Begin dit jaar waren we flink onder de indruk van Bringin The War Home, de eerste worp van Cobra Skulls op het Fat Wreck Chords-label. De Amerikanen uit Reno leverden hierop de perfecte mix van snelle, melodieuze punkrock met een lekkere portie rockabilly en de opmerkelijke vocalen van Devin Peralta.
Dit nieuwe album ‘Agitations’ bouwt verder op dezelfde stevige fundamenten. Opnieuw horen we hoe de band punk, folk en rockabilly tot een vernuftig geheel versmelt en opnieuw is het zanger Peralta die voor de kers op de taart zit. Voeg daarbij nog het gegeven dat de productie van dit album werkelijk af is en je hebt een plaat die boven de grijze middelmaat uitsteekt. “Iron Lung”, “Now You Know”, “All Drive” en “Drones” zijn bovendien okselfrisse, snedige en opgewekte songs die live zeker zullen scoren. Een tip voor de Groezrockbezoeker volgend jaar: mis deze topband niet.
Drie man uit Chicago leveren een interessante postrockplaat … een filmisch donker, grauw landschap wordt voorgeschoteld. Inderdaad, invloeden van Isis, Pelican, And so I watch you from Afar zijn hier op z’n plaats, maar natuurlijk mag je de reeks Godspeed you black emperor, Mogwai en Explosions in the sky niet vergeten . Een verwoestende dreiging, destructie en schoonheid schuilt in de zes songs en ze eindigen zelfs op dromerige wijze “Praise be man” (met zang ) .
We houden van hun tour de force op “309”, “Mladek” en “Atackla” , die direct en ‘in your face’ klinken, de volumeknop openzetten en een ‘wall of sound’ produceren . Boeiend en intrigerend, met minder rustpunten en methmetal zoals op de voorgaande cd . Een organisch broeierig, intens , bezwerend geluid creëren ze, met de niet-geijkte hard-zacht trucs, die kippenvelmomenten opleveren, zonder echt pompeus te zijn!
Productief groepje, die Fucked Up’s uit Canada . De muzikale formule blijft er eentje van stevig opgefokte hardcore, punk, stoner/rock ‘n’roll en psychedelica, maar het blijft er eentje die beklijft . We horen hier maar liefst 18 nummers , die niet moeten voor elkaar onderdoen, wat een heel sterk album oplevert; het tempo wordt hoog gehouden, en de songs vervelen niet. De ene song is ietwat snediger, krachtiger en feller, de andere legt de klemtoon op een spannende broeierige opbouw . Explosieve songs dus onder de rauwe, schreeuwerige swingende vocals van de corpulente zanger/podiumbeest Pink Eyes (in de beste traditie van Sick of it All), evenzeer ondersteund door al/niet vrouwelijke backing vocals .
Alle registers worden gedurende 78 minuten opengetrokken. Vaardige, snedige en stuwende powerriffs, opzwepende drums en bezwerende toetsen bepalen de songs. Gewoonweg schitterend en doeltreffend . Opwindend, dreunend , liefdevol en ‘orgasmatisch’ . Dit zestal slaat je simpelweg knockout, en daarvoor zijn een reeks als “Queen if hearts”, “Under my nose”, “The other shoe” , “Turn the season” , “A slanted tone” , “Truth I know” , “I was there” en “Lights go up” verantwoordelijk .
Fucked Up = Voor wie houdt van de ‘old days’ van Black Flag, de resem stonerbands, het jeugdig rebelisme en enthousiasme van de gitaarnoise van een verbeten Sonic Youth en Britse indierock .
Ohja, het onderliggende verhaal :.. David verliest zijn geliefde tijdens een aanslag op zijn werk. Wat volgt is een dialoog tussen David en de verteller over depressie, oorlog, waanzin en schuld. Maar is Ictavio St. Laurent, de verteller, wel te vertrouwen en wat is zijn rol in het geheel … Welkom in ‘de story’ van ‘David comes to life’ …
Justice , Gaspard Angé en Xavier de Rosnay, gaven de dance een paar jaar terug een bepalende push . Een harde , pompende melodieuze electrorave knalde en raasde door de boxen . Een nieuwe wind binnen de elektronica dus, samen met Digitalism en Simian Mobile Disco. The Bloody Beetroots en een rits anderen volgden onder meer.
Justice had een eigen handelsmerk … een verlicht kruis, twee ongeschoren heren, zonnebrillen en zwarte leren jekkers. “Dance”, “Stress”, “Tthhee Ppaarrttyy” waren alvast al een paar danskrakers .
