Wat zijn en blijven we onder de indruk wat Jaz Coleman en de zijnen muzikaal verwezenlijken. De apocalyptische voorspellingen ten spijt is het einde der tijden er tegen 21 december volgens de Maya kalender; de dreigende, donkere spannende gothicmetal/synthwave van deze zanger/egyptoloog/priester kan er ook niet omheen … De eerste drie nummers “Pole shift” - maar liefst negen minuten, zonder één seconde verveling -, “Fema camp” en “Rapture” zijn de ideale soundtrack . De galmende zang , de oerschreeuwen, de snijdende gitaren, de pompende bas , een losgelaten drums en de synths van het vijfde lid Reza Udhin, die een prominente rol innemen. De originele leden Kevin ‘Geordie’ Walker, Martin ‘Youth’ Glover en ‘Big’ Paul Ferguson etaleren hun klasse. Deze nummers barsten letterlijk open! Heerlijk apocalyptisch dus !
Al 33 jaar draaien ze (door) , deze Engelse doemdenkers . Toegegeven , de plaat zakt dan wat ineen, , maar iets verderop worden alle registers nog eens opengetrokken op de (Heilige Onderwereld) Drievuldigheid “Glitch”, “Trance” en “On all hallow’s eve “. Boeiend materiaal door de tempowisselingen en de hard-zachte aanpak, die hun muzikale relikwie voltrekt . Killing Joke is voor niets (een) Killing Joke …
Uit Australië, Melbourne komen ze overgewaaid , dit kwartet van songschrijver Husky Gawenda. Dromerige , sfeervolle, broeierige indiepop horen we onder z’n hemelse, droefgeestige stem . En net als bij bands Fleet Foxes , Grizzly Bear, Midlake, Bon Iver en Isbells hoor je hier een prachtige backing stemmenpracht , die de songs kleur geven.
Eerst hadden ze in eigen beheer ‘Quiet little rage’ uit (2008) , maar met deze plaat (eigenlijk) een tweede debuut, mikken ze op Europa . Dertien afwisselende , ontroerende songs die lekker wegdromen en je meevoeren op de golven van de zee.
Geniet van de subtiel kracht en finesse van songs “Tidal wave” , “History’s door (sterkste nummer van de cd !), “Hunter” , “Don’t tell your mother” , als de soundtrack neigende “Instrumental” en de titelsong.
Een ontdekking waard en nu maar hopen dat ze hier airplay verkrijgen …
Isbells dwarrelt graag in de muzikale leefwereld van Crosby, Stills & Nash ; Elliott Smith, Nick Drake en José Gonzalez. En te situeren, ergens tussen Bon Iver, Iron & Wine, Kings of Convienence, Band Of Horses en Fleet Foxes; zijn ze toe aan de tweede cd , ‘Stoalin’ , die enerzijds akoestisch ingehouden klinkt, maar anderzijds net als Bon Iver durft elektrischer, frisser, krachtiger te gaan , en breder is gearrangeerd, ondersteund van een zachte, zalvende, meerstemmige en hemelse zang, aangevuld met ‘Duyster’-dame Chantal Acda .
Een herfstig klanken palet en een haard/kampvuur gevoel blijft behouden door de dromerige, innemende, beklijvende songs.
De elektrische gitaar, mandoline, steelpedal ( allemaal btw van Gianni Marzo!) en een uitwaaierende blazer met dubbele percussie trekt een intens, stevig geluid open. Pakkende melodieën in rijk geschakeerde arrangementen .
Kortom , Isbells van Gaëtan Vandewoude blijft garant staan voor aantrekkelijke, aangename , sfeervolle , catchy ’mijmer’ songs . Kenmerken: pure schoonheid , subtiele betoverende geluidjes , stemmenpracht, een melancholieke ondertoon en soms een weelderig arrangement; “Heading for the newborn”, “One day” , “Elation” en “Erase & detach” zorgen voor afwisseling en progressie in het typische Isbells’geluid .
