Het Britse Florence & The Machine werd in 2009 terecht de hemel ingeprezen met het wondere debuut ‘Lungs’, theatraal bezwerende , zwierige indiepop, niet vies van bombast en een orkestratie , ondersteund door de heldere , indringende stem van Florence Welch . Een dame met een persoonlijkheid en met een stem als een klok , het boegbeeld van de band die de wereld veroverde en in de hitparade stond met “Kiss with a fist” , “Dog days are over”, “Rabbit heart” en Candi Station’s “You‘ ve got to love”. Ze groeiden meteen uit tot een topact.
De opvolger van de 25 jarige ‘redhead’ en haar band klinkt poppier en heeft grootse arrangementen achter zich. Ze draaien er hun hand niet voor om, want er wordt niet gekeken op een koor, een orkest of een bak galm meer of minder. Ook de harp wordt nog bovengehaald. Het geheel straalt minder gespannenheid en dreiging uit, maar behoudt een lichte mystiek . Melodieuze , toegankelijk sfeervolle soms vrolijke songs . Indrukwekkend, licht euforisch wel , waarbij Florence haar dagdromen , nachtmerries en extreme types verhaalt .
Een afwisellende plaat is het geworden, met “Shake it out”, ” What the water gave me” , “No light no light” en “Spectrum” als voornaamste songs, groots en meeslepend en die verder put uit de kracht van ‘Lungs’, maar langs de andere kant op die manier wat minder verrast. Door de grootse arrangementen legt ze de link naar de dames van Evanescence, Nightwish, Within Temptation, The Gathering en kunnen we niet omheen ( de harp van ) Loreena McKennitt .
Enfin , ze hebben elkaar terug gevonden als kwintet, zanger Alec Ounsworth en de zijnen uit NY. Ze overvielen in 2006 met een geheel van ‘70’s retrorock, psychedelica en americana, onder de onvaste, zwevende zeurderige zang van Ounsworth op het titelloze debuut . Een intrigerende , spannende, meeslepende, broeierige en innemende sound , die enthousiast werd onthaald en CYSY de indieband bij uitstek maakte . Juist, ze hebben nu wel niet de meest consistente platen uit, maar een aantal songs zijn in m’n geheugen gegrift en zijn pareltje om van te snoepen als “Over & over again”,” The skin of my yellow country teeth” (opgelet deze zeker!) van het debuut, en “Mama, won’t you keep them castles…” , “Satan said dance” van het lauw onthaalde tweede ‘Some loud thunder’.
De repetitieve en opbouwende dromerige lagen refereren aan V.U., The Feelies, Talking Heads, Galaxie 500 en Grandaddy en met huidige bands als Arcade Fire en Broken Social Scene hadden ze een pact binnen die indiestijl.
En kijk, na enkele omzwervingen en een soloplaat van de zanger klinken ze opnieuw vertrouwd in hun bezwerende, dromerige indiepop, maar ook gretig, gezien ze durven wat breder en dieper te gaan, en rocken met minder doorrinkelende grooves . Wat er voor zorgt dat we met een overtuigende comeback te maken hebben met songs als “Maniac” en de titelsong, maar vooral “Into your alien arms” is er mij terug eentje die in mijn geheugen staat geprent! Ze doen het maar weer , die CYHSY. Een comeback met klasse!
De Zweedse synthpop van Little Dragon, van zangeres Yakumi Nagano, de vriendin van sing/songwriter José Gonzales, kwam in de belangstelling met de vorige cd ‘Machien dreams’, die nogal wat lof toegesmeten kreeg met o.m. “My step”, “Feather” en “Fortune”, en de daaropvolgende samenwerkingen met Gorillaz, Dave Sitek van Tv on the radio en met het nieuwe elektronicawonder SBTRKT.
De groep zweert op hun synthpop aan downtempo triphop, jazzy soul, r&b, wave en kale hiphopbeats . Een intrigerende zwoele, bedwelmende sound die richting dance durft te gaan, en boeit door een catchy geluid, een eenvoudige beat‘n’loop, een lichte swing’n’groove en repeterende ritmes en drums . De vocals van de Zweeds-Japanse Nagano passen perfect bij het LD-concept, waardoor bands Sneaker Pimps, Lamb, Morcheeba versmelten met een Massive attack, Everything but the girl en de Sugababes. Toegegeven, niet alle songs zijn even goed , maar de variatie die ze aan de dag leggen zorgt voor een boeiend geheel .
