Tijs Vanneste kennen we van de tattoos van Tom Boonen, van Van Echelpoel en als initiatiefnemer van reality-tv-reeks ‘De Kemping’. In een iets verder verleden zorgde hij voor de grunts en screams bij Oceans Of Sadness. Die avantgardemetalband bestond van 1995 tot 2011, bracht enkele prachtige albums uit en ging internationaal op tournee. In 2015 was er een korte reünie op Graspop, het festival waar ze vijf keer eerder optraden. Vanneste was overigens één van de gastzangers op de EP ‘Era’ van Off The Cross in 2018. Maar met metal heeft het nieuwe album van Tijs Vanneste niets te maken.
Het nieuwe album ‘Hier Is’t Goed’ vormt de soundtrack bij de TV-reeks ‘De Kemping’. Voor het inspelen kreeg Vanneste hulp van o.m. Paul Van Bruystegem (Triggerfinger, Wolf Banes, …) en Kate Ryan komt een countrydeuntje meezingen (op het guitige “Duzend Keer”). Zijn Van Echelpoel-maatje Yves Gaillard (Hadise, Regi, ...) voegt een remix toe van “Het Gevaar”.
Met de tv-reeks als springplank en de al enkele jaren aanhoudende aandacht voor pop en rock in het dialect, lijkt dit album een gouden zet. En het is bovendien een heel degelijk album. Een aantal songs doorstaat de vergelijking met het beste van de Fun Lovin’ Criminals, Ertebrekers en de Fixkes. Er valt niet op elke song een duidelijk genre-etiket te kleven, maar de grootste gemene deler is een soort van smoothe, laid back Belgicana, met elementen van pop en rock en soms de look en feel van folk of country. De nummers lijken alsof ze wat nonchalant of met weinig ambitie in elkaar zijn gezet, maar niets is minder waar. Het is vakwerk.
Overigens staat niet de muziek centraal, wel de lyrics. Die zijn gebaseerd op de gesprekken van Vanneste met de deelnemers aan de tv-reeks. Voor ‘De Kemping’ selecteerde hij tien langdurig werklozen, mensen die achtervolgd worden door verslaving, foute keuzes of gewoon brute pech. In de coronazomer van 2020 liet hij hen een camping bouwen én uitbaten in Geel, met hemzelf niet zozeer als baas, maar eerder als diegene die het overzicht houdt en die als luisterend oor fungeert. Daarnaast bevatten de lyrics uiteraard een paar bedenkingen over zichzelf en over zijn geliefde Kempen. En dan nog “Den Tijd", een heel geslaagde cover/vertaling van “The Times They Are A-Changing” van Bob Dylan. Het gefluisterde, gesproken en gezongen Kempens is misschien niet zo sappig als het West-Vlaams van pakweg Het Zesde Metaal of Flip Kowlier, maar het is makkelijker te volgen als luisteraar.
Hoogtepunten zijn “Het Viske”, “Twijfels” en “Pelicano”. ‘Hier Is’t Goed’ is een album dat meteen een glimlach op je gezicht schildert, ondanks de soms zware onderwerpen die in de lyrics opduiken.
Van bij de eerste noten van “I Ain’t” herken je het geluid van Dinosaur Jr. En dan moet J Mascis nog beginnen zingen. Dat voelt meteen als een soort van thuiskomen. Herkenbaarheid is een goede start voor een band met trouwe fans, maar is nog geen garantie voor een goed album. We kunnen de conclusie nu al verklappen: ‘Sweep It Into Space’ is een bijzonder goed album. Het kan zich moeiteloos meten met de betere uit hun rijkgevulde oeuvre, zoals ‘Where You Been’.
Op “I Met The Stones” klinkt Dinosaur Jr harder dan ooit en zijn de hoogdagen van de grunge en de alternatieve gitaarrock van de jaren ’90 helemaal terug. Dinosaur Jr verkeert na zowat 37 jaar in een absolute topvorm.
Kurt Vile mocht als producer aantreden, maar hij blijft vooral in de luwte. Vile is mede-oprichter van het hippe The War On Drugs en heeft na zijn vertrek uit die band nog knappe dingen gedaan, maar als producer weet hij wanneer hij gewoon moet registreren wat al goed is. Vile krijgt wel een leuke bijrol op de vooruitgeschoven single “I Ran Away”, meteen de meest poppy track van het album, met “Take It Back” op een dichte tweede plaats. Op de overige tonen Mascis en Lou Barlow nog maar eens hoe je stoner, grunge en noise combineert tot catchy rocksongs.
