logo_musiczine_nl

Democrazy Gent - events

Democrazy Gent - events Concerten Big next: Leather.Head, Rimov Rimov, Trefpunt, Gent op…

Zoek artikels

Volg ons !

Facebook Instagram Myspace Myspace

best navigatie

concours_200_nl

Inloggen

Onze partners

Onze partners

Laatste concert - festival

Hooverphonic
Hooverphonic
CD Reviews

Seefeel

Seefeel

Geschreven door

Samen met de rits Mouse On Mars, Pan Sonic maakte het Britse Seefeel, begin de jaren ’90,  deel uit van de abstracte elektronica; stoorzendergeluiden en neurotische beats; ze bepaalden het elektronisch klanktapijt, maar na’96 leek de vindingrijkheid ten einde . Vijftien jaar later gaan Mark Clifford en Sarah Peacock samen met twee Boredoms  (uit Japan ) leden . Resultaat is een nieuwe , titelloze plaat van bevallige popelektronica , die iets rauwer en scherper uit de hoek komt en onderhuids niet vies is van shoegaze . De elf songs vormen een concept, hebben een zinderende spanning en klinken als grauwe d®oompop , licht apocalyptisch, meeslepend en zalvend. Een mooie return dus …

School Is Cool

Entropology

Geschreven door

Een Belgisch groepje naar m’n hart qua dynamiek, enthousiasme, vriendelijkheid en avontuur is School Is Cool. De groepsnaam klinkt onbevangen, lief, jeugdig, fris ,sprankelend en we horen van het kwintet  een eerlijk pure sound. De laatste winnaar van Humo’s Rock Rally heeft nu al meer dan 60 optredens in binnen- en buitenland afgewerkt ,  maken rake clips met een minimum aan middelen en hebben nu hun debuut uit. 13 nummers zonder de interludes  … een plaatje als in ‘the old skool days’.
‘Entropology’ is een gevarieerde plaat van subtiel uitgekiende indiepop met synths en een opzwepende percussie, die groots en overweldigend kan zijn door strijkers en orkestraties , zonder bombastisch aan te voelen. Een handvol singles siert de band , de instant klassieker “New kids in town”, “In want of something” en “The world is gonna end tonight”, die mooi verdeeld zijn over de cd.
Nummers als “The road to Rome” en “Algoritms” liggen in dezelfde lijn. Ze zijn vindingrijk en durven gewaagder te klinken, luister maar naar “Dawn and a newly hatched damselfy” en “On the beach of Hanalei”, ferme boterhammen btw! “Warpaint” is volledig gebed in de eighties wave en de reprise “Carn backseat, parking lost” is een schitterende intieme akoestische  parel. En tot slot is er nog de episch filmische titelsong.
School Is Cool heeft een uiterst genietbare, goed in elkaar gestoken debuut uit, en zorgt voor voldoende afwisseling in het materiaal.
Terechte vraag : kunnen Johannes Genard en Andrew Van Ostade, spil van de band, nog zoiets met de andere drie schoolboys (& girl) overtreffen?!

Hannah Peel

The Broken Wave

Geschreven door

De in Noord Ierland geboren jonge Hannah Peel week al snel uit naar Engeland en heeft na de EP ‘Rebox’ een voortreffelijk debuut uit . Op de EP hoorden we de verwerking van ‘80s klassiekers “Tainted Love” en “Blue Monday”. ‘An artist to watch’ in de Uk, lazen we , en inderdaad , we horen fijn gevarieerde , geraffineerde, genietbare neofolkysongs, die ingetogen, sober, sfeervol als een bredere instrumentatie en orkestratie hebben. Soundscapes en electropop worden niet geschuwd.
Haar roots zitten duidelijk in de folk, luister maar naar “Song for the sea”, “Don’t kiss the broken one”, “Solitude” en “Unwound” ; ze besluit zelfs met twee traditionals op eind van de cd. Haar zweverige, hemelse stem biedt een meerwaarde.
‘The Broken Wave’  werd geproduced door Mike Lindsay van Tunng. De sing/songschrijfster mag zelf ook (na)genieten van dit overtuigend plaatje!

