Heel dikwijls schuiven we nieuwe platen in onze cd-lader zonder de minste verwachting of voorkennis. Vaak valt dit tegen maar andere keren worden we enorm positief verrast...
Ill hoort duidelijk bij de tweede categorie want dit trio uit het Amerikaanse Atlanta nam ons vooral bij het eerste nummer “One Time” stevig bij de ballen. Het leek wel alsof het de nieuwe single van Soundgarden was die uit onze boxen knalde. Let wel: het Soundgarden van het legendarische ‘Badmotorfinger’ aangezien deze openingstrack enorm stevig en catchy is en de vocalen (je zou zweren dat het Chris Cornell himself is) je overdonderen. Lang geleden dat we zo een goeie opener gehoord hebben... Er volgt gelukkig nog heel wat lekkers op de rest van dit groovy album. Zo zijn “A”, “There Are Worse Things Than Being Alone” , het aan Alice In Chains schatplichtige “Bitch” en “Castration” knallende stonerrocktracks . ‘Gotten Gains’ kent jammer genoeg ook een drietal inzinkingen... “Christine” (de piano aan het begin van de song deed ons denken aan Nine Inch Nails maar het vervolg is heel wat minder) ,“Gold And Opal” en “Pearls” zijn rustige tracks die duidelijk niet het niveau halen van de stevige songs.
Toch willen we enkel het positieve onthouden en is Ill verplicht luistervoer voor fans van Soundgarden, Audioslave, Monster Magnet, Triggerfinger en Queens Of The Stone Age!
Soko aka Stéphanie Sokolinski begon als actrice en was een aardige muziekcarrière aan het uitbouwen. “I’ll kill her” van een paar jaar terug was letterlijk meteen een ‘killer’ . Even leek het erop dat ze een ‘one-hit wonder’ zou zijn, toen ze besloot zich opnieuw toe te leggen op haar acteercarrière … Maar kijk , intussen is haar debuut uit, ‘I thought I was an alien’, en met de single “No more home , no more love” komt ze goed voor de dag .
De herboren jonge dame van 26 levert minder extraverte speelse songs; 15 in totaal horen we, songs die de moeite waard zijn. Ze klinken folky, eenvoudig en emotievol, en worden sfeervol, sober en breder omgeven van een elektrisch gitaarmotiefje, strijkers, blazers, toetsen en wat elementaire percussie. Soko klinkt ontwapenend eerlijk en breekbaar: Haar songs zijn dan ook als dagboekfragmenten die veeleer worden gefluisterd dan gezongen.
Naast de single , mag je “Don’t you touch me”, “Destruction of the disgusting ugly hate” tot de sterkste songs rekenen; Een niet onaardig charmant werkstuk dus!
Al een paar jaar worden we overspoeld met girl –man groepjes, die overtuigende debuutplaten afleveren , maar dan nog aan een moeilijke tweede moeten beginnen . Het Britse Ting Tings heeft er mee te kampen … Het charismatische Ting Tings, Jules de Martino (drums/vocals) en de bevallige Katie White (gitaar/effects/vocals) die met de milionseller ‘We started nothing’, note bene al van 2008 , boden sprankelende, springerige, frisse en speelse gitaarpop en hadden hier van elke song van het debuut een hit, o.m. “Great DJ”, “We walk”, “Shut up & let me go” en “That’s not my name” . Hippe Indiepop meets Ultratop en Hiphop.
‘Sounds from Nowheresville’, die de friste behoudt van het debuut, klinkt prikkelender en uitdagender ; een rauwe, schurende, toegankelijke mix van pop , electro, indierock en hiphop; de synths klinken meer door.
Ondanks het feit dat de nummers wat diepgaander en afwisselender zijn , staan er hier geen hits als van hun debuut op. En toch worden er met “Silence”, “Let me down Sonny”, “Give it back”, “Guggenheim”, “Day to day” en “In your life” enkele fijne, broeierige, emotievolle nummers gereikt.
… Maar voor wie hen live wil zien, geen nood , hun jeugdig enthousiasme blijft behouden …
Rookie Records brengt ons deze keer ‘Electrifying Tales’, een album van de Duitsers van Dumbell. Wie onbevangen luistert naar deze mix van punkrock, rock-n-roll en garage-rock zou echter zweren dat om een Amerikaanse band en dat is ook geen toeval ...
Zanger Paul Grace Sith is blijkbaar een Amerikaan die al jaren in Duitsland woont. Soit, ‘Electrifying Tales’ is een degelijke plaat waar verschillende invloeden worden gecombineerd, gaande van powerpopbands als Big Star en The Nerves, ouderwetse rockbands als MC5 en The Stooges tot oudere hardcoreformaties als Husker Du en The Black Flag.
