Maston komt uit de City of Angels, en bestaat uit een kwintet . Hun lp ‘Shadows’ komt op 15 februari uit via Trouble In Mind Records en is hun eerste album bestaande uit tien tracks. Trouble In Mind Records is een in Chicago based label die onder meer ook bands als MMOSS, Ty Segall, Nights Beats en Mikal Cronin promoot.
Frank Maston is de frontzanger en grondlegger van Maston. Zelf opgegroeid zijnde in de achterwijken van LA, werd hij doordrenkt door de discografie van Wilson, Bacharach en Morricone, als de filmografie van de jaren zestig en zeventig. Deze invloeden zijn dan ook duidelijk te horen op ‘Shadows’.
Maston roept de sfeer op van een Twin Peaks gesitueerd in Malibu. Maston staat voor dromerige surfpop à la Other Lives met een even rijke instrumentendoos. Er hangt ook een soort cinematografische sixties sfeer in hun nummers. Maston brengt deze intieme fanfare op gang door gebruik te maken van velerlei instrumenten zoals orgels, houtblazers en piano met schaduwrijke melodieën en griezelige gitaarlijnen. Boven alles nodigt deze plaat je uit tot spontane uitbarstingen van vrolijkheid. Mastons ‘Shadows’ roept het beeld op van een ritje op een hobbelpaard te midden een Western maar kan zich evenzeer situeren in een romantische scene uit een film noir uit de jaren zestig. Hoewel de bron van muzikale inspiratie zich in het verleden afspeelt, is Mastons sound allesbehalve oubollig te noemen. Eerder is het een sixties revival die absoluut een plaats in je nieuwerwetse kast verdient!
Een voorsmaakje van ‘Shadows’ kan je beluisteren via hun bandcamppagina http://maston.bandcamp.com/
Maudlin, een Belgische postmetal /hardcore/doom band, zag het leven in 2004. In 2008 brachten ze hun debuutalbum ‘ Ionesco’ uit onder Offerandum Records, kort nadien gevolgd door een vinyl release onder Genet&Offerandum Records. Ionesco speelt zich af in de jaren 1950 en vertelt het verhaal van een fictief personage die door Doctor Freeman een transorbitale lobotomie ondergaat; een operatie die depressie zou genezen. Ionesco beschrijft de gevoelens die deze fictieve patiënt ervaart voor, tijdens en na de operatie. Het verhaal van Ionesco kent een open einde en een symbolische stilte die de weg symboliseert naar het ‘witte licht’.
Maudlin deelde sindsdien samen het podium met Russian Circles, These Arms Are Snakes, Kylesa, Cult of Luna, Calliston Rosetta, AmenRa en vele anderen. Maudlin staat gekend voor hun intense, dynamische live act. Hun nieuwe album ‘A Sign of Time’ zag het licht in 2013 en borduurt verder op de stilte van het open einde van ‘Ionesco’. ‘A Sign of Time’ is een time-stretch van die stilte en vertelt over de bijna doodservaring van diezelfde patiënt, keert samen met hem terug naar die momenten die hem als persoon hebben geraakt. Net voor het verliezen van bewustzijn worden we door shockerende gebeurtenissen, net heel bewust van die bijzondere momenten. Een autobiografie van een leven die in één enkele seconde door het bewustzijn flitst.
Nieuw is de samenwerking met ConSouling Sounds, een Belgisch platenlabel, die onder meer Alkerdeel, Syndrome en Amenra onder hun vleugels neemt. Voor de vinylrelease kregen ze steun van het onafhankelijk DIY Duitse platenlabel Moment of Collapse die bands als REKA, In The Hearts of Emperors, Light Bearer en Selenites promoot.