Radiohead

The King of Limbs

Geschreven door

Radiohead haalt de laatste tien jaar de modale muziekliefhebber niet meer over de mangel, sinds ze de overstap van hun talentrijke uitgekiende gitaarpop waagden naar de popelektronica, al of niet met de nodige experimenteerdrift. Er is de evenwichtsoefening tussen beide styles op de recente platen.
De opvolger van ‘In rainbows’ (was btw legaal gratis te downloaden) sluit het nauwst aan bij de reeks ‘OK Computer’ en ‘Kid A’ . Naast een paar sfeervolle, eenvoudige songs (“Codex”, “Give up the ghost”) integreren ze gitaareffects, ingenieuze geluidscollages, knisperende elektronica en ritme-tics in dromerige, broeierige songs . “Little by little” heeft de sterkste melodie en komt het best uit de verf .
Radiohead slaagt er nog steeds in een handvol prachtige songs te schrijven, die klasse, romantiek en elegantie onderstrepen .

Arbouretum

The Gathering

Geschreven door

Arbouretum - Aparte band uit Baltimore, Usa die er al vier platen op nahoudt. Ze brengen een psychedelische retrotrip van lang uitgesponnen nummers, (g)rauw, gruizelig, korrelig  gitaarwerk, fragiele country folk met slepende, met boeiende en broeierige voortstuwende gitaarsoli, niet vies van kruidige fuzz . Grootse rockdramatiek en  een episch concept van het gezelschap in zeven goed uitgewerkte songs.
Opener “The White Bird”, samen met “Waxing crescents” en het afsluitende “Song of the nile” dompelen je meteen onder in deze sfeer. Tussenin krijgen we ademruimte met het trage, integere, sfeervolle “The highway man” . Ook de ‘gewone’ songs qua tijdsduur als “When delivery comes” en “The empty shell” moeten niet onderdoen qua intensiteit. Op die manier hebben we van het ‘houthakkers’ combo een overtuigende plaat!

Love A

EIgentlich

Geschreven door

Wie  naast de platgetreden punkrockpaden wil stappen, moet zeker eens luisteren naar Love A.  De Duitse formatie heette voorheen Love Academy en brengt met ‘Eigentlich’ een eerste album uit. De Europeanen staan garant voor een zeer eigenzinnige mix van punk en  melodieuze indierock met poppy invloeden.  In concreto betekent dat razendsnelle drums, gitaren die voortdurend staccato riffs met melodieuze passages afwisselen, een bassist die vakkundig alle gaatjes vult én een zanger die  onafgebroken spreekt, roept en af en toe zingt. Het is een beetje wennen aan de Duitse taal maar na twee luisterbeurten is dat euvel verholpen en klinkt de muziek van deze formatie uit Trier  verdomd lekker. 
Nummers als “Ramones”, “Individuell” en “Schafe/Wölfe” zijn echte oorwurmen en dat zul je geweten hebben. 
Love A is dan wel een jonge band maar het heeft nu al een volstrekt unieke en eigen sound, iets wat ons niet zo vanzelfsprekend lijkt.  Dit betekent wel dat de meeste nummers vrij goed op mekaar trekken, maar eerlijk gezegd stoort ons dat niet. 
We durven er gif op innemen dat Love A in hun thuisland binnenkort een bekende naam is.

The King Blues

Punk & poetry

Geschreven door

De derde plaat al van deze knapen die wel eens kwaad kunnen worden, getuige de pisnijdige punksong “We are fucking angry”, een agressieve sneer naar het Britse establishment.
The King Blues hun muziek komt voort uit een welgesmaakte mélange van The Clash, Public Enemy, The Specials, Jamie T. en The Streets. De betere punk vermengd met snedige ska en kwade hiphop, een geslaagde cocktail zo blijkt. Laat u dus niet in de war brengen door de groepsnaam want de blues is één van de weinige stijlen die we hier niet op terug vinden.

Frontman Jonny ‘Itch’ Fox heeft een boodschap voor de wereld en spuwt of rapt die eruit, zijn lyrics zijn nogal politiek en kritisch getint en de vertelstijl (beetje à la Jamie T. of Mike Skinner van The Streets) strookt goed met de agressiviteit en spontaniteit van de songs.
“The future’s not what it used tot be” is een heerlijk nummer die aanzet met een luchtige marriachi trompet op een reggae beat, maar die iets verder een fel stuk venijn wordt. Het spitse rockertje “I want you” doet wat aan Bloc Party denken en “Headbutt” is gewoon een ongelooflijke catchy motherfucker van een song, een hit als u het aan ons vraagt, helaas vraagt niemand het aan ons. “Does anybody care about us” en “Everything happens for a reason” zijn eerder radiovriendelijk, meer pop dan punk als je wil, maar nergens banaal.

