Wim Guillemyn was van 2020 tot 2023 bassist en (mede) componist bij de verrezen postpunkband Sygo Cries. Na twee knappe EP-releases trekt Wim daar nu de deur achter zich dicht en dat is misschien al de verklaring voor de titel van de eerste digitale single en de bandnaam van zijn nieuwe project In Search For Embers. Na een ontgoocheling zoekt hij naar de gloeiende kooltjes van het vuur in de hoop dat dat bijna uitgebluste vuurtje opnieuw kan groeien tot een indrukwekkend, hoog oplaaiend (muzikaal) vuur.
Voor de vocalen deed Wim met In Search For Embers een beroep op EmRa, de zanger van sensitive rockband The Other Intern, waar Guillemyn wel nog steeds deel van uitmaakt. De gesproken lyrics komen binnen als een persoonlijke boodschap. Niet echt dreigend, maar met een moeilijk te duiden ongemakkelijk gevoel. De woorden lijken geboren uit Wim’s persoonlijke ontgoocheling, maar universeel te interpreteren door elke luisteraar naar zowat elke ontgoocheling in interpersoonlijk contact.
Muzikaal missen we hier de volle, diepe, glooiende baslijnen die zo herkenbaar zijn voor Guillemyn. We moeten het stellen met zuinig, ingetogen repetitief gitaargetokkel en wat piano/synth. Pas helemaal op het einde valt zachtjes/op de achtergrond een drumcomputer in. Had die drumcomputer eerder ingevallen en prominenter aanwezig geweest in de sound, dan had die dit nummer naar de ‘oude’ Anne Clark-sound/aanpak (of de nieuwere Nel & J.P) kunnen trekken. Dat zou makkelijker meer fans over de streep getrokken hebben, maar vermoedelijk is “Desillusions” vooral een boodschap die er eerst eens uit moest. Samengevat is dit een sintel die we met plezier helpen aanblazen.
De komende maanden zal In Search For Embers nog meer nummers lossen die later op het album ‘Fragments Of The Innerspace’ zullen gebundeld worden. Dat album is inmiddels zo goed als klaar. Enkel enkele tracks moeten nog ingezongen worden. Er wordt met verschillende vocalisten gewerkt. Het project is voorlopig een studioproject. Enkel bij de release van het album zal er éénmalig een toonmoment (geen ‘echt’ concert) zijn, waar de songs met videoclips getoond zullen worden.
https://insearchforembers.bandcamp.com/track/desillusion-feat-emra-on-vocals
Yvan Guilini is een stukje erfgoed van de Belgische popgeschiedenis. In 1977 scoorde hij een Europese hit met het instrumentale synth-nummer “Winter Memories”. Wie ouder is dan 40 en dat nummer vindt op YouTube, zal het vast ook meteen herkennen. Toen dergelijke instrumentale synth-muziek minder populair werd, vervaagde ook de sterrenstatus van Guilini beetje bij beetje.
Sinds 2020 werkt de nu 77-jarige Guilini aan een comeback. Zijn dochter Carolina – die in de jaren ’90 succes oogstte als manager, producer en platenbaas van onder meer Def Dames Dope – heeft van Yvan eindelijk een dancetrack gekregen en die brengt ze nu uit op haar opnieuw gelanceerde dance-label Game Records.
Op “Fata Morgana” krijgen we een catchy synth-melodie met wat Spaanse gitaar en dance beats. Op zich niets mis mee, maar de aanpak van de beats had wat indrukwekkender gemogen door er misschien een externe producer/remixer bij te halen. Nu is dit heel brave, ietwat gedateerde dance die maar moeilijk kan overtuigen. We hebben veel respect voor een gevestigde waarde die op die leeftijd nog zijn grenzen wil/durft te verleggen, maar deze single is misschien niet het slotakkoord waarop de Belpop-fanaten zaten te wachten.
Elektro/Dance
Fata Morgana -single-
Yvan Guilini
Het levensverhaal van Alice Cooper is intussen genoegzaam bekend. Het moet gezegd zijn dat na de comeback van Alice met ‘Trash’ de artiest nog maar zelden ontgoocheld heeft. Steevast komt hij met degelijk tot geweldige albums voor de dag. Zoals bijvoorbeeld ‘Brutal Planet’ of ‘Paranormal’. Ook live staat deze zeventiger er nog steeds. Eveneens met zijn andere band The Hollywood Vampires waar onder andere acteur Johny Depp in meespeelt.