De titelsong “Ritual Union” geeft al meteen een harde schop onder de kont , en het dromerige en aanstekelijke karakter vinden elkaar moeiteloos in “Shuffle a dream” en “Summerteary”. Soms kan het wat simpele, hapklare synthpop zijn, zoals op “Little man” en “Crystalfilm”; een experimentele ondernemingsdrang horen we op “When I go out”, die een onderhuidse dreiging uitstraalt en opvalt door knisperende elektronica; dreiging ook bij het meeslepende “Seconds”, afsluiter van de cd .
Tja Little Dragon zorgt voor heel wat fijne vertakkingen in hun sfeervolle, zwoele, dansbare trippende synthpop.
Nog maar net de twintig voorbij is de Britse folky sing/songschrijfster, Laura Marling, een frêle blondine, al toe aan haar derde cd . Jeugdig enthousiasme vs (loodzware) verlatingballads wisselden elkaar af op ‘Alas I cannot swim’ en ‘I speak because I can’. Het derde album onderstreept haar talent en creativiteit en we horen afwisselend materiaal , broeierig, ingetogen, intiem, dreigend of donker . Marling wikt en weegt haar emoties in en stapt op die manier moeiteloos over van een zwaarmoedige “Night after night” naar het Dylanesque “Salinas”, het bezwerende gitaargetokkel op “The beast”, tot een lichte jazzy vaudeville en grooves op “The muse”, “I was just a card”, of de opgetogenheid van “My friends”, “Sophia” en het folky “All my rage”.
Een veelzijdige artieste dus , die balanceert van fraaie intieme, dromerige tot meeslepende, broeierige sing/songwriting folky popsongs , die haar artistieke rijpheid beklemtonen .
Het is duidelijk dat ze met haar songschrijverstalent Joni Mitchell, Patti Smith, Martha Wainwright, Aimee Mann en Cat Power een duwtje geeft . Overtuigende derde plaat !
We zijn behoorlijk onder de indruk van de tweede cd van het Texaanse trio True Widow, die niet enkel en alleen opvalt vanwege de CD titel. Een muzikaal intrigerende trip van logge, slepende, loodzware , aanstekelijke riffs en lagen gruizige gitaren, waarbij distortion op distortion is gestapeld. De sound kronkelt als een mistbank om je heen en werkt hypnotiserend door mooi uitgesponnen songs; de klaaglijke, soms galmende zangpartijen van Dan Philips (gitaar) en de bevallige Nikki Estill (bas) wisselen elkaar af of vullen elkaar aan. De drums en het cimbaalwerk van Timothy Starks bouwt , dweept en ‘triggert’ de song op. De traag slepende opbouw en melodieën, die in een diepe duisternis baden, hebben een lichtpunt door de erupties en explosies.
Ze omschrijven hun sound als pure , intense schoonheid van grunge, slowcore, psychedelica, shoegaze, sludge en doom. In de nummers horen we door de klanklagen een rits postrock bands als Low, Codeine, Earth en verder hoesten ze My Bloody Valentine en Sonic Youth op. Subtiele Grootsheid van de Texaanse treurwilgen. Geniet van de uitgesponnen songs …
Das Pop zit sinds de vorige titelloze derde cd terug in de lift ( ze lieten er zes jaar op zich voor wachten btw!) . De band van Bent Van Looy en Reinhard Vanbergen staan garant voor zwierige, ontspannende poprock. Een concept van ‘Feelgood’ pop songs en popballads, beheerst met synths, toeters en bellen en zonder al te veel tierlantijntjes .
De opvolger ‘The Game’ is er twee jaar later en onderstreept het hechte bandje van puur, eerlijke popsongs, die de naam ‘Das Pop’ waardig zijn. Met soms een knipoog naar Leo Sayer, Elton John en Abba.
We horen een afwisseling van fleurige, optimistische, zonnige en sobere, ingetogen rockende en soft dromerige songs; o.m. “Skip the rope” , “Gold” , “Yesterday” en de titelsong weten te raken !
Het uit San Francisco afkomstige duo The Dodos, Meric Long (zang/gitaar)) en Logan Kroeber (drums/zang), verbaasden in 2008 met hun debuut ‘Visiter’, een zompig, freakende oase van bluesrock, americana, folktronica en psychedelica onder de onvaste, licht doordrammende zang van Long. Het creatieve, intens aanstekelijke gitaargetokkel, het slagwerk en de subtiele synths en geluidjes maakten die sound uniek.
De opvolger had meer diepgang, was minder rauw en scherp , maar beklijfde minder .