Maudlin kenmerkt zich door een rijk geluid die de luisteraar in de sfeer brengt die ze wensen op te roepen. ‘A Sign of Time’ heeft een atmosferische focus, waar gitaren zowel crunchy als etherisch uit de hoek komen –vaak met een knipoog naar bands als Pink Floyd en Led Zeppelin. Het nummer “Become minutes” is hier een perfect voorbeeld van. Maudlin beweegt zich tussen hard en zacht, tussen proza en zang, tussen pre en post. Het donkere, grove timbre van zanger Davy De Schrooder kleurt de nummers met een melancholische essentie. Maudlin roept zowel melancholie als levendigheid op, zowel gemoedelijkheid als gerichtheid, zowel intensiteit als ademloosheid. Het nummer “Hours” creëert een mysterieuze, lugubere sfeer door de fragiele vrouwenstem die perfect zou passen in een scène van David Lynch. Persoonlijke favoriet is “She whispers treason”, een nummer waar een ware Maudlin drive in zit. Zowel het label psychedelische doom als posthardcore doen ze alle eer aan, meer zelfs, Maudlin barst van de creativiteit door hun flamboyant samenspel van verschillende genres, zonder te vervallen in een kakafonie.
Dat deze band ondergewaardeerd wordt door het Belgische publiek is een feit. Maar hier geldt dan misschien vooral de regel dat onbekend onbemind is. Wie Maudlin live aan het werk wil zien, kan de komende tijd in verschillende Belgische zalen terecht. Hun releaseshow is voorzien op 15 februari in cultuurcentrum De Grote Post in Oostende en op 9 maart spelen ze samen met Steak Number Eight in de 4AD, Diksmuide.
Hun eerste album ‘Ionesco’ is te beluisteren op http://maudlin.bandcamp.com/album/ionesco . Op Facebook vind je hun onder http://www.facebook.com/MAUDLINrocks
Vandal X heeft z’n bestaansrecht als onversneden noiserock band reeds verworven daar deze Belgische band, gevormd door gitarist en zanger Bart Timmermans en drummer Günther Liket, actief is sinds 1994. Vandal X brengt energieke in your face trash noiserock met een hoek af. Ze worden vaak vergeleken met Shellac, Unsane, Helmet, Today is The Day.
Hun eerste album ‘Little Man’s Blues’ kwam met de medewerking van Mauro Pawlowski tot stand in 1997. Sindsdien geven ze de voorkeur aan het opnemen in hun eigen studio die ze Louder Than Anyone noemen. ‘Two Man Army’ was het eerste product die ze in hun rocklab hebben geproduceerd. In 2007 en 2008 schoten ze nog eens twee albums op ons af;’ Instant Dislike’ en ‘All Lined Up Against The Wall’ onder het label van Vlas Vegas.
Het jaar 2012 markeren ze met een nieuw album, ‘God Knows’, die garant staat voor een nieuwe aanpak en een vernieuwde sound. Dit album werd in twee sessies opgenomen: de eerste in hun eigen studio, een ander in een verlaten fabriek samen met Niels Hendrix van Fence, gemixed door niemand minder dan Micha Volders (Vermin Twins).
Ze creëren met ‘God Knows’ een immense wall of sound waarin je meegezogen wordt. Hun muziek is hun boodschap van verzet tegen mainstream, politieke incorrectheid en andere trivia gebracht op een bord van helse ritmes, tintelende distortions en dit alles in een rauwe saus van driftige power.
De roze achtergrond van hun albumcover is dan ook het enige vrolijke aspect. Brutaal geweld die enkel schadelijk is voor de oren vlamt voor zo’n 35 minuten lang door je luidsprekers. Net als de toch korte lengte van de nummers, is dit album uitgespeeld voor je goed en wel in de sfeer zit. ‘God Knows’ nodigt dan ook uit om de repeatknop in te drukken!
Vandal X is een band die respect afdwingt om velerlei redenen: met een minimale bezetting brengen ze het beste van hun instrumenten naar boven, hun onwrikbare passie voor muziek die ze delen sinds jaar en dag, hun ego die zo klein is als een speld, het enthousiasme waarmee ze spelen,…
‘God Knows’ is geen album waar je indruk mee zal maken bij uw schoonfamilie (tenzij deze natuurlijk van een degelijk rockkaliber kan getuigen), wel is het dé plaat om je imago bij je vrienden op te krikken.