Het nieuwste album is terug, hoe kan het ook anders, een concept album geworden. Een album dat verhalen over het tour-leven vertelt. Dit met een nodige dosis humor in. Voor de productie van dit album werkte Cooper opnieuw samen met Bob Erzin. Op dat vlak dus geen verrassingen. Voor het maken en ontwikkelen van de songs werkte hij dit keer samen met zijn live band. Hij wilde dat de band zo strak op plaat was zoals ze ook live op het podium zijn.
Er wordt geopend met de sterke song en eveneens single: “I’m Alice”. De sound op dit album is eerder vintage met vooral de sound van de meer rock albums uit zijn oeuvre. Dit dan gestoeld op moderne opnamemethodes waardoor het allemaal snedig en melodieus klinkt. “Welcome To The Show” en “All Over The World” zijn daar een goed voorbeeld van. Op “Dead Don’t Dance” gaat hij de donkere toer op en wordt de tekst ondersteund door enkele van de zwaardere riffs. Die riffs zijn soms gegoten in Led Zeppelin sausje maar dan in een conventionelere song gestoken. Zoals op bv “White Line Frankenstein”. “Rules Of The Road” heeft een plezant bluesy/rock ‘n roll groove.
Het album biedt op die manier voldoende afwisseling om het boeiend te houden. Ook de moeite is “Road Rats Forever”. “Baby Please Don’t Go” is de eerste ballad die we tegenkomen op deze voor de rest uptempo-plaat. “100 More Miles” is een goed half traag opgebouwde song geworden. Om af te sluiten met “Magic Bus” wordt er nog eens stevig gerockt.
Alice Coopers keuze om alles in de studio met de live band op te nemen is geslaagd: het klinkt heel homogeen en op elkaar ingespeeld. Voeg er de moderne vintage sound bij en enkele sterke composities en we kunnen terug van een geslaagd album spreken. Vooral de opbouw en de volgorde van de tracks maken dat het album een beetje als een live show klinkt. Het is ook mogelijk om er de blu ray bij te kopen met daarop het live optreden op Hellfest 2022. Voor de rest verkrijgbaar in alle mogelijke formaten, smaken en kleuren.
Metal/Glam Rock
Road
Alice Cooper
![[Pias40]](/media/k2/items/cache/f6bde3e21ffa25a6314dc547730bab47_S.jpg?t=20230817_134939)
In de serie [PIAS40] brengt het label ook een 12Inch op vinyl van The Neon Judgement uit. Dit omdat de band indertijd een pioneer was op vlak van EBM, Industrial en electro. De 12’’ bevat vijf tracks.
Er wordt geopend met “Chinese Black” uit 1987 die op de EP ‘A Man Ain’t No Man When A Man Ain’t no Horse, Man’ stond. Een titel dat waarschijnlijk geen idee van de platenmaatschappij was en hen de wenkbrauwen vermoedelijk deed fronsen. “Chinese Black” was geen single maar wel heel erg geliefd bij de fans en veel gedraaid op fuiven. Ik was er indertijd weg van. Het klonk donker, wat theatraal en toch catchy.
“Miss Brown” uit datzelfde jaar was het nummer waarmee ik de band heb ontdekt. Deze single heb ik toch grijsgedraaid. Omdat de gitaar hier wat duidelijker aanwezig was bleef dit nummer bij mij hangen (ik was toen een gitaarfreak en luisterde naar de Ramones, Sonic Youth etc) en ontdekte ik niet alleen de band maar ook de muziek die meer op elektro was gebaseerd: Depeche Mode, Yazoo, Human League…
Van ”Tomorrow in the Papers” trok in eerste instantie vooral de tekst mij aan. Een aanklacht tegen de media waar ze je erop wezen dat ze niet alleen een senator kunnen maken of breken maar in feite ook jouzelf. Toen was het nog maar 1985 en kijk waar we nu staan op dat vlak.
“Awful Day” heeft ook die blauwdruk van een Neon Judgement track: donker, catchy, een beetje onheilspellend. Op het eerste gehoor denk je een eenvoudige track maar hij is heel clever en gelaagd opgebouwd. Het resultaat is o zo doeltreffend.
