Na de oktober release van zijn 'Mockingbird Love' EP en de november release van zijn full-length album 'Pearldiving' (zijn eerste album in negen jaar) kwam er nu zelfs een andere unieke release van de legendarische Schotse muzikant-beeldhouwer Robin Guthrie - de 4-track 'Riviera' EP, een collectie songs , die eerder dit jaar voltooid werden... Robin Guthrie heeft een legendarisch parcours afgelegd, maar blijft niet bij de pakken zitten en bewijst zichzelf heruit te vinden in deze vier songs.
Atmosferische muziek die je terugbrengt naar de essentie van het leven, de eenvoud zie je vaak terug in prachtige schilderijen en kunstwerken. Of in de natuur zelf. Het is moeilijk om dat in woorden of in klanken te omvatten. En toch slaagt Robin Guthrie erin dat te doen. De enige voorwaarde is dat je als luisteraar de ogen sluit en je laat meedrijven in die mooie klanktapijtjes, luister maar eens naar die nummers « Starfish Prime », « 815 », « Revue » en afsluiter « The Empress ». Magisch gewoonweg.
De man is een muzikale kunstschilder ; zijn muziek als schilderijen spreken tot de verbeelding. Ga het bij Guthrie dus niet te ver zoeken, de eenvoud van het leven staat voorop.
"Ik heb deze collectie eerder dit jaar gemaakt toen ik een pauze nam van de opnames van 'Pearldiving'. Ik vond een rode draad tussen een aantal onvoltooide tunes, dat ze vreemd genoeg allemaal geschreven waren aan de zuidkust van een of andere landmassa op het noordelijk halfrond. Ik was aangenaam verrast toen ze allemaal samen op hun plaats vielen en deze sfeer in mijn hoofd vasthielden," zegt Guthrie zelf.
Hij is er met brio in zijn opzet geslaagd van ingetogen , gemoedelijke en eenvoudige soundscapes. Een te koesteren EP !
Tracklist : Starfish Prime 04:26 - 815 02:25 - Revue 03:46 - The Empress 05:46
Cat Dowling schrijft prachtige donkere popsongs. Haar debuutalbum ‘The Believer’ (2013) was een verzameling met low-key beats en lagen sonische geneugten. Haar vocals zijn verstild als gepassioneerd.
‘Animals' verbindt verfijnde popsongs met alternatieve muziek, die de gevoelige snaar raken.
Al vanaf de eerste song “Animals” trekt Cat Dowling, door haar bijzonder dromerige stem, je mee naar een kleurrijke, sprookjesachtige wereld die melancholie en aanstekelijkheid kruist. Het klinkt lichtvoetig en donker.
“All that i can do”, “Trouble” en “Freedom' zijn bedwelmend van aard en weten je te hypnotiseren. In die breekbaarheid en weemoed straalt ze enorm veel kracht uit. Het intieme mooie 'I never knew' onderstreept dit. Gemoedsrust waar nodig. Een overtuigende instrumentatie en magisch klankentapijt. “Let Love Be” is dan ook een mooie afsluiter.
Zonder meer brengt Cat Dowling met Animals een poëtische , lichtjes donkere plaat.
Animals 03:18 All that I can do 03:57 Trouble 03:31 Freedom 02:45 Bullets 03:57 I Wanna Dance 03:03 The Fire 04:28 I Never Knew 03:05 In the Dark 03:38 Is This Love 04:16 Let Love Be 02:59
Joe Vestich is een zanger, songwriter, gitarist en beeldend kunstenaar die in 1986 naar Finland verhuisde. Joe heeft gespeeld met een rits diverse muzikanten in verschillende projecten. Joe is nu bezig met nieuw materiaal en toert uitgebreid als soloartiest, duo en met zijn eigen Joe Vestich Band. Joe's muziek varieert van folk tot country en van rock´n´roll tot rhythm´n´blues.
We hadden eerder een gesprek over zijn nieuwe release 'Steal the Wind' en de invloed die hij heeft gehad, maar ook over de toekomstplannen. Het interview kun je hier nog eens nalezen.
Americana is de noemer, een mix van blues, rock, country en soul. Joe heeft een soulvolle, warme stem die je doet terugdenken aan lange zomeravonden rond het kampvuur. Hij is een verhalenverteller. Een ware troubadour die iedereen kan stil krijgen met zijn verhalen. Songs als “Paradise”, “My darkest dream” en “Steal the wind” hebben een melanchole ondertoon. Soms is het emotioneel beladen en raakt hij een gevoelige snaar als op “The Song will live on' “Razor Red Skies” en het afsluitende “I'm a soldier” zijn er die aanstekelijk klinken en de registers opentrekken .