De derde cd van de heren, met hun twinkelende, broeierige ‘crazy’ rhythmes, houdt het midden van de twee, dynamisch, fel, bezwerend en intens. Het ritmische getokkel blijft de rode draad, en intrigeert door boeiende kleurrijke wendingen zoals op “Black night”, “Going under”, “Hunting season”, “Don’ t stop” en het folky “Companions” . Ze kregen de hulp van Neko Case (lid van o.m. New Pornographers) die mee zong op meer dan de helft van de nummers .
The Dodos hebben een fijne, aanstekelijke 3e plaat uit van verslavend inwerkende nummers! Goed zo.
De familie Durham, twee zussen Kitty, Daisy en broer Lewis uit Londen, tussen de 18 en 22 jaar, plaatsen zich in de spotlights met de tweede cd ‘Smoking in heaven’ die een sfeervolle, broeierige, hitsende en swingende mix bevat van jaren ’50 rock’n’roll , rhythm & blues, country & western, ska en blues .
Noteerden we op hun debuut een ganse reeks covers, dan heeft de muzikale familie het deze keer gezellig op eigen composities gehouden die overwegend nog dichtst bij G Love durven aanleunen . Doorleefde bluesrootsrock, stoffig beheerst met lekkere, voortkabbelende deuntjes; af en toen eens met weerhaken en zonder echt de bocht te missen.
Openers “Tomorrow” en “Will I ever” geven de toon aan; “Baby don’t you know” is er dan eentje met een repetitief Hammond orgeltje en het klinkt zonniger met “I’m so sorry”. En met moeder op contrabas en vader op toetsen worden ze geruggensteund op hun arsenaal van piano, lapsteel, banjo, ukelele, accordeon en trombone . De rokerige stem van Daisy kleurt het geheel , soms aangevuld met zus Kitty en broer Lewis, die ook een paar songs voor z’n rekening neemt .
Een paar instrumentals (“Paan Man Boogie”, “What Quid” en “I’m coming home”) zitten mooi verdeeld in de dertien songs . Een heupwieg, een swing’n’boogie danspasje, een vingerknip en een meezingrefrein … Leuk allemaal … De Durhams zorgen ervoor!
Dromerige indietronicapop zweeft over ons heen op het debuut van Braids, een Canadees kwartet (twee vrouwen – twee mannen) . Een onschuldige, sprookjesachtige sound die aardser en grilliger durft te klinken . Ze plaatsen zich tussen een toegankelijke Animal Collective en Yeasayer, een op beide-voeten-op-aarde bewegende Cocorosie, de world van Gang Gang Dance en verder komen Cocteau Twins en Björk om de hoek kijken . Verschillende lagen van gitaarloops, synths en spaarzame drums bouwen zich op en ze zijn niet vies van een ‘hekserig’ experimentje of een verrassende wending meer of minder, daarom hebben (lange) nummers als “Lemonades”, “Glass deers”, “Same mum” en de titelsong ons kunnen inpalmen! De etherische zanglijnen van Raphaelle Standell-Preston betekenen een meerwaarde in dit muzikaal concept. Braids probeert een bedwelmend effect te realiseren.
Chairlift en Grizzly Bear hebben hier een fijn bandje bij op hun label …
Death Letters is een Nederlands duo die het hield op een kruising van White Stripes en Black Keys . Op de tweede cd gaan de twee jonge muzikanten duidelijk verder en durven ze experimenteren … Bluesrock meets Emocore meets Postrock, want krachtige stukken worden afgewisseld met sfeervolle psychedelische passages en ambient, zoals op “Death of the sincere” , “When you know a name” en “I wish I could steal a sunset”.
Onstuimig, Direct en Snedig klinken “Your heart upside down”, “Temporary frame” en “Fear’s face”. Ook de vocals wisselen af , van gematigd naar een heerlijke schreeuwstem, en geven ‘body’ aan het materiaal. Deat Letters biedt een aanpak die de brug slaat naar die andere landgenoten The spirit that guides us. Het tweetal verdient een mooi toekomst …
‘Canopy’ is een gevarieerd plaatje van onze Franstalige vrienden, die vroeger als Nestor! door het leven gingen . Een nieuwe naam & een nieuwe frisse wind van het kwintet die hun referenties Metronomy, Klaxons, The Rapture, Friendly Fires, Morning Parade, Franz Ferdinand , Phoenix laten vervoegen met Air, KLF en het Brusselse Telex , en het lekker door elkaar halen in de elf songs . Van alles horen we dus wel iets in die swingende , sfeervolle songs.