“Tv Treated” werd zowel in 1982 als 1989 een single en is voor de band denk ik het nummer waarmee ze het meest veréénzelvigd worden. Het stond eveneens op de EP van ‘Awful Days’ in een nieuwe versie.
Fans gaan dit blindelings kopen en voor de mensen die hen willen ontdekken is dit een heel schone selectie om mee te beginnen.
EBM/Dark electro/Cold Wave
[Pias40]
The Neon Judgement
The Immortal Samsara Travelers start vanuit een idee, een filosofie. Het is een muzikaal ensemble van culturele en sonische profeten die steeds veranderen. Ze gebruiken voornamelijk de esthetiek van zware, frequente drone-muziek, analoge synthesizers, sjamanistische gezangen en traditionele oosterse instrumentatie met zwaar vervormde versterkte gitaar.
Het creëren van een gevoel van urgentie in luide meditatie … Lezen we op de bandcamp van The Immortal Samsara Travelers. De band heeft zijn naam niet gestolen, want deze 'Hanging Gardens in Glacial Apocha' is een kleurrijke reis.
Pikdonkere drone metal in de stijl van Sunn O))) horen we. We krijgen een hypnotiserende, oorverdovende brij aan klanken, ingetogen, zachtmoedig, zalvend als hard en luid. Wat een emoties ervaren we in die sound.
De drone geluiden komen in golven op je af, met oog voor mysterie. Het muzikale landschap is beeldrijk grauw. O.a. het epische “Rites of the Indukush - Battle of Hydaspses - At the edge of the Known world” dat zo maar eventjes 24 minuten duurt, is een brede, langgerekte trip. Hier wordt opgebouwd naar een climax toe, worden de grenzen afgetast, er zijn de verrassende wendingen en het maakt de sound avontuurlijk, die balanceert tussen licht en donker.
The Immortal Samsara Travelers doen je inderdaad binnen treden in een drone wereld die ingetogenheid met waanzin verbindt. Bizarre gewaarwordingen dus …
Tracklist: Samsarishi Portal To The Second Glacial Epoch 08:10 Spacing Guild Sustain 12:23 Bolomb Combor 15:13 Rites Of The Indukush - Battle Of Hydaspes - At The Edge Of The Known World 24:34
Drone/Experimenteel
Hanging Gardens in Glacial Apocha
The Immortal Samsara Travelers
We lazen in de bio ''Van hypnotiserend minimalisme, via groove-gedreven gezangen tot volledig geïmproviseerde supernova's, dit high-octane kwartet mengt Europese traditionele, Amerikaanse jazz en Oosterse invloeden tot een opwindend modern geluid. De band Tele-Port bestaat uit vooraanstaande figuren uit de Luxemburgse jazzscene: Pol Belardi (bas), Jérôme Klein (toetsen) en Jeff Herr (drums) bundelen hun krachten met Zhenya Strigalev, een onverschrokken saxofonist uit Londen.''
Hun laatste release, ‘Please Disperse’, is ontstaan tijdens een artistieke residentie in Opderschmelz en is uitgebracht door Double Moon/Challenge Records.
Wat opvalt is hoe de heren spannende, opwindende soundscapes op een hoopje gooien en beginnen te improviseren, zonder dat er een chaotische brij ontstaat.
Met het opzwepende « Reconnect » wordt de toon gezet … Een knetterende start van een trip, die verschillende culturen samenbrengt, in de Europese en de Amerikaanse jazz hoor je Oosterse invloeden. We horen het verder op o.m. « Please Disperse » en « Sunny days in Finchley Central ». Muzikale kunst, zopnder de noemer jazz te verloochenen.
« Blooper » of « Tak » zijn op hun beurt energiek. Kortom, dit is jazz die avontuurlijk, improviserend als werelds klinkt.
Tracklist: Reconnect 05:15 Please Disperse 04:23 Cloudjumper 04:43 Sunny Days In Finchley Central 05:32 Good Morning 04:51 Road Trip 05:04 Blooper 04:26 Tak 08:31 Refuge 04:52
The Milk Factory ft. Hannah Tolf
Ondertussen heeft de band The Milk Factory al een behoorlijke carrière achter de rug en hebben hun stempel gedrukt op de Belgische jazz. Nu was het tijd voor iets nieuws en warden er vocals toegevoegd. Bandleden Kobe Boon en Viktor Perdieus studeerden een jaar in Göteborg en maakten er kennis met Zweedse vocaliste Hannah Tolf. Tolf zingt, componeert en improviseert , ergens rakend tussen akoestische en elektronische muziek, tussen pop en jazz, het bekende en het onverwachtse.
