Vuist in de lucht – Trillingen over het lichaam – Ogen dicht - Hoofdschudden … Huiver alvast maar op de full cd ‘Master’, die de EP ‘Articificial sacrificial darkness in the temple of the damned’ opvolgt van het Gentse trio Drums are for parades. Een energiek apocalyptisch geluid, donker, dreigend, rauw en snoeihard, waarin ruimte is voor intrigerende melodieuze stukken, flarden klassieke muziek en saxofoonstukken.
Het noisecollectief klinkt inderdaad wel gelaagder en verfijnder en gaat iets breder te werk tussen de zware gitaren en psychedelica. Zwaar en hard blijft het weliswaar om hun kwaadheid, frustratie en agitatie te uiten; een opgefokte, gejaagde frisse sound die diverse tempowisselingen ondergaat. Centraal staan de gortdroge drums, de diep dreunende basses en spannende (soms elektronische aandoende) gitaarriffs, soms ondersteund door een vervaarlijke zang en screamo’s.
Het trio grijpt terug naar Black Sabbath, refereert aan de metal van Channel Zero en Mastodon en verankert met de ‘90s van Helmet en Therapy?.
Ze vermorzelen stoner, noise, crossover en diverse hard- en grindcore sounds door de molen. Ze worden op handen gedragen door Chris Goss, en een samenwerking zit in het verschiet. Intussen deed Howie Weinberg z’n best om het DAFP geluid zo goed mogelijk te ‘masteren’. Een dik OK resultaat, luister maar eens naar songs als “The law”, “I’m not who you think we are”, “Boy was in the death room” en “Opium den idiot check”! Dan weet U waarom we de plaat in die eerste zin schreven …
Een erg goed op elkaar ingespeelde band en een sing/songschrijverduo ‘pur sang’ zijn Spencer Kruger en Dan Boeckner. Na de platen ‘Apologies to the Queen Mary (‘05) en ‘At Mount Zoomer (‘08) staat Wolf Parade opnieuw garant voor compacte, potige, directe, maar ook emotievol gevoelige, sfeervolle, dromerige ‘alternative’ indierock; de puike afwisseling van krachtig snedig en intens broeierig materiaal, de intrigerende opbouw, de heerlijke tempowisselingen, en de afwisselende vocals en vloeiende samenzang, zorgen voor een boeiende, overtuigende plaat. Aangelegd met een psychedelische synthtoets is het allemaal wel toegankelijk en past alles wel perfect in elkaar. Ze worden in één adem genoemd met bands als Broken Social Scene, Postal Service, Fiery Furnaces, Built To Spill, Arcade Fire en halen ‘70s Television invloeden aan.
De eerste songs “Cloud shadow on the mountain”, “Palm road” en “What did my lover say” zijn ongelofelijk sterk door het gejaagde ritme. Dan zakt het tempo wat en zoekt de band in de nummers wat hun eigen weg; Er best mee weg is het uitgesponnen, avontuurlijke, meeslepende “In the direction of the moon”. Songs als “Little golden age”, “Ghost pressure” en “Yulia”, door Boeckner geschreven, zijn grootser en breder van opzet. Ze zijn minder emotievol en hangen minder aan de ribben dan het fors krachtige, energieke materiaal. Maar al de ingrediënten samen horen we nog eens op het schitterend uitgewerkte “Pobody’s perfect”.
Wolf Parade laat ruimte voor de instrumentatie en houdt de subtiliteit onder controle. Sterke plaat!
Het charismatische Fanfarlo, thuisbasis Londen, roots in Zweden, brengt smaakvolle, dromerige en fris speelse indiefolkpop. De plaat was al een tijdje uit en met de single “Harold T Wilkins, or how to wait for a very long time” wist Simon Balthazar en zijn bende meer airplay te verkrijgen. En terecht, de groep balanceert ergens tussen Arcade Fire, de Zuiderse americana van Calexico en de Balkanpop van Beirut. Zonder ook maar over te hellen in bombast in een druk instrumentarium speelt het collectief hun beheerste en pakkende songs. Het geheel van violen, trompetten, accordeons, mandoline, zingende zaag en melodica’s zorgen voor een fijne sfeervolle opbouw. Een subtiel elegant geluid in het uitgekiende materiaal, dat elan en kleur geeft en een gevoel creëert tussen uitbundigheid en dramatiek. Balthazar is een fervente literatuur verslinder, houdt van markante historische figuren en heeft een voorliefde voor meren. Zijn zang hangt ergens tussen Finn Andrews van The Veils en Alec Ounsworth van CYHSY. Een heerlijk geluid dus, luister maar eens naar “I’m a pilot”, “Ghosts”, “Luna” en het lang uitgesponnen “Comets”; de tempowisselingen live brengt hen zelfs richting Mumford & Sons. Sterk debuut!
