We citeren uit de bandcamp pagina van de band: ‘Uma Chine presenteert 'Changes', haar tweede album. Hoofdingrediënten zijn drie vrouwenstemmen, gedragen door vette ritmes, delicaat verweven met analoge synthesizers. Uma Chine weet zowel live als op plaat een bijzondere energie te creëren. De band kenmerkt zich door gelaagde stemmen, vervormde gitaren, synths, en originele wendingen binnen de nummers. Uma Chine wil verhalen vertellen, aangelengd met een flinke dosis fantasie. 'Changes', het tweede album van Uma Chine, staat bol van magisch realisme" .
(Bron: https://werfrecords.bandcamp.com/album/changes )
Uma Chine intrigeerde reeds met het debuut 'Uma Chine', check de review hier - en tast nu verder grenzen af op de tweede 'Changes'.
“Hold” is een sfeervol, heupwiegend nummer. Een frisse aanpak horen we op het toegankelijk , aanstekelijk materiaal. De verrassende wendingen in sommige , maken het geheel boeiend en spannend, luister maar eens naar “Leads”, “Visits” en “The Frog” .
Het onderstreept de zin voor avontuur, experiment en veelzijdigheid in hun droompop. Ze durven de registers open te trekken getrokken, wat de sound krachtig maakt. De uitgekiende elektronische weerhaakjes, de soundscapes , de percussive en de kristalheldere vocals geven sterkte. Het afsluitende “White horses” klinkt kleurrijk, gevarieerd en wonderschoon op die manier. Het toont aan hoe goed ze op elkaar ingespeeld zijn.
Toen we Uma Chine zagen optreden op HUMO's rock rally finale schreven we ''Een psychedelische trip in een kleurrijke landschap , een sprookjesachtige omgeving creëren en je fantasie laten prikkelen is de rode draad van wat Uma Chine doet met ons. Een betoverend mooi optreden dat ons doet uitzien naar een adembenemend mooie reis in ons droomwereld of onderbewustzijn …''
Kijk, het kenmerkt de huidige plaat ‘Changes’. Een mooi melodieuze trip in een sprookjesachtig kader , fantasieprikkelend en met zin voor avontuur …
elektronica/pop/roots
Changes
Uma Chine
Tracklist: Hold 05:27 - Leads 04:03 - Visits 04:53 - (Delirium) 00:28 - The Frog 04:35 - Changes 05:14 - (Rachida) 00:40 - Uphill Song 03:56 - (The Grass) 00:50 - The Runner 03:19 - White Horses 05:47
Cathal Coughlan is een artiest die verdient in de spotlights te staan. O.m. bij Microdisney, via Fatima Mansions, tot bij het verbluffende Bubonique met komiek Sean Hughes. Hij heeft zijn ontluikende catalogus aangevuld met een reeks schitterende soloalbums. Een verbazingwekkend oeuvre. 'Song of Co Aklan' is het nieuwe album.
Hij is een klasse poëet en verteller. Zijn warme vocals brengen gemoedsrust. Mooi.
‘Song Of Co-Aklan' klinkt erg emotievol op die manier. “My child is alive”, “Crow Mother” en “Owl in the parlour” zijn hartenbrekers.
Hij is omringd door fijne muzikanten die perfect bij hem aansluiten. Sjiek. Een huiskamerconcert of een kampvuurgevoel borrelt op. “Let's Food the Fairground” is er zo eentje, waarop Cathal de gevoelige snaar raakt. Hij weet waar de bijzondere plaatsen in ons hart zijn, zoals ook op het afsluitende “Unrealtime” . De crooner in Cathal komt dus duidelijk naar boven. Hij schittert in eenvoud en emotionaliteit. Een wondermooi solo-album dus!
