Een onbeschaamd retro plaatje waar het zweet met emmers van af druipt. Deze Amerikaanse bende serveert pure soul, hete funk en opzwepende blues met vette kwinkslagen naar James Brown, J. Geils, Black Keys, Dirtbombs en prille Stones. De gitaren zijn heet en dirty en een swingend blazerskwartet hitst de boel nog meer op. De plaat heet ‘Scandalous’ en is inderdaad schandalig goed, ze ademt gewoon een live gevoel en bruist als een goed getrainde aspro in een glas tequila.
Het is gewoon onmogelijk dat u de benen en de rest van uw al dan niet potente ledematen stil houdt op stampers als “Mustang ranch” en “You been lyin’”. De funk en soul hebben de tijd van hun leven in “Livin’ in the jungle”, “Booty city” en in een supergroovy “Scandalous” en de blues klinkt op zijn vetst in “Messin’” en “Jesus took my hand”.
Als er ergens een podium is in de buurt die deze ophitsende bende wil ontvangen, dan vliegen we daar als de bliksem naar toe. En ’t is toch wel van dat, zeker, op 29/09 in zaal l’Aeronef te Lille. We zijn al weg.
Nadat zijn bandje The Rascals maar niet van de grond kwam maakte Miles Kane met zijn maatje Alex Turner van Arctic Monkeys onder de naam The Last Shadow Puppets het voortreffelijke plaatje ‘The age of the understatement’ dat prompt naar de hoogste regionen van de hitlijsten stootte.
Nu Turner alweer volop ondergedoken is in zijn Arctic Monkeys vond Kane de tijd rijp om The Rascals maar te laten voor wat ze zijn en bokste hij een eerste soloplaat in elkaar.
Het ding gaat zeer aardig en veelbelovend van start met het felle “Come closer”, maar al snel blijkt dat Kane na die blitse start het tempo en niveau niet kan blijven aanhouden. Het ondermeer door StuBru grijsgedraaide “Rearrange” blijven wij een zaag van een song vinden en na ettelijke beluisteringen houden we hardnekkig vast aan onze eerste indruk: foute singlekeuze. Het wordt nadien zelfs nog meliger met slappe kost als “My Fantasy”, “Counting down the days” en als pijnlijk dieptepunt de stroperige smartlap “Take the night from me”.
Pas op de tweede helft van het plaatje worden de meubelen gered met ondermeer het fleurige Britpop deuntje “Quicksand” en het wel zeer Arctic Monkeys-achtige “Inhaler”. En onze kop eraf als “Kingcrawler” geen afleggertje is van ‘The age of understatement’, maar dan wel één van het betere soort waardoor wij ons luidop zouden durven afvragen waarom zo een knappe song die plaat niet heeft gehaald. Ook “Telepathy” is een okselfrisse popsong met fijne sixties gitaartjes en “Better left invisible” rockt dankzij een ‘Cold Turkey’ riff wel echt lekker door.
Speciaal om ons te kloten sluit Kane zijn album af met “Colour of the trap”, alweer een onuitstaanbare draak van een song.
Van een tweeslachtig plaatje gesproken.
Tales From The Pit – A Funtime Records Labelsamples
Een label waar wij het absoluut voor hebben, is het Belgische Funtime Records. FR werd eind jaren negentig opgestart door een aantal mensen van het Funtime magazine. Bedoeling was om (ondermeer financiële) ondersteuning te bieden aan talentvolle punkrock- en hardcorebands van eigen bodem die het moeilijk hadden om een label te vinden. Enkele van de eerste bands die zo steun kregen, waren onder meer Billy Liar, Homer, Circcle en Not That Straight.
Met de jaren groeide Funtime Records uit tot een echte platenmaatschappij en steeg het aantal nieuwe releases navenant. Heel wat nieuwe platen van Funtime Records-bands kwamen op Musiczine al aan bod (waaronder Octopussy’s, Campus en Second Base). Wie wil weten welke fijne bands er nog bij dit onafhankellijke punk- en hardcorelabel zitten, bekijkt best eens deze fijne verzamelaar.
Meer dan 23 groepen passeren de revue en daar zitten heel wat punkpop en punkrock-bands tussen zoals Exit On The Left, Homer, This Is A Standoff, Lost Department, Octopussy’s en Cornflames. Uiteraard komen op deze sampler ook een hele resem prima hardcorebands aan bod waaronder The Maple Room, Campus, Sparkle Of Hope en Musth.
Niet iedere band is zomaar een vakje te stoppen en zo vinden we op dit schijfje ook bands als PN, The Sedan Vault en Killbots.