Het niveau van de plaat blijft voortdurend constant en zal zo zeker gesmaakt worden door de (iets oudere) fans van genoemde groepen.
Intens, donker, furieus…. Wie ooit een plaat van Unsane beluisterde, zal ongetwijfeld aan deze adjectieven denken. Ook op ‘Wreck’ hun zevende full album is dat niet anders. De noise rock-veteranen uit New York trokken met producer Andrew Schneider de studio is en het resultaat is tien heftige, schuimbekkende en razende nummers waar de emotie en frustratie afdruipen.
Wie na een slechte dag van het werk thuis komt, kan met deze plaat met het volume op 10 ongetwijfeld de nodige stoom aflaten ...
De sterkte van deze band is de treffende combinatie van de zware, brute ritmesectie, scherpe riffs en de ijzingwekkende, schreeuwende strot van Chris Spencer. “Rat”, “Decay”, “Pigeon” en afsluiter “Ha Ha Ha” zijn onze favorieten en onderstrepen de status van deze monsterlijke band.
De laatste tijd is er heel wat te doen om dit groepje. Beetje eigenaardig toch dat een band wiens sound volledig op het verleden is geënt zo op handen wordt gedragen door een nieuwe generatie. Langs de andere kant is het ook niet echt verwonderlijk dat dit hoge toppen scheert in een tijd waarin The Black Keys en Jack White echt ‘hot’ zijn.
Alles draait om boegbeeld Britanny Howard, een forse dame met het sex appeal van een baviaan met hangbuik, maar met een stem die barst van de soul. Qua omvang haalt ze het nog net niet van Beth Ditto, qua stem overklast ze die ruimschoots.
De songs op ‘Boys and girls’ worden stuk voor stuk naar een hoger niveau getild door die indrukwekkende keel. Howard meent het met die songs en steekt er een pak leven en emoties in. Met de bezetenheid van een Janis Joplin in volle glorie zet ze haar tanden in de aangrijpende sleper “You ain’t alone” of draait ze haar ruigste stembanden in gang op “I ain’t the same”. Ook de werkelijk fantastische single “Hold On” heeft zich in ons, en waarschijnlijk ook in uw, hoofd genesteld, zonder meer één van de songs van het jaar.
‘Boys and girls’ is een fijne van soul doordrongen retro plaat die gespaard blijft van enige vorm van overproductie of marketinggestuurde hitpotentie. Nu maar hopen dat de hype en de groeiende populariteit hen niet richting gladde en oppervlakkige mainstream plaatjes loodst.
Dood en legendarisch : Jimi Hendrix, Bon Scott, Jim Morrison, Kurt Cobain… en natuurlijk Joey Ramone. Voor één keer een rockdode die zich niet heeft lam gezopen, volgespoten of zichzelf een lading lood door de verwarde kop heeft gejaagd. Neen, Joey werd getroffen door die meedogenloze smeerlap van een killer genaamd kanker.
De Amerikaanse oerpunker is al langer dan 10 jaar dood, maar nu komt er onder impuls van zijn broer nog een postuum plaatje uit, eigenlijk nog maar Joey’s tweede soloplaat. The Ramones waren al 5 jaar voor zijn dood ontbonden en Joey heeft in die periode enkel ‘Don’t worry about me’ in elkaar gebokst. Hij was toen al ziek, vandaar de veelzeggende titel, en het is bij dat ene album is gebleven. ‘Don’t worry about me’ had zo zijn momenten maar kon nergens tippen aan het primitieve geweld van de fantastische Ramones. Wij kregen toen al een donker vermoeden, The Ramones waren nergens zonder Joey, maar Joey was ook nergens zonder The Ramones.
En helaas, ook deze ‘Ya Know ?’ bevestigt dat. “Rock ’n roll is the answer” kan als statement wel tellen om de plaat te openen, maar het leidt ons een beetje om de tuin want de song is bijlange niet zo wild als zijn titel doet vermoeden. Het klinkt te braafjes en dat is een euvel dat te dikwijls terugkomt op deze verzameling songs.
Maar gelieve toch nog niet weg te lopen, want er staat hier en daar nog wat lekkers op dit schijfje, zij het in beperkte dosissen. De beste songs zijn overigens diegene die nog het meest aanleunen bij de 2-chords primitieve punkrock van The Ramones.