De aandacht wordt scherp gehouden.op het warme ‘Steal the wind’. In die americana zijn er folk invloeden en ergens herkennen we Bob Dylan in de vocals.
'Steal The Wind' is overtuigend voor wie houdt van americana door z’n aanstekelijke en weemoedige sound.
Tracklist: Paradise - My Darkest Dream - Steal the Wind - Riding Away - The Song Will Live On - Rocket Girl - You're My Dream - She's a Runner - Let Me Kiss Ya Honey – Sometimes - Razor Red Skies - I'm a Soldier
De oudere muziekliefhebbers kennen de Australische rockband Midnight Oil zeker nog van hun wereldhit “Beds Are Burning” en van het latere album ‘Blue Sky Mining’. Wel, Midnight Oil is helemaal terug en niet om te teren op hun successen uit het verleden, maar om ons nog eens op onze donder te geven omdat we collectief de wereld naar de verdoemenis aan het helpen zijn.
De nieuwe single “Tarkine” klinkt dan wel heel liefelijk en zachtaardig, de boodschap is wel urgent. Tarkine is de naam van een nog ongerept natuurgebied in het westen van Tasmanië en er zijn plannen om daar meer mijnbouw toe te laten, waarvoor een dam moet gebouwd worden die onherstelbare schade zal toebrengen aan het gebied. Als je dat wil helpen voorkomen, kan je surfen naar
https://www.change.org/p/protect-takayna-tarkine-as-a-world-heritage-area
Midnight Oil - Tarkine (Official Visualizer) - YouTube
Hoe dringend de boodschap van Midnight Oil ook is, daarvoor klinkt deze single toch veel te braaf. Mogelijk wilde de band van Peter Garrett de naïviteit en schoonheid van de ongerepte Tarkine-natuur weerspiegelen, maar voor een dergelijke boodschap lijkt ons een drammerige militante rocksong als “Forgotten Years” of “Beds Are Burning” meer aangewezen.
Net als Liselotte Van Dooren op haar album ‘49’ blijft Ina Rose op haar EP ‘Sound Of Love’ ver weg van de covers en traditionals die nochtans zo voor de hand liggend zijn in country en bluegrass. Beide dames kiezen ervoor een eigen verhaal te vertellen.
Ina Rose is een Belgische die als tiener naar de Verenigde Staten trok en die daar in de ban raakte van Alison Krauss en Dolly Parton. Er zijn slechtere voorbeelden als vertrekpunt. En het vergt toch wat moed om hier in Vlaanderen een carrière van de grond te willen krijgen met countrymuziek. Als kwaliteit uiteindelijk toch komt bovendrijven, dan hoeft Ina Rose zich op lange termijn geen zorgen te maken. De vijf songs op deze EP bulken van de kwaliteit. Songwriting, stemtechniek, arrangementen, empathie, productie, muziek, … welk aspect je ook tegen het licht houdt, het plaatje klopt.
Waar in country klassiek nogal zwaar gehamerd wordt op de gebroken harten, laat Ina Rose ook de liefde spreken (op “Sound of Love”). Het treuren is er natuurlijk wel, op “Dirty Habit” en het heerlijk innemende “Cry With The Storm”. Je proeft het zout van de tranen, maar het wordt niet melodramatisch. Moderne country is een stuk geloofwaardiger dan wat we soms in de jaren ’70 en ’80 te horen kregen.
https://www.youtube.com/watch?v=buySJ_uFw5U
‘Destruction’ is de nieuwe EP van de Duitse cult-EBM-band Armageddan Dildos. ”Destruction”, meer danceable synthwave dan EBM, komt van hun in 2020 uitgebrachte album ‘Dystopia’ en naar goede Alfa Matrix-traditie wordt deze EP gevuld met een pak remixes. Gelukkig niet allemaal van titeltrack ”Destruction”. Die krijgt wel een darkroom-remix van Uwe Kanka van de Dildos zelf. Het darkroom-jasje verschilt niet zo gek veel van het origineel en dat is een beetje een gemiste kans. Wel leuk is de niet-geremixte versie van ”Colder”, een track die niet op ‘Dystopia’ geraakt is, maar die daar zeker een plaatsje op had mogen krijgen.
Heel plezant is de Aiboforcen-remix van ”Ohne Dich”, terwijl de nochtans intrigerende doom & gloom-versie van Messiaen Noir van diezelfde track ons net iets minder kan bekoren. Wat Alien Vampires doet met ”Burn Baby Burn” is interessant en clubby dansbaar. Lights Of Euphoria neemt ”Dance On Dead Bodies” onder handen met een heel dansbare en catchy beat.