Helicon brengt verschillende stijlen zoals psychedelische rock, shoegaze en postrock samen in hun selftitled album. Helicon wordt gevormd door de broers John-Paul en Gary Hughes afkomstig uit East Kilbride en Glasgow.
Hun muziek klinkt alsof je binnenwandelt in een moderne versie van het sprookje van Duizend-en-één-nacht. Ze nemen je mee op hun vleugels van Arabische gaze, voeren je tot aan de sterrenhemel en laten je los op een trillende zee van postrock.
Ze speelden voornamelijk in de USA en UK en werden onlangs toegevoegd aan de line up van Liverpool’s International Festival of Psychedelia die doorgaat op 29 september.
Op hun bandcampagina http://heliconglasgow.bandcamp.com/ kan je hun muzikale wellness beluisteren. Op Facebook vind je ze terug onder http://www.facebook.com/helicon1band
Situering – Alan Lomax … Zoals zijn vader voor hem had gedaan, reisde de Amerikaanse folklorist en musicoloog Alan Lomax in de jaren ’40 naar het diepe zuiden van de States om er opnames te maken van de worksongs die gevangenen zongen tijdens de dwangarbeid. Zo verzamelde hij pareltjes die vandaag voortleven in covers van pakweg Ry Cooder (“Goodnight Irene”), Moby (“Natural Blues”) en Nirvana (“Where Did You Sleep Last Night”).
Of een “Black Betty” van Ram Jam, die ook uit de collectie van Lomax komt. En die zwarte Betty is geen vrouw, maar de naam van de zweep die over de slavenruggen ging bij het plukken van katoen. Het is een nummer van Lead Belly, zowat de bekendste van Lomax’ ontdekkingen.
Situering - The Golden Glows
De Belgische The Golden Glows, met de zangeressen Katleen Scheir, Nel Ponsaers, en tenorzang van gitarist Bram van Moorhem, geven een moderner kleedje aan die (prison) songs die Alan Lomax vastlegde.
Een eerbetoon met een legendarische verzameling songs van oude countryblues. Muziek uit vervlogen tijden van Amerikaanse songs van de jaren 20 , Ierse en Engelse folk traditionals; een gevarieerd postuum , intens doorleefd , gedrenkt in blues, jazz en gospel. Een schitterende vocale harmonie en muzikale pracht, ingehouden , sober en extravert.
Roland Van Campenhout en The Golden Glows toerden samen met deze ‘A Tribute To Alan Lomax’. Heel interessante ontdekking!
Dz Deathrays, partypunkers uit Brisbane , Australië … Het duo Shane Parsons en Simon Ridley komen in navolging van Death from above 1979 een reeks broeierige, energieke en noisy garagepunksongs voorstellen, waarbij lekker wordt gestoeid met elektronische (digital hardcore) ritmes . Kenmerkend zijn dus de intense, rauwe, meeslepende en explosieve tempowisselingen, de elektrische spanning en geladenheid en de onvaste, soms schreeuwende zang .
Het levert een zompig staaltje hitsend materiaal op, die het duo uitermate interessant houdt door de afwisselende aanpak, een mokerende “Teenage kickstarts”, “Play dead until you’re dead” en “L.A. lightning”, de opbouwende explosieve “Cops capacity”, “Gebbie street” en “Dinomight” (met een knipoog naar Jack White) en de spannende intensiteit van geniale uitwerkingen van “No sleep” en “Dollar chills”.
Dz deathrays is er eentje om in het oog te houden …
We kunnen aankloppen bij Mike Hadreas , sing/songwriterschap met een hoge gevoeligheidsfactor en muzikale fijnproeverij betr Perfume Genius. Ontroerende, persoonlijke, korte meesterwerkjes horen we op de tweede plaat, die moeiteloos rijmt aan ‘Learning’, het debuut. De homothematiek in z’n minst vrolijke vorm, wordt aangesneden, zoals we het kennen van een Antony & The Johnsons. De man; zijn stem en piano vormen de basis van het materiaal , en worden sober en spaarzaam aangevuld door synths/piano/toetsen van tweede man en vriend Alan Wyffels; een drummer/gitarist biedt het ingehouden materiaal wat meer intensiteit, diepgang en breedte. De songs zijn gebaad in melancholie, kunnen een donkere dreiging hebben en kunnen op die manier meedingen in het Angelo Badalamenti concept , één van de favorits van Hadreas.
