Frenzal Rhomb is terug en hoe! De absolute punktrots van Australië brengt met ‘Smoko At The Pet Food Factory’ na vijf lange jaren een nieuw full album uit en doet dat met verve! Met de hulp van producer Bill Stevenson (drummer van The Descendents) nam het viertal zestien knallers op die zoals vanouds amper de twee minuten halen maar verduiveld catchy klinken.
Bovendien zijn het stuk voor stuk nummers die na iedere luisterbeurt beter worden. ‘Smoko At The Pet Food Factory’ is zo een heerlijke rush van hyperkinetische, melodieuze poppunk met de nodige singalongs en doet denken aan het betere werk van NoFX, Lagwagon, Descendents en Bad Religion.
“Bird Attack” (met een stevige scheut hardcore), Mummy Doesn’t Know You’re A Nazi”, “Hungry Jack’s Carparck” en “Back To The Suburbs” behoren ongetwijfeld tot de beste songs die Frenzal Rhomb ooit maakte.
Ook tekstueel laat het kwartet zich niet onbetuigd en rascisten, verkrachters, bekende personen die kinderen adopteren en aanhangers zijn van de Scientology-beweging, en nieuwe stadsbewoners moeten het ontgelden.
De track “Alvarez” is dan weer een ode aan bassist Karl Alvarez van Decendents en All. ‘Smoko At The Pet Food Factory’ bevestigt in ieder geval de status van deze Australische band en is verplicht luistervoer voor fans van het genre.
Een schreeuwlelijke hoes, een lange maar flauwe intro en het gegeven dat deze band uit het Finse Lahti komt… drie ingrediënten die allesbehalve het beste laten vermoeden over dit plaatje. Gelukkig maar worden vooroordelen niet altijd bevestigd want ‘People Religion Death’ is gewoon een prima debuut van vier punkrockende Finnen.
Part Time Killer is ook niet echt een nieuwe band maar de voortzetting van Flippin’ Beans, een formatie die er mee ophield toen de drummer stopte. Het kwartet serveert op deze eersteling een mengeling van snelle skatepunk, hardcore uit de jaren tachtig en een vleugje rock.
Originaliteit is dan misschien ver te zoeken (Part Time Killer lijkt wat ons betreft als twee druppels op De Heideroosjes), het spelplezier primeert en dat hoor je doorheen de verschillende composities. Afgaande op dit toffe plaatje kan het niet anders of dit viertal staat garant voor energieke en vooral leuke liveshows.
Een subgenre binnen de punkrockmuziek die hier nog niet vaak aan bod kwam, is de zogeheten Pscyho-Billy of Horror-Billy. Het genre is muzikaal een mix van horror punk en rockabilly terwijl op tekstueel vlak seks en horror nooit ver weg zijn. Net zoals veel andere subgenres klinken de meeste bands enorm op elkaar en is het bijgevolg heel moeilijk om echt op te vallen, laat staan om een eigen smoel te hebben. De zangers of zangeressen zijn onderling perfect inwisselbaar, het zijn steevast dezelfde thema’s die bezongen worden en de muziek is eigenlijk niks dat je nog niet gehoord hebt. Ziehier het grote probleem waar een band als het Duitse Kitty In A Casket voor staat.
Na het horen van ‘Back To Thrill’, hun tweede album al trouwens, is het duidelijk dat ze het warm water niet uitvinden maar dat KIAC toch een meer dan verdienstelijk product heeft afgeleverd. De meeste nummers klinken opmerkelijk fris en melodieus zonder al te poppy te zijn en bij verschillende songs worden zijstapjes gezet naar andere genres . “Never Wanted” en “Run Run” zijn lekker rock-‘n-roll terwijl “Back To Thrill” een stevige en snelle punkrocksong is. Andere tracks zoals “Prom Song” en “Jessie Girl” ademen dan weer ouderwetse rock uit van de midden jaren tachtig. Het mixen van deze verschillende genres zal er voor zorgen dat Kitty In A Casket zeker opvalt tussen de vele andere horrorbilly-bands. Topnummer op dit album is ongetwijfeld “Blutsauger” (volledig in het Duits ingezongen) wat op zijn beurt wel typisch binnen het genoemde genre te situeren is maar gewoon een heel sterke song is. We vermelden nog de prima stem van zangeres Kitty die prima bij de muziek hoort. ‘Back To Thrill’ is kortom een aanrader voor de liefhebbers van Pycho-Billy!