Twaalf tracks en niet één die verveelt of die je als vullertje kan aanduiden. En toch ook flink wat variatie. “Garden” is een soort van grungeballad, terwijl “Hide Another Round” meer een rechttoe-rechtaan-rocksong is en “N Say” en “Walking Back To You” naar de noiserock overhellen. “I Expect It Always“ is een gouden track voor iedereen die in de jaren ’90 hield van wat we toen alternatieve gitaarrock noemden. En zo staan er nog wel een paar op dit album.
‘Sweep It Into Space’ is een meesterwerk voor wie houdt van luide gitaarrock zoals in de jaren ‘90. Heel toegankelijk, heel catchy, heel inventief en vooral heel herkenbaar. Of Dinsoaur Jr hiermee nog vlot nieuwe fans zal winnen, valt moeilijk te voorspellen in deze ongewone tijden. Het is hen alvast gegund.
https://www.youtube.com/watch?v=JGXxFSWewmw
'Melba' zo heet de eerste maxi-single van PESCH, de nieuwe band van Red Zebra-zanger Peter Slabbynck samen met Sam Claeys (Red Zebra, Der Klinke) en Geert 'Chesko' Vandekerhof (Der Klinke).
De typische zelfrelativerende Slabbynck-humor blendt perfect met de EBM-sound. De vier coronaproof opgenomen tracks op deze EP zijn “Let's Invade America” (over wat nodig zou zijn bij een herverkiezing van Donald Trump), “What’s Wrong With People”, “Low Libido” (over het libido dat het laat afweten op Valentijn) en “No Handshake”. In tegenstelling tot wat sommige mensen denken, gaat die laatste song niet over corona, wel over polarisatie. “Er is zo veel polarisatie dat zelfs onze eigen handen elkaar de hand niet meer kunnen schudden, laat staan de hand van iemand anders”, zegt Peter Slabbynck daarover.
De korte en grappige lyrics van Slabbynck worden perfect onderbouwd met lekkere, soms dreigende, soms dansbare beats van Chesko en Sam.
Deze ‘Melba’ wordt uitgebracht op een gelimiteerde oplage van 300 exemplaren op oranje vinyl. Daaraan werd bij het persen ook rood toegevoegd, om een perzik-effect te creëren. Dat maakt dat elke maxi er een beetje anders uit ziet en dus uniek is. Het vinyl zit net als het picture disc-vinyl van vroeger in een doorzichtige plastic hoes, zonder artwork.
Elektro/Dance
Melba EP
PESCH
Apricot Records
Wie interesse heeft in een exemplaar, kan een mail sturen naar Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.. De plaat zal ook te vinden zijn in een beperkt aantal platenwinkels.
https://www.youtube.com/watch?v=CubP7NwbgDs
Suicidal Romance is één van de bandprojecten van de Est Dmitry Darling (frontman van Freakangel en Matthew Creed) en zangeres Viktoria Seimar. “Runaways” is de voorbode van een nieuw album van de band.
Deze single is donker en Viktoria legt veel emotie in haar tekst. “Runaways” hangt muzikaal een beetje tussen EBM, electropop en darkwave in. De single-edit is een beetje braaf en voorspelbaar, maar dan heb je gelukkig nog vier remixen. Die van Aiboforcen zit bijvoorbeeld op een muzikaal interessanter en dansbaarder spoor, met een EBM-jasje voor de electropoptrack.
Het harde slag-ritme van de Neuroactive-mix haalt de ziel en hartstocht uit de track en kan minder bekoren. Reichsfeind duwt deze single dan weer naar de discotheek-dansvloer en slaat zo ook de bal mis. 88 Dot laat weinig heel van het origineel.
Elektro/Dance
Suicidal Romance
Runaways -single-
Ter introductie van deze nieuwe schijf van piano wonder Akira Kosemura citeren we even volgende tekst: “Due to the pandemic, Akira Kosemura was forced to suspend the work which he had been developing for the past few years, and this situation made him start producing this piano solo album, as a response to his impulsive desire to create music. In the current situation, these fourteen peaceful piano sketches come as a sunshine filtering through branches of trees.’’