Muzikale pracht en schoonheid, sober en elegant … Het zijn allemaal korte, kernachtige, licht klassieke schetsen.
Perfume Genius laat de intimiteit, melancholie en gevoeligheid in al zijn (muzikale ) variaties horen en treft ons diep in het hart . Subtiele kracht van twaalf kernachtige songs als een ingetogen “Normal song”, “No tear” en “All waters”, of de forsere aanpak van “Dark pants” en “Hood”. Diep indringende sing/songwriterschap is dit …
Twin Sister is een beloftevolle jonge band uit Portland rond gitarist Eric Cardona en de bevallige Andrea Estella.. Na twee EP’s ‘Vampire with dreaming kids’ en ‘Colour your life’ zijn ze toe aan hun debuut , een album vol aangename droompoppsychedelica; een sprookjesachtige dreamworld van een meeslepende, hypnotiserende sound , die durft te prikkelen door een zachte, speelse, swingende groove en een ietwat snedige aanpak .
Twin Sister hangt ergens tussen Sterolab (die typerende Franse tunes) , Mazzy Star en Björk , en bepalend is de hemelse, broze en breekbare zang van Estella .
We hebben binnen dit droom/indie concept een gevarieerd geheel, een onschuldige “Daniel”, een broeierige “Bad street”, een retrorockend “Saturday Sunday” en de filmische tunes van “Spain” en “Gene ciampi” . Kwalitatief hip materiaal dus!
Altijd wel een voorliefde gehad voor die muziek van Spiritualized rond zanger/componist Mr Spaceman Jason Pierce. Hij heeft 2 jaar moeten uitrekken voor nieuw materiaal. Een leverziekte velde hem bijna en de moeilijk ‘mentale’ periode wordt deels verwerkt op de niewue cd .
Muzikaal is Spacemen 3 / Sonic Boom onherroepelijk verbonden met Spiritualized door de dromerige psychedelische rocktrips . De songs kunnen intens broeierig, sfeervol zijn , hebben een repetitieve ondertoon, worden soms mooi uitgesponnen en bevatten orkestraties met een koorzang bovenop . Uitermate boeiende, afwisselende, intrigerende poppsychedelica met songs als “So long you pretty thing”, “Mary” en “Life is a problem” . “Hey Jane” is het kroonstuk van de plaat, die alle elementen samenperst. Ook de ballads “Freedom” en “Too late” pakken ons moeiteloos in.
‘Sweet heart sweet light’ grijpt terug naar de seventies psychedelica en ademt onderhuids een Velvet Underground sfeertje . Een hart onder de riem moet het zijn dat Pierce een schitterende nieuwe plaat heeft afgeleverd!
Binnen de ganse rits indiepoprockende bands kunnen we momenteel niet omheen het NY-se duo Beach House. Inderdaad, Victoria Legrand (keyboards/backing vocals) en zanger/multi-instrumentalist Alex Scally braken definitief door naar het grote publiek met de derde cd ‘Teen Dream’. Verdiend loon naar werk … Broeierige, toegankelijke droompop, ondergedompeld in shoegaze, met een verontrustende onderlaag .
De opvolger biedt niet echt iets nieuws , maar de unieke geluidswereld van sfeervolle, onderkoelde synthlagen en gitaar , in gedoseerde galm en die rokerige, doorleefde stem van Legrand intrigeren .
‘Bloom’ is dus minder indrukwekkend dan de voorgaande cd , maar bevat een handvol pareltjes als “Myth”, “Lazuli”, “Other people”, “The hours” en “On the sea”. Verder hebben we lichtvoetig , rustig voortkabbelende songs, heerlijk vertoeven in hun muzikale leefwereld.