Tracklist: Song Of Co-Aklan 03:43 Passed-Out Dog 03:11 My Child Is Alive! 03:29 Crow Mother 03:48 St Wellbeing Axe 02:38 Owl In The Parlour 04:15 Let's Flood The Fairground 03:33 The Lobster's Dream 04:48 The Copper Beech 04:14 The Knockout Artist 03:25 Falling Out North St. 03:32 Unrealtime 03:39
singer-songwriter
Song of Co Aklan
Cathal Coughlan
https://www.youtube.com/watch?v=e6YL06Za4rc
Op de editie van het dunk!festival in 2017, waren we diep onder de indruk van de performance van The Chapel of Exquises Ardents Pears, we schreven “Een kruisbestuiving van twee bands , nl. de donkerte en fragiliteit van Stems (UK) met de pure post-rock van Anathème (F) zorgden voor adembenemende, mooi momenten. Naast de gitaar/drums waren we vooral gecharmeerd door de cello van Christine Avis , die je tot ontroering bracht.”
Enkele jaren terug overtuigden ze nog met 'TorqueMadra'.
Nu is er een solo project uit onder 'Notre Dame De La Colline'. Het klinkt even adembenemend! De naam van het album zegt het al 'Poèmes fous pour herbes fraîches' . In het instrumentale materiaal, komt het poëtische en de intensief mooie klank naar voor.
“Les Rivières du cerf” heft een wondermooie intro.
Notre Dame de La Colline klinkt uitnodigend en hartverwarmend. Flo, gitarist van de Franse band Anathème, weet je met dit project te raken. De akoestische gitaarakkoorden en de zwevende koperblazers bezorgen je alvast een gevoel van welbehagen. Een strijkerssectie volgt in verschillende lagen en brengt een donker ingetogen soms bevreemdend sfeertje.
"Sous les Ailes du Serpent" op z’n beurt kent enkele nerveuze passages. Een intimiteit die je ziel verwarmt in een donker kader.
Een mystieke duisternis wordt gecreëerd door de serene , intieme aanpak dat hypnotiserend inwerkt op ons gemoed . Wat een intensiteit.
Les Rivières du Cerf - Chronique des Faits Anciens - L'Ecureuil de la Discorde - L'Eléphant et la Carapace - Sous les Ailes du Serpent - Là où sont les Oiseaux - Belle Sainte Mort - Le Livre des Hymnes
Postrock
Notre Dame De La Colline
Poèmes fous pour herbes fraîches
De jonge ambitieuze singer-songwriter Ben Wolf zat iets meer dan een jaar geleden nog op de schoolbanken, klaar om arts te worden, hij gaf die carrière bewust op om zich op zijn passie muziek te storten. Zeker in deze corona tijden, een hachelijke onderneming. Maar soms moet je de sprong durven wagen, wat Ben heeft gedaan.
Ondertussen kregen enkele singles feedback op Radio 1, Radio Willy en Duyster! Onlangs verscheen zijn debuut 'Now you know '.
Ook hadden we met sing-songwriter een interview hier .
We vonden onszelf terug in deze mooie parel … Zijn persoonlijk verhaal is herkenbaar , raakt en hij toont hiermee aan niet de zoveelste songwriter te zijn; pijn, verlies, teleurstelling zijn de themata. Ben heeft een gemoedelijke, warme stem.
We ervaren een ‘kampvuur’ gevoel , met de ondergaande zon voor ogen . “Try Again Tomorrow” is er eentje om bij weg te glijden in die bijzonder tot de verbeelding sprekende wereld. “Ultraviolet” en het afsluitende “Now You Know” klinken iets anders en zijn erg emotievol.
De songs zitten een beetje in hetzelfde kabbelwater, en hij speelt op veiligheid qua melodie.
Schitteren in eenvoud dus , maar er is groeimarge . De laatste nummers hebben een meer avontuurlijke aanpak , dat we maar kunnen onderstrepen . Gevoelsmatig zit Ben Wolf op één lijn met een Ed Sheeran.
Talentvol is Ben zeerzeker . Vocaal is hij innemend. Hij heeft een pakkend debuut uit, schittert in eenvoud en kan verder groeien in zijn songwriting.