Akira Kosemura is een pianist die het uitzonderlijke talent heeft om zijn piano werk filmisch te maken; het klinkt beeldrijk. Luister maar eens naar ‘Original Motion Picture Soundtrack’. Met deze schijf is dezelfde muzikale weg ingeslagen .
In deze tijden waar mensen op zoek zijn naar rust in hun hoofd, heeft deze wondermooie pianoklank net die rustgevende invloed op je gemoed. Er is geen oorverdovende sound, nee, Akira gaat uiterst intimistisch te werk met “Luceur”, “Asymptote” en “Wavering Heart”. Songs die allen perfect op elkaar aansluiten, puzzelstukken binnen een intens mooi geheel. Even ingetogen zijn “Another place”, “Nothing says the same” en “By Night”. Hij zorgt voor een hypnotiserende kracht in z’n pianospel , dat diep weet te raken … ’88 keys’ beluister je best in z’n geheel. Het leest als een wondermooi gevoelig boek.
Akira Kosemura bewijst, intens, ingetogen, op ’88 Keys’ zijn uitzonderlijk talent. Het is hoedanook een emotievol meesterwerk van een grootmeester.
Tracklist: Lueur 03:00 Asymptote 02:42 Wavering Heart 02:26 Yure 01:44 The Eighth Day 02:39 Komorebi 02:14 Spiral 01:52 Karen 02:39 Hidden Waltz 02:39 Aura 02:13 Reverie 01:24 Another Place 02:38 Nothing Stays The Same 04:11 By Night 01:40
Klassiek piano
88 Keys
Akira Kosemura
Remission International (Wayne Hussey & Friends) stelde in februari een nieuwe liefdadigheidssingle “TOS2020” voor, een gezamenlijke remake van The Mission's anthemische hit “Tower Of Strength” onder leiding van Mission frontman Waynr Hussey.
Doel: geld inzamelen voor Covid-gerelateerde liefdadigheidsinstellingen wereldwijd Naast Mission frontman Wayne Hussey zijn Andy Rourke (The Smiths), Billy Duffy (The Cult), Evi Vine, Budgie (Siouxsie and The Banshees), Gary Numan bij dit project betrokken; verder was er nog medewerking van James Alexander Graham (The Twilight Sad), Julianne Regan (All About Eve), Kevin Haskins (Bauhaus, Love & Rockets), Kirk Brandon (Theatre of Hate, Spear of Destiny), Lol Tolhurst (The Cure), Martin Gore (Depeche Mode), Michael Aston (Gene Loves Jezebel), Michael Ciravolo (Beauty in Chaos), Midge Ure (Ultravox), Miles Hunt (The Wonder Stuff), Rachel Goswell (Slowdive, The Soft Cavalry), Richard Fortus (Guns N' Roses), Robin Finck (Nine Inch Nails, Gary Numan, Guns N' Roses), Jay Aston (Gene Loves Jezebel), Steve Clarke (The Soft Cavalry), Tim Palmer en Trentemøller.
Het ondersteunen van slachtoffers van COVID zou al reden genoeg moeten zijn om deze bijzondere samenwerking te omarmen. Elke song ademt echter ook die typisch jaren '80 vibes uit waardoor liefhebbers van elektronische muziek uit die gouden tijden zich hierin zeker zullen kunnen vinden. En toch is het niet zo dat hier een routineklus wordt afgeleverd. Dit gezelschap aan top muzikanten stopt enorm veel liefde in de remixen van deze single. Waardoor elke song een andere wending krijgt, ook al gaat het telkens over dezelfde song. En dat is het meest opmerkelijke aan dit pareltje, naast de reden waarom het is uitgebracht. ReMission International brengt vooral topmuzikanten samen met een hart voor anderen, wat onze volle respect verdient. Ze kiezen om iets nieuws en fris te doen daarmee.
Meer informatie: https://liveherenow.co.uk/products/remission-tos2020-cd-single?variant=32365942046786
new wave/postpunk/elektronica
Wayne Hussey & Friends - ReMission International
TOS2020
Tracklist:
1. TOS2020 (single)
2. TOS2020 (Beholden To The Front Line Workers Of The World mix)
3. TOS2020 (Trentemøller remix)*
4. TOS2020 (Albie Mischenzingerzen remix)**
5. Tower Of Strength (original new remaster) - The Mission (free bonus track with bundle
only)
https://www.youtube.com/watch?v=rmnFtDV9Ubc
Basa Mortuko - wat staat voor ‘woestijnklimaat' is een samenwerking tussen Kyoko Baertsoen en Ronald Vanhuffel. Beiden hebben een voorliefde aan bands als Dead Can Dance en Massive Attack Het duo brengt een overtuigend debuut uit 'Basa Mortuko', van dromerige en sferische soundscapes.