Bedwelmende trip, maar minder verrassend …
Het Californische Death Grips van Stefaan ‘MC Ride’ Burnett biedt de hiphop alternatieve en boeiende wendingen . Death Grips ademt de friste van een Public Enemy, Dälek, Bad Brains en 24-7 Spyz . Mee met de tand des tijd wordt dit aangevuld met punk, noise, hardcore, industrial, electro , dancehall, breakcore en dubstep . Een amalgaan horen we in donkere, lugubere , loeiharde , weirde, stampende songs . De songs zijn vindingrijk , voelen onrustig aan , hebben een dreigende groove en zijn claustrofobisch. Intens hard, strak ,compromisloos, met ongekend felle raps . Wat een debuut .
Nog dit jaar verschijnt een tweede plaat ‘no love deep web’ . Uitkijken maar.
Na een kleine time out tussen 2004 – 2008 zijn de broers Phil & Paul Hartnoll terug van de partij ; de twee broers gaan eenvoudig weg verder, waar ze de vorige keer eindigden . Op die manier horen we kenmerkende ambienttechno, van zalvende, bedwelmende , hypnotiserende klanken en pulserende , aanzwellende en krachtiger wordende beats. Het comeback album ‘Wonky’ voert ons mee in een vredig intergalactisch stelsel, “Intergalactic mutants, we are your friends”, wat live ondersteund wordt door allerhande visuals van kleurrijke kristalstructuren en ruimtewezens gerichte boodschappen op een groot scherm .
Het emotionele klankenspectrum van de openers “One big moment” en “Straight sun” brengt je in trance .
Af en toe weten de twee techneuten het tempo op te drijven , komen er wat dubstepinvloeden voorbij, word je stelselmatig ingepalmd , voel je sprankelende bubbels en aanstekelijke beats zoals “Stringy acid” en “Beelzedub”. Een tweetal nummers worden vocaal lichtjes gesteund , “New France” met Zola Jesus en de titelsong met Lady Leshurt, die trouwens gekenmerkt wordt van een pak verrassende wendingen .
Algemeen niks nieuws , maar Orbital biedt nog steeds muzikale werkstukken om trots op te zijn …
Het aantal platen van deze folkyamericana sing/songwriter is niet meer bij te houden . Tien sombere, sobere en semi-akoestische folk- en americana liedjes staan op deze plaat, bepaald door de weemoedige zang van Will Odham . Voordien durfde hij in wisselende bezetting sommige songs een luchtige, vrolijke, krachtige noot voorzien, maar hier klinkt opnieuw de introvertie , ingetogenheid door , waarbij de songs een minimale, spaarzame en gepaste geraffineerde omlijsting krijgen, indien nodig.
Een puur album vol trage schoonheid , soms mooi uitgesponnen , soms ondersteund van Angel Olsen, die Emmylou Harris oproept in haar helder, indringende stem .
Heerlijke nostalgie horen we van Minny Pops , die na ruim dertig jaar voor een reeks concerten terug bij elkaar komen en in Nederland een voorname exponent waren van een amalgaan coldwave/waverock en avantgarde . Toegegeven toen is de groep aan ons voorbijgaan. Deze liveplaat is alvast een mooi overzicht , ergens opgenomen ’81 in de Melkweg , Amsterdam ; we zijn behoorlijk onder de indruk van het materiaal .
Minny Pops was/is de band van zanger Willy Van Middendorp, die op plechtige, declamerende wijze de songs af haspelt. We horen hoekige, krassende gitaren, een dreunende bass, synths en ritmebox. Bezwerende repeterende, slepende , opbouwende en bonkende ritmes sieren de songs; 15 in totaal , waaronder enkele in de eigen taal .
Een boeiende catalogue , met songs als “Wong”, “Trance” , “Blue roses”, “Kogel”, “Mental”, “Jets” en “Time” .
Nederlands 
Français 