‘Tales From the Pit’ is zo een knappe verzamelaar en een prachtige kans om de belangrijkste Belgische bands binnen genoemde genres te ontdekken (in zoverre u die nog niet kende natuurlijk).
Belangrijk te vermelden is dat dit een gratis(!) cd is. Veel kans dat u die op een van de festivals al wist te bemachtigen maar voor wie dat nog niet het geval is, lijkt het ons best contact op te nemen met de samensteller van deze verzamelaar (=Johan Quinten, Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. ) of te surfen naar www.funtimerecords.com .
Het geheel is meer dan de som van de verschillende delen, dat spreekwoord kun je perfect toepassen op dit derde album van de Zweden van Gösta Berlings Saga. Deze formatie bestaat uit vier muzikanten (drummer Alexander Skepp, gitarist Einar Baldursson, bassist Gabriel Hermansson en David Ludberg die instond voor de synths en alle andere speciale geluiden) die allen een zeer uiteenlopende muzikale achtergrond en persoonlijkheid hebben. Wie naar ‘Glue Works’ luistert, merkt duidelijk dat er een bijzondere chemie ontstaat wanneer de heren samen aan het componeren slaan.
Gösta Berlings Saga is een moderne instrumentale band die diverse subgenres waaronder avant rock, post rock, minimalisme en progressieve rock in hun muziek tot één prachtige geheel verwerkt.
Op dit album staan er slechts zeven tracks, enkele daarvan zijn zeer lang uitgesponnen maar weten de luisteraar geen enkele seconde te vervelen, integendeel. Vanaf de eerste noot van opener “354” wordt de luisteraar bij zijn nekvel gegrepen en dit blijft zo tot de allerlaatste seconden van “Sorterargatan 1”. Het is niet zo simpel om Gösta Berlings Saga met een bepaalde band te vergelijken, slechts hier en daar horen we een aantal herkeningspunten. Zo start het twaalf minuten durende “Island” als een soort Apocalyptico-nummer om vervolgens een heel andere richting aan te nemen en het lijkt het alsof we naar de Afghan Wighs uit de beginjaren luisteren. “Gliese 58lg” van zijn kant had gerust niet misstaan op Radioheads ‘Kid A’.
Het is echter duidelijk dat deze band een unieke sound heeft en absoluut niet in een vakje is onder te brengen; ‘Glue Works’ is wat ons betreft verplichte kost is voor de muzikale fijnproever!
Black Dub – Daniel Lanois
Black Dub is het laatste project van muzikant en producer Daniel Lanois. Hij heeft voorname albums geproduceerd voor U2, Bob Dylan, Brian Eno en Neil Young. Zeer bekend is zijn productiewerk voor Robbie Robertson. Naast Lanois spelen mee, drummer Brian Blade, die nog met Herbie Hancock speelde, op bas Daryl Johnson en de Belgisch/Amerikaanse Trixie Whitley als uitstekende zangeres.
Beste tracks op dit album zijn “I believe in you”, “Surely”, “Canaan” en de twee typische Lanois instrumentals “Slow Baby” en “Sirens”.
Dit album is geënt aan vele muzikale stijlen, nl. folk, New Orleans jazz, soundscapes, dub en ambient.
Lanois vertelt zelf dat deze muziek diep geworteld zit in de Jamaicaanse dubcultuur. Hij heeft deze muziek geschreven vanuit een soulful dub perspectief.
Betreffende het muzikale begrip indiepop, zijn The Feelies van Glenn Mercer en Bill Million uit NY City één van de meest bepalende. ‘Crazy Rhythmes’ (’80) en ‘The good life’ (’86) waren prachtplaten in het genre en staan in het geheugen gegrift door de twinkelende, onderkoelde en jangly gitaarpop en zweverige (anti) zang. ‘Only life’ (’88) en ‘Time for a witness’ (’91) zijn meer gewoontjes, maar nog steeds fijne platen.
En kijk, twintig jaar later is er een reünie van de band met Stanley Demenski; ‘Here before’ helt naar het oudere werkt over. Een gortdroge sound, een zweverige ondertoon , fijne, subtiele, geraffineerde melodieën en die typisch zeurderige, neuzelende zang zorgen voor een overtuigend album. “Nobody knows” en “Should be gone” geven de maat aan en de rest kent u wel naar het geliefde oud Feelies recept: broeierige en dromerige indiepop, met een licht twinkelende swing of een semi-akoestische gevoelige kwinkslag , die af en toe forser is als op “When you know”, “Time is right” en “Morning comes”.
The Feelies are back – we kunnen er alvast niet omheen en genieten ervan!