De formatie bracht nu 'Vandrare' uit via WERF records; we hadden naar aanleiding van deze release een fijn gesprek met Hannah en Edmund, en we polsten uiteraard naar de plannen en verwachtingen. Lees hier
De muzikanten van The Milk Factory zijn virtuozen en ze weten perfect op elkaar in te spelen De plaat klinkt spannend, sfeervol. De bijzondere en warme stem van Hannah Tolf zorgt voor een bevreemdend mooie sfeer die perfect past bij de improvisatie van de sound van The Milk Factory. Ingetogen opbouwend en zachtjes de geluidsnormen proberen overschrijden, het gaat in instrumentatie als in de vocals alle kanten uit.
Een talentvolle zangeres die de grenzen van The Milk Factory verlegt. Een meerwaarde, die Zweedse taal. Per luisterbeurt wint de plaat, waarbij je best alle songs beluistert in één keer, in intensiteit. Speelsheid en schoonheid!
Där Lavendeln Växer 05:05 Du Ropar Ut 03:29 Hibiskus 03:48 Ljumma Vindar 03:10 Gungar Högt 04:49 Plocka Stenar 03:37 En Spricka I Tiden 03:55 Våga Falla 04:46 Glittrande Djup 04:25 Våra Drömmar 05:26
‘Two Hours After Midnight’ is het nieuwe album van zangeres Louise Dodds (2022 genomineerd voor de Scottish Jazz Awards als beste zangeres) en jazzpianist en componist Elchin Shirinov (Avishai Cohen). De opname presenteert acht traditionele Schotse volksliedjes die door Shirinov opnieuw zijn gearrangeerd, waarbij hij invloed put uit de traditionele muziek van Azerbeidzjan, waar hij vandaan komt, samen met de muziek van Keith Jarrett, Brad Mehldau, Ravel en Debussy.
Elk lied heeft zijn eigen verhaal, herwerkt door het duo, over onderwerpen als liefde, liefdesverdriet en vriendschap.
Deze elementen klinken muzikaal zachtmoedig als ingetogen, een deken tegen haat en pijn. Het begint al bij “Comin' Thro The Rye” met de zalvende, warme, innemende stem van Louise, een weemoedige piano klank is te horen en doen ons lekker wegdromen. Een moment van intens geluk.
We horen het verder op “Ae Fond Kiss”, “Ye Banks and Braes”, “Night Visiting Song” en het afsluitende “Auld lang sype”.
Naast het meeslepende pianowerk van Shirinov zijn er echter ook enkele bevreemdende mooie arrangementen merkbaar, binnen een folkse sfeer. Een indrukwekkende, intense schoonheid, die verschillende genres toevoegt aan het jazz concept.
De poëtische teksten die het Schotse en Engelse accent verbinden zijn een meerwaarde.
Tracklist: Comin' Thro' The Rye 02:25 Loch Tay Boat Song 06:41 Ae Fond Kiss 04:16 Ye Banks and Braes 04:54 Oh True Love is a Bonnie Flower 05:23 Lass O' Gowrie 04:19 Night Visiting Song 05:03 Auld Lang Syne 06:00
Nadat de post-doom band Zeus Walks The Earth uit elkaar was, richtten Wim (gitaar) en Geert (bas) de doom/sludge band Welcome To Holyland op in 2015. De live optredens waren overtuigend. Er verscheen al een demo 'Welcome To Holyland' in 2019. Doom/sludge metal blijft het uitgangspunt, met waanzinnige sounds. Wat ze brengen , is , toegegeven, niet steeds origineel , maar blijft sterk.
Nu kwam eindelijk het debuut uit via Consouling Sounds 'Ominous'. Hun live voorstelling hier en het dubbel interview met KLUDDE, lees - kun je gerust al doornemen.