“Airdrop” is een wondermooie ‘reis’ opener. In een sprookjesachtig, filmisch klankentapijt brengt multi-instrumentalist Ronald aanstekelijke beats aan, gedragen door Kyoko’s kristalheldere, warme stem. Zachtmoedig van aard is het .
Op “Reach Out” heerst een bevreemdend, subtiel donker sfeertje, zonder echt een duister gevoel te creëren .
Het duo maakt de brug tussen aanstekelijkheid en experiment in hun dreampop/elektronica. Basa Mortuko tast grenzen af. “Kudikarma” is spookier en heeft meer het triphopconcept van een Massive Attack. “Alsafar” valt op door Oosterse elementen..
In elke song ervaren we hoe droom en donkerte elkaar vinden. Hij is een klankentovenaar in soundscapes en zij stopt er haar emotievolle vocals in . Een hypnotiserend muzikaal effect bieden ze, waarbij rustgevende beelden opborrelen op en waarbij we een zekere gemoedsrust ervaren . Een intrigerende versmelting dus van (verschillende) karakters die elkaar aanvullen en tekenen voor een oogstrelend debuut. Een hemelse kruisbestuiving dus!
Tracklist: Airdrop - Burning Souls - Hero - Reach Out - Kudikarma - Alsafar - Hiroshima - Hidden Faces - Promised Land - Earth - Diamond - A feeling of Loss
Dream pop/Elektronica
Basa Mortuko
Basa Mortuko
Zwerm is een Belgisch/Nederlands elektrisch gitaar collectief die sinds 2007 goed bezig is. Hun debuut 'The world's longest melody' werd door 'the wire magazine' geprezen als 'een voor de hand liggende kanshebber voor album van het jaar 2010'. Ze gaven concerten in de UK, Europa, de Verenigde Staten en Mexico.
Nu komt de nieuwe plaat 'Great Expectations' uit. Voor hun nieuwe plaat nodigden ze niemand minder dan Karen Willems uit, drumster extraordinaire. In de Handelsbeurs werd de nieuwe schijf via streaming voorgesteld. Ze werkten ook nog met beeldend kunstenaars Benjamin Verdonck en Lucas Van Haesbroeck. Tijdens het concert zijn beiden bezig met intrigerende installaties. Wat zorgt voor een voortdurende kruisbestuiving van visuele effecten en kleurrijke klankentapijten.
Het verslag kun je hier nog eens nalezen
"Een plakwerk van ideeën'' zo omschreef de band het in een recent interview. Het is een gevarieerd meesterwerk. Een plaat bol van verrassende wendingen, improvisatie kunstwerken en experimentjes worden verbonden met toegankelijkheid. Het gelaagde “Crow in the dark” is er zo eentje. Een avontuurlijk nummer dat alle richtingen uitgaat. Mooi wat ze weten te verwezenlijken . Pop, avant-garde, met een vleugje humor en bittere ernst. Het doet denken aan de werkwijze van Frank Zappa; de luisteraar wordt overrompeld door de uiteenlopende effecten van deze muzikanten.
We staan ook even stil bij het meesterlijke drumspel van Karen, een muzikante die houdt van grenzen aftasten en verleggen . Ze weet haar spel te passen in de gitaarriedels en de vocale schoonheid.
Zwerm bewandelt een eigenzinnig muzikaal pad in het genre. Een variërende klankenwereld, avontuurlijk, filmisch van aard, die de fantasie prikkelt en een visueel totaalbeleving biedt. Sterk!
Tracklist: Crow In The Dark 04:32 - Peel Of The Sentiment 04:23 - On My Way To Aguno 04:22 - No Sign Of Dawn In The Sky 05:17 - It All Serves A Purpose 05:20 - Great Expectations 07:51 - My Umbrella 05:18 - Melusine 05:18 - Heavy Machinery 05:00 - No Questions No Lies 04:25
Pianist Michel Reis, bassist Marc Demuth en drummer Paul Wiltgen kennen elkaar sinds hun schooltijd en hebben in 1998 een trio opgericht. In 2011 kwamen ze opnieuw bijeen om muzikale ideeën en composities uit te wisselen. Hun debuutalbum verscheen twee jaar later. Vanaf dat moment stonden ze op het podium van internationale jazzfestivals en brachten ze nog twee albums uit.