Ook al is niet alles even scherp en pittig, er zijn geen misstapjes te vinden op ‘Punk & poetry’ en de albumtitel lijkt ons geheel gerechtvaardigd. Waarmee we maar willen zeggen, fijn plaatje.

Wolf Gang

Suego Faults

Geschreven door

Licht verteerbare, aangename, leuke rock horen we op het debuut van deze jonge Engelsen van Max McElligott. Ze hebben met “The king & all of his men” al meteen een aardige hit op zak en samen met opener “Lions in cages” zijn dit de meest krachtige songs op de cd. De sound bengelt ergens tussen Razorlight, The Darkness, Queen en een rits poppsychedelische groepen door de toetsen … Poprock met een sterk retro/psychedelisch gehalte dus , kleurrijk & gevarieerd, ondersteund van de dromerige, emotievolle soms galmende zang.  Binnen die broeierige aanpak klinken “Stay & defend” , Back to back”, “Dancing with the devil”, “Where are you now”  en de titelsong verfijnder en sfeervoller; “Something unusual” , “Midnight dancers” en afsluiter “Planets zijn ingehouden en hebben een aanstekergehalte. Wel goed, maar geen opzienbarende plaat hoor; er valt voldoende afwisseling te noteren …

The Wombats

This Modern Glitch

Geschreven door

 Een drietal jaar terug debuteerde het uit Liverpool afkomstige trio The Wombats met aanstekelijke, frisse, opwindende , leuke adhd pop . ‘A guide to love, loss & desperation’
had een resem singles die in ons geheugen bleven hangen, “Let’s dance to Joy Division”, “Backfire to the disco” en “Kill the director”, door de eenvoudige, treffende melodie, dynamiek en meezingrefreintjes. Energieke, opzwepende, vaardige, speelse postpunk dus! 
De moeilijke tweede ‘This modern glitch’ heeft nog een paar catchy, feestelijke songs, “Tokyo”, “Jump into the fog” en “Techno fan”, okselfrisse indiepop door de gitaarloops, – riedeltjes, – hooks  en toetsen die meer op het voorplan zijn getreden en richting electropoprock gaan .
We horen grootsere opgezette stukken en broeierige songs die hun gevoel voor melodie niet hebben verloren, maar wel hun onweerstaanbaarheid.
De tweede cd is er in meerdere sessies tot stand gekomen, o.m. door de moeilijke periode van zanger Matthew Murphy; de plaat is iets minder dansbaar, heerlijk en overtuigend dan gedacht met de singlereeks …

Thursday

No Devolucion

Geschreven door

Een kleine tien jaar terug was Thursday met ‘Full Collapse’  een invloedrijke band binnen de emocore, samen met Boy Sets Fire. Intussen zijn we aan plaat zes beland en drijft het kwintet van Geoff Rickly uit New Brunswick  steeds verder weg van de posthardcore roots . De vorige plaat ‘Common Existence’ was uitermate donker .
Hier komt de nadruk op sfeervolle , zweverige, snedige post – rock en pompeuze shoegazepop die niet vies is van wave en orkestratie. Een meer epische sound en zang die richting Smashing Pumpkins en Glasvegas gaat door onderhuidse emotie . “Fast to  the end”, “Open Quotes” en “Turnpike divides” duiken regelrecht naar hun muzikaal verleden; “A darker forest” , “A spark against the sun” , “Past & future ruins” en “A gun in the first act” hebben een broeierige spanning . Op het intieme, kwetsbare “Empty glass” klinkt de wanhoop en verlatingsangst door . Ze slaan bikkelhard terug op het intrigerende “Stay true”, een pracht van een afsluiter ,die naar een climax gaat . Een afwisselende, boeiende  plaat dus, die op zich sterke songs heeft maar geen echte treffende uitschieters .

Pagina 302 van 394