedelijk de cd af.
Jawel, het trio heeft een overtuigende opvolger klaar !
Hoe het allemaal een vaart kan gaan? Gotye (spreek uit ‘Gauthier’) begon als Australisch/Belgisch éénmansproject van Wouter ‘Wally’ De Backer (van origine een Belg uit Brugge, maar al jaren verblijvend in Melbourne); hij brak bij ons door met z’n tweede plaat ‘Like drawing blood’, waarop de singles “Hearts a mess” en een in’60’s gedrenkte “Learnalilgivinanlovin’” stonden. We zagen hem toen op Leffingeleuren, een jonge hyperkineet, die het ene na het andere instrument bespeelde, van piano, toetsen, drums en dubbele percussie tot de sounds op z’n laptop. Hij ontpopte zich als een jonge ‘do-it-all’ Beck Hansen en Jerboa. Singer/songwriterpop, funk, ‘80’s electro, trippop, r&b en sampling.
Drie jaar later - Die hoop elektronica, synthesizer combineert hij met traditionele instrumenten, die hij ook terug durft te samplen . De opvolger ‘Making Mirrors’ is uitermate boeiend door de gevarieerde aanpak, van trippop, reggaetunes, swing en laidbackklanken; de plaat klinkt vetter, frisser, breder en rijker . We horen een sfeervolle, dromerige en broeierige intensiteit. Hij heeft met “Somebody that I used to know “, een anti-liefdesduet met zangeres Kimbra, een wereldhit op zak!
De charismatische jonge dertiger grossiert in het oeuvre van oudjes The Police, Sting, Peter Gabriel, XTC en kruidt het met retro, soul, psychedelica, allerhande geluidjes en percussie van kleurrijke bands en artiesten als MGMT, Beck en Vampire Weekend .
Naast de overbekende single valt er hier heel wat leuks te ontdekken en te beleven, “Easy way out” , “Smoke & mirrors”, “I feel better” en “Save me”. Groots album van een groots artiest in wording!
Ze zijn al een kleine tien jaar bezig, 31 Knots, de band onder het duo Jay Winebrenner en Joe Haege, …én toch nog maar weinig gehoord … Zo zie je maar … ‘Trump Harm’ bevat spannende en broeierige indiegitaarrock, met fijne, subtiele gitaarriedeltjes en geluidjes . De songs klinken doortastend, bouwen op of ondergaan verrassende wendingen, en durven af en toe uit te barsten. Leuk, mooi , toegankelijk, creatief en verslavend inwerkend wat het gezelschap weet te brengen.
Meteen wordt de aandacht gescherpt met de eerste songs “Onanist’s vacation” en “Candles on the water”, dan hebben we een ietwat hobbelig parcours om dan door te breken met “A lot can tell”, “Dark control” en “One tongue room (come to my senses)”.
Kijk, 31 Knots is een fijne ontdekking – laat het nu opnieuw geen tien jaar duren vóór ik hen terug in mijn bezit krijg!
Een apart bandje toch die Amatorski uit Gent/Lier. Heerlijke, fraaie, kunstzinnige sfeermuziek horen we op het korte debuut , dat maar 7 songs kent .
Eerder kwamen ze in de belangstelling met de EP ‘Same stars we shared’, dromerige, slowmotion fluisterpop, elegante schoonheid, pracht en subtiliteit, die met gitaarreverbs werd doorkruist. Met een knipoog naar Sigur Ros .
Het gezelschap gaat op het debuut iets verder … meer ruimte voor elektronica en arrangementen. Triphopsounds op z’n Portishead en jazzy blazers sijpelen op de breekbare, sfeervolle songs door . Spannend en subtiele uitgewerkte songs , die hitech en lofi in elkaar verweven …Emotionele, gevoelige, mooi verslavende, ‘verloren’ zieltjespop …
Amatorski opent met het instrumentale “Fading” uit een muziekdoosje , om dan muzikaal minimalisme en diversiteit te laten horen, o.m. in de single “Soldier”, het opbouwende “Peaceful”, het dromerige 22 Februar” en een “8 November”, die in jazz uitdeint. De songs klinken af en toe tegendraads en kenmerken een sprookjes- en ‘spookjes’ geluid; de ‘hidden track’ “Anthem & hop-è” is het mooiste voorbeeld.
Amatorski staat voor verstilde pop, wave, elektronica en Scandinavische soundscapes, gedragen door de fragiele zang van Inne Eysermans .
Amatorski schakelt graag jonge kunstenaars in . Op de cd hoes zien we postkaarten van Heilige Communicanten; opnieuw een element die aantoont dat ze openstaan voor interpretaties en aansluit dat er ruimte is voor een eigen invulling.
Ze doen nog een theatertour met beelden van jonge videokunstenaars, een concept trouwens om met die korte films of video’s op te treden.
En net als Moondog Jr ( Zita Swoon) zijn ze gevraagd om een soundtrack te maken bij een stomme film .
Van creativiteit gesproken – check maar eens de titel ‘TBC’ … laat ruimte voor eigen interpretatie … van tuberculose, to be confirmed en to be continued, ... Band met grootse vooruitzichten.
‘Four Walls / Paradise Circus’ is de langverwachte samenwerking van Massive Attack met Burial. Het resultaat klinkt spookachig en desoriënterend en dat is natuurlijk alleen maar positief !
De 12 inch telt twee remixes van Burial voor Massive Attack’s nooit eerder uitgebrachte “Four Walls” en voor “Paradise Circus” van hun ‘Heligoland’, 2010.
Het gaat eerder over een collector’s item, want het wordt enkel uitgebracht op zwaar vinyl van 180 g, in een oplage van slechts 1000 exemplaren wereldwijd, handgenummerd en het artwork is een gold glitter screen-printed design van Massive Attack’s Robert Del Naja (3D).