Niet enkel brengt Vandal X een bom van een plaat, wie ze live aan het werk heeft gezien weet dat dit duo perfect op elkaar afgestemd is, en ze er tonnen plezier aan beleven!
Dit maakt een optreden van hun dan ook als een echte must see! Dit kan op vrijdag 1 maart, waar ze met The Black Heart Rebellion optreden in De Kreun of op 15 februari in Trix ’We Are Open samen met andere sublieme Belgische en niet Belgische bands als Raketkanon en The K.
‘God Knows’ kan je beluisteren via https://soundcloud.com/vandal-x/01-vandal-x-god-knows
Een aparte , weirdo figuur die Dan Deacon , die al een paar platen uitheeft , maar in de spotlights komt met het recente ‘America’, een ratatouille aan stijlen en elektronisch vertier, waarbij de songs energieke , hypernerveuze en beukende ritmes hebben . De songs zijn deels gedrenkt in een melancholieke sfeer van klank en melodie , maar al gauw helt dit over naar hitsende uptempo ritmes , een apotheose van elektronica , blazers , percussie en strijkers . Live uit z’n context en overweldigend . Deze muziek moet je letterlijk ondergaan !
Het trio onder Mica Levi heeft al een paar platen uit, maar komt pas nu in de spotlights met de cd ‘Never’. Geen makkelijke muziek trouwens! 14 songs – 35 minuten, schurend , te door worstelen én toch … talent. Ze zitten net als een Liars en het beëindigde Ween in het avantgarde hokje, rammelpunk, elektronica met wat Indiase/Japanse/world invloeden. Het geheel klinkt toegankelijk en experimenteel , is verrassend en heeft een lofi klank; een rauwe, schurende gitaar is graag ontregeld (tja die heeft ze zelf verbouwd!) en wordt aangevuld met distortion en pedaaleffects; verder bieden de synths huppelende, bruisende , stuwende ritmes. Een eigentijds apart geluid dus, dat getuigt van muzikale vrijheid en gekte . En hun muziek wordt ondersteund door de aparte neuzelende, zweverige , dromerige, deels valse zang van Mica.
Lekker ontstemd, onvast, onstuimig, speels , jeugdig , aangenaam, leuk en groovy. Als je het hobbelig muzikaal parcours zo goed als volledig hebt afgelegd , komt daar op het eind de titelsong, ééntje die een aardige indiehit kan worden .
David Byrne & Annie Clarks St. Vincent - Twee eigenzinnige artiesten die elkaars muzikale ideeën uitwisselen, afwisselen en aanvullen . Het is niet de eerste keer dat deze twee elkaar vonden , met name hoorden we hen voor het goede doel bij het project ‘Dark was the night’ uit 2009. Een begin, een samenwerkingsproces dat wel eens navolging mocht krijgen .
Qua leeftijd is de ene wel twee keer zo oud , maar kijk, hier is sprake van magie als deze twee aparte artiesten samen zijn. De blanke en zwarte artrock van Talking Heads , de exotica , de bossanova en de indie zijn samengeperst in een reeks uitbundige , opwindende en levendige popsongs die een groovy ritme hebben en verrassende wendingen ondergaan; er is ruimte voor experiment en de toegankelijkheid wordt niet uit het oog verloren .
Begonnen als klein ensemble, ging het crescendo en werd de band rond het duo steeds groter. Funk en blazers nemen hier een voorname plaats in naast de hoekige gitaarpartijen en sfeervolle kleurrijke synths en toetsen . Met een knipoog naar het 80ies project ‘My life in the bush of ghosts’ met Eno.
Op die manier hebben we enkele overtuigende songs die we koesteren als “Who” , “Weekend in the dust” en “Dinner for two” ; “Optimist” en “The one who broke your heart” zijn absolute hoogtepunten . Trouwens op deze laatste hielpen Antibalas en the Dap-Kings mee .
Emotioneel sterke plaat die verschillende stijlrichtingen samenbrengt . Ohja, op de hoes zien we soort ‘Beauty en the Beast’ en dit kunnen we moeiteloos linken aan Campbell en Lanegan.