Het ellenlange “Phoenix Rising” zet de toon met intens klieven de riffs en drumsalvo's. Een epische sound, gedrenkt in een badje van pure doom metal. Een gevoel van deugddoend onbehagen wordt gecreëerd. “Queen of Green”, “Arizon Dust” volgen . Een sound , omgeven van pure duisternis. Fantasieprikkelende soundscapes die letterlijk doorheen je lijf snijden. Luister verder maar naar “Insomnia” en “Flamoes”. De songs werken verslavend …
Naast die overweldigende instrumentatie is het die demonische stem uit de duisternis, die ervoor zorgt dat de ultieme doodsteek wordt toegediend. Bijna pure horror om in angstzweet de plaat te beëindigen. Niet voor tere, maar voor donkere zieltjes.
Tracklist: Phoenix Rising 06:06 Queen of Green 05:16 Arizona Dust 08:47 Ominous 04:52 Insomnia 07:43 Flamoes 08:41
https://www.youtube.com/watch?v=dIUvYiigEU8
Van countrymuziek tot rhythm and blues, Robin McKelle heeft een hele carrière gemaakt in het verkennen van die rijkelijke uitgestrektheid van de Amerikaanse muziek. Op ‘Impressions of Ella’ keert McKelle terug naar haar traditionele jazzroots.
Het concept is een ode aan Ella Fitzgerald, wiens geest over de hele schijf waait. Robin beschikt over een brede, soulvolle stem. Ze wordt begeleid door muzikanten die haar perfect aanvoelen, Kenny Washington op drums, bassist Peter Washington en NEA Jazz Master Kenny Barron op piano. Een combinatie die een magische flair heeft, die de band tussenvocalist en haar begeleiding sterk doet uitkomen. "I Won't Dance" met Grammy Award winnaar Kurt Elling is een prachtig duet.
Je voelt de vibes naar boven komen in het materiaal. Robin McKelle zorgt ervoor dat jazz evolueert en met andere genres wordt gecombineerd.
Ze voegt er eigen kenmerken aan toe aan deze hommage. ‘Impressions of Ella' brengt op die manier verschillende generaties bij elkaar. Een pluspunt. Sterke plaat dus .
Tracklist
SIDE A: Old Devil Moon 4:19 My One and Only 2:49 Lush Life 5:51 How High the Moon 2:51 I Won't Dance (featuring Kurt Elling) 4:18 Embraceable You 4:38
SIDE B: Do Nothing Til You Hear From Me 7:01 Robbin's Nest 4:38 Taking a Chance on Love 3:49 April in Paris 4:47 Soon 3:25
'What Matters Most 'is het vijfde studioalbum van de Amerikaanse singer-songwriter Ben Folds, dat 'So There' van 2015 opvolgt.
Ben Folds heeft een rits emotioneel beladen songs uit, als “But wait, there is more” en “Fragile”, gedragen door zijn warme stem. Hij weet op ingetogen wijze te raken. Niet alle songs zijn even sterk. Er is een gezapig sfeertje met z’n materiaal. Op “Winslow Gardens” wordt meer registers opengetrokken, het is een aanstekelijke, lekker uptempo song. Melancholisch opzwepend. “Kristine from the 7th grade” is er eentje van weemoed.
De plaat is de moeite , met enkele uitschieters, maar er had meer ingezeten.
Het is duidelijk dat Ben Folds een ware hartenbreker is, o.m. met het wondermooie “What matters most” en “Moments”, waaronder de hulp van Tall Heights.
Goede plaat zondermeer, maar eentje zonder echte verrassingen.
Tracklist: But Wait, There's More 03:41 Clouds With Ellipses 03:00 Exhausting Lover 03:35 Fragile 03:35 Kristine From The 7th Grade 05:22 Back To Anonymous 04:20 Winslow Gardens 03:26 Paddleboat Breakup 04:49 What Matters Most 04:10 Moments (feat. Tall Heights) 03:52
Bongeziwe Mabandla is sinds zijn debuut 'Umlilo' in 2012 en de tweede cd 'Magaliso' in 2017 uitgegroeid tot een begrip binnen de Afro-folk. De man haalt invloeden uit zijn Afrikaanse muziek en verbindt het met soul, wat een warme, grooende melancholische sound oplevert . Bongeziwe Mabandla bracht in 2020 'liMini' (derde plaat) uit en wist ons weer aangenaam te verrassen. Zie hier de recensie
https://www.musiczine.net/nl/chroniques/item/79340-iimini.html
Hij heeft er terug eentje uit . Wezenlijk is er op deze nieuwe plaat niet zoveel veranderd. We krijgen een ingetogen schoonheid met een persoonlijke 'touch'. Er is de brug tussen de Westerse en de Afrikaanse cultuur, waarbij lichtjes geëxperimeteerd wordt met een bevreemdend mooie hypnotiserende klank en vocals. Een droomwereld met een magische sound bijgevolg. In deze trip telt hier het totaalplaatje. In de spoken words borrelt go-spel op, een spiritueel kantje.
