Een van de meest invloedrijke straight edge hardcorebands het vorige decennium was ongetwijfeld Have Heart. Opgericht in 2002 werden deze heren uit Massachusetts na een demo en een EP opgepikt door het befaamde Bridge Nine Records. Ze zouden er debuteren met hun eerste full album ‘The Things We Carry’ in 2006 om twee jaar later hun tweede, veelgeprezen schijf ‘Sings To Scream At The Sun’ op de wereld los te laten.
In die jaren wist de band een ongelooflijke fanbase op te bouwen over zowat de hele wereld, Have Heart maakte er trouwens een erezaak van om in alle uithoeken van de planeet op te treden. Hoewel we het niet altijd zo hebben voor de straight edge-beweging binnen de hardcore-scène (en dan vooral het prekerige toontje en de dikwijls intolerante houding tov andere mensen van veel bands ), vonden we Have Heart altijd een positieve uitzondering. De band stond dan wel voor verschillende waarden uit de straight edge maar combineerde dat met een veel ruimere visie en wereldbeeld op verschillende maatschappelijke thema’s.
In 2009 besloot Have Heart er de brui aan te geven, iets waar vele fans nog steeds om rouwen. Hun laatste show vond plaats in hun thuisstad op 17 oktober 2009. Tussen de 1500 en 2000 dolgekke fans waren present, braken (figuurlijk) de hele boel af en zorgden voor een onvergetelijke afscheidsfeest.
Het optreden werd opgenomen met zes verschillende camera’s en de muziek werd live opgenomen door Jay Maas (gitarist van Defeater en daarnaast muziekproducer van diverse bands als Verse, Shipwreck AD, The Felix Culpa, Dead Swans...). Het resultaat van dit alles is deze postume cd en dvd, uitgebracht door Bridge Nine Records.
Hoewel we niet zo’n fan zijn van live albums maken we hier toch graag een uitzondering. De plaat klinkt lekker vet en stevig en je merkt de ongelooflijke wisselwerking tussen de band en de bijna 2000 toeschouwers. We horen maar liefst 21 songs (waarbij knallers als “The Machinist, “Bostons”, “Someting More Than Ink” en fenomenale afsluiter “Watch Me Sink” waarbij het publiek na afloop zo’n 20 minuten de bandnaam blijft scanderen) in sneltempo passeren.
Zanger Patrick Flynn maakt er een erezaak van om iedereen die wil de kans te geven om in zijn micro mee te brullen, voor sommigen misschien een minpunt maar aan de andere kant hoor je zo de bijzondere atmosfeer van een Have Heart-show
Voor wie hardcore een warm hart toedraagt, is deze dubbelaar een absoluut hebbeding. Nog opmerken dat er later dit jaar een DVD en boek verschijnt van Have Heart met als titel ‘We Were Supposed To Stay Young” met daarin een kijk op de hardcore-scène van de 00’s.
Wie op vrijdag 22 april een bezoeker is van het Groezrock-festival in Meerhout, gaat ‘s namiddags best een kijkje nemen op het hoofdpodium, wanneer The Black Pacific er speelt. De band is namelijk het nieuwe muzikale speeltje van Jim Lindberg, de gewezen frontman van Pennywise. The Black Pacific zag midden vorig jaar het levenslicht en bracht eind 2010 deze eerste schijf uit.
Toen Lindberg Pennywise verliet, was het niet echt duidelijk waarom hij dit deed. Na het beluisteren van dit debuutalbum kan z’n vertrek onmogelijk omwille van muzikale meningsverschillen zijn. Deze ‘The Black Pacific’ ligt namelijk perfect in het verlengde van de stijl van Pennywise. Let wel, stellen dat TBP als twee druppels lijkt op Pennywise zou een brug te ver zijn. De muziek van The Black Pacific klinkt een stuk frisser en snediger dan het laatste werk van Pennywise en neigt bij momenten naar melodieuze hardcore. Ook de stem van Lindberg klinkt een stuk beter, afwisselender en experimenteler dan op de platen van z’n vorige band. “When It’s over”, “Living with Ghosts”, “Almost Rising” en “Ruinator” zijn stuk voor stuk knallende punksongs met een zanger die schreeuwt en zingt als in zijn beste dagen.
