Als je de naam SBTRKT hoort of ziet , dan laat het wat bijzonders en mysterieus uitstralen . Inderdaad,  hij komt aantreden met een apart masker binnen een geheel elektronisch web . SBTRKT staat voor Subtract en hierachter schuilt de Londense producer Aaron Jerome, die zich een weg aan het plaveien is binnen de elektronische muziek . Ondanks dat de naam prikkelt , is de muziek binnen de geijkte paden te catalogiseren , want soul , dubstep,  drum’n’bas, breakbeats en James Woon / Blakes achtige slepende, dreunende  basses,  grooves en bleeps vullen aan . En de elektronische songs zijn er met behulp van o.m. de soulfulle vocals van Stampha en van de zangeres van Little Dragon. Het zorgt ervoor dat we afstandelijkheid en nervositeit samengaan met een warm, tropisch, toegankelijk geluid. Op die manier brengt hij in het genre Flying Lotus en Katy B wat dichter bij elkaar …  De single “Pharoahs” vormt het hoogtepunt van de cd , maar songs als “Hold on” , “Wildfire” , “Right thing to do “ moeten niet onderdoen .
Kijk, SBTRKT brengt mooi elektronicavoer , die prima verrijkt wordt door nauw verwante genres en door de toegevoegde soul’n’voices …

Groot - Groter – Groots, de band van de laatste tien jaar is ongetwijfeld wel Coldplay geworden, die is uitgegroeid tot een heuse stadionband, in de voetsporen van een U2,  melodieus broeierige pop, die soms met de nodige bombast, breed uitwaaierende arrangementen, koortjes en meezingbare refreintjes vetter klinkt. Hun vijfde plaat , drie jaar na ‘Viva La Vida or death and all his friends’, is op en top afgewerkt, afgelijnd en is droompop bij uitstek , die de dagdagelijkse beslommeringen even opzij plaatst . Chris Martin en de zijnen durven wel eens aan plagiaat doen, maar bon soit, de songs op zich klinken goed, hebben een spannende intensiteit, verkopen goed en zorgen voor samenhorigheid, dus wie maalt er om … dat we horen we op songs als “Paradise”, “Charlie Brown”, “Every teardrop is a waterfall” en het afsluitende “Up with the birds” . Toch zien de heren nog Moeder Aarde en is er ruimte voor ingenomenheid en ballads, “Us against the world” en “U.F.O.”, die niet vies zijn van wat stroop. De U2 gitaarloops komen het sterkst naar voor op “Major minus”, maar The Edge zal het wel lekker met hen samenspelen, …  
Hitgevoelige Droompop , daar staat Coldplay nu garant voor en dat is hun uitgangsbord bij uitstek geworden .

Traditionele sing/songwriter pop, die weet te raken … We kunnen aankloppen bij de twintigjarige Brit Ed Sheeran  die na een handvol EP’s en een pak optredens in clubs uiteindelijk toe is aan z’n debuut . Een fijn plaatje heeft hij uit  met sfeervol, dromerige popsongs , bepaald op basis van z’n akoestische gitaar en z’n soulfulle stem . De charismatische zanger brengt zowel op sobere elegante wijze solo, als door toevoeging van een beheerst instrumentarium een rits liefdesliedjes , luister maar eens  naar “A team”, “Wake me up”, “This” als “Drunk”, “Grade 8” , als de bredere gearrangeerde, broeierige “The city” en “Give me love” . Hip-triphoppende invloeden durven ook wel eens doorsijpelen, “You need me, I don’t need you” en “Kiss me”. Ed Sheeran heeft meteen een knaller van een debuut uit.

Eind jaren tachtig en begin jaren negentig maakte Jane’s Addiction twee essentiële platen ‘Nothing’s shocking’ en ‘Ritual de lo Habitual’ en werden zij al meteen een uiterst invloedrijke en legendarische rockband. De groep kon perfect gedijen in de alternatieve scene en in de grunge, maar was ook niet bang van een gezonde streep hardrock. Dit alles zorgde voor een volstrekt unieke Jane’s Addiction sound. Tot ieders verbazing trokken ze er dan zelf, in volle glorieperiode, al de stekker uit. Het zou 13 jaar duren voor ze een eerste come back aandurfden die in 2003 resulteerde in ‘Strays’, een volgens ons meer dan voortreffelijk album dat helaas gebukt ging onder de onhaalbare cultstatus van zijn 2 voorgangers en zo niet de waardering kreeg die het verdiende.
Nu zijn ze er opnieuw met een plaat die dichter aanleunt, zowel qua sound als qua hoes, bij de twee pronkstukken van destijds. Benieuwd of het nu zal lukken. Aan ons zal het niet liggen want, het moet gezegd, Jane’s Addiction is weer helemaal terug, en dit met een geweldig op dreef zijnde frontman Perry Farrell en een gitarist Dave Navarro die zijn beste niveau haalt. De getrouwe drummer Stephen Perkins is ook weer van de partij en als bassist werd zomaar eventjes multi instrumentalist David Sitek van TV On the radio aan boord gehaald.
Vooral de manier waarop de plaat uit zijn startblokken schiet mag er zijn, de scherpe rockers “Underground” en “End to the lies” getuigen van een Janes’s Addiction in grote doen. De band doet geen verwoede pogingen om anders te klinken, ze laten hun songs sudderen in die typische sound die ze eind jaren tachtig ontworpen hebben. En dat is wat ons betreft alleen maar goed nieuws, want het was al veel te lang geleden dat we dat we dat zinderend rockgeluid nog eens gehoord hadden. Dingen als “Irresistible force” en “Words right out of my mouth” bulken als vanouds van de explosiviteit en “Ultimate Resaon” en “Broken people” klinken soms wat episch en psychedelisch, maar steeds haalt een sterke rockvibe de bovenhand, en dat is wat van ‘The great escape artist’ een ferme en bruisende plaat maakt. Misschien iets properder dan vroeger, maar even intens.
Kort plaatje ook, maar met 10 songs in een hevig rocksausje klinkt het geheel hechter dan ooit.
En nu maar hopen dat daar een Europese tournee van komt.