Tracklist: 1. Try Again Tomorrow - 2. Out Of Order - 3. Until Tuesday - 4. Ultraviolet - 5. Now You Know
Sing-songwriting
Now you know EP
Ben Wolf
Het verhaal van Don Kapot begint bij World Squad, een project van de Nigeriaanse gitarist Oghene Kologbo die drummer Warmenbol en bassist Damianidis de kans gaf om door Afrika te toeren en het podium te delen met afrobeatmeester Tony Allen. Hier leerden ze naar de essentie te gaan en werd de groove hun alfa en omega. Toen World Squad in 2016 werd opgedoekt, haalden Warmenbol en Damianidis er saxofonist Perdieus bij en werd de deur weer opengezet naar andere genres. Krautrock en punk gaven die Afrikaanse grooves extra punch en een jazzmentaliteit maakte de sound leniger.
Onlangs kwam een nieuwe plaat op de markt 'Hooligan'. Don Kapot doet graag aan stijlbreuken en verbindt verschillende culturen in een improviserend kader.
Die verbintenis tussen jazz en afro brengt een zonnig, energiek kader, dat tekent voor een festival als Couleur Café. “Chinse Cows” is er meteen eentje, we zijn vertrokken voor een aanstekelijk potje jammen.
“Whononongono” laat een melancholisch , subtiel , experimenteel kantje horen. De sax zorgt voor adrenalinestoten. Een feestelijke stemming hebben we hier.
Hun avontuurlijke, improviserende sound is doorspekt van absurditeit en humor. Het is fijn dat al die stijlen elkaar vinden en zorgen voor zo’n cultuurschok … Punk, rock-'n-roll, afrobeat, krautrock, minimal music, … er zit vanalles in. Je hoort het op “TV4”, “Hooligan” en het afsluitende “Kop Zonder Kip”.
Chinese Cows 05:03 - Pentatonitis B 06:04 - Whononogono 09:50 - TV 06:09 - Softly As In A Morning Pancake 04:02 - Hooligan 06:12 - Kop Zonder Kip 04:46
Afrojazz
Hooligan
Don Kapot
The Modesty Blaise , UK Bristol, staat garant voor avant-pop/indiepop/synthpop. Hun album 'The Modesty Blaise' is uit via het Europese label From LoFi To Disco. Het is precies 20 jaar na de vorige. Frontman Jonny Collins heeft al een interessante solocarrière achter de rug, en hij heeft nu uiteindelijk de band weer bij elkaar gehaald tijdens dit Covid tijdperk. In 1993, nam de band hun debuutsingle “Christina Terrace” uit met o.m. de gewaardeerde Edwyn Collins.
“I Love You” is een aanstekelijke popsong. De song intrigeert door de speelse aanpak, de extravertie en de melancholie. De band toont nog steeds z’n sterkte aan als vroeger, en dat hoor je zeerzeker op “Sad Songs” , “Girls just wanne dance” en “Oh! Redmond”. The Modesty Blaise pakt je in. Op het laatste nummer is er zelfs ruimte voor experiment.
De band heeft een spannende pop/lo fi plaat uitgebracht. Het wachten waard …
Lofi/Pop
Modesty Blaise
We citeren de introductie op de bandcamp pagina: 'Lange tijd vrienden RIAH en Postvorta moesten hun live-activiteiten stoppen als gevolg van de pandemie. In deze context besloten ze (met uitzondering van Andrea Fioravanti en Seppia Foschini ) om hun ideeën te bundelen in een lange suite die de ziel van de twee bands laat samensmelten, dromerig en ambient de eerste, heavy en agressief de tweede.
Het resultaat is een 16-minuten lange track; de inspiratie en illustratie werd vervolgens de split cover art(door Davide Brioschi), en is muzikaal een fusie van post-rock, post-metal en soundtrack-achtige avant-garde.
De release bevat ook een niet eerder uitgebracht of alleen digitaal nummer per band. De tracks zijn "Epidermide" van Riah, met de nieuwe drie-gitaren bezetting van de band, en "Hollow" van Postvorta.' https://postvorta.org/album/riahpstvrt
Het is moeilijk om elke song apart onder loep te nemen, het is gewoon een ellenlange jamsessie tussen twee bands.”'Epedermide” van Riah is er eentje van intens spannende post rock. “Hollow” van Postvorta biedt postmetal/sludge, met die kenmerkende (angstaanjagende) vocals. De song is dromerig, dreigend, verschroeiend, hard . En staat overeind in een donkere, duistere muzikale omgeving.