Opzwepende tracks als “I couldn’t sleep”, “What did I do to deserve you?” en “Seven days of gloom” hunkeren vol ongeduld naar een opwindend punkverleden, doch ze zijn niet talrijk genoeg om ons volledig uit ons kot te lokken. De rest van de songs gaan er misschien nog wel makkelijk in, maar nergens springt de vlam in de pan, en van de opper Ramone zou je dat toch op zijn minst mogen verwachten. Ook Joey’s adoratie voor fifties bubblegum pop en voor The Beach Boys komt hier aan de oppervlakte maar dat brengt nergens onvergetelijke songs met zich mee, integendeel, een quasi onbeluisterbare stinker als “Merry Christmas” is de naam Ramone onwaardig.
‘… Ya know ?’ bevat 15 songs, en dat zijn er minstens de helft te veel. Dat heb je dan met overleden rocklegendes. Wat destijds afleggertjes waren die eigenlijk nooit het daglicht mochten zien, worden nu alsnog op plaat geperst om ze toch nog eens langs de kassa te laten passeren. Er zal altijd wel iemand beter van worden.
Dergelijke postume plaatjes eren hun legendes niet, ze doen er eerder afbreuk aan. Courtney Love zou ergens op zolder ook nog wat solo opnames van Cobain hebben liggen. Kan iemand haar tegenhouden, aub ?
De Britse Jasmine Van Den Bogaerde , met deels Belgische roots, is al van haar zevende bezig met liedjes schrijven en won al op haar twaalfde een landelijke Britse talentenjacht . 16 is ze intussen en ze komt aandraven met een hitgevoelige plaat ; songs van anderen worden origineel aangepakt en herleid tot haar pianospel dito emotievolle stem .
De nummers worden op ontroerende , spannende wijze gespeeld , aangevuld met een eigen nummer “Without a word”.
“Skinny love” van Bon Iver’s Justin Vernon leverde de doorbraak op , maar ook die andere singles “1901 van Phoenix en “People Help The People” van Cherry Ghost zijn meer dan moeite waard . De songs worden uitermate sober gehouden (stem-piano) – of zijn iets breder door strijkersarrangement, synths, soundscapes en een ingehouden percussie .
Het coveraanbod is veelbelovend, o.m. The National’s “Terrible love” en “Shelter van The xx, wat aantoont dat een muziekcarrière haar gegund is .
Het wordt alvast uitkijken naar het volgende album , waar ze meer eigen materiaal zal brengen.
Twee sing/songwriters uit Nashville hebben elkaar gevonden , nl. Joy Williams – John Paul White. Ze brengen stemmige, ingetogen , akoestische country/americana en indiefolk. Een ingetogen sfeer door de akoestische gitaren, sobere pianoklanken en treurige cello, gedragen door de twee stemmen die met elkaar versmelten .
Het duo won onlangs twee Grammy’s met beste de folkplaat en de beste country-act. Ze trokken de aandacht met het nummer “Poison & wine” , dat prominent werd gebruikt in een aflevering van Grey’s Anatomy. De titelsong laat een krachtiger gitaargeluid horen .
We zijn onder de indruk van hun ‘tristesse’ songs , die in hun ontroerend karakter best happy klinken . Puike ontdekking dus!
De cd wordt nog aangevuld met een zestal sober gehouden , ‘ruwe’ (cover) tracks o.m. “Billy jean” , “Dance to me to end of love” en “You are my sunshine”.
Het duo geeft de rootspop alvast een gevoelige , emotionele lading .
Uit Louisiana komt heel een leuke bende die ergens het midden houdt van Vampire Weekend, Los Campesinos en Architecture In Helsinki . Givers met name.
Indiepop in een swingend jasje , aanstekelijk, gezellig en onbevangen . Poisitive vibes door de opzwepende afroritmes, de atmosferische synths en de ontwapende jongen –meisje zang van Taylor Guarisco en Tiffany Lamson. Opener “Up , up , up” zet meteen de toon en de verrassende wendingen en stijlen boeien . Halverwege de cd wordt wat vaart terug genomen en horen we broeierige sfeervolle tracks als “In my eyes” en “Atlantic”. “Go out at night , de langste track van wel zeven minuten , bouwt op intrigerende wijze op. Een muzikaal hoogstandje . Ze zijn niet vies van wat experimentjes , maar het blijft beheerst binnen de humeurige sound . Fijne ontdekking dus!
Gauntlet Hair is een debuterend tweetal uit Denver , die komen aandraven met een leuke plaat. Indiepsychedelische pop , die veel echo, galm , feedback en noise bevat , niet vies van wat lofi, wave en surf . Nergens gaan ze uit de bocht , en houden ze het uitermate beheerst. Het duo nestelt zich een weg tussen de nofi van Wavves, de indiewave van Animal Collective, Yeasayer en MGMT (van de recente cd) .