Deze EP leert ons vooral dat je maar een goede remix kan maken als je begint met degelijk materiaal. En voor een goede basis kan je altijd terecht bij Armageddon Dildos.
https://alfamatrix.bandcamp.com/album/destruction-ep
De langverwachte opvolger van Dispel's 1e album ‘LORE’, de ‘Past the Gates’ EP tekent een muzikaal avontuur in Dante's literaire meesterwerk 'De Goddelijke Komedie', of beter bekend als 'Dante's Inferno'. Hier bieden we een voorproefje van een rauwe verhaalvertelling door zang. Tijdens de creatie van hun nieuwe album, verkende Dispel hun muzikaliteit en songwriting; de nummers gingen een eigen leven leiden; een prequel vormend, of misschien een waarschuwing... "Laat alle hoop varen, gij die hier binnengaat.".
De recensie van ‘LORE’ kun je trouwens hier nog eens nalezen .
De sprookjesachtige sfeer, die een donker tintje heeft, voelt comfortabel aan bij een song als “Journey into Limbo”. Dispel onderscheidt zich door die verhaalvertelling; het is een tot de verbeelding sprekende wereld.
De knappe EP prikkelt de fantasie. “Rings of Violence” en “Glasy’s Hersey” doen een beetje denken aan de wondermooie sprookjes van GRIMM, die alle leeftijden aanspreekt.
Op deze wondermooie EP wordt de onschuldige kindsheid van de sprookjeswereld verbonden met een soort grimmigheid .
Het afsluitende “Charon’s Toll” tekent een muzikale wereld uit, en een tot de verbeelding sprekende landschappen. Mooi.
Dit is een pareltje van een EP, die de fantasie prikkelt. Een aanrader.
Tracklist: Journey into Limbo (Darkwave Mix) - 4:39 Rings of Violence (Acoustic) - 3:53 Glasya's Heresy (Darkwave mix) - 5:38 Charon's toll (Feat. Leo Kemenani) - 4:12
Dit is een pracht van een rockplaatje , met referentie naar de 60s en 70s . Al veel gehoord en toch … weet het ons te intrigeren. Rockmusic in z’n meest pure vorm.
Songs als “Drained”, “Heart of Gold” doen ons rock hart sneller slaan door de tempowissels . Hun sound en de adrenalinestoten kunnen gelinkt worden aan de Rolling Stones, The White Stripes , Soul Asylum en The Hives.
Aanstekelijk en meeslepend klinkt het allemaal. “'Modern Fuckers” krijgt een psychedelisch tintje net als het wondermooie “On the run”.
De nummers hebben een hypnotiserende inwerking en zijn verslavend . “Almond Groove” sluit de plaat in het genre perfect af. .
The Burning Balloons hebben duidelijk geluisterd naar de old school rock, maar voegen er een eigentijdse klank aan toe en vindt op die manier verschillende ‘rock’ generaties. Mooi overtuigend!
Anaconda 03:08 Drained 02:25 Heart of Gold 02:07 Modern Fuckers 02:08 On the run 02:18 Round & Round 02:09 Shoot'em all 04:24 Should have walked home 02:15 Cemetery 145 03:47 Crabs 02:55 Kill them with kindness 01:57 Has vist la lluna 03:55 Who owns my breath 03:51 Almond grove 02:16
Na het bejubelde debuut (‘Push Through’) staat DVKES (uit te spreken als Dukes) te trappelen met een nieuwe plaat. De band die over een stevige portie talent beschikt (Humo's Rock Rally, De Nieuwe Lichting 2020 en opgepikt door KEXP) nam producer Micha Volders (Whispering Sons, The Sore Losers) onder de arm voor de tweede langspeler. Volders trok de band uit zijn comfortzone en het resultaat is een eigenzinnige mix van krautrock, psychedelica en vroege elektronica, met indie pur sang!
Naar aanleiding van de release van 'Echoplasm' hadden we een fijn gesprek met zanger/gitarist Joos Houwen, verder ook over de toekomstplannen, invloeden en inspiratiebronnen. Een interview dat je hier nog eens kan nalezen .
Wat DVKES zo interessant maakt is dat ze die kenmerkende krautrock extra weten te kruiden. De mix van allerhande stijlen en het feit dat de band de comfortzone verlaat intrigeert. “Vision & Reshape” klinkt sterk, is groovy en aanstekelijk. Lara Chedraoui (Intergalactic Lovers), Naomi Symons (Reena Riot) en Ciska Vanhoyland (Mon-o-Phone) bieden extra energie. Mooi.