“RIAHPSTVRT” is een drieluik van zestien minuten; Het neigt naar een soundtrack van een filmisch fantasieprikkelend theaterstuk waar licht en duisternis elkaar vinden, gekenmerkt van een dreigende, messcherpe ondertoon. De registers worden open getrokken. Een alles vernietigende wervelstorm .
Het is een intens totaalbeleven, die de verschillende stemmingen tegenover elkaar plaatst en doet versmelten.
https://www.youtube.com/watch?v=iDceSqX-xVc
Epidermide 06:07 Hollow 11:04 RIAHPSTVRT: I - Prelude II - The Owl III - The Mouse 16:12
Postrock/Postmetal
Riah/Postvorta
RIAHPSTVRT
STEEGMOORD, het nieuwste project van de Belgische songwriter, Maarten Doumen, is gevat van sprankelende cleane gitaren, ondersteund van synths swells/ambient; het gaat naar wilde, drop-tuned experimentele prog en stoner riffs.
Deze Gentse progressieve metal/stoner artiest stuurt nu meer aan op een ander geluid.
Maarten heeft getoerd in de BeNeLux, Duitsland en Tsjechië, de afgelopen 6 jaar met melodische metal/metalcore acts Six o' Five en Stranger Dimensions. De geest van die bands voelen we deels subtiel aan op de EP ‘STEEGMOORD’.
“Young Liberation” biedt een mengelmoes en zorgt voor een instrumentaal oorgasme. Het onderstreept het boeiende parcours en de kwalitatieve sterkte van Maarten. Op “Breaking my chains” krijg je 'into you face' metal. Melodieuzer van aard klinkt “Ballad of Bullets”, maar iets later word je gestort in een verschroeiend salvo van gitaar en drums. “Poputchik” is een knaller die de EP op bijzonder snedige wijze afsluit.
STEEGMOORD klinkt gevarieerd, en weet de metal/rock liefhebber aan te belangen … energiek gitaargeweld van moshpit tot donkere gemoedsrust. Overtuigend, sterk!
Tracklist: Your Liberation - Breaking My Chains - Man Made Mountain - Ballad Of Bullets - Silent Hill - Poputchik
Itv hier
Instrumental Melodic Metal
Steegmoord EP
Steegmoord
De gebroeders Jasper en Jeroen Vanhecke delen dezelfde muzikale smaak, en zochten verder mensen om een groep op te richten. Het werd een hobbelig parcours, het resulteerde in een demo 'Other Awareness' en 'Jams'. O.m. met bassist Manuel Van den Notelaer is het een solide band. De EP 'Tidal Waves' verscheen nu.
“Forgot the car” is meteen een bommetje. Het gitaarspel , de bas en de drums zijn strakgespannen en vlijmscherp. Stan Blomme schreeuwt hier zijn keel schor. Ze voelen elkaar perfect aan . Het spelplezier druipt er van af. “Florida man” en “Jams” klinken hard, verschroeiend. “The Malthusian Trap” volgt dit muzikaal patroon. De samenzang van Stan, Jeroen en Manuel is een meerwaarde. Op “PBS" worden de registers nog eens compleet open getrokken. Een wervelstorm!
Twintig minuten krachtdadig werk, het pedaal stevig ingedrukt en de ene na de andere adrenalinestoot. Kijk, live moet dit echt een beleving zijn.
Tracklist: Forgot the care - Florida man - Jams - The Malthusian Trap - PBS
Garagerock/Punk
Tidal Waves EP
Nutshell
Lucinda Williams heeft van de coronastilte gebruik gemaakt om een reeks ‘tribute’-albums op te nemen. Op het menu staan o.m. Tom Petty, Bob Dylan en The Rolling Stones, naast albums met kerst- en countryklassiekers en southern soul.