Zo’n elf jaar geleden besloot de Amerikaan Dean Wells om in navolging van zijn idolen Guided By Voices om zelf de gitaar ter hand te nemen en muziek te componeren. Op zich is dat niet zo’n wereldschokkend feit want het aantal uitgebrachte cd’s in eigen beheer zijn ondertussen ontelbaar geworden. De ene blijft muziek voor zijn buur of kat maken, terwijl er ook bij zijn die uit het net gevist worden zoals deze Dean bijvoorbeeld.
Hij werd meteen opgepikt door één van de betere indielabels, Rainbow Quartz, en hij zorgde er al gauw voor dat het eenmansproject een volwaardige band werd. ‘Revelation skirts’ is het resultaat van dit alles en ook al is zijn Amerikaanse collegerock niet slecht, valt het ook niet echt op en verdwijnt het zo met de grijze massa. Aangenaam plaatje dat wel, maar we kunnen er zo honderden bedenken!
Vreemd hoe sommige mensen toch in het verleden kunnen leven. Ieder zijn meug natuurlijk maar het is onmogelijk om de muziek van The Bees ook maar met iets te vergelijken dat van recente makelij is. Akkoord, Fleet Foxes zijn zeker een optie maar ook zij hebben meerdere roots in het verleden.
Hier op het Europese vasteland zijn The Bees weliswaar wat minder bekend maar deze psychedelische folkbende uit Isle Of Wight kon met hun derde album een heleboel Engelse perslui en muziekliefhebbers overtuigen met hun voorganger ‘Octopus’.
De nieuwe ‘Every step’s a yes’ is niet meer dan een logisch vervolg en het moet je geenszins verwonderen dat referenties Tim Buckley, Nick Drake, Simon & Garfunkel of Pink Floyd geworden zijn. Misschien had Dylan The Bees niet in gedachten toen hij ooit zong dat de tijden veranderen…
Groepen die veel hooi op hun vork nemen durven wel eens op hun bek te gaan waardoor een cd waaraan maanden (om niet te zeggen jaren bij sommige) gesleuteld werd, wel eens de mist kan in gaan gewoonweg omdat het onverkoopbaar blijkt te zijn.
Hot Panda uit Edmonton (dat ligt ergens in Canada) is ook zo’n groepje maar toch zijn ze er wonderwel in geslaagd om ingrediënten die op het eerste zicht niet te combineren vallen, om te buigen tot een mooi geheel. Diversiteit heeft steeds in hun bloed gezeten want de pers kon eigenlijk ook al geen weg met voorganger ‘Volcano…bloody volcano’.
De opvolger resideert zowel in de jaren ’60 (surfmuziek, psychedelica, garagerock, gewone 50’s rock ’n roll) als in meer stevige gitaarwerk van groepen als Flaming Lips en Sonic Youth tot een polka!
De eigenzinnige, psychedelische aanpak maakt misschien van deze cd iets moeilijk verteerbaars maar wie zich de moeite troost om dit werkje te onderwerpen aan meerdere luisterbeurten zal al gauw merken dat hier kwaliteit achter schuilt.
Met de overdaad aan folk-rock groepjes kan je tegenwoordig een weg plaveien van hier tot in Vladivostok, dus wordt het voor vele bandjes al wat moeilijker om zich in dat genre van de middelmaat te onderscheiden. Megafaun probeert het op dit mini cd’tje (zes tracks maar) door een wat experimentele toets te geven aan hun liedjes, wat aardig lukt in “Eagle”, een eerder luie song met relaxe jazz tintjes.
Met “Comprovisation for Connor Pass”, een extreem lang mokkel van 12 minuten, slaat de experimenteerdrift pas echt op hol, jazz gaat met kamermuziek op stap, Zappa komt even goeiedag zeggen bij Lift To Experience, The Dirty Three duikt het bed in met A Silver Mt. Zion.
Op de overige songs horen we een overwegend rustige en folky sound, beetje Neil Young, beetje Byrds. Allemaal vrij aardig doch niet wereldschokkend.
Middelmaat is dus niet echt overstegen, maar toch een onderhoudend plaatje.
Voor bluesrock van dertien in een dozijn, moet je bij P-A-U-L zijn. Flauwe woordspeling voor flauw plaatje.