Op zich zijn de heren volleerde muzikanten en performers die elkaar blindelings vinden in dit wervelend avontuur . Wat een energiebommetjes. Vergelijkingen met bepaalde bands uit de jaren '80 komen ook wel boven drijven, maar met knetterende songs als “Undercover”, “Risk of Rain” en “Sinister” bewijst deze band vooral over een eigen smoel te beschikken. Aanstekelijk materiaal allemaal. Wervelend zelfs. Ze overtuigen met brio.
De plaat smeekt om live gebracht te worden.
Tracklist: Vision & Reshape 03:41 Spread Makebelieve 04:14 Undercover 05:29 Risk of Rain 03:24 Sinister 03:54 Let the kids have fun 04:16 Real people 03:03 Freeze frame 03:26 Heyc come on 03:31 Done with Mercy 02:55
krautrock/psychedelica
Echoplasm
DVKES
De Hongaarse Pagan/Black Metal band BORNHOLM heeft sinds 2000 een indrukwekkend parcours afgelegd, en zijn stempel gedrukt op het genre. Onlangs verscheen 'Apotheosis'.
We hadden nog een interview met zanger/frontman Peter Sallai hier .
Het meest interessante aan deze schijf is hoe de band er perfect in slaagt om typische Black metal elementen te verbinden met epische soundscapes, gedrenkt in een atmosferisch badje. Peter kan vocaal vele toonaarden aan, maar wordt perfect aangevuld door de gitaristen en de drummer, die vlijmscherp kunnen uithalen en je evengoed onderdompelen in een somber sfeertje.
Schitterend hoe ze het boeiend kunnen houden, door de knappe gitaarmelodieën en de wisselende zangpartijen, fel , clean en extreem; de blastbeats zijn een smaakmaker in de mid-tempo songs. “Black Shining Cloaks”, “Spiritual Warfare” en “I am war God” brengen nu een spiritueel totaalbeleven. De openingssong “I Divine” huivert en is spannend van aard.
Dit is black metal met een folklore naslag.
Er heerst verder een doomsy sfeer en een donkere gemoedsrust in een melodieus kader. Wat een intensiteit. Puike plaat dus.
Tracklist: I Divine - My Evangelium - Sky Serpents - The Key to the Shaft of the Abyss - Black Shining Cloaks - Spiritual Warfare - Darkened Grove - To the Fallen - I am War God - Apotheosis - Enthronement
“Parabel” is de eerste single uit het nieuwe album ‘Alder’ van Turpentine Valley. Dat nieuwe album mogen we volgend jaar verwelkomen. Deze single was het eerste nummer dat klaar lag voor deze nieuwe plaat en het enige dat de band eerder al in z’n live setlist opnam.
De band heeft duidelijk een stap voorwaarts gezet. Dit nummer straalt meer rust en vertrouwen uit dan het materiaal van ‘Etch’, waar de band misschien nog wat meer zoekend was, maar toch al heel mooie dingen liet horen. Turpentine Valley heeft voor zichzelf een prima formule gevonden met gelaagde instrumentale postmetal, complexe songopbouw, ijle gitaren en inventieve baslijnen. De break als deze song bijna halfweg is, is een gouden zet. De ‘eruptie’ daarna had misschien nog wat groter, volumineuzer, sneller of luider gekund, maar dat zou dan weer iets te voorspelbaar zijn.
www.turpentinevalley.bandcamp.com/track/parabel
Er beweegt wat in de Belgisch scene van country, americana en bluegrass, met steeds meer goede releases van nieuwe namen. Nog zo’n nieuwkomer is Liselotte Van Dooren. Zij debuteert op haar 49 ste met een country-album. Daarmee hebben we meteen de betekenis van de albumtitel weggegeven.
Het country-plaatje klopt op’49’. In de begeleiding komt al eens een banjo, een accordeon en een fiddle langs, er is “Find My Way” dat uitnodigt voor een line-dance en het album opent met het aanstekelijke “Country Soul”. De andere tracks zijn in de lyrics misschien iets minder country. De klassieke onderwerpen van het genre (eenzaamheid, gebroken harten en andere blues, het nakende onheil van de Heer en de verleidingen van de duivel, het avontuur in de natuur, …) hebben Liselotte en haar team een update gegeven naar het hier en nu. Geen sinecure voor een genre waarin je zo makkelijk op veilig kan spelen door songs uit het verleden te gaan coveren.