De keuze voor Tom Petty mag niet verwonderen. Hij coverde in 1996 haar “Change(d) The Locks” voor de soundtrack van ‘She’s The One’. Hoewel Williams en Petty’s stemmen inzake klankkleur, bereik en volume niet naadloos op elkaar aansluiten, klopt het plaatje muzikaal wel. En Lucinda Williams voelt zich als een vis in het water in de songs van Tom Petty. Haar begeleidingsband levert dan ook puik werk en kan zich meten met The Heartbreakers. De sound is vaak net zo warm en licht stuwend als op de albums van Tom Petty.
Williams is niet enkel voor de grootste hits gegaan. Uiteraard staan er klassiekers op deze tribute: “I Won’t Back Down”, “A Face In The Crowd”, “You Don’t Know How It Feels”, …, maar geen “Free Fallin’”, “Into The Great White Open”, “Mary Jane’s Last Dance” of “Refugee”. Ze kiest integendeel voor die songs waar ze met haar interpretatie iets mee kan doen. Haar sterkte ligt in de trage blues, treurende countrypop en singer-songwriter-tracks met een popfolk-toets en die zijn ruim voorradig in het verzamelde werk van Petty. De hoes van dit tribute-album is trouwens een duidelijke knipoog naar het Tom Petty-album ‘Full Moon Fever’.
De beste Tom Petty-covers van Lucinda Williams zijn hier het onheilspellende “A Face In The Crowd”, het zomerse “Wildflowers” en “Louisiana Rain”. Ook de rockers zijn prima: “Runnin’ Down A Dream”, “Gainesville”, “I Won’t Back Down”, “You Wreck Me” en “Down South”.
Mooi is dat Lucinda Williams aflsuit met een eigen song die wel mooi aansluit op de erfenis van Tom Petty: “Stolen Moments” had van zijn hand kunnen zijn.
Deze ‘Runnin’ Down A Dream’ is een heel mooie tribute voor een excellente songwriter die we sinds zijn dood wat vergeten zijn. Hopelijk behoudt Lucinda Williams dezelfde aanpak voor haar ‘tributes’ voor de nog levende legendes Bob Dylan en The Rolling Stones.
Paul Numi is het alter ego van Peter Corijn. Die kan je misschien nog kennen van bij Angry Voices, de band die in 1980 het voorprogramma was toen U2 in de Brielpoort in Deinze kwam spelen. Ze deelden begin de jaren ’80 voorts nog het podium met Echo & The Bunnymen, Definitivos, TC Matic, The Scabs en De Kreuners. Het leverde hen o.m. een plaats op op een verzamelaar van Colour Records. Corijn trok daarna het internationale zakenleven in, maar na verloop van tijd begon het toch opnieuw te kriebelen om muziek te maken, nu als Paul Numi.
Een eerder solo-album had John Woolloff als producer (bekend als muzikant bij Patrick Bruel, Balavoine, Jeanne Mas) en zweeft tussen de Beatles en de Britpop. Het nieuwste album zit op een ander spoor en gaat meer naar de alternatieve rock en new wave.
Paul Numi verzamelde voor ‘Chimera’ een mooi team rond zich: producer Roland Vanhuffel (The Rezistance, Alain Tant, William Souffreau, Bløf, …), bassist Vincent Pierins (Elisa Waut), guitarist Eric Melaerts (Schmutz, The Popgun, Won Ton Ton, ..), drummers Herman Cambré (Arno, Clouseau, ..) en Bram Raeymaekers (Renaud) en voor de mix deed hij een beroep op Michel Dierickx (The Cure, OMD, Squeeze, Neon Judgement, TC Matic, Jo Lemaire, Luc Van Acker, Lavvi Ebbel, Pas De Deux, Elisa Waut, Definitivos, …). Mooie namen, maar op zich betekent dat nog niet dat er ook een mooi album gemaakt is.
Op ‘Chimera’ staan een paar heel goede tracks. Vooral de diepgroovende bas- en etherische gitaarpartijen zijn typisch voor de referentieperiode van de jaren ’80. We missen nog de typische synth-sound uit die periode. Paul Numi toont zich hier niet de grootste zanger, maar hij kent zijn beperkingen en weet het maximale te halen uit dat waar hij goed in is. Als tekstschrijver is hij een puike observator van de grote en kleine zaken uit zijn persoonlijke leven en van zijn directe omgeving. Dat hij niet het gewicht van de wereld op zijn schouders torst of door eindeloos verdriet verteerd wordt, maakt dat het album als geheel wat braaf en gepolijst klinkt.
