Twee jaar terug waren we behoorlijk onder de indruk van Stone Roses’ … heu … Fool’s Gold. De band gecentraliseerd rond Luke Top (zang/bas) en Lewis Pesacov (gitaar) verweven Afrikaanse, Oosterse, Indiase aanstekelijke ritmes en melodieën in Westerse pop en intrigerende, tintelende gitaarakkoorden.
De muzikale smeltkroes en het warme tropische geluid sijpelt ook op deze opvolger door. Minder exotisch misschien, maar even spannend en broeierig , waarbij we niet omheen de Talking Heads en de ‘80s Britpop heen kunnen, aangevuld met een relaxte, kleurrijke relaxte worldpopsound.
De muzikale veelkleurigheid mag dan in een popkleedje worden gestopt , aanstekelijk, heerlijk en sprankelend blijft het klinken . Een hechte eenheid en een sterk op elkaar ingespeelde band, door de gitaarloops, de aanvulling met synths en blazers en een zalvende zang met een licht galm, als op “The dive”, “Street clothes” en “Balmy”; de andere moedertaal wordt niet verloochend, want op één nummer “Tel Aviv” wordt het Hebreeuws behouden. Band met open vizier dus …
Hij is al boven de zestig en onze nachtkroegburgemeester Tom Waits levert nog steeds boeiende cd’s af. Ook de voorbije jaren werden we overstelpt met een reeks werkstukken, cd’s en ga zo maar door . Soms moet je wel eens het kaf van ‘t koren onderscheiden, maar OK bij Waits is het nog steeds de moeite waard … ‘Bad as me’ is er eentje om terug in te lijsten en onderstreept het meesterlijk sing/songwritingschap en de intens rokerige vaudeville bluesyjazzpop.
Waits brengt voldoende varianten aan in de dertien songs van maximaal vier minuten . Soms stuwend in die broeierige sound met enkele uitspattingen als “Chicago”, “Get lost” en “Satisfied” , of de ingetogen, duistere romantiek als “Talking about the same time” , “Kiss me” en “Last leaf” .
Kernwoorden als ontroerend, poëtisch, schilderachtig, bezwerend, groovy en opwindend zijn op hun plaats. Op ‘Bad as me’ wijst en gidst Tom Waits als peetvader ons door de nachtelijke uren … Als we ons nu niet inchecken voor een cv nachtdienst …
In het geheugen staan de eerste platen ‘Hold on Youngster’ , ‘We are beautiful, we are doomed’ en een paar EP’s van het septet uit Wales, Cardiff gegrift . Een fris sprankelende, energieke, zwierige, euforische ‘tong-op-de-schoenen’ indiepop, vol verrassende en onverwachtse wendingen .
‘Romance is Boring’ had al deels de huidige evolutie losgelaten, de voorspelbaarheid werd opgevangen door de songs meer diepgang te geven en ze gelaagder te laten klinken . Ook de nieuwe cd ligt in het verlengde en wisselt af tussen uptempo nummers “By your hand”, “Songs about your girlfriend”, “The black bird, the dark slope” en de titelsong, als meer meeslepend materiaal “Life is a long time” en “Every defeat a divorce (3 lions)” . “Hate for the island” en “To tundra” zijn gematigd en sfeervoller. Onbevangen en gepassioneerd … een goede geïnspireerde plaat dus, die jeugdig enthousiasme vs rijpheid, volwassenheid, relaties en dagdagelijkse confrontatie aan elkaar rijgt!
Aeroplane van de Belgische producer Vito De Luca debuteerde eerder nog in 2011 met ‘We can’t fly’: Popdance rijkelijk overgoten van diverse invloeden als electro, disco, soul, jazz en trance. Gitaarriedels, electrobeats, strijkers, ‘70s disco, Hammond en psychedelica toetsen vullen aan, zonder zich te verstappen aan kitsch! ”Superstar” en de titelsopng van het debuut maakten alvast de dansvloer onveilig …
‘In Flight Entertainment’ is een muzikale uitloper van één van de danceprogramma’s op Pure FM van onze man. Hij zocht gelijkgestemden en hun tracks en muzikale ideeën versmolt hij in een naadloze mix.