De muzikanten hebben uiteraard niet stil gezeten ondertussen, ook solo of binnen andere projecten drukten ze hun stempel in de jazz.
Terug bij elkaar is ‘SLY’ nu het nieuwe album. Een uur lang worden we meegenomen in hun trip (=veredelde jamsessie). Piano, drums en bas vullen elkaar op speelse wijze aan. Sterk. “Snowdrip” is meteen een fijn voorbeeld van hun vriendschap, kunde op de ingetogen, aanstekelijke en groovy instrumentatie. “If you remember me”, “Fantastic mr. Fox”, “The Rebellion” en “Dairy of an unfetterend mind” leunen hierop aan. Een gevarieerde aanpak in het genre die enorm wordt geapprecieerd.
Wij lieten ons gewillig meeslepen op het klankentapijt van aanstekelijke jazzy tunes van het trio.
Reis/Demuth/Witltgen leveren een overtuigende plaat af , hun hechte vriendschap wordt omgezet in warme , ontspannende virtuositeit en speelsheid. Klasse!
Tracklist: 1. Snowdrop 2. No Storm Lasts Forever 3. If You Remember Me 4. Fantastic Mr. Fox 5. Silhouettes on the Kuranda 6. Viral 7. Diary of an Unfettered Mind 8. Let Me Sing for You 9. Venerdi Al Bacio 10. Nanaimo 11. The Last We Spoke 12. The Rebellion 13. Home Is Nearby
Thorium zette zich in 2018 met een knaller van een debuut op de metalkaart. "Dit debuut van Thorium is ronduit fantastisch. Vernieuwen doen ze niet maar ze waaien een frisse bries doorheen gekende stijlen en genres. Alles samen krijgen we toch een herkenbaar geluid met de nodige eigenheid. Een meer dan geslaagde plaat." schreef Musiczine.net .
De volledige recensie kun je hier nog eens nalezen
Thorium is een grote aanwinst binnen de Belgische metal scene. Een gloednieuwe plaat verscheen, 'Empires in the sun'. Een verrassend meesterwerk, waarop Thorium buiten zijn comfortzone treedt, maar aan zijn roots trouw blijft.
We hebben een akoestische intro op “Dreams of Empire”. “Exquisite”, “Powder and Arms II” en “Where do we go” tekenen voor snelle, harde uppercuts. De virtuositeit van de muzikanten komt naar boven. Op de titelsong “Empires in the sun” noteren we een word intro. We krijgen een mix van NWOBHM, bay area thrash metal, power en progressieve metal. Thorium treedt buiten z’n comfortzone en daar houden we van. De songs zijn als mokerslagen en ondergaan verrassende wendingen. Knap!
Een zeer interessant drieluik is ‘1302’, gebaseerd op de roman van Hendrik Conscience. Een episch meesterstuk weliswaar, Thorium laat zich van z’n filmische kant zien. De band experimenteert in sound en vocals. “1302: the Golden shadow” is een dertien minuten lang epos, dat ons omver blaast.
Algemeen zijn de vocals emotioneel beladen.
Thorium brengt een boeiend, afwisselend meesterwerk, die ook de fans van de heavy/speed metal aanspreekt.. "Je hebt veel groepen en muzikanten die evolueren doorheen de jaren. Wij doen dat ook en gaan dat blijven doen. Alleen hebben we die lat al van in het begin heel breed kunnen leggen, in die mate dat mensen na deel drie of vier niet gaan kunnen zeggen dat we te ver afgeweken zijn van de oorspronkelijke stijl. We zullen natuurlijk altijd blijven klinken als onszelf, maar wellicht op de ene plaat tav de andere wat meer afwijken." lieten ze optekenen in een interview.
In die opzet zijn ze met brio geslaagd. Ze blijven hun roots trouw, maar bieden ruimte voor openheid wat de originaliteit siert. .
Deze tweede is sterk en onderstreept hun virtuositeit en experimenteerdrift. Puik Plaatje dus!