Niet écht eenvoudige, traditionele pop horen we op de cd’s van het NYse combo TV On The Radio. Ze hebben al aardig wat platen uit en ‘Nine types of light’, lijkt wel hun meest toegankelijke. Eerder het jaar verloor, onder het bepalende trio Tunde Adebimpe / Kyp Malone en geluidsarchitect Dave Sitek, het gezelschap hun bassist Gerard Smith, die de strijd tegen longkanker verloor.
De groep slaat bruggen tussen verschillende stijlen en zorgt voor een muzikale rijkdom van pop, rock, soul, funk, hiphop, wave, jazz en postpunk. De songs hebben een broeierige spanning , ondergaan allerhande boeiende wendingen en klinken geestdriftig, aanstekelijk, woest en opwindend .
De ‘complexe’ sound is weliswaar nog steeds moeilijk definieerbaar, maar is verstaanbaarder en nu wat meer gematigd . Prettig verwarrend , met een groot gevoel voor sfeer, kleur en warmte. Blanke en zwarte muziek komen hier samen., en de sound wordt uitgebalanceerd met de toevoeging van blazers, waarbij vooral de schuiftrompet een meerwaarde is .
“You” en “Will do” ademen romantiek en zijn lieflijk. In het tweede deel van de cd is de band echt goed op dreef met een hoekige “Repetition”, “Forgotten” en het stampende “Caffeinated consciousness”. TV On The Radio hebben hier het oude venijn laten opborrelen …
In 2008 verbaasde het Amerikaanse Battles, John Stanier (ex Helmet drum), Ian Williams (ex Don Caballero gitarist), Dave Konopka (ex Lynx gitarist) en Tyondai Braxton (zoon van avantgarde jazz muzikant Anthony Braxton). Toen waren ze nog met vier.
De sound van het debuut werd omschreven als mathrock, complexe muziek , die vernuftig in elkaar was gestoken, een klankkleur van avant garde, grillige pop, psychedelica, dub, symfo, prog, jazz en hiphoptunes, onder diverse tempowisselingen. O.m. de single “Atlas” zat in het geheugen gegrift.
Het heeft een tijdje geduurd voor de opvolger klaar was . De groep heeft een ellendige periode achter de rug, gezien bij de opnames Braxton de band verliet en de drie andere de muzikale formule moesten aanpassen, op zoek naar een ietwat nieuw geluid. Een hoop elektronica, iets meer dan vroeger, wordt vermengd met frisse gitaren; een opzwepende en pompende drum geven de toon en de sound kan een licht Caribische inslag hebben. Toegankelijk, aanstekelijk en licht dansbaar dus . “Ice cream”, “Futura” , “Inchworm”, “Rolls bayce” en “Sundome” zijn sprekende voorbeelden.
De cd verrast aangenaam, heeft boeiende en avontuurlijke wendingen en is soms niet vies van een experimentje zoals op “Wall street”, “My machines” en “White electric” .
Ze deden beroep op enkele gastvocalisten om de sound hier wat meer open te trekken, danceproducer Matias Aguayo , Kazu Makino van Blonde Redhead en Yamantaka Eye van Boredoms.
De cd toont nog eens het puike samenspel van elektronica – gitaar en drums aan. Overtuigende tweede plaat.
Jamie Woon en James Blake werden door de BBC uitverkozen tot de ‘Sounds of 2011’. Woon is 28 en maakte nog deel uit van de band van Amy Winehouse als achtergrond zanger . Hij brengt pop, soul, trippop en r&b in een lichte dubstep swing’n’groove . De songs ademen een nachtelijke sfeer uit; hier stak Burial een handje toe. We horen op het debuut broeierige, warme , sfeervolle songs onder z’n zachte, zalvende, soepele stem.