Opnieuw weet hij ons diep te raken met deze wisselende kleurrijke plaat.
sisahleleleni (i) 05:18 sisahleleleni (ii) 02:18 ukuthanda wena 04:25 Xesha (i) 01:09 noba bangathini 05:15 Xesha (ii) 01:09 hlala 03:42 ndikhale 03:57 thula 04:00 soze 04:04 hamba 02:47 libali 05:28 ubukho bakho 05:30 Xesha (iii) 01:52
Vooraf volgende info: Ondanks de lockdown-periode wist de post-shoegaze, dream pop en indie (kraut/post-punk) rock-formatie bdrmm, uit het Engelse Hull, in 2020 toch een behoorlijke impact te maken met hun debuut-album "Bedroom". Het werd onthaald als 'a heady, forward-thinking shoe gaze distillation' (Clash), 'one of the underground hits of lockdown' (The Guardian) en NME-magazine gaf het de maximale vijf sterrren en noemde de release 'a modern day shoe gaze classic'! De band is nu terug met hun tweede album "I Don't Know", en bevat weer de kenmerkende 'effects-laden guitars (The Cure, Ride), dreamy ambient melody-lines (Beach House, Slowdive) and motorik grooves (Neu!, Can), but now added with piano, strings, electronica, sampling and the occassional dance beat. Stilstand is achteruitgang en bdrmm toont aan dat shoegaze anno 2023 nog innovatief en springlevend kan zijn!
Hoog tijd om die plaat eens onder de loep te nemen
Vanaf "Alps'' kom je in een sprookjesachtige wereld met een bedwelmend melancho sfeertje en ruimte voor avontuur, experiment. Het debuut had een donkere walm, en in deze plaat ervaren we een dosis positieve energie. Op “We Fall apart”, eentje met hoog meezinggehalte - worden de dansspieren aangesproken.
Veel songs als “Hidden cinema”, “Pullime Shtisches” en afsluiter “A final Movement” zijn gedrenkt in pure shoegaze, die op je gemoed inwerken in een donker sfeertje. Je hoort een band die een moeilijke periode van zich afschudt, zonder die bijzonder weemoedige laag uit het oog te verliezen. Het is een veelzijdige, spannende plaat geworden.
Tracklist: Alps 05:30 Be Careful 04:30 It's Just A Bit Of Blood 04:46 We Fall Apart 05:26 Advertisement One 04:14 Hidden Cinema 04:20 Pulling Stitches 04:12 A Final Movement 08:08
Shoegaze
I Don't Know
Bdrmm
Liliane Saint-Pierre voorstellen is zoals Will Tura voorstellen. Ze draait al zolang mee in de showbizz te beginnen met haar optreden met The Starlets als twaalfjarig, via Canzonissima, haar samenwerking met Claude François en zijn label tot het eurovisiesongfestival en nog zoveel meer. Ze heeft al een heel uitgebreid oeuvre in die zestig jaar opgebouwd. Jawel, zestig jaar staat ze intussen al op de planken en dat is ook de titel waarmee ze volgend jaar door het land zal optreden: zestig jaar on tour.
Nu heeft ze een nieuwe single dat “Dansen in het Licht” heet en een bewerking van een nummer van Bruce Springsteen (“Dancing in the Dark”) is. Zo’n hit hernemen is durven en niet zonder risico maar ze komt er goed mee weg. Het nummer is sfeervol en de sterke stem van Liliane komt ook mooi uit tegenover de begeleiding. “Dansen in het Licht” is een fijne bewerking van het nummer van The Boss. De vertaling is van de hand van Belinda Meulendijk, die onder andere ook teksten voor Rob De Nijs schreef.
Nu is het enkel nog wachten om haar terug eens live aan het werk te zien. De tour start op 19 november 2023 in Harelbeke en zal eindigen op 22 juni 2024 in Heusden-Zolder.
Nederlands 
Français 