Het uit San Francisco afkomstige duo Erik Johnson en Sanae Yamada is toe aan hun tweede cd, die ‘Escape’ opvolgt, die vier songs telde. Johnson maakt nog deel uit van een andere band Wooden Shjips, en laat af en toe ruimte voor zijn project Moon Duo.
Basis op het debuut was een zanderig gitaargeluid, fuzz, psychedelica en hypnotiserende grooves. Op ‘Mazes’ klinkt het geheel meer gedoseerd, krijgen de toetsen een prominente rol en voegt het gitaargeluid er zich aan toe. Ook de soli en de pedaaleffects passen prima in het plaatje en zijn nergens overdreven. De drumcomputer bepaalt het tempo en het ritme is gevarieerder. De 8 repetitief opbouwende songs zijn vitaal en energiek, en kunnen soms lang uitgesponnen zijn als “Seer”, “When you cut” en “Goners”.
Het duo nestelt zich moeiteloos naast een Suicide, Spacemen 3 en zZz. Fijne ontdekking.
Kanye West heeft met de nieuwe cd een brug geslagen tussen hiphop en pop . Want iedereen houdt er wel van, van dit toegankelijk en avontuurlijk, doordacht en eigenwijs album. Een intrigerend en vernuftig in elkaar gestoken cd. Hij had een enorme lijst vrienden die hier aan meewerkten, de ene wat meer op het voorplan, de andere verdrongen als achtergrondkoor . Hij zorgt voor de aaneenrijging van samples en zang, raps en zangrap sluiten mooi het geheel. “Dark fantasy”, “Gorgeous”, “Power”, “All of the lights” en “Runaway” springen al meteen in het oog en tonen meteen aan hoe ingenieus en boeiend de cd klinkt . Klasseplaat
Het Amerikaanse The Cave Singers uit Seattle is al enkele jaren actief en is geëvolueerd van lawaai makers naar een band die dieper gaat … intense en uitbundige neofolk en bezwerende bluegrass, ergens donkere soundscapes toevoegt, een psychedelische zijweg inslaat en die hun afkomst binnen de puike rock’n’roll niet verloochent.
The Cave Singers kenmerken zich als een veelzijdige band die toegankelijk en avontuurlijk zijn. De zang van Pete Quirck doet ergens de korrelige, melancholische en indringende zang van Mike Scott van The Waterboys borrelen. Akoestisch en elektrische gitaren en subtiele, opzwepende drums ondersteunen de sound; een mooie samenzang geeft elan aan het geheel. “Gifts and the raft” en “Swim club” zetten de toon van de charmecd , en het donkere intrigerende “Black leaf” en de rock’n roll van “Falls” onderstrepen en brio de brede muzikale invalshoek van het trio . Overtuigende plaat!
Op een klein jaar tijd is de Deense Agnes Obel groot geworden. Eerst verscheen de EP ‘Riverside’, maar met haar debuut ‘Philharmonics’ komen we totaal in ontroering van haar painospel en stem. Ze wordt regelmatig bijgestaan door een celliste die haar vocaal op gepaste wijze ondersteunt. Haar muziek, hoe subtiel en fijngevoelig ook, brengt ons in andere sferen en heeft een zeker sprookjesgehalte. Intiem, gevoelig en meeslepend.
Sommige liedjes als “Brother sparrow” zijn al lang geschreven en misstaan niet naast het fijngevoelig nieuwe materiaal.
Uiterst genietbaar werk dus, dat de single “Riverside” voorop plaatst en een opmerkelijke cover herbergt, “Close watch” van John Cale, die naakt, puur en oprecht werd gebracht.
We maken een diepe buiging voor deze jonge deerne, die een overtuigend sober en elegant debuut uit heeft.
Na het beluisteren van de nieuwe cd ‘Skins’, hun reünie in 2007 met ‘Three easy pieces’ komen de leuke herinneringen naar boven van het ouder werk ‘Let me come over’ (1992), en ‘Big red letter day’ (93).
Buffalo Tom onder Bill Janovitz, Chris Colbourn en Tom Maginnis uit Boston, blijft om van te houden met hun popgrungy songs, die een melancholische ondertoon hebben en bepaald worden door het gruizige stemgeluid van Janovitz (die nu als makelaar door het leven gaat). Fijn gevarieerde, afwisselende poprock! Natuurlijk ontbreken die hartbrekende songs en de rechttoe – rechtaan songs, meestal van Colbourn, niet.