De opvolger klinkt iets anders ; rauwe, ronkende elektronica, electro, behoorlijk wat Franse house op z’n Daft Punks met Air psychedelische soundscapes en een ‘70s(prog) (wave) rockreferentie.
Beeldrijk en een ideale soundtrack voor allerhande computergames, oude Franse films op z’n Louis de Funes’ razende citroenauto’s en hyperkinetische tekenfilms . ‘Jerry was a race car driver’ is de ideale synthese om de tweede langverwachte cd van het Franse electro ravende duo te omschrijven .
We horen behoorlijk wat bekende tunes, o.m. van Queen, The Cure in songs als “Civilization”, “Canon” , “Parade” en “New lands” . De titelsong vormt alvast het kroonstuk en benadert het sterkst hun peetvaders Daft Punk … Justicerock deel II is aangebroken …
The Walkabouts zijn al een goede vijfentwintig jaar bezig, maar nu was het toch zes jaar geleden vóór het nieuwe werk ‘Travels in the dustland’ verscheen na ‘Acetylene’. De uit Seattle afkomstige band , van het songschrijversduo Chris Eckman en Carla Torgerson als spil, zorgden ervoor dat americana en folkrock in de jaren ’90 samen pasten en gaven het een muzikaal gezicht. Ze probeerden voldoende varianten te creëren met orkestratie, donkere, onheilspellende uitstapjes of een mate van melodramatiek.
Wat intrigeert is het vakmanschap en de subtiliteit door een broeierige, spannende opbouw van ingetogenheid en dynamiek, en de emotionele variatie. De ruimte en de uitwerking van het traditionele instrumentarium , de klankkleur door een Hammond toets en de afwisselende en aanvullende vocals van beiden, tekenden voor een ouderwets goed, toegankelijk album. Ze trakteren ons op een rits knappe songs als “My diviner”, “Soul thief”, “Every river will burn” en “Long drive in a slow machine”. The Walkabouts zijn misschien nu toe aan een volgende route in hun muzikaal leven.
De bebaarde mountainhakkers van Megafaun van de broers Cook en Joe Westerlund zijn goede vrienden van Bon Iver. Zij bleven achter om in North Carolina te werken aan de eigen specifieke variant van de americana. Ze kwamen in de spotlights met ‘Gather, Form & Fly’ in 2009 en na een paar EP’s is de titelloze opvolger klaar. Ze wortelen in de Amerikaanse rock van americana, folkrock , ‘70s psychedelica en sing/songwriting. Gitaar, mandoline en banjo worden soms herfstig gekleurd met piano, toetsen, strijkers en mondharmonica en wordt gedragen door een zalvende, zeemzoeterige, dromerige meerstemmige zang .
Megafaun tuimelt naar de periode van Crosby, Stills en Nash , The Band , The Grateful Dead, Jackson Brown, en haalt nu zelf maar al te graag The Beatles en Paul McCartney aan met hun sfeervolle, dromerige , ingetogen pop. Filmische instrumentals en geluidchaos tussenin vullen aan … als een kabbelend riviertje in stroomversnelling … de klassieke songmelodie met z’n emotionaliteit krijgt soms verrassende wendingen en een dosis experimenteerdrift, toegankelijk, zacht, intiem of wat meer doorleefd , harder en ruiger …
De tweede plaat ‘Eleonore’, die in het voorjaar van 2011 verscheen, plaatst de sing/songwriter/arrangeur Bram Vanparys nog meer in de schijnwerpers. Van de cd is een re-release uit, met 5 solotracks (twee instrumentals , drie gezongen nummers) gehaald van de langspeelfilm ‘Les Géants’ van de Waalse cineast Bouilli Lanners , en het bonusnummer “The stranger” die de cd ook aanvult. Dylanesque pop …
Ohja , voor wie ‘Eleonore’ nog niet kent … de plaat bevat negen fraai indringende nummers, gedragen door het melancholische stemgeluid van Bram. De klaaglijke keelklanken over de prachtig gearrangeerde, overtuigende songs , bepaald door het akoestisch gitaarspel en de sfeervolle omlijsting van toetsen en synths en een ingehouden, beperkt maar treffend instrumentarium en soundscapes , doen ons wegdromen en bezorgen kippenvel. Klassesongs dus en het vollere geluid zorgt voor diepgang en variatie.
Groots talent met een knipoog naar Devandra Banhart, Thom Yorke, Dylan en Cohen … Een ‘king’ in de groepsnaam waardig , da’s zeker.