Twee songs komen van Dag Luyten en Annick Raedschelders van de Belgische band Dixie Rose en vier songs komen van de Brits-Amerikaanse songschrijfster Kit Hain. Songs van die laatste werden reeds opgenomen door Roger Daltrey en Cher, maar ook door bv. Stan Van Samang, Milow en Barbara Dex. Mooie referenties, maar alleen van die laatste kunnen we stellen dat ze geflirt heeft met countrypop. Het door Vlaanderen miskende album ‘Waiting For A New Moon’ van Dex is misschien wel een goede referentie voor ‘49’: prachtig ingezongen, nummers die perfect passen bij haar stembereik, timbre en volume, prima arrangementen en heel degelijk songmateriaal, … maar misschien ook wat braaf.
Dat ‘te brave’ is misschien het enige puntje van kritiek op ‘49’. Liselotte doet hard haar best om de nummers zo perfect mogelijk te zingen dat de songs soms wat aan emotie verliezen. En laat emotie nu net de corebusiness van de country zijn. Maar onthou vooral de hoogtepunten, zoals “Back To Where I Started”, “Learning To Dance In The Rain” en “A Change Right Now”.
https://www.youtube.com/watch?v=gnw9yVHE9yU&t=5s
"Dit trio weet, conform aan de eeuwenoude rocktradities, met een eigen visie songs te maken waarbij headbangen en dansen perfect hand in hand gaan. Gevormd eind 2017 in Gent vonden de broers Tom en Tim Leyman met Hannes Cuyvers de perfecte derde broer om hun passie voor afbraakwerken te vertolken in hun herkenbare en compacte sound."
Dit staat te lezen op de vi.be pagina van de Gentse band Ramkot, die ondertussen op de podia hebben bewezen dat ze uit het goede rockhout gesneden zijn.
De band bracht nu een nieuwe plaat uit 'What Exactly Are you Looking For'. Het interview over hun verwachtingen, hoe ze deze coronatijden hebben 'overleefd', de toekomstplannen en de ambities vind je hier .
Hoog tijd om die EP ook onder de loep te nemen.
Een optreden van Ramkot voelt aan als een energiebommetje. De songs komen live tot hun recht. Ook op plaat kun je dit wel zeggen … “Am I Alright Now” is meteen een oerknal, melodieuze rock in z’n pure vorm. Ook “Eye to Eye”, “Fever”, “Go see” zijn knallende nummers en hebben een meezinggehalte.
Kortom , Ramkot blast ons omver. Een verschroeiende, luide, harde aanpak.
Vijf songs, gewoonweg sterk. De EP bewijst dat de band klaar is voor het grote werk.
Tracklist: Am I Alright' 03:16 Eye to Eye 03:09 Fever 03:26 Stevie 02:47 Go See 03:26
Vlaanderen leerde de uit Turnhout afkomstige singer-songwriter Jef Mercelis kennen toen hij in 1992 de finale bereikte van Humo's Rock Rally, met o.m. dEUS, Nemo en The Sideburns, de voorloper van Novastar. Pas vier jaar later bracht hij met zijn band het debuutalbum 'The Hopes & Dreams Of A Drunk Punk' uit. Het album en de live-optredens bereikten een schare trouwe fans, maar niet het grote publiek.
Hij begon zich ook toe te leggen op muziek voor (inter)nationale film- dans- en theaterprojecten. Het tweede album 'Western Union' volgde in 2005. Hij deelde de affiche met John Parish en Mark Eitzel, produceerde albums van Quiet Stars en de in Berlijn wonende Leila Albayaty; hij speelde bij Rudy Trouvé's I H8 Camera.
Eerder dit jaar kwam een debuut single op de markt “Fortune”; de recensie kun je hier nalezen.
Ondertussen kwam ook een nieuw album uit 'White Flemish Trash', fijnzinnig en emotievol van aard.
Er is een overstuurde sound in de nummers, van zachte ballads naar lekker energiek. Ze improviseren , gaan buiten de comfortzone en durven experimenteren. Avontuurlijk dus. Luister maar eens naar “Fortune” en “White Flemish Trash” . "No Future” klinkt rauw en zachtmoedig. Het meesterlijke “Low Motion” en de knetterende afsluiter “Extremandura” zijn een visueel totaal beleven.
De emotie drijft boven in de sound en Mercelis ontpopt zich als een ware crooner. Hij onderscheidt zich in een veelzijdige aanpak, die ons enorm overtuigt.
Fortune 3:36 Headlights 3:54 Lucky 2:58 Sparrows 3:54 The Great Maurice 5:49 U-Turn 3:40 White Flemish Trash 4:51 No Future 6:31 Low Motion 5:19 Extremadura 4:51
Nederlands 
Français 