De songs van zijn vrienden zijn meer dan de moeite en zijn dus kwalitatief sterk . Er valt voldoende variëteit te noteren met ‘high in the sky’ en ‘floorkillende’ songs die baden in dubstep, hitsende en trancegerichte beats, discogrooves , funky basses en allerhande geluidjes en bleeps . Uitschieters zijn zonder meer als “Poolside”, “Herr Styler”, “Drop out orchestra” en “Mokinlight Matters” , naast een paar van de Vito zelf .
De mixmasters hebben hier de beats’n’grooves om ons in de juiste stemming te brengen …
Het Noorse collectief Casiokids is toe aan de tweede cd en krijgen hier nu de verdiende airplay. Ze brengen stemmige, dromerige, loungy, aanstekelijke synthpop, die niet vies is van punkfunk, psychedelica en discokitsch. De band heeft connecties met artiesten van hun eigen land als The whitest boy alive en Röyksopp , maar zit graag in hetzelfde schuitje van Hot Chip, LCD Soundsystem, !!!, The Rapture en Of Montréal.
Een hoop elektronica en synths en een dromerige, zweverige, zalvende zang sieren de songs en af toe worden de dansspieren aangesproken zoals op “Kaskaden” . Een luchtige, opgewekte sound en een hypnotiserende trance trachten ze te verwezenlijken. Met zes zijn ze, die door de repetitieve ritmes, de opbouwende groove en de vermakelijke percussie en synths iedereen in de juiste vibe en stemming brengen om er live een leuke, gezellige, dansbare boel van te maken en de songs te laten exploderen. Mooie ontdekking …
De Deense blonde Nanna Oland Fabricius is een ‘do-it-all’ om haar frisse en meeslepende electropop in beweging te brengen . Ze schrijft, componeert, zingt en maakt dansbewegingen vanuit een ballerinaverleden . Ze eigent zich met de tweede plaat een plaatsje toe naast de andere synthpop dames Lykki Li, La Roux en Robyn .
Ze probeert in de elf songs voldoende variatie te steken, sfeervol, dromerig , traag meeslepend of ze geeft ze een lichte swing mee, richting trippop, discokitsch en dubstep . “Sun of a gun”, “Wolf & I” en “White nights” zijn de koplopers van de leuke, fijne plaat …
De Duitsers van de Scorpions weten duidelijk van geen ophouden. Vorig jaar kon u hier lezen hoe de band z’n afscheid aankondigde middels het album ‘Sting In The Tail’ en een bijhorende afscheidstournee. Blijkbaar kruipt het bloed waar het niet gaan kan, want de heren komen nu op de proppen met ‘Comeblack’, een tussen flinke aanhalingstekens nieuw album. De eerste tracks op de plaat zijn enkele van hun grootste klassiekers die een nieuw jasje kregen (waaronder “Rock You Like A Hurricane”, “Wind of Change” en Still Loving You”).
Daarnaast horen we een zestal covers van bands uit de jaren 60 en 70 zoals The Beatles, The Kinks, Small Faces, T-Rex en The Rolling Stones. . Jammer genoeg bieden de klassiekers die opnieuw opgenomen werden, geen enkele meerwaarde en dat geldt nog meer voor de flauw uitgevoerde covers… Ivm ‘ Comeblack’ kunnen we dus heel kort zijn: loop met een wijde boog rond dit album …
Met een beetje verbeelding kun je de Heideroosjes vergelijken met hun beroemde landgenoot Edwin Van Der Sar… De legendarische doelman van Ajax en Manchester United had een carrière van meer dan 20 jaar in het betaalde voetbal en werd met de jaren steeds beter en beter. De Heideroosjes van hun kant zijn ondertussen 22 jaar muzikaal actief en wie luistert naar ‘Ceasefire’ zal beamen dat de band beter is dan nooit tevoren! De elf nummers op deze uitgebalanceerde plaat staan als een huis en tonen waarom Roelofs en kompanen al die jaren zo populair waren. Zoals gebruikelijk zingt de sympathieke frontman nummers in het Nederlands en in het Engels en hij doet dat in beide talen in stijl. Zowel muzikaal als tekstueel spatten de emoties van de songs, het kan niet anders dat de heren nummers als ‘Tussen de Liefde en de Leegte’, “Dansen met de Dood”, “Tot Hier” (waarop ze op persoonlijke wijze het naderende einde bezingen) en “De weg van De Meeste Weerstand” live met heel wat kippenvel zullen spelen.