‘Four Walls’ is een 12 minuten durende ambient trip. Een trage, monotone drumbeat met een hoek af en biedt houvast voor de met delay doorspekte vrouwelijke zang in dit door Burial geschapen mysterieuze, dreigende landschap.
“They know that I can't settle down ...They know but they won't keep me in line” menen we van de verwarde vrouw te verstaan. Is het Hope Sandoval ? De uncredited vocals voelen ergens Arabisch aan, of slaat onze verbeelding ook al op hol ?
“Paradise Circus” begint zweverig, maar komt al vlug echt op gang en we voelen ons na het vorige nummer toch terug wat dichter bij huis, daar we het nummer herkennen van op ‘Heligoland’. Iets minder bevreemdend dus en dat geeft een warmer gevoel. Maar de track geeft ons niet echt de kans om ons echt veilig te voelen en neemt ons terug mee voor bijna 12 minuten Burial-pret.
Dit zijn duidelijk geen alledaagse remixes. Alles zweeft, wijkt haaks af van het normale en klinkt toch als één geheel goed samen in die goeie extravagante Burial-stijl.
Jonge metalfans die hun collectie willen uitbreiden met verzamelwerk van een legendarische band, weten welk cadeau ze binnen de twee maanden onder de kerstboom kunnen vragen. ‘Single Cuts’ is namelijk een prachtig overzicht van het oeuvre van de Britse metalband Judas Priest. Op deze verzamelaar tellen we negenties singles die de band tusen 1977 en 1992 uitbracht. Dit betekent dat enerzijds een aantal snoeiharde metalklassiekers de revue passeren zoals “Breaking The Law” en “Painkiller” maar anderzijds horen we veel nummers die we kunnen catalogeren onder de noemer melodieuze hardrock. In ieder geval was de band rond zanger Rob Halford een belangrijke invloed op trashbands zoals Anthrax, Metallica, Megadeth en Slayer.
Naast de leek is ook aan de echte fan gedacht want naast de gewone verzamelaar is er tevens een uitgebreide box met alle A- en B-kantjes van de singles.
Dit betekent in totaal 52 tracks op 20 verschillende schijfjes. Voeg daarbij nog origineel artwork, een uitgebreide booklet en een hele resem foto’s en je hebt een echt hebbeding voor de die hard Priest-fan.
De band is trouwens nog steeds volop bezig aan hun Epitaph-tour wat naar verluidt hun laatste wereldwijde tour zou zijn. Nadat ze eerder dit jaar Europa (en ondermeer Graspop) en Zuid-Amerika aandeden, reizen ze nu volop door Noord-Amerika om af te sluiten in Japan.
De beoordelingen die we de voorbije weken konden lezen over dit ondertussen tiende studioalbum van de Red Hot Chili Peppers lieten niet echt het beste vermoeden. Met een ietwat bang hart begonnen we dus aan de recensie van een van onze all time favorite rockbands.
Na een tiental luisterbeurten kunnen we stellen dat de Peppers op safe speelden en gewoon een goeie plaat afleverden zonder dat er echt instant klassiekers op staan. Het is overduidelijk dat deze multimiljonairs zich houden aan dezelfde succesvolle formule die ze sinds jaren eind jaren negentig hanteren. Dat betekent dat het vooral de typische gekende zanglijnen van Kiedis en de uitmuntende ritmesectie (met een vrij prominente rol voor drummer Smith) zijn die zorgen voor een stevige basis.
Nieuwe gitarist Jos Klinghoffer heeft de onmogelijke taak om John Frusciante te vervangen maar hoewel hij zich niet uitdrukkelijk profileert, is ie best verdienstelijk. Het zorgt voor veertien nummers die stuk voor stuk een eigen smoel hebben.
Vooral de drie eerste nummers vielen bij ons enorm in de smaak. “Monarcy Of Roses” en “Factory of Faith” zijn zwierige nummers met stevige skatepunkgitaren, “Brendan’s Death Song” is op zijn beurt een akoestische track die misschien wel niet kan tippen aan “Under The Bridge” maar toch een van de hoogtepunten op dit album is.
De rest van de plaat herbergt nog heel wat afwisseling en diverse fijne momenten. Ongetwijfeld zullen er hieruit nog een aantal singles uit geput worden maar welke dat zullen zijn is voor ons niet zo simpel aangezien er eigenlijk geen slechte nummers te horen zijn.
Het zal er ongetwijfeld voor zorgen dat de populariteit van de Red Hot Chili Peppers niet zal achteruitgaan.
We kijken alvast uit naar de komst van deze band op een van de grote festivals tijdens de zomer van 2012.
Het Gent-Brusselse kwartet Yuko heeft de opvolger klaar van het debuut ‘For times when ears are sore’. De groep klinkt binnen het concept van subtiele, aanzwellende postrock, pop en elektronica uitermate toegankelijk, poppy, catchy en gevat. Boeiend, creatief opgebouwde broeierige songs, dromerig en fris, die durven krachtiger te zijn, zonder de factor gevoeligheid te verliezen. Het tweede deel van de cd is innemender en ademt meer rust uit. Het afsluitende “Hole in the ground” is als één van de sfeervolle nummers van Two Gallants. We houden van de fijne emotievolle stem van zanger/gitarist Kristof Deneijs, de herfstige toetsen en de gepaste percussie van de getalenteerde Karen Willems.
Een lichte vrolijkheid is er onderhuids . “Dolly Parton” en “When you go blind” vormen het uitgangsbord van de homogeen, evenwichtige plaat. Mooi .
Nederlands 
Français 