De twee jonge twintigers Andy R (gitaar/zang) en Craig Nice (drums/sampling) komen de eerste helft met “Keep time”, “Top bunk”, “Mop it up” , “My christ” en “Lights” sterk voor de dag, maar dan slaat de eenvormigheid wat toe . But so what , het is een bandje best de moeite waard om te volgen!
Wie houdt van posthardcore-bands uit de jaren negentig (denk aan Quicksand, Melvins en andere Jesus Lizards), moet absoluut naar We’ll Go Machete luisteren. Het betreft hier een band uit Austin, Texas die met ‘Six Plus Ten’ een eerste album uitbrengt. Eigenlijk betreft het hier een combinatie van twee platen: een titelloze EP (met zes tracks) die in 2009 enkel via het internet werd uitgebracht én ‘Strong Drunk Hands’, tien nummers die in de loop van 2011 werden opgenomen door producer Matt Smith. We’ll Go Machete is duidelijk geïnspireerd door bands als Quicksand, Shellac, Big Black, Drive Like Jehu en At The Drive In maar voegt duidelijk een eigen toets aan het geheel. Net als hun grote voorbeelden trekt het viertal alle registers open maar men legt daarbij iets meer de klemtoon op melodie en maakt zijsprongetjes naar andere muziekgenres (zoals mathrock, noise en postpunk). De band bestaat trouwens uit een zeer opmerkelijke zanger die net de juiste dosis angst en nervositeit in zijn stem stopt en een zeer solide ritmesectie die zorgt voor een stevige fond. Een pluim voor Stressed Sumo Records (waarvan de eigenaar Neil Cooper van een zekere band Therapy? is) dat zij deze Amerikanen op de kop wisten te tikken.
Wie een plaat van Marvin Lee Aday oftewel Meat Loaf koopt, weet eigenlijk op voorhand al waaraan hij of zij zich kan verwachten: ietwat gedateerde hardrock met een hoofdrol voor de theatrale, pompeuze stem van de bijna 65-jarige, corpulente zanger. In het verleden bracht de man enkele wereldbekende albums uit (en dan hebben we het uiteraard over de ‘Bat Out Of Hell’-trilogie) en was hij verantwoordelijk voor rockhits als “Paradise by the Dashboard Light” en “I’d Do Anything For Love (But I Won’t Do That)”. Belangrijke kanttekening is dat Meat Loaf steeds omringd werd door een sterk team van songschrijvers waaronder vooral Jim Steinman maar eveneens mensen als Bon Jovi, Justine Hawkins en Eric Sean Nally.
Ook op deze plaat laat hij zich opnieuw omringen door verschillende gastcomponisten. Jammer genoeg blijken deze gasten niet van eenzelfde kwaliteit als hun voorgangers.
‘Hell In A Handbasket’ is daardoor een zeer onevenwichtig album met slechts op het begin van de plaat enkele leuke composities. Zo kunnen de eerste drie songs (single “All Of Me”, “The Giving Tree” en “Live Or Die”) ons best bekoren. Jammer genoeg horen we nadien enkele nummers waar onze tenen flink begonnen te krullen. “Blue Sky/Mad Mad World/The Good God is A Woman and She Don’t Like Ugly” kent een verschrikkelijke bijdrage van gastrapper Chuck. De cover “California Dreamin’” met een bijdrage van zangeres Patti Russo doet dan weer vooral heel hard verlangen naar het origineel. Ook de rest van de songs weet het niveau van de eerste tracks niet te halen. De stem van Meat Loaf overstijgt wel nog altijd het niveau van veel jongere collega’s maar compositorisch is ‘Hell In A Handbasket’ duidelijk geen hoogvlieger...
Over de muzikale carrière van Anneke Van Giersbergen kun je ondertussen al een lijvig werkstuk maken. Wij houden het in deze review bij het (misschien wel belangrijkste) gegeven dat deze Nederlandse dame dertien jaar frontvrouw was bij het fijne metalcollectief The Gathering.
‘Everyting Is Changing’ is de eerste soloplaat onder haar eigen naam (ze maakte voorheen wel al enkele poppy albums onder de bandnaam Agua De Annique) en die zal zeker gesmaakt worden door fans van haar eerste band.
De twaalf songs kun je allemaal in de rockhoek situeren want we horen verschillende energieke nummers vol stevige riffs. Opvallend is dat de meeste tracks zeer catchy klinken. Voeg daarbij de uitmuntende stem van Anneke en een zeer goeie productie (gedaan door Portugees Daniel Cardoso) en je hebt een prima album!
Het is moeilijk om een paar toptracks naar voor te schuiven want de hele plaat klinkt gewoon goed en kent geen inzinkingen. Adepten van The Gathering mogen terecht blij zijn met deze ‘Everything Is Changing’.
Nederlands 
Français 