Het is verdomd jammer dat de Heideroosjes er eind 2012 mee ophouden maar ze leveren de vele fans wel een dijk van een laatste album. Respect!
Begin dit jaar waren we flink onder de indruk van Bringin The War Home, de eerste worp van Cobra Skulls op het Fat Wreck Chords-label. De Amerikanen uit Reno leverden hierop de perfecte mix van snelle, melodieuze punkrock met een lekkere portie rockabilly en de opmerkelijke vocalen van Devin Peralta.
Dit nieuwe album ‘Agitations’ bouwt verder op dezelfde stevige fundamenten. Opnieuw horen we hoe de band punk, folk en rockabilly tot een vernuftig geheel versmelt en opnieuw is het zanger Peralta die voor de kers op de taart zit. Voeg daarbij nog het gegeven dat de productie van dit album werkelijk af is en je hebt een plaat die boven de grijze middelmaat uitsteekt. “Iron Lung”, “Now You Know”, “All Drive” en “Drones” zijn bovendien okselfrisse, snedige en opgewekte songs die live zeker zullen scoren. Een tip voor de Groezrockbezoeker volgend jaar: mis deze topband niet.
Drie man uit Chicago leveren een interessante postrockplaat … een filmisch donker, grauw landschap wordt voorgeschoteld. Inderdaad, invloeden van Isis, Pelican, And so I watch you from Afar zijn hier op z’n plaats, maar natuurlijk mag je de reeks Godspeed you black emperor, Mogwai en Explosions in the sky niet vergeten . Een verwoestende dreiging, destructie en schoonheid schuilt in de zes songs en ze eindigen zelfs op dromerige wijze “Praise be man” (met zang ) .
We houden van hun tour de force op “309”, “Mladek” en “Atackla” , die direct en ‘in your face’ klinken, de volumeknop openzetten en een ‘wall of sound’ produceren . Boeiend en intrigerend, met minder rustpunten en methmetal zoals op de voorgaande cd . Een organisch broeierig, intens , bezwerend geluid creëren ze, met de niet-geijkte hard-zacht trucs, die kippenvelmomenten opleveren, zonder echt pompeus te zijn!
Productief groepje, die Fucked Up’s uit Canada . De muzikale formule blijft er eentje van stevig opgefokte hardcore, punk, stoner/rock ‘n’roll en psychedelica, maar het blijft er eentje die beklijft . We horen hier maar liefst 18 nummers , die niet moeten voor elkaar onderdoen, wat een heel sterk album oplevert; het tempo wordt hoog gehouden, en de songs vervelen niet. De ene song is ietwat snediger, krachtiger en feller, de andere legt de klemtoon op een spannende broeierige opbouw . Explosieve songs dus onder de rauwe, schreeuwerige swingende vocals van de corpulente zanger/podiumbeest Pink Eyes (in de beste traditie van Sick of it All), evenzeer ondersteund door al/niet vrouwelijke backing vocals .
Alle registers worden gedurende 78 minuten opengetrokken. Vaardige, snedige en stuwende powerriffs, opzwepende drums en bezwerende toetsen bepalen de songs. Gewoonweg schitterend en doeltreffend . Opwindend, dreunend , liefdevol en ‘orgasmatisch’ . Dit zestal slaat je simpelweg knockout, en daarvoor zijn een reeks als “Queen if hearts”, “Under my nose”, “The other shoe” , “Turn the season” , “A slanted tone” , “Truth I know” , “I was there” en “Lights go up” verantwoordelijk .
Fucked Up = Voor wie houdt van de ‘old days’ van Black Flag, de resem stonerbands, het jeugdig rebelisme en enthousiasme van de gitaarnoise van een verbeten Sonic Youth en Britse indierock .