De eerste helft van de cd is het sterkst , met “Night air”, “Lady luck” en “Shoulda”. In het tweede deel is het wat wisselvalliger, door iets teveel van hetzelfde, maar dat belet niet te spreken van een groots talent die de sound van Massive Attack in de aderen heeft !
De naam Tony Sly zal de gemiddelde muziekliefhebber niet veel zeggen. Toch is de man niet de eerste beste want Sly is al sinds eind jaren tachtig de zanger van No Use For A Name, een van de meest invloedrijke punkrockbands die Californië voortbracht.
Sinds een aantal jaren gaat Tony Sly een totaal andere richting uit want hij opteerde voor een volledig akoestische carrïere. Na ’12 Song Program’ in 2010 is ‘Sad Bear’ zo zijn tweede full album dat op Fat Wreck Chords wordt uitgebracht. Voor NUFAN –fans is het ongetwijfeld schrikken bij het horen van de gevoelige, introspectieve kant van Tony Sly die we op ‘Sad Bear’ horen . Angst, woede, frustratie, blijdschap, nostalgie, verliefdheid, liefdesverdriet… zowat alle mogelijke gevoelens passeren de revue en het is duidelijk dat Sly op tekstueel nooit meer open en eerlijk was dan nu.
Ook de muziek lijkt ons voor een doorgewinterd punkicoon vrij gewaagd want zeer moeilijk te categoriseren en bovendien horen we een zeer divers instrumentarium. Een hoofdrol is er voor de akoestische gitaar maar daarnaast horen we ook een accordeon, piano, dwarsluit, drums, mandoline, cello en klarinet de revue passeren. Toch is het vooral de mooie stem van Sly die het meest opvalt in de melodieuze songs waarvan het merendeel ballads zijn.
Alles klinkt zeer braaf en gepolijst, tracks zoals “Dark Corner”, “Devonshire and Crown” en “Discomfort Inn” zouden bijvoorbeeld perfect passen in een of andere, typische Amerikaanse jongerenreeks op tv.
Wij kunnen best genieten van de zachte vocalen van Sly maar vinden toch dat er een scherp randje ontbreekt op deze ‘Sad Bear’. Deze tweede solo-plaat is voor ons niet onverdienstelijk maar jammer genoeg ook niet onvergetelijk.
Wu Lyf is een kwartet uit Manchester die debuteert met broeierige synthpop , met intrigerende gitaarriedels en orgeltje. Deze twee instrumenten sijpelen steeds door in de nummers, samen met de rauwe, schorre , schurende en hese stem van Ellery Roberts. Het geeft de songs hier een emotionele lading. Een beladen sfeertje door de finesse en subtiliteit. De songs winnen aan zeggingskracht per luisterbeurt. Ze moeten op “Cave song” en “L Y F” wat op dreef komen, maar overtuigen sterk op “Such a sad puppy dog”; vanaf song 5 “We bros” geven ze er een aangename, lichte (verteerbare) en bezwerende groove en swing aan. ‘Go tell fire to the mountain’ heeft wel een erg sterk tweede deel , wat maakt dat dit een boeiende artyfarty popplaat is geworden !
De jonge wolven Jan Paternoster (zang/gitaar) en Dries Van Dijck (drums), zijn héél goed op elkaar ingespeeld. Dat is duidelijk te horen op de derde cd ‘My perception’ die een potpourri bevat van de twee vorige, ‘Set your head on fire’ en ‘Silver threats’. Als algemene noemer hebben we rock’n’roll ‘pur sang’, eenvoudigweg gitaar, drums en zang, en bewerkingen die smerig, ruig, kleurrijk, onstuimig, catchy en melodieus zijn.
Hun perceptie is breder en pittig gekruid door de verrassende wendingen en het afdwalen naar een bluesy Jon Spencer, een Barkmarket dreiging en een woestijnrockende Kyuss.