The Black Pacific heeft met z’n debuut een zeer sterke punkrockplaat gemaakt die blijft boeien tot het einde. Een beetje voorspelbaar ( maar vergeet misschien gewoon de link met Pennywise) maar toch veel beter dan verschillende andere bands in het genre!
Alternatieve rock is gelukkig nog niet dood! Dat is deels te danken aan labels zoals Honest House. Dit Luikse collectief bestaat al sinds 2005 en gaf in die periode kansen aan diverse Belgische bands. De verschillende groepen zul je niet vinden in de hitlijsten of aantreffen op grote podia, maar wel in kleine, zweterige zaaltjes.
Wie de verschillende bands van Honest House wil ontdekken tegen een prikje kan dat nu via deze verzamelaar. Acht bands (Traffico, Taifun, Volt Voice, Casse Brique, Coyote, Foxes in Boxes, El Dinah en Frank Shinobi ) staan elk in voor twee songs.
De meeste groepen wisten ons meer dan te bekoren en zorgen voor een verzamelplaat die absoluut de moeite waard is.
Traffico is een band met duidelijke verwijzingen naar acts als At The Drive in, Fugazi en Minus The Bear.
Taifun zorgt dan weer voor alternatieve rock die zo uit de nineties komt (denk daarbij aan Sonic Youth en My Bloody Valentine) en levert twee aangename songs vol fijne melodieën . Enig minpunt van zowel Taifun als Traffico is de zang die niet echt wereldschokkend is.
Volt Voice van zijn kant is een stuk bruter en ruwer dan de eerste twee groepen. VV maakt zeer nerveuze, afwisselende en chaotische muziek met zenuwslopende gitaren en dito drums en valt verder op door een geschifte zanger die wel iets weg heeft van Mike Patton. Je zou Volt Voice kunnen bestempelen als een kruisbestuiving van Faith No More en Shellac.
Met Casse Brique maakten we al kennis middels debuutplaat ‘Glumour’, een van onze favorieten van 2010. Het Brusselse duo staat garant voor een kwaliteitsvolle pot post math rock met energieke drums en groovy, ritmische (bas-)gitaren.
Coyote is een beetje de vreemde eend in de bijt binnen Honest House want ze serveren instrumentale, fragiele folkrock. Best een fijne afwisseling en rustmoment halfweg deze verzamelaar.
Foxes in Boxes is misschien wel de bekendste act van het label. Ze spelen experimentele indierock en mixen invloeden van verschillende bands door mekaar: het noisy geluid van Sonic Youth, het furieuze van At The Drive in en de structurele mathrock van Battles.
El Dinah is onze favoriet op dit album, het trio componeert zeer directe, geschifte en complexe muziek dat ons doet denken aan Hitsch, Shellac en At The Drive In.
Tenslotte is er nog Frank Shinobi met z’n mathrock vol complexe ritmes en dissonante melodieën. Dit trio doet graag uitschijnen dat ze deel uitmaken van een geheime organisatie en daarbij is de link met de heren van Sedan Vault (en hun laatste fantastische ‘Vanguard’-schijf) is dan niet ver te zoeken.
Chapeau aan Honest House dat zij kansen geven aan deze talentvolle groepen! Wie de verzamelaar wil aanschaffen kan dit voor een spotprijsje op www.mandai.be .
Nog nooit van gehoord, zegt u? Nu ja, de skafans onder jullie zullen ondertussen wel in hun vuistje lachen en het uitschreeuwen van blijdschap want na negen jaar wachten is de skapunklegende Citizen Fish weer helemaal terug van weggeweest.