Arno , nog net niet pensioengerechtigd, intrigeert al ruim dertig jaar als nachtburgemeester en (ongekroonde) peetvader van de Belpop. Samen met z’n vaste rechterhand Serge Feys is hij aan zijn zoveelste jeugd toe .
Als je de laatste tien jaar eens op een rijtje plaatst, hebben we hier nog steeds een hoop consistente platen , die hij op zijn eigen unieke manier volks en professioneel brengt; een uit de duizend herkenbare , meeslepende, maar evenzeer verrassende sound, met een aanstekelijk pleidooi voor een multiculturele samenleving.
‘Future Vintage’ volgt het twee jaar oude ‘Brusseld’ op . Een goed afwisselend plaatje in het Engels , Frans en een ‘Oostends Brussels’ dialect van aanstekelijke, frisse, dynamische, rauwe en intieme, ingetogen songs, gedragen door z’n grauwe, indringende, doorleefde stem.
Arno rockt op z’n TC Matics op “Show of life” , “Die lie” en “I don’t believe” , met die kenmerkende broeierige , hitsende ritmes; hij gooit er de zoveelste remix van “Olalala” tegenaan. Het toont nog eens de onmiskenbare invloed van die band door die smachtende explosieve bluesy , funkende ritmes en grooves aan.
Maar ook de ingenomen vaudeville overtuigt als vanouds , “Quand les bonbons parlent”, “Chanson d’amour” en “Dis pas ça à ma femme” .
Arno is en blijft op dreef. Arno speelt tijdloze rock, boeit en heeft een recept in alle talen.
Na een sabbatical van een goede twee jaar zijn de heren uit Londen onder Kele Okereke er terug bij . De electro soloplaalt van Kele laten we hier achterwege .
Met de nieuwe cd ‘Four’ hebben ze aansluiting op de eerste twee cd’s ‘Silent alarm’ en ‘A weekend in the city’ en wordt de drukke , industrieel vormgegeven electrorock van ‘Intimacy’ op het achterplan geduwd . Een ‘back to basics’ op de ‘Four’ plaat , waarbij we strakke rocksongs horen die onrustig, nerveus, hitsig klinken of sfeervol , broeierig van aard zijn. Toegegeven , niet de ganse plaat overtuigt , maar hun ouderwets ‘back to the bone’, heerlijk straf organisch, kaal rockend spul, indien nodig ondersteund van synths , doet uitermate deugd, luister maar eens naar “So he begins to lie”, “3x3”, “Octopus” , “Kettling” en “The healing”.
LongLiveA$AP - A$AP Rocky - Enjoy …
De 24- jarige A$AP Rakim ‘Rocky’ Mayers heeft eindelijk zijn langverwacht debuutalbum uitgebracht en het was het wachten waard…
Toen ik begin 2012 zijn mixtape ‘LiveLoveA$AP’ (2011) hoorde, maakte ik met veel plezier kennis met deze speciale soort hiphop die Rocky maakt. Hij is geboren en getogen in Harlem, New York, maar heeft niet die typische eastcoast klank. Hij houdt liever van een wazige sound met een vette bas eronder. Hij gaat nog al de southern kant (Houston) op in zijn flow, maar behoudt nog steeds die Harlem swag. Het klinkt raar, maar werkt enorm goed.
LongLiveA$AP moest hetzelfde als zijn mixtape worden, maar bigger, badder en chiller. Deels is het zo, maar Rocky zit namelijk onder een label. En het album is een stuk commerciëler geworden dan dat de meesten verwacht hadden. Mij hoor je niet klagen. Rocky heeft naar mijn weten nog steeds zijn ding gedaan. Ja, hij heeft een paar radiosongs erop gezet. Met “Fuckin’ Problem” & “Goldie”. Maar dat zijn wel de songs die het meest in de clubs worden gedraaid en iedereen zich even A$AP Rocky laat voelen. Hij haalt geniale producer Clams Casino terug van zijn mixtape en gaat ook zelf achter de knopjes zitten, onder de naam: Lord Flacko.