‘Gunshot Lullaby’ van deze bluesrocker (volledige naam Paul Lamb) loopt over van de clichés en macho gitaren. Naar boeiende songs is het echter vergeefs zoeken.
Hier is een publiek voor, een artiest als Joe Bonamassa bijvoorbeeld verkoopt ook massa’s platen en trekt volle zalen. Dus als u houdt van dit soort voorspelbare rock en zich echt geroepen voelt mag u hier van ons best naar luisteren, u zal zelfs niet ontgoocheld zijn want dit werkt niet eens op de zenuwen. Probleem is dat het gewoon aan ons passeert zonder dat we enige zweem van opwinding voelen (of toch misschien een klein beetje, want net op het moment dat we het plaatje willen klasseren op een plaatsje waar we het nooit meer zullen bovenhalen, stoten we op een vrij funky en aangename slotsong “Behind the Brothel”, zowaar een lichtpuntje maar veel te laat om een buis te vermijden.
De sterkte van de in Nederland gevestigde Ier John Carrie zit duidelijk in zijn knappe stem die wel eens in de buurt van The Veils en Starsailor rond hangt. Op “Heal the scrapes” zou je zo zweren Eddie Vedder te horen, deze heerlijke song lijkt te zijn weggelopen uit de ‘Into The Wild’ soundtrack. De muziek van Carrie en zijn begeleidingsband Moor Green leunt verder aan tegen I Am Kloot, Tom Mc Rae en Damien Rice. Zalvende folk dus, met een indie randje, die bij momenten wonderlijk mooi klinkt.
Heel knappe dingen staan er op dit album, zoals opener “Clearing air” en “Leaving now” of het lekkere up tempo nummer “Past the point’.
Het is overwegend akoestische en dromerige muziek die rustig en op een aangenaam drafje voorbij peddelt. Het moet niet altijd zwaar op de maag liggen.
Een ouderwetse pot rock-n-roll in het verlengde van grootheden als Jerry Lee Lewis, Chuck Berry en Little Richard, een scheutje punkrock a la The Stooges en een kleine scheutje Motorhead: dit zijn de ingrediënten van ‘Burning Your House Down’, de nieuwe plaat van The Jim Jones Revue. Misschien denk je wel dat deze muziek ergens midden jaren zestig geschreven werd maar vergis je niet: deze rock-n’roll komt rechtstreeks uit het jaar 2010. Alle songs klinken rauw, explosief en lekker gedreven en klokken bijna allemaal af aan drie minuten.
Nummers als “Foghorn”, “Burning Your House Down”, “Dishonest John”, “Elemented” en Stop The People” rock-n-rollen als de beesten en maken het onmogelijk om bewegingsloos te blijven. Jack White en Noel Gallagher zijn al fan, we schatten dat ook jij gauw overstag gaat!
En wij die dachten dat Italianen zo rock’n’roll waren als palingen op laag water. Kijk eens, er wordt hier een zompig rockend plaatje binnengegooid uit Palermo, een stadje die we niet meteen associëren met een bruisende rock scene, eerder met een paar louche maffia figuren in dure boss kostuums die elkaar voortdurend de kop afschieten.
Waines is een basloos trio en houdt het liever strak en niet al te veel opgekuist. Een vette blues ondertoon en vooral een onstuimige slide gitaar houden het spannend en fel. Dezelfde opwinding van Blackbox Revelation wordt veroorzaakt. Ook vuile Stones, White Stripes en Band Of Skulls gluren mee van achter het hoekje. Maar deze gretige Italianen hebben niet zomaar afgekeken van hun buitenlandse voorbeelden. Ze hebben wel degelijk een eigen rauwe sound gecreëerd en een album met poten en oren gemaakt, met genoeg spitse songs en de nodige variatie om ons bij de les te houden.
Heel leuke en smerige bewerking trouwens van Soulwax hun “NY Excuse”.
Misschien wel de meest belovende alternatieve rockband van het moment is Young Guns. Dit vijftal uit de UK wist zich in Europa de voorbije jaren een ongelooflijke live-reputatie bijeen te spelen. Ze werden in 2009 door het befaamde blad Kerrang! Magazine uitgeroepen tot ‘best new band’ en ‘best British newcomer’. Bovendien speelde Young Guns in het voorprogramma van Lostprophets, Taken Back Sunday en zelfs van Bon Jovi en momenteel tourt de band met Danko Jones.