Citizen Fish is gegroeid als zijproject vanuit Subhumans, een bende herrieschoppers die één van de meest invloedrijke anarchopunkbands aller tijden vormen.
Na jaren intens toeren besloot de groep echter om wat gas terug te nemen en het wat kalmer aan te doen in het leven, maar rust betekent niet dat de idealen in de kast werden gestopt.
Integendeel, want wie vroeger Subhumans aanhaalde, had het meteen ook over een afkeer van alles wat naar de consumptiemaatschappij ruikt en die houding is niet veranderd, een constante die zich mooi manifesteert op ‘Goods’.
Zanger Dick Lucas trekt weer van leer en met gebalde teksten trakteert hij ons op een lading stomende skapunknummers die vol heerlijke blazers staan.
En voor wie nog niet overtuigd is, ‘Goods’ werd uitgebracht op Alternative Tentacles: het label van die andere oerpunker Jello Biafra, wat meteen duidt op klasse!
De meeste mensen zullen het wel nooit weten maar deze Zweedse indieband bestaat reeds twintig jaar en ooit stonden ze aan de wieg van wat insiders wel eens als ‘twee pop’ willen aanduiden.
Neen, we vinden niks uit want ‘twee pop’ bestaat wel degelijk. Deze term beslaat het soort muziek dat best te omschrijven valt als zeemzoete indiepop waarbij gitaartjes van The Smiths mooi verbonden worden met de vederlichte exotica van een Astrud Gilberto. Dit resulteerde vooral in talrijke labeltjes als Sarah Records of het Britse Waaaah!, en vele van deze groepjes moest je in Zweden gaan zoeken net als deze Acid House Kings dus.
Het ‘meesterplan’ van de Zweden bestond er ooit in om elke vijf jaar een plaat op de mensheid los te laten. Voor hun laatste, ‘Music sounds better with you’, hadden ze echter een jaartje langer nodig en ook al klinkt het allemaal mooi is 6 jaar wachten op 30 minuten muziek misschien wel iets van het goede teveel.
Maar niet getreurd, we hebben het hier over pop ‘pur sang’ en naar de normen die in de popwereld gelden mag zo’n nummer niet langer dan 3 minuten duren.
Bij Acid House Kings moet je vooral niet op zoek gaan naar diepzinnigheden want die zijn er niet, dit is gewoon het soort indiepop om op straat je geluk staan uit te juichen. We lijken wel op die verdomde non uit ‘The Sound Of Music’!
De punkrockheren van Screeching Weasel vieren dit jaar hun vijfentwintigjarige bestaan. Deze band kende een nogal woelige geschiedenis: er waren verschillende breaks, evenveel comebacks en onnoemelijk veel personeelswissels. Ben Weasel was eigenlijk de enige constante binnen Screeching Weasel (naast ene Jughead die ook steeds aanwezig was tot de bands reïncarnatie in 2009). Het meest bekende ex-lid zal ongetwijfeld bassist Mike Dirnt van megaband Green Day zijn.
Screeching Weasel staat bekend om z’n zeer melodieuze punkrock in het verlengde van D.O.A, The Ramones, Black Flag en The Dickies. De formatie maakte in totaal 12 studio-albums en wordt door diverse bands (Blink 182, Less Than Jake, Rise Against, Green Day...) als een belangrijke invloed genoemd.
Deze maand wordt er eindelijk nieuw werk verwacht van Ben Weasel en de zijnen, het nieuwe album zal normaal ‘First World Manifesto’ heten. Vóór deze nieuwe schijf uitkomt, vonden Fat Mike en Ben Weasel het blijkbaar nodig om ‘Television City Dream’ uit 1998 opnieuw uit te brengen. Het album werd opnieuw gemixt en gemasterd en er werden vijf bonusnummers aan toegevoegd.