Zo zit er op dit album heel wat meer goeds dan zijn 2 respectievelijke singles (“Goldie” & “Fuckin’ Problem”) “Pussy, Money, Weed” is er eentje met Schoolboy Q. Deze twee rappers gaan samen like bread and butter en dat hoor je ook. Dan komen de Clams Casino plaatjes, die episch klinken zoals twee planeten die elkaar raken of weet ik veel. “Hell” met Santigold is de betere van de twee.
Er zit ook een samenwerking met Skrillex in dat iedereen nieuwsgierig maakte, getiteld “Wild for the night”. Ik beschrijf even mijn reactie tijdens het beluisteren van de track. “Yikes, Skrillex?... Mmmh ok, niet slecht, het bouwt op. Oh sh*t. D-Damn dit is hype!” Voor ik het wist was ik verkocht aan een dubstep remix van Skrillex en Birdy Nam Nam. De track die volgt is “1 Train”, die maar liefst nog zes ander artiesten featured en het zijn niet van de minste.
(Kendrick Lamar,Joey Bada$$, Yelawolf, Danny Brown, Action Bronson en BIG KRIT) Deze sh*t werd al niet meer gedaan sinds de nineties. Rocky brengt het terug en het is een knaller. Favoriete verse hierop? Danny Brown. Opzoeken die man. Vanaf dat punt schift het tempo van het album wat. “Fashion Killa” is een song voor them ladies. Rocky is een trendy nigga and his girl is a fashion killa.
Lord Flacko aka Rocky is in het dagelijkse leven een fashionista die zelfs kledij van onze Belgische designer Martin Margiela draagt. “Phoenix” is prachtig. Maar dan gaat het met de laatste paar songs wat bergaf. “Ghetto Symphony” en “Angels” dragen niet zoveel meer bij aan het album. Het is een beetje uitgedoofd. Maar het totaal album klopt.
A$AP Rocky maakt een geslaagd debuut en heeft waarschijnlijk nog een grote toekomst in hiphop en nog andere sectoren waar zijn creativiteit kan uitgebuit worden.
Quotering: 8 swags /10 swags
Kopen, downloaden, maakt niet uit, gewoon aanschaffen...
.
Het uit Londen afkomstige Archive brengt een niet alledaags geluid en is niet direct in een vakje te stoppen . Integendeel , ze staan garant voor filmisch bezwerende, huiveringwekkende trips. Daar is hun unieke combinatie van ritmisch, slepende melodieën, sferische soundscapes, trippop, industriële beats, ‘70’s psychedelica, progrock en indierock voor verantwoordelijk. Ze schuwen bombast, orkestraties en experiment niet .
Archive, gecentraliseerd rond het duo Darius Keeler en Danny Griffith, is al toe aan hun negende album. Hun vorige twee ‘Controlling crowds’ platen hebben nu een kleine drie jaar later opvolging met ‘With us until you’re dead’. Een donkere klankkleur , ingehouden , dreigend , explosief , hitsende en zalvende ritmes over elkaar gestapeld, een aanhoudende broeierige spanning door slaghamerdrums, lichtvoetige strijkers en uitmuntende afwisselende man-vrouw zang . Op die manier hebben we 12 twaalf fijn uitgewerkte songs. Heerlijk huiveren en wegdromen .
In een mistroostig , droevig en donker bezwerende wavepostrock decor dwaalt het Londense O.Children net als ILikeTrains, The Horrors, S.C.UM en Interpol rond. Linken zijn er natuurlijk met grote broers Nick Cave, The National , White Lies , Editors en Tindersticks . Trouwens de groep is vernoemd naar één van de songs van Cave .
Net als bij ILikTrains , de meest nauwe referentie, hebben we hier te maken met een donker, onheilzwanger geluid , dromerige doemsongs met repetitieve , opbouwende, meeslepende en zweverig golvende melodieën met een deels toegankelijke, lichtvoetige ondertoon; verzorgde, uitgewerkte en aanzwellende soms galmende gitaarlijnen – riedels, treffende percussie , sombere toetsen en baritonzang bepalen de toon.