De Milow pop staat garant voor gitaarspel en een stempracht , toetsen en drums vullen mooi aan en geven kleur aan de songs, die live intenser en krachtiger durven te klinken. ‘North & South ‘ is een consistent album van innemende, romantische, luchtige en rockende songs , eenvoudig en doeltreffend . In één adem heb je op de recente cd een resem hits, “You & me in the pocket”, “Little in the middle”, “She might she might”, “Never gonna stop” en “Rambo” . Ook staan er enkele uiterst genietbare ‘campfire’ songs op, want hij verloochent de akoestische gitaar niet om melodieus aangrijpende popsongs te spelen, op z’n Low Anthem, Fanfarlo en Elliott Smiths , zoals “Son” , “Move to town” en “The kingdom” . Allemaal heel gemoedelijk materiaal met een maatschappijkritische ondertoon waar nodig!
De jachtige en flitsende sound van de eerste twee fantastische Arctic Monkeys kreeg met de derde cd ‘Humbug’ uit 2009 een knauw met een donkerder, meer gelaagd randje . De nieuwe cd is een typische melodieuze Britpop plaat met een rauw toegankelijk randje, gedragen door een ongeëvenaarde zegzang/wordplay van Alex Turner . Het kwartet toont nog geen spoortje van verval en is eenduidiger met de twaalf songs; af en toe gaat men eens lekker uit de bocht met breaks, stops en tempowisselingen, “Library pictures”, die ons stevig in de tang houdt. ‘Suck it & See’ is een fris, aanstekelijk, dynamisch, energiek en sfeervol plaatje met een rits blijvertjes als “The hellcat spangled shelalala”, “Don’t sit down ‘cause I’ve moved your chair” en de titelsong. De groep ontroert en legt een link naar de ambachtelijke pop van Turner’s The Last Shadow Puppets …’Go & see ‘em’ …
De Engels DJ/sing-songwriter Fin Greenall is een goed bewaard geheim die het DJ bestaan in de koelkast heeft geplaatst en sinds een zestal jaar melodieus minimale, innemende, akoestische popsongs aflevert, gedragen door z’n zachte, nasale, donkere en pastelkleurige stem . De man uit Bristol hielp zelfs nog mee aan het werk van Amy Winehouse.
In het wereldje van de indiefolk sing/songwriters krijgt Fink met de jaren meer respons en de laatste plaat liegt er niet om, ‘Perfect Darkness’ van de charismatische Brit is boeiende luisterpop en klinkt donker en zoet, brengt troost, genegenheid en gemoedsrust, geruststelling. De songs zijn sober ingehouden, of durven forser te bewegen door de broeierige opbouw en een niet storende breder omlijsting Met een knipoog naar Luka Bloom, Dave Eugene Edwards en Bruce Cockburn.
Gevoelig , treffende (akoestisch) gitaargetokkel van een reeks elektrische en akoestische gitaren, live aangevuld met spaarzame drums (Tim Thorton) en diepe bas (Guy Whittaker), soms aangevuld met elektronica/soundscapes .
‘A rich DJ/ a poor sing/songwriter’ die boeiend afwisselend materiaal brengt, luister maar eens de variëteit van “Fear is like fire”, “Yesterday was hard on all of us” , “Wheels” , “Who says”, “Foot in the door” en de titelsong . Zeker de moeite dus!
De return van Primus afgelopen zomer werd hier nog beschreven als Muziek voor Fijnproevers … Virtuositeit en Fun druipen er van af . Inderdaad, het oude materiaal en de enkele nieuwe songs kregen soms nogal uitvoerige en virtuoze behandelingen mee , wat de onbehouwen experimenteerdrift en kunde onderstreept van het trio , want naast de bas-gekte van spil Les Claypool is drummer van het eerste uur Jay Lane er terug bij. Samen met gitarist Larry Lalonde zijn ze een goed op elkaar ingespeeld trio, die naast de tour met een nieuwe plaat na ‘Antipop’ (’99) mee voor de dag komt.
Het is een ingenieuze plaat geworden met intens broeierig, spannend materiaal en kronkelende melodieën. De plaat bevat muzikale hoogstandjes van slepende en rollende baspartijen, en verbluffend is alvast de bas met strijkstok, de staccatogedeeltes en debezwerende, opzwepende drums .