Het resultaat is een zeer fijne punkrockplaat met daarop twintig snelle en vrij korte nummers. Dit plaatje misstaat zeker niet in de collectie van de rechtgeaarde punkrocker en is meer dan een zoethoudertje voor de fans die vol ongeduld wachten op de nieuwe plaat van Screeching Weasel.
De kans dat u reeds eerder gehoord hebt van Striving Vines is eerder klein en dat ligt zeker niet aan u want de roem van deze Deense heren is tot ginder beperkt gebleven.
Wat niet is, kan echter komen en daarom besloot men om hun debuutalbum ‘Can’t win them all’ dat bij de Denen reeds een tijdje uit is van een wereldwijde release te voorzien.
Men opteert dat Britpop nu eenmaal een universeel geluid is, en alhoewel daar veel waarheid in schuilt, is dit geluid anno 2011 een beetje achterhaald is. Ze zullen het wel niet graag horen maar het is nu eenmaal zo dat dagen dat de meeste groepen proberen te klinken als Radiohead ten tijde van ‘Pablo honey’ ondertussen reeds enkele jaren achter de rug liggen.
Als je daar nog eens bijvoegt dat er op deze plaat nooit echt sprake is van enig uitschieter, weet je meteen dat deze ‘Can’t win them all’ niet echt voorbestemd is om in je geheugen te blijven.
Leuk, maar totaal gezichtsloos en tja, je kan nu eenmaal niet alles winnen!
Voor de meeste mensen zal een Kreidler wel altijd een brommertje blijven waarmee onze opa’s en oma’s in de jaren ’70 door de straten fladderden maar muziekliefhebbers kennen Kreidler vooral als de groep die ergens in 1994 te Dusseldorf werd opgericht.
In die tijd stond het begrip Krautrock enkel bekend in de boeken van Julian Cope en was het vaak niet meer dan wat voer voor bejaarde hippies maar Kreidler’s debuut ‘Riva’ gaf wel meteen het startsignaal aan van een boom die het genre nieuw leven, en dus ook terug erkenning, inblies.
Ondertussen is Kreidler een begrip geworden en mochten zij samenwerken met tal van gerenommeerde artiesten als Klaus Dinger van Neu! of The Young Gods.
Deze ‘Tank’ is de opvolger geworden van ‘Mosaik 2014’ , een album dat twee jaar geleden verscheen op Kompakt, ook al hebben ze tegenwoordig een nieuwe thuishaven gevonden op Bureau B, het label dat zich meer en meer lijkt te etaleren als het ultieme Krautrock-label.
Op deze cd hoor je niks nieuws want Kreidler heeft er ondertussen een sport van gemaakt om te gaan klinken als Ralf & Florian, de voorlopers van Kraftwerk.
Repetitieve gitaartjes die zweven op een tapijt van minimale electronische klanken en een bevestiging van wat we reeds langer wisten : samen met To Rocco Rot mag Kreidler zich één van de geldende Krautrockbands van de afgelopen decennia noemen!
www.kreidler.de
www.bureau-b.com
Het heeft nu wel vijf jaar geduurd eer spil Stuart Murdoch z’n Glasglow’s finest band Belle & Sebastian terug bij elkaar kreeg om een nieuwe plaat te maken. Vijftien jaar zijn ze al bezig, die de indiepop een belangvolle push hebben toegediend. Belle & Sebastian staat garant voor een fris, sprankelende, zomers, kleurrijk en sfeervol breekbaar geluid, die iets sprookjesachtig heeft. Pop, folk en rock reiken elkaar moeiteloos de hand in zeemzoeterige, venijnige en puike droomsongs.
Op plaat horen we belangrijke samenwerkingen met Norah Jones (“Little you, ugly Jack, prophet John”) en Carey Mulligan.
We houden deze keer vooral van het rockerige Belle & Sebastian, “I didn’t see it coming”, “I want the world to stop”, “I’m not living in the real world” en de titelsong. “I can see the future” kan zo in een Franse zwart/wit ‘70s film worden gebruikt.