Tracklist: Dreams of Empire 00:53 Exquisite 03:52 video Powder and Arms II 03:08 Where Do We Go 03:54 video More Than Meets The Eye 04:42 Empires in the Sun 05:12 video The Old Generation 04:44 video Winterfall 05:15 Itchin' and Achin' 03:18 1302: The Minstrel [part I] 02:09 1302: The Golden Shadow 13:02 1302: The Minstrel [part II] 02:15
AKI is een nieuw jong jazz collectief uit Antwerpen. Onder AKI schrijft drumster Anke Verslype haar eigen muziek en brengt deze naar buiten in verschillende bezettingen.
Voor de nieuwste EP ‘Niobe’ werkte Anke haar muziek uit met Marjolein Vernimmen (harp), Ruben De Maesschalck (bas) en Willem Heylen (gitaar). Ze speelden in deze bezetting ook op Jazz Middelheim, september 2020.
Aan de basis van hun muziek staan ongecompliceerde, sobere melodieën, die beduidend openstaan voor improvisatie. Samen creëren ze een unieke sound die warmte en melancholie biedt.
In die jazz zorgt AKI voor een nostalgisch , emotievol aanvoelen, beeldrijk van een filmisch landschap, jazz en minimalisme.
Ondertussen hadden we een fijn interview met Anke over deze release hier
Ondertussen werd de EP ook via streaming voorgesteld hier
Voor de EP 'Noibi' keert het collectief terug naar de basis, met name een wolk van dromerige, zweverige soundscapes, die een intense schoonheid bieden , en diep gevoelig raken op filmische wijze. De band dompelt je onder in een bedwelmend sfeertje, als een voortkabbelend beekje in het bos. Net door die eenvoud ervaar je een gelukzalig gevoel en welbehagen. Een fantasieprikkelend, hypnotiserend klankentapijt dus, de titelsong “Niobe” tekent voor dit gevoel .
Net als de mooie, eenvoudige hoes, ademt de plaat volstrekte rust uit o.m. “Ver”, “Lang geleden” , “Tokyo” en “Over Zee” . De harp en bas sluiten dus perfect aan op softe gitaarriedels en drums .
De beelden zijn sober, ingetogen en krachtig, net als de muziek. De stilte is beeldrijk. Uit die beelden blijkt dat AKI een heel nauwe band heeft met de natuur, door de typische geluiden tijdens een wandeling, het overweldigende geluid van de stilte. De wondermooie plekjes bieden een hypnotiserend, verslavend effect op je innerlijke ‘IK’, “Hoog in de lucht” typeert dit alvast .
De muzikanten beheersen sterk hun instrumenten, en zorgen dus voor muzikale finesse bijgevolg.
Tracklist: Niobe 06:20 Ver 04:23 Lang Geleden 06:36 Tokyo 07:43 Over zee 05:19 Hoog in de lucht 03:52
De Wandelgangen is een trio met een Nederlandstalig repertoire; ze halen invloeden uit de rock en new wave. De band bracht onlangs zijn debuut 'Farao' uit: ''Voor deze EP leunen De Wandelgangen wel hard op het verleden, maar ze doen er wel iets moois mee. Met heel veel geluk wordt dit opgepikt op Willy of StuBru, maar ik zou er geen geld op inzetten."
De volledige recensie kun je hier nog eens nalezen.
Over die release en hun plannen, hoe interactief omgaan met deze crisis waarin we nu leven en de sociale media, hadden we in 2020 er een fijn gesprek over, per mail, met zanger/gitarist Pieter Paesen.Hier
Ondertussen heeft de band niet stil gezeten. Ze brachten een gloednieuwe single uit “Hart Geschaafd”.
De band profileert zich binnen de Nederlandstalige rock en postrock, die we lichtjes durven linken aan Noordkaap en De Kreuners . Een brok muzikale energie, die uppercuts en adrenalinestoten uitdeelt. Maar De Wandelgangen beschikt ook over een eigen smoel. Een breed publiek kan worden aangesproken door de toegankelijkheid en het meebrulgehalte. Met verder een knipoog naar een band als Beuk , die dit weet te doen in West-Vlaanderen , doen zij het in Limburg.
Deze single nodigt uit om De Wandelgangen live te zien … We want more!