Rauwe, vette, retestrakke garage rock’n’roll die hevig kan zijn , kan knallen of broeierig, slepend, intens kan zijn. Op die manier houden we van de snedige “Rattle my heart” , “Skin”, “Shadowman” en de titelsong als de straffe robuuste “Sealed with thorns” en “New sun”. …
Maw nog steeds straf spul wat de twee verwezenlijken.
Feelgood folkpop met een prettig melancholische ondertoon serveren Charlie Fink en z’n bende op de nieuwe derde cd. Ze breken definitief naar een breder publiek door en samen met dat plaatje van The Naked & Famous, The Decemberists en Mumford & Sons brengen de Britten iets leuks en ontspannend … Inderdaad, lekker in het gehoor liggende pop door een zwierige viool of toetsen; want moeiteloos neuriën we “Tonight’s the kind of night” , “Life goes on” en “Wild thing” . ‘Last night on Earth’ heeft met “Paradise stars” en “The line” nog een paar sfeervolle pareltjes klaar.
De elektronica heeft op rustige en swingende wijze een plaatsje bemachtigd binnen de sound . En in de vocals horen we in de verte de invloed van Tom Petty en Cornershop ...
Fink had de kunst van songschrijven al op de vorige platen, die warm, broeierig en donker konden zijn. Door het mistig gordijn heen, klinkt nu de fleurigheid door , wat resulteert in een toegankelijk album van geraffineerd uitgewerkt songmateriaal vol fijne melodieën.
‘Last night on earth’ is een spannende plaat, intrigeert en … overtuigt.
Begonnen als een uit de hand gelopen grap mag het parcours van Me First And The Gimme Gimmes al meer dan gezien zijn. Deze supergroep bestaat uit leden van NOFX, Lagwagon, Swingin‘ Utters en Foo Fighters en specialiseert zich sinds de oprichting in 1995 in het coveren van songs uit de meest diverse genres. Uiteraard steken de gekende leden Fat Mike, Joey Cape, Dave Raun, Chris Shiflett en Spike Splawson de gecoverde liedjes in een lekker punkrockjasje. The Gimme Gimmes hebben zo al ontelbare albums, ep’s en singles op hun conto staan en ‘Sing In Japanese’ is bijvoorbeeld al de tweede EP in 2011.
Zoals de albumtitel aangeeft, zijn alle zes de songs in het Japanees ingezongen. De nummers zijn oorspronkelijk van illustere bands als Kai Band, Tulip, Yoshida Takuro, Tigers, Kaze en Blue Hearts. Enkel het laatste nummer “Linda Linda” was mij bekend en is met zijn gemakkelijk meezingbaar refrein misschien wel het topmoment van dit plaatje. Ook de andere vijf tracks zijn dik de moeite waard en tonen dat The Gimme Gimmes absolute top zijn in wat ze doen, nl energieke en uptempo punkrockcovers maken van nummers waarvan je nooit zou vermoeden dat ze tot een punkrockcover zouden verworden. Dit vrolijke plaatje zal alleszins nog een heel eind in mijn cd-lader blijven steken.
Slechts weinig bands (pioniers zoals Bad Religion, NOFX, Bouncing Souls en Screeching Weasel niet te na gesproken) die al zo lang bestaan en nog steeds zo relevant zijn in de hedendaagse punkrockscène als deze Swingin’ Utters.
Constante in het bestaan van deze formatie is dat binnen het voortdurend veranderende wereldje de band nooit compromissen sloot om er toch maar bij te horen en dat er steeds kwalitatief hoogstaand materiaal werd uitgebracht.
Swingin’ Utters staat voor gemakkelijk verteerbare en op folk geïnspireerde punkrock met daarbij een hoofdrol voor fijne en catchy gitaren en ietwat rauwe vocalen. ‘Here, Under Protest’ is het eerste full album in acht jaar en zal zeker de oude fans maar ook het nieuwe publiek weten te boeien.