Fijne pop met opnieuw voldoende variaties .…We koesteren met plezier de band …
Cee-Lo Green kennen we van Gnarls Barkley, het duo met Danger Mouse die een paar jaar terug de wereldhit “Crazy” scoorde. De imposante Thomas DeCarlo Calloway, echte naam, heeft al twee soloplaten uit, maar deze derde is een schot in de roos door de ‘boostende’ single “Fuck you”, in de VS doodleuk omgezet tot “Forget you”.
‘The ladykiller” is een gevarieerde plaat geworden, waarbij Cee-Lo Green muzikaal niet omheen James Brown, Sly & The Family Stone, Al Green, Funkadelic, Isaac Hayes en Prince kan; zijn funkende soulpop wordt dan nog gekruid van de hiphop van bands als Outkast en The Roots.
We horen fijne composities die bruisend, sfeervol en smaakvol zijn, zalvende, groovy en afgemeten beats hebben en ondersteund zijn van orkestraties, blazers en vrouwelijke (backing) vocals. Het onderstreept het talent van de flamboyante zanger en het freewheelen binnen deze stijl.
De muziek is uiterst aangenaam, vrolijk, lekker genietbaar en doet ons wegdromen, o.m. op “Wildflower”, “Bodies”, “Satisfied”, “It’s ok” en “No one’s is gonna love you” . Op “Fool for you” helpt Philip Bailey mee. Hij deed zelfs beroep op ons eigen Selah Sue met de song “Please”, die niet op deze release staat, maar op het debuut van Selah Sue zelf. Of hij linkt evan aan Solomon Burke zoals op het gospelgetinte “Old fashioned”.
Er valt hier dus heel wat te beleven en singlemateriaal te rapen. De trippende en sfeervolle songs krijgen live een sprankelend, feestelijk karakter.
Productioneel kwamen hier verschillende mensen aankloppen als Salaam Remi, Chad Hugo en Jack Splash.
De ‘ladykiller’ won alvast veel romantische zieltjes, die op z’n warm dampende funksoulpop graag eens de beentjes spreiden. Hij slaagt erin menig vrouwenhartjes te veroveren … De Kilo!
Magnetic Man is het supertrio Benga, Skream en Artwork die aan de wieg van de dubstep stonden, een genre gegroeid uit de drum’n’bass en die sinds een paar jaar de dansvloer verovert. De elektronische muziekstroming uit de UK kenmerkt zich door diepe bassline grooves, repetitieve, opzwepende ritmes en een hoog, energiek tempo. Het trio heeft hun debuut een mainstream karakter gegeven, waarbij hun clubdance door de soundscapes gematigder klinkt.
Ze deden ook beroep op enkele gastzangers om de plaat boeiend en gevarieerd te houden. “Fire” en “I need air” zijn al meteen instant klassiekers met Ms Dynamite en Angela Hunte. Maar ook “Perfect stranger” met Katy B en het dromerige “Boiling water” met Sam Franke moeten niet onderdoen . Op het eind horen we nog “Getting nowhere” die de soul van John Legend wat laten doorsijpelen in die brede elektronische waaier.
Voor de rest is het genieten van deze dubstepsound die ‘crossovert’ en flirt met andere stijlen, die durft harder, faster te gaan maar ook omringd wordt met zalvende beats. Het broeierige “Box of ghosts” en “The bug”, met vocoder, plaatst zich door de trancegerichte en slepende beats in de kijker .
Magnetic Man geeft de dubstep een toegankelijker karakter met dit debuut en kan een breder publiek bereiken.
De 24 jarige Brit Sam Duckworth gooit op z’n platen heel wat muzikale ideeën en richtingen te grabbel. Een rijkdom die heel wat invloeden samenbrengt van o.m. Sunny day real estate, The Shins, Death cab for cutie en de sing/songwriting van Elliott Smith en Bright eyes.