Nergens gaat de band uit de bocht zen ze leveren op die manier een boeiende plaat af met o.m. “Arise, watch” die de toon zet, het broeierige “She’s not your thing”, het bijtende “Down” en het meeslepende “The big light” . “Don’t forget me” is een duet met Tanya Donelly (waar is tijd van Throwing Muses/Belly).
Niet verrassend, maar een Buffalo Tom die opnieuw een goed plaatje heeft afgeleverd.
Is er nog leven na Oasis van de broers Liam en Noel Gallagher? Zo te horen wel, want de rusteloze Liam heeft met de leden van Oasis, met de nieuwe captain/gitarist Andy Bell aan het roer een wisselende, gevarieerde Britpoprock plaat uit. De cd klinkt niet echt verrassend en er zijn geen wereldhits van de hand van broer Noel te bespeuren.
Een nieuw muzikaal avontuur en hoofdstuk dus, Beady Eye van Liam met het debuut ‘Different gear, Still speeding’, die over een hecht musicerende band beschikt. Toetsen, gitaarslides, elektrische en akoestische gitaren zitten gepast in de song en vullen mooi aan; ook Liam’s stem is wonderwel goed, en minder zeurderiger dan we laatst al horen op de Oasis platen.
De sound kan rocken, opwindend en snedig zijn en er zijn enkele intimistische pareltjes te vinden . “Four letter word”, “The roller”, “Millionnaire”, “Beatles & the Stones” (hoe kan het ook anders!) en “Bring the light” zijn hier de puike rockers en met “For anyone”, “Wigwam”, “The beat goes on” en vooral “Morning son” hebben we de overtuigende sfeervolle ingenomen popsongs.
Toegegeven, geen songschrijverstalent en minder subtiliteit, maar al bij al een goed album. Cheers Liam.
Het Amerikaanse Low graaft met de nieuwe cd ‘C’mon’, vier jaar na de forser klinkende platen ‘Drums and Guns’ (07) en zes jaar na ‘The great destroyer ‘(05), terug naar de wortels van de slowcorepop. Inderdaad , we horen de intrinsieke schoonheid van ‘Things we lost in the fire’ (’01) en de plaat tipt (even) aan het wondermooie ‘The curtain hits the cast’ (96) . Verrassend klinkt het door de jaren misschien niet meer maar deze onthaastingspop is en blijft iets unieks, door de subtiel opbouwende, aanzwellende melodieën, beheerst gespeeld, of de sober gehouden instrumentatie en de warme, mooie stemmen van het echtpaar Alan Sparhawk (zang/gitaar) en Mimi Parker (zang/drums). De ruis, noise van de krachtiger worden melodieën en de elektronica worden dus op het achterplan geplaatst. Spaarzaam komen de elektronicatoetsen van de derde nieuwe man Steve Garrington door. “Nightingale” - songs zoals het in een van de nummers wordt vernoemd, horen we , en met “Nothing but heart” als absoluut hoogtepunt …langzaam, rustig innemende start, om dan op te bouwen naar een prachtige finale van de drie instrumenten.
Lapsteler Nels Cline van Wilco hielp zelfs mee om de dromerige sound nog meer elan te geven.
Low zorgt voor puike songs, en komt – opnieuw - aandraven met een wonderschoon album …Diep inademen… en … uitademen. Zucht …
Als er één band is die niet voor 1 gat te vangen is, dan is het wel Vanth. Deze drie Italianen brengen met ‘Parallel Overdrive’ een eerste ep uit in eigen beheer en lijken nogal wat te twijfelen over de muzikale richting die ze willen uitgaan. Dit mini-album bevat namelijk vijf nummers die zeer sterk afwisselen. Openingsnummer “Move” start als een elektronisch popnummer in de stijl van Shameboy waarna Vanth plots richting industrial rock uitgaat. Vanth gaat in dit nummer lekker up tempo , de lage vocalen zijn zeer meezingbaar en het lijkt alsof we naar een band als HIM beluisteren. Ook “Closed To The World” heeft een strak tempo, bevat verschillende synths en neigt naar stevig rock. “Duality” is de hardste track op het album met een prominente rol voor de gitaren, is net als de eerste twee songs vrij melodieus en best verdienstelijk. ”Come Sweepers Come” is de enige ballad op de plaat en wat ons betreft ook het sterkste nummer. Afgesloten wordt er met “Th3 Music That I N3v3R Had”, een instrumentale song die naast donkere synths ook wat drum’n bas in zich heeft. Afwisseling troef dus maar wat de vijf nummers wel gemeen hebben is een donkere, gothic ondertoon.
‘Parallel Overdrive’ is zo dus een mooi visitekaartje in de zoektocht naar een platenmaatschappij.
Nederlands 
Français 