Ohja, het onderliggende verhaal :.. David verliest zijn geliefde tijdens een aanslag op zijn werk. Wat volgt is een dialoog tussen David en de verteller over depressie, oorlog, waanzin en schuld. Maar is Ictavio St. Laurent, de verteller, wel te vertrouwen en wat is zijn rol in het geheel … Welkom in ‘de story’ van ‘David comes to life’ …
Justice , Gaspard Angé en Xavier de Rosnay, gaven de dance een paar jaar terug een bepalende push . Een harde , pompende melodieuze electrorave knalde en raasde door de boxen . Een nieuwe wind binnen de elektronica dus, samen met Digitalism en Simian Mobile Disco. The Bloody Beetroots en een rits anderen volgden onder meer.
Justice had een eigen handelsmerk … een verlicht kruis, twee ongeschoren heren, zonnebrillen en zwarte leren jekkers. “Dance”, “Stress”, “Tthhee Ppaarrttyy” waren alvast al een paar danskrakers .
De opvolger klinkt iets anders ; rauwe, ronkende elektronica, electro, behoorlijk wat Franse house op z’n Daft Punks met Air psychedelische soundscapes en een ‘70s(prog) (wave) rockreferentie.
Beeldrijk en een ideale soundtrack voor allerhande computergames, oude Franse films op z’n Louis de Funes’ razende citroenauto’s en hyperkinetische tekenfilms . ‘Jerry was a race car driver’ is de ideale synthese om de tweede langverwachte cd van het Franse electro ravende duo te omschrijven .
We horen behoorlijk wat bekende tunes, o.m. van Queen, The Cure in songs als “Civilization”, “Canon” , “Parade” en “New lands” . De titelsong vormt alvast het kroonstuk en benadert het sterkst hun peetvaders Daft Punk … Justicerock deel II is aangebroken …
The Walkabouts zijn al een goede vijfentwintig jaar bezig, maar nu was het toch zes jaar geleden vóór het nieuwe werk ‘Travels in the dustland’ verscheen na ‘Acetylene’. De uit Seattle afkomstige band , van het songschrijversduo Chris Eckman en Carla Torgerson als spil, zorgden ervoor dat americana en folkrock in de jaren ’90 samen pasten en gaven het een muzikaal gezicht. Ze probeerden voldoende varianten te creëren met orkestratie, donkere, onheilspellende uitstapjes of een mate van melodramatiek.
Wat intrigeert is het vakmanschap en de subtiliteit door een broeierige, spannende opbouw van ingetogenheid en dynamiek, en de emotionele variatie. De ruimte en de uitwerking van het traditionele instrumentarium , de klankkleur door een Hammond toets en de afwisselende en aanvullende vocals van beiden, tekenden voor een ouderwets goed, toegankelijk album. Ze trakteren ons op een rits knappe songs als “My diviner”, “Soul thief”, “Every river will burn” en “Long drive in a slow machine”. The Walkabouts zijn misschien nu toe aan een volgende route in hun muzikaal leven.
De bebaarde mountainhakkers van Megafaun van de broers Cook en Joe Westerlund zijn goede vrienden van Bon Iver. Zij bleven achter om in North Carolina te werken aan de eigen specifieke variant van de americana. Ze kwamen in de spotlights met ‘Gather, Form & Fly’ in 2009 en na een paar EP’s is de titelloze opvolger klaar. Ze wortelen in de Amerikaanse rock van americana, folkrock , ‘70s psychedelica en sing/songwriting. Gitaar, mandoline en banjo worden soms herfstig gekleurd met piano, toetsen, strijkers en mondharmonica en wordt gedragen door een zalvende, zeemzoeterige, dromerige meerstemmige zang .
Megafaun tuimelt naar de periode van Crosby, Stills en Nash , The Band , The Grateful Dead, Jackson Brown, en haalt nu zelf maar al te graag The Beatles en Paul McCartney aan met hun sfeervolle, dromerige , ingetogen pop. Filmische instrumentals en geluidchaos tussenin vullen aan … als een kabbelend riviertje in stroomversnelling … de klassieke songmelodie met z’n emotionaliteit krijgt soms verrassende wendingen en een dosis experimenteerdrift, toegankelijk, zacht, intiem of wat meer doorleefd , harder en ruiger …
Nederlands 
Français 