De derde cd voelt rijk geschakeerd aan, maar is z’n geheel gematigder. Naast de emotievolle songwriting stijl horen we een amalgaan van Britpop, electro, poprock, jazz, indiefolk, drum’n’bass en world, die een pak pareltjes opleveren. Broeierige songs met een groove als “Collapsing cities”, “Nightlife”, “All falls down”, “Stitch by stitch” en “The uprising”. En hij houdt ons bij het nekvel bij de ingetogen “Hand me downs”, opener van de plaat, en “Where will you stand”.
Duckworth beheerst het allemaal goed en heeft op die manier een consistente, evenwichtige derde plaat uit .
Door de jaren is Ozark Henry, het alter ego van Piet Goddaer uit Kortrijk, het klankbord van sfeervolle, dromerige, melancholische pop met orkestraties, doorspekt met een vleugje electro, trippop en jazz, gedragen door mans warme, innemende en heldere stem.
De sing/songwriter is een bezige bij, want hij neemt nog deel aan allerlei projecten …15 jaar muzikale geschiedenis schrijven we …
Na een rondreis in Scandinavië, intussen papa geworden en een labelswitch klinkt Goddaer terug muzikaal fris. ‘Hvelreki’ is de bundeling van de indrukken en ervaringen en staat voor een IJslandse gelukwens van “moge een walvis aanspoelen op jouw strand” . De geluidskunst van soundscapes horen we alvast op de nieuwe plaat in radiovriendelijke, cleane, gelaagde, gevoelige en innemende songs. ‘On the road’ lovesongs die een prachtig Noorderlicht laten zien. Hij maakte een keuze van elf afwisselende songs uit wel 50 tracks die toegankelijke poprock bevatten zonder echt naar bombast te ruiken.
Hij had een nieuwe begeleidingsband achter zich, van de Brit School Of Performing Arts & Technology, die de basis vormen van het poprock geluid. De piano, de sfeervolle synths en de soundscapes maken de sound breder, kleurrijker, emotievoller en gevoeliger. ‘Hvelreki’ biedt heel wat variaties dus van o.m. mijmerend, wegdromend materiaal als “Out of this world”, “This one’s for you”, de groove van “Eventide”, de slepende, broeierige opbouw van “Yours & yours only”, “See the lions” en de titelsong, de directe, vaardige, puntige benadering van “Air & fire” en “It’s in the air tonight” of de ingetogenheid van “Godspeed”.
Ozark Henry leunt nauw aan de aanpak van Jonsi, qua sfeer en tempo en draagt de M van muziek op de juiste plaats …
In 2009 waren we al onder de indruk van het debuut ‘Checkmate savage’ van het Schotse The Phantom Band. Ze brachten onderhoudende spannende songs, die slalomden tussen rootsrock, postrock, psychedelica en pop en hadden een bezwerende groove. Een boeiende geluidscollage en op de opvolger is het niet beter .
The Phantom Band biedt een dromerige klankkleur, dompelen hun materiaal in een bezwerende groove en zorgen voor repetitieve, aanstekelijke soms ophitsende ritmes en geven er een avontuurlijke draai aan. “The none of one”, “Mr National” en “Into the corn” intrigeren door de broeierige opbouw. De groep refereert op de langere nummers aan Battles, heeft iets mee van de Swans stijl en de zang van Rick Anthony doet denken aan Gerard Whelan van het vroegere onvolprezen An Emotional Fish. Ook de intieme songs als “Come away in the dark” en het afsluitende “Goodnight arrow” overtuigen voldoende en benaderen een indiefolky style.
The Phantom Band heeft alle kwaliteiten om door te breken, maar beschikt nog niet over de toegankelijkheid om te prikkelen voor een breder publiek. Intussen genieten we maar van het fijne materiaal …
Nederlands 
Français 