De songs halen allemaal zo een beetje hetzelfde niveau, maar diegene die mij het hardst raken, zijn het heel zweverige “Who I’m Living For” en voorts “To Life!” en “A Time To Forgive”. Paul Numi heeft met ‘Chimera’ een heel aangenaam album uit.
https://www.youtube.com/watch?v=QT57pYYxEvk
Neo-klassieke ravers, zo noemt het duo achter Boshaard zichzelf. En die vlag dekt inderdaad de lading. Wat Dominique Vantomme (Axelle Red, An Pierlé, Vaya Con Dios, …) en Toon Bosschaert (Waar Is Ken?) brengen op het debuutalbum van Boshaard is een instrumentale mix van piano en elektronica, van klassiek en ambient, jazz, elektro-noise en filmmuziek.
In de relatief klassieke pianostukken zit nog een zweem van oude meesters als Francis Lai en Rogier Van Otterloo. Musici die met weinig instrumenten en een eenvoudige melodie veel emotie konden oproepen. Van dat punt vertrekt Boshaard, maar ze voegen er veel meer aan toe. Het is niet enkel de elektronica die dit album naar het hier en nu haalt, ook de bewegingen in de melodie, de ritmes en de productionele aanpak van de composities.
Vantomme en Bosschaert bouwen de laagjes met veel geduld op en weer af en als luisteraar krijg je veel tijd en ruimte om daarin mee te gaan. Als alle laagjes op elkaar liggen wordt het soms dansbaar of dreigend. Referenties liggen niet voor de hand, maar wie houdt van het album van SJ Hoffman & Clairval of van het Belgische eenmansproject Berlin, zal vast ook dit kunnen waarderen.
The Mudgang is terug. Live doken er al een hele tijd nieuwe en oude versies van deze puike garageband op, maar nu is er ook nieuw werk. Single “I Hear You” komt met een leuke video met tal van verwijzingen naar de Beatles en ook muzikaal gaan de Gentse garagerockers een beetje in die richting.
Dat levert een leuke clip en song op, maar het klinkt niet zo smerig en gemeen als we van The Mudgang gewoon waren. Maar we zijn blij dat ze terug zijn en we kijken uit naar de volgende singles.
De eerstvolgende single, “Lack Of Love”, is voor september en daarop zal Tom Derie (van o.m. Soapstone en Ultrasonic 7) meedoen. In januari van volgend jaar is er dan het nieuwe album ‘Goofalicious’.
https://youtu.be/Sq5ToH4kK8w
De Waalse band Demenzia Mortis brengt blackened deathmetal en is met het nieuwe album ‘Anti Kult’ niet aan zijn proefstuk toe. In 2018 brachten ze reeds hun debuut-EP ‘Memento Mori’ uit. Twee van die tracks, “Blood Ritual” en “Memento Mori”, werden geremasterd en als bonus tracks aan het nieuwe album toegevoegd. Met die bonussen erbij zijn er vier guests op het album: Anouk van BleedSkin (Waalse deathmetalband) en Lilith Kumiho op “My Blood Runs Black” en Matt van het Franse Death Agony en Marvin van de Belgische death/blackmetalband Disfigured Sky op “Blood Ritual”.
De muziek klinkt vooral rauw, brutaal en agressief. Meestal nerveus en gejaagd, zoals in de jaren ’90. Met veel punch en met veel klassieke black- en deathmetalverwijzingen in de lyrics. Een beetje wat je kan en mag verwachten, maar dat kan dit genre wel hebben. Ze brengen het wel allemaal met veel branie en overtuiging.
De productie is degelijk, maar eerder sober. De introtrack “Dies Irae” is een beetje voorspelbaar en “Dark Resolution” kreeg een leuke outro. De gasten brengen een welgekomen afwisseling. Voorts is het vooral ‘what you see is what you get’: een band die op een heel eerlijke manier toont waar ze goed in zijn.
Nederlands 
Français 