Check het vooral zelf uit: https://www.youtube.com/watch?v=xBl5Oh7rQvc
Balthazar is al een tijdje bezig , van in 2004. In het voorjaar van 2005 wonnen Maarten Devoldere, Patricia Vanneste en Jinte Deprez als achttienjarigen de Nationale Kunstbende wedstrijd voor jongeren met “Lost and Found”. Vanaf dan ging alles in een stroomversnelling. Balthazar bouwde eerst een live reputatie op in binnen- en buitenland. Ze traden op in Duitsland, Zwitserland, Nederland en Frankrijk. In de zomer van 2009 zakte Balthazar af naar Zuid-Afrika voor een clubtournee om vervolgens bij hun terugkeer te werken aan het eerste album. 'Applause' , 2010, sloeg in als een bom, de band speelde op grote en kleine festivals en is ondertussen uitgegroeid tot een vaste Belgische waarde.
Na 'Thin Walls' in 2015 last Balthazar een pauze in, de bandleden focussen zich op succesvolle neven projecten om in 2019 stevig terug te slaan met 'Fever' die hen terug op de kaart zette. En 'Sand' nu volgt op ‘Fever’ .
Op 'Fever' komen de invloeden van funk en r&b boven drijven. Ook op 'Sand' horen we dit. “Moments” is een zomerse start. De zwoele stem van Maarten wordt gecombineerd met instrumentale weerhaakjes die op de dansspieren inwerken, het is de sterkte van Balthazar. De band flirt graag in toegankelijkheid en experiment. “I Want You” laat een frisser geluid horen.
Algemeen krijgen we een vertrouwd Balthazar geluid , songs met een sterke melodie en fijne weerhaakjes. In al die jaren behouden ze hun sterkte en intensiteit , met de juiste dosis creativiteit.
Tracklist: Moment 03:28 Losers 03:26 On A Roll 03:59 I Want You 04:17 You Won't Come Around 05:20 Linger On 04:21 Hourglass 03:56 Passing Through 03:32 Leaving Antwerp 04:01 Halfway 02:48 Powerless 04:10
Anwynn is dood. Lang leve InHuman! Anwynn was gerijpt in een krachtige, donkere en ambitieuze nieuwe outfit; muziek, stijl en performance werden telkens bijgewerkt .
De basis werd gelegd met " Keratin", " Shrine " en de veelgeprezen symfonische cover van Machine Head's " Now I Lay Thee Down "; de nieuwe richting bleek onvermijdelijk. Een nieuw album met een fris lyrisch thema, orkestrale grandeur en een diep gewortelde kern in death metal, geïnspireerd door de menselijke conditie zelf, van opperste pracht tot de diepste spijt : enter ‘InHuman’, tekent de voortdurende inspiratie en opwinding. De folkloristische tunes zijn op het achterplan.
In het interview deden ze het al uit de doeken hier en hier
InHuman is een logische verderzetting van Anwynn. Ze hebben hun eigen stijl verder uitgediept; de death metal nam een prominentere rol in; Want ook het theatrale en folkloristische komen om de hoek kijken, luister maar naar “The Chose Cancer” laat nog even de theatrale , folkloristische kant horen , de vocals (man-vrouw) vloeien samen met een ijzersterke instrumentale aankleding. De rauwe, harde stukken, die een symfonische inslag hebben, bieden een totaalbeleving. De grunts worden gecombineerd met cleane vocalen.
Soms haalt InHuman verrassend uit, o.m. op “Lullaby” (casus Belli) horen we plots een baby huilen die sussend wordt getroost door de zoete stem van Eline.
De band gaat in uitersten, duisternis en licht, pijn en vreugde. Toen we Astrid in het interview een vraag stelden over het eerder somber, macaber kantje van InHuman, antwoordde ze: ''Vind je onze muziek donker? Als je denkt aan het meer emotionele deel van donker, ben ik het met je eens. Maar het kan vreugdevol zijn, mensen laten dansen, plezier maken en vele andere dingen doen. Het geeft veel energie en tijdens onze optredens springen veel mensen op en neer en zingen het refrein. Het hangt allemaal af van de stemming van de dag... of de persoon.''
Dit is net een debuut dat je doet dansen, je energie geeft , een boost, maar ruimte biedt aan het donkere , emotionele gevoel vanbinnen, wat de duistere ziel van de symfonische death metal is.
InHuman slaagt met 'InHuman' dus duidelijk in hun opzet.
Tracklist: Intro - The Chosen Cancer - Clockwork in the Past - Unfolded - The Day I Died - Unbearably Human - For the Life of Me - No Bullet Required - Lullaby (Casus Belli) - Casus Belli - Home
Nederlands 
Français 