Af en toe sijpelt de toegankelijkheid door als op “Hennepin crawler” , “ Last salmon man”, “Lee van Cleef” en “Hoinfodamin” die refereren aan Primus classics als “Tommy The cat”, “Too many puppies”, “Mr knowitall” “Here come the bastards”, “American life”, “My name is Mud” en “Jerry was a race car driver”. Op die manier heb je al een fijne reeks op een rijtje van een band die over de gehele linie een uitstekende plaat uit heeft . Een werkwijze die alleen Battles hen achterna kan doen …
Uit Zweden maken we kennis met de sing/songschrijfster Annika Norlin . Haar muziek en verhalen horen we in het Engels op twee platen, onder de naam Hello Saferide en in het Zweeds op twee platen als Säkert.
We horen een uitermate gevarieerde plaat die enerzijds Scandinavisch klinkt, maar ook de brug slaat naar toegankelijke, sfeervolle, melancholische pop. Ze integreert diverse stijlen tot een mooi geheel . Op die manier houdt ze het spannend en zijn we overtuigd van nummers als het ingetogen “November” (piano – stem), “Honey” ( die shoewave kenmerkt), het rockende “The lakes we skate on” en een folky “The flu” .
Annika Norlin kan het komende jaar veel teweeg brengen …
Kate Bush - Eind de jaren ’70 tot midden de jaren ’80 stond ze in de picture met cd’s als ‘The kick inside’ (’78), ‘Never for ever‘ (’80) en ‘Hounds of love’ (’85). Volgende singles zijn in het geheugen gegrift: “The man with the child in his eyes”, “Babooshka”, “Army dreamers”, “Running up that hill” en “Cloudbusting”.
Ze koos ervoor gas terug te nemen en bracht dan nog sporadisch een plaat uit, o.m. ‘The Sensual world’ (’89), ‘The red shoes’ (’93); een comeback noteerden we met ‘Aerial’. Ze nam de tijd om te ‘leven ‘ en stond in voor de opvoeding van haar zoontje .
Ze zorgde voor iets speciaals met subtiel uitgewerkt materiaal , de literaire scholing, haar frêle, hemelse zang , de samenhang pop-klassiek en haar op ballet geleeste danspassen hadden een grote invloed op vrouwelijke sing/songwriters als Suzanne Vega, Tori Amos, Björk en Kate Nash .
‘Director’s Cut’ is een herinterpretatie van vier nummers ‘The sensual world’ en zeven nummers van ‘The red shoes’ . Het is een sfeervolle, sensuele plaat met spannende ingetogen folky, trippop en klassieke bewerkingen , die droom- en sprookjesachtig klinken en gedragen worden door haar prachtige zang die neigt vertellend te zijn.
Het eerste deel met o.m. “Flower of the mountain”, “The song of Solomon” en “Lily” komt heel sterk over . De andere songs zijn intens, en ze verbluft nog eens op het eind met “Rubberband girl”.
Boeiende plaat dus, en met ’50 Words for snow’ heeft ze nog iets in haar mars …
Het eigengereide NYse combo Gang Gang Dance van de zangeres Lizzi Bougatsos zijn toe aan de vijfde cd, en hebben electro in hun bezwerende en betoverde psychedelische dancepop op het achterplan verdrongen . Op ‘Eye Contact’ horen we een ontwapende ‘dreamworld’ van langdurende epossen. Invloeden uit alle windstreken en stijlen (psychedelica, pop, wave, progrock, avantgarde , wereldmuziek, dub en Oosterse tribaldance), een elektronisch web van pulserende beats, ambiente soundscapes, trancegerichte, hypnotiserende beats , percussie, trommels en gitaarreverbs vloeien hier moeiteloos in een spacejam samen. Check maar eens de tijdsduur van sommige songs . Opener “Glass jar” verrast alvast elf minuten.
‘Alles kan – alles mag’ om iedereen in de juiste stemming en vibe te brengen . Gang Gang Dance integreert sounds van Ozric Tentacles, The Orb, Orbital, Transglobal underground, Natacha Atlas, African Headcharge, Zion Train en de ‘transcendental’ van Loop Guru, en maakt de brug met de huidige tunes van Flaming Lips, Animal Collective, Yeasayer, The Knife , Tune-Yards en het cabareske van Cocorosie . De etherische zang van Lizzi zweeft door de nummers. Een repeterende , rustgevende, aanstekelijke sound, die durft aan te zwellen in de opbouw en soms kan knallen.
Het zorgt voor een fijn, leuk, aangenaam soms dansbaar geheel.
Kijk Gang Gang Dance biedt positive vibes en energie . “Mindkilla” , “Chinese high” en het afsluitende “Thru & thru” steken er dan nog een tandje bij …. ‘A new dimension’ , Gang Gang Dance opende de ‘gates’ van het universum.
Nederlands 
Français 