De voortkabbelende ritmes, de broeierige spanning en het bedwelmend soms krachtig geluid zijn uitermate genietbaar, en dan zitten we tussen nummers als “Holy wood”, “The releast” , “Red like fire” , “Oceanside”, “Yours for you” en “Swim”. Band die een eerbaar plaatsje verdient!
Black Sabbath in een fris, eigentijds jasje… zo zou je de muziek van de Amerikanen van Gold Void kunnen omschrijven. Dit kwartet uit Bay Area verdiende zijn sporen in verschillende lokale bands en is nu met Golden Void aan een eerste tittelloze album toe. Het resultaat is meer dan de moeite waard: slechts zeven tracks horen we maar die weten ons te boeien van begin tot einde. De invloeden van Black Sabbath en van een gitarist als Tonny Iomi zijn duidelijk merkbaar maar Golden Void weet er duidelijk een creatieve, eigen toets aan toe te voegen. Zware, groovy metallrifs worden gecombineerd met een flinke hoeveelheid prog, psychedelica, blues en alternatieve rock en dit resulteert in een ritmische en catchy plaat. Verder vallen ook de vocalen van frontman Isaiah Mitchell op die ons bij momenten aan ene John Frusciante doet denken. ‘Golden Void’ is wat ons betreft een schitterende debuutplaat!
Wie op zoek is naar een leuke verzameling van folkpunknummers is met ‘Guide Me Home’ op de juiste plaats. De internationale punkers van The Buccaneers (ze komen deels uit Duitsland en Canda) zijn hiermee al aan hun derde plaat toe. Hun sound kun je perfect plaatsen bij die van grote namen als Dropkick Murphys, Flogging Molly en The Mahones. Verwacht echter ook niks meer dan een degelijke mix van punk, pop en folk want The Buccaneers wijken nergens af van de platgetreden paden. Wie echter graag meeblèrt met de typische koortjes en zich graag waant in een gezellige kroeg vol bierdrinkende, luidruchtige mannen kan dit plaatje uiteraard de nodige kansen geven.
Achter de band T&N zit een zeer opmerkelijk verhaal en een aantal al even opmerkelijke muzikanten. George Lynch, voormalige gitarist van de bekende hardrockformatie Dokken wilde voor z’n band Lynch/Mob een nieuwe plaat maken en deed daarvoor beroep op Jeff Pilson, voorheen bassist bij... Dokken. Het duo realiseerde zich dat de muziek die ze fabriceerden niet echt bij Lynck/Mob paste en daarom namen ze contact op met drummer Mick Brown die ook al deel uitmaakte van Dokken. Zo startten ze met het nieuwe project Tooth & Nails, genoemd naar het gelijknamige en zeer goedverkopende Dokken-album. Door een juridisch conflict werd de bandnaam uiteindelijk T&N. ‘Slave To The Empire’ is alvast het eerste album en dat bestaat uit een aantal nieuwe songs en vijf Dokken-klassiekers. Voor de nieuwe tracks en voor de herwerking van ‘Into The Fire’ nam Jeff Pilson de vocalen voor zijn rekening, voor de andere klassiekers werd een beroep gedaan op een aantal prominente gastzangers waaronder Tim “Ripper” Owens, Doug Pinnick, Sebastian Bach en Robert Masson. Ook originele zanger Don Dokken werd gevraagd maar zou geweigerd hebben....
In ieder geval, het album klinkt echt machtig en spat verdomd lekker uit de speakers. Liefhebbers van Dokken en van melodieuze hardrock en heavy metal zullen hier ongetwijfeld van smullen. Zelf genoten wij enorm van titeltrack en opener “Slave To The Empire” die duidelijk de toon zet voor de rest van de plaat. Ook het bluesy “Jesus Train” en “Mind Control” waar het virtuoze gitaarspel van de band duidelijk naar voren komt, behoren tot onze favorieten. Een sterke plaat dus van ervaren, getalenteerde muzikanten die het verleden duidelijk doen herleven. De heren plannen trouwens een tweede album met daarop opnieuw verschillende oude Dokken-songs.
Nederlands 
Français 