Na de EP ‘Mirrors’ is er eindelijk hun officiële debuutalbum ‘All Our Kings Are Dead” en we kunnen stellen dat de heren de hoge verwachtingen moeiteloos inlossen. Twaalf songs lang horen we een heerlijke combinatie van posthardcore, poppunk, stadionrock en pop die steunt op aanstekelijke refreinen en breakdowns. Zanger Gustav Woods heeft trouwens een veel betere stem dan de meeste zangers van alle Britse punkbandjes die de stap naar de rest van Europa willen zetten.
‘All Our Kings Are Dead’ start geweldig met “Sons of Apathy” en “Crystal Clear”, beide nummers zijn qua opbouw identiek en tonen hoe de band het beste combineert van verschillende genres: heerlijke poppunkriffs met daaronder een metalachtige ondertoon, een fijn refrein en meerstemmige vocalen.
Volgende hoogtepunten zijn het honingzoete “Weight Of The World” dat je na twee keer gegarandeerd meezingt en “D.O.A”, misschien wel het meest pittige nummer op dit album. Nog een klassenummer is het zeer herkenbare “Winter Kiss” dat enkele maanden geleden gratis als single werd verspreid en waarbij een piano manifest op de voorgrond treedt. Eigenlijk treffen alle nummers doel en houdt Young Guns de hele plaat een zeer hoge kwaliteit aan. Deze band gaat een zeer mooie toekomst tegemoet!
Info www.myspace.com/youngguns
Binnen het rijtje van de dames van 2009 Duffy, Ellie Goulding, Little Boots, La Roux, Florence Welsch en Kesha en de opkomende ladies Caro Emerald, Eliza Doolittle en Rox, kunnen we niet omheen Marina Diamandis. De 24 jarige half Welshe, half Griekse schiet de hoogte in met het debuut ‘The family jewels’, frisse, zwierige hitparade en balladpop, voorzien van een stevige scheut elektronica, bombast, galm en kitsch, en die een mate van theatraliteit en dramatiek uitstralen.
We horen een vaardige, meeslepende en sfeervolle sound van de mooi ogende, jonge Diamandis, die over een expressieve stem beschikt. Het regent maar invloeden aan het adres van Marina, als het beluisteren van de cd erop zit … ze kijkt op naar artiesten als Gwen Stefani, Britney Spears, Kate Perry en de gadgets van Lilly Allen en Lady Gaga. Op een speels enthousiaste wijze verwerkt ze er invloeden van. Maar ook de intimiteit van een Regina Spektor en Heather Nova, de wave van Toni Halliday van het oude Curve, Catherine Ringer van Les Rita Mitsouko en Natasha Khan van Bat For Lashes flitsen ons door het hoofd. Ze moeten uiteindelijk niks onderdoen aan haar (eigen) geluid.
We onthouden alvast de frisse speelsheid van “Mowgli’s road”, “Hollywood” en “Guilty”. Ook het handvol nummers met een spannende opbouw en de sing/songwritersongs tonen aan dat ze veel in haar mars heeft. De spontaan joviale jonge dame is een grootse popdiva-in-wording …
Het Londese Klaxons lag een drietal jaar terug aan de wieg van de nu-rave, elektronische dansmuziek met rock, het Britse antwoord en een uitloper van de Amerikaanse punkfunkstyle. Samen met bands als Hot Chip, Late of the pier, Does it offend you, yeah en Kasabian maakten ze een sterk debuut. Maar buiten Kasabian en Hot Chip zijn vele van die opkomende bandjes al bijna ten onder of ze moeten muzikale variaties brengen om het éven boeiend, fris, opwindend, aanstekelijk en dansbaar te houden.
‘Myths of the near future’ is gegrift in het geheugen met huppelende songs als “Golden skans”, “Magick” en “Two receivers”. Vóór deze plaat verscheen, hebben ze de vorige moeten schrappen als ‘te experimenteel’. De nieuwe plaat nam wel een andere wending aan … een fors krachtige gitaarsound met elektronica, die onderhuids kleur geeft aan het dynamisch rockende trio.Luister maar eens naar “Valley of the calm trees”, “Flashover” of de titelsong van de tweede cd. Minder nu rave, toeters en bellen , bezwerende zalvende en hitsende elektronica en popgehalte. Songs als “Echoes”, “The same space”, “Vanusla”, “Twin flames” en “Future memories” slaan de vroegere richting in.
Vier producers werkten aan de plaat, een beetje teveel van het goede om aan het opzienbarende debuut te tippen. De songs halen een goede middelmaat, maar beklijven en werken net onvoldoende en gevat op de dansspieren …
Nederlands 
Français 