Ze houden van charmante, frisse, aanstekelijke electrorock met een vleugje discokitsch , eenvoudig, treffend en origineel; postpunk, punkfunk en pop versmelten.
Ze hopen alvast op een toekomst zoals die voor Intergalactic Lovers in het afgelopen jaar was weggelegd! Een band met vele gezichten. Op die manier slalom je doorheen de afwisseling van “Late nights”, “Cinderella”, “Crooked head” , “It’s allright” , “Swans” en de instrumentale psychedelische afsluiter “Antiparos” . Maw hier is sprake van een beloftevol bandje!
Russian Red draait rond de fragiele jonge Spaanse Lourdes Hernández uit Madrid. De 26 jarige lady heeft een fijn indiepoplaatje uit , die kleur krijgt door haar (semi-akoestisch) gitaarspel, piano, een vervlogen sax, spaarzame synths, en gedragen wordt door haar warme, innemende, dromerige, heldere stem. Liefdevolle, tedere songs als “I hate you but I love you”, “Brave soldier” en “The memory is cruel” worden afgewisseld met sfeervolle pop, “Everyday everything”, “The sun the trees” en de titelsong, die wat meer uptempo klinkt.
Ze beweegt ergens tussen Fairground Attraction , Feist, Katie Melua, Regina Spektor en Joanna Newsom. Haar tweede cd ‘Fuerteventura’ werd opgenomen met leden van Belle & Sebastian.
Fijne ontdekking dus.
De Britse The Horrors zijn toe aan de derde cd ‘Skying’. De zwart geklede heren hebben hier hun meest toegankelijke plaat uit trouwens. We horen in hun snedige rockers en in enkele lang uitgesponnen nummers nog een flinterdunne link naar hun debuut ‘Strange house’ door de repetitieve structuur en beheerste galm, fuzz en pedaal effects.
The Horrors zijn groter geworden door die zwartgallige mix van postpunk, waverock, shoegaze, psychedelica en geflipte garagerock in een web van noisy jengelende, fuzzende gitaren en pedaaleffects.
Een mistig rookgordijn zie je voor de ogen en een zwevende, brabbelende (soms) onverstaanbare galmstem van Faris Badwan zweeft erover heen …
Het vrij poppy ‘Skying’ hangt nauw samen met de vorige cd ‘Primary colours’, een vrij logische stap die de Londenaren namen om het geheel boeiend te houden.
Op die manier worden referenties als My Bloody Valentine en Jesus & Mary Chain omgebogen naar The Sound, The Cure, Psychedelic Furs , Echo & The Bunnymen, Chameleons, Simple Minds en sijpelen Suede, The Verve en Stone Roses door in het samenspel van bas, gitaar, drums en psychedelische synthesizerwolken. De electro van een Human League en Depeche Mode integreerden ze slim. Het garagerockende aspect is dus ook subtieler en gestroomlijnder geworden.
Broeierige, meeslepende songs horen we met “Changing the rain”, “I can see thru’ you” en “Endless blue”. De band heeft nu zelfs enkele integere, dromerige , broeierige songs klaar, “Still life” en ”Moving further way”, die een warme gloed uitstralen tav de vroegere kille sound.
The Bent Moustache – een aparte groepsnaam toch, gecentraliseerd rond zanger/bassist Ajay Saggar, die z’n muzikale ervaringen als geluidsman van Dinosaur Jr, Sebadoh en Mogwai deelde met de ‘90s noisepop en The Ex avantgarde . We komen uit op een geheel van lieflijke, explosieve, rinkelende noisepop , die prikkelt en boeit door de sprankelende, hitsende ritmes . Tja, een beetje op het oude Los Campesinos .
En ze zijn niet vies van postpunk , The Fall psychedelica , en‘80s wave om er wat fuzz en pedaaleffects aan toe te voegen , wat hen richting My Bloody Valentine shoegaze brengt . Af en toe experimenteert men met knisperende, neurotische elektronica en vervormde stemmen . Op d!ie manier krijgen we een afwisselend plaatje met o.m. de dynamiek van “Skip a breath”, “Hey mate”, “All in your hands”, “Seine meine geheime code” en de titelsong; de diverse uitstapjes die we horen op “Heavy jam”, “Loose thing now” en “Azad hind” zijn de moeite waard. Ook Simon & Garfunkel’s “The sound of silence” wordt door de mallemolen gehaald.
De zanger heeft trouwens wereldlijke roots ( Indiase ouders – opgegroeid in Kenia- in Manchester gestudeerd) .
Fijne aanbeveling!
Nederlands 
Français 