Nummes als “Brand New Lungs” en het enorm catchy “Time On My Own” hebben verdomd stevige riffs terwijl tracks als “Kick It Over” en “Sketch Squandered Teen” de meer poppy kant van de Utters illustreren. Een nummer als “(You’ve Got To) Give it All To The Man” klinkt op zijn beurt dan weer lekker old school, razendsnel en to the point en komt als het ware recht uit de jaren negentig. Het folky “Scary Brittle Frame” tenslotte is een buitenbeentje op deze plaat maar konden we desondanks best smaken.
Voor de jonge fans die willen weten waar veel van hun favoriete acts de mosterd halen; is ‘Here, Under Protest’ absoluut verplicht luisterwerk.
Wat ons betreft, is dit alleszins een van onze top 10 favoriete punkalbums van 2011!
Loaded lijkt ons een band die uit het goeie hout gesneden is. Deze punkrockende Duitsers bestaan al sinds 1994 en hebben al van bij deze start slechts één ding voor ogen: zo veel mogelijk goeie shows spelen. De heren traden ondertussen meer dan 500 keer op in 13 verschillende landen en door de prima reputatie die ze met de jaren verwierven, konden ze het podium delen met grootheden als Beatsteaks, Dropkick Murphy’s, Cocksparrer en Mad Sin.
Hoewel de mannen al vier platen op hun conto hebben, is ‘Bloodshot Forget-Me-Nots’ het eerste album dat wij van hen horen. De opmerkelijke mix van klassieke punkrock, oi, ska, reggae en door bier doordrongen rock-‘n-roll weet ons flink te bekoren en het is duidelijk dat Loaded een vrij apart geluid heeft.
De muziek klinkt enorm fris; is zeer catchy en telt ontelbare koortjes waar je lekker mee kan brullen. Naast de ijzersterke gitaren vallen ook de vocalen in postieve zin op , iets wat voor een Duitse band wel dikwijls anders is.
Een laatste (en misschien wel belangrijkst)e pluspunt van ‘Bloodshot Forget Me Nots’ is dat we eigenlijk geen enkel slecht nummer hoorden (en ook dat hebben we bij veel andere punkrockbands al anders geweten).
We kunnen diverse tracks naar voor schuiven die Loaded als single zo naar voren kan schuiven. Wie ons een aantal topsongs vraagt, kunnen we de stevige, okselfrisse opener “Bring Out Your Dead”, het Mexicaans klinkende “Tell Ramirez, Ramirez is Dead” en het aan Dick Dale schatplichtige “The Lesser Saints” (met de bijdrage van een opmerkelijke gastvocaliste) aanraden. Met deze schijf heeft Loaded alle troeven in handen om veel verder te mikken dan de louter Duitse landgrenzen!
Dirty Beaches is het alter ego van Alex Zhang Hungtai, een Taiwanese Canadees die houdt van ‘on the road’ soundtracks. Beelden van eeuwig op drift zijn en talloze nachtelijke autoritten verschijnen op de donkere, broeierige sound; een in elkaar geknutseld geluid van ‘80s elektronica, punk, rockabilly en garagerock Suicide, David Lynch en The Cramps zijn invloedrijk bij deze do-it-all.
In een lofi attitude horen we acht songs die door knip- en plakwerk, onrustige, paranoïde synths, holle experimentele gitaarklanken, cassettegeruis , sobere pianoriedels aan elkaar verweven zijn en gedragen worden door een declamerende , verhalende zegzang op z’n Alan Vega’s (Suicide!) en Dave Eugene Edwards (Woven Hand) .
De songs hebben een mysterieus, begeesterend triphoptintje door de klanken en de repetitief spannende opbouw.
‘Badlands’ is een overtuigende doorbraak. Het mengen van titels ‘Dirty’ en ‘Bad’ in de groeps- en titelcd en songtrips als “Speedway king”, “A hundred highways”, “Horses” en “Hotel” wakkeren dit aanvoelen enkel maar aan .
Nederlands 
Français 
