Augustijn werkt aan een nieuw album en stuurt “Ja santé” vooruit als verkenner. Het is een ongedwongen, leuke meezinger over de geneugten van het Belgische bier. Dat komt ervan als je vader je naar een bekend merk van bier noemt. Die vader is Willem Vermandere en die mag op dit nummer een paar noten meespelen op zijn klarinet. Het nummer eindigt met een ‘dronkemanskoortje’ dat het refrein inmiddels al kan mee-lallen en veel meer pretentie heeft dit nummer eigenlijk niet.
Het is wel super leuk en live zal het de ideale ijsbreker zijn als het publiek niet meteen ‘mee’ wil.

https://www.youtube.com/watch?v=Sh0_IkNUawk

We zijn allemaal de som van onze beslissingen uit het verleden, is één van de bedenkingen van Paul Numi op zijn nieuwe album ‘Parallel Lives’. En hij gaat in de negen songs zelf op zoek naar wat er zou kunnen gebeurd zijn in zijn leven als hij op een bepaald punt een andere richting gegaan was, met soms misschien wat spijt en wroeging over dromen en liefdes die niet uitgekomen zijn. Dat zal wel bij iedereen zo zijn, maar Paul Numi weet het mooi en sterk te verwoorden. Misschien verwijst hij voor zichzelf wel naar zijn beslissing om uit de band Angry Voices te stappen na een nochtans mooi traject van supports en concerten. Maar zonder die beslissing hadden we nooit ‘Parallel Lives’ te horen gekregen.
Een tweede stokpaardje op dit album is dat we mensen niet moeten reduceren tot één kenmerk. Je kan tegelijk zakenman en artiest zijn, tegelijk bassist en songschrijver, of tegelijk liefhebben en eenzaam zijn, …  Veel diepgang opnieuw in de lyrics van Paul Numi, net als op voorganger ‘Chimera’.

Hij groeit nog wat in zijn rol van songschrijver en performer. Op “Not Yet” houdt Numi de hand vast van een vriend die niet lang meer te leven heeft. Zo’n gegeven levert soms goedkope tranen op, maar niet in deze song. “Let’s dance, laugh and sing, until the Reaper clips our wing”. Veel mooier kan je dat niet verwoorden.
‘Parallel Lives’ zou volgens de frontman meer Britpop zijn en minder ‘80’s/new wave, maar daar ben ik niet van overtuigd. “So High” heeft inderdaad wel de look & feel van Britpoppers als Pulp of Supergrass. Maar “Multitudes” neigt als geheel en zeker in het refrein wat naar de vroege Kim Wilde en voorts hoor ik op dit album referenties naar The Stranglers (op “Wake Up” en “I’ve Got It Made”), Squeeze (“Wake Up”) en The The (“Something To Hold On To”) en een gepolijste versie van The Gang Of Four (“Never, I Believed” en “Let’s Get Out”). Misschien niet de meest vernoemde bands voor wie naar de jaren ’80 verwijst, maar wel bands die het peper en zout waren in de muziek van die jaren.
Op ‘Parallel Lives’ laat Paul Numi zich begeleiden door dezelfde band als op ‘Chimera’ en dat rendeert. De tracks klinken nog organischer en lijken met nog meer souplesse ingespeeld. De synth krijgt deze keer meer tijd en ruimte en dat is een goede beslissing. Gemiddeld hebben de tracks van dit nieuwe album meer pit en een dansbaarder ritme dan die op het vorige album. “Let’s Get Out” heeft bv. een heel aanstekelijke drive en “I’ve Got It Made” moet een volle dansvloer opleveren op elk vleermuizen-feest. Opnieuw een heel aangenaam album.

https://www.youtube.com/watch?v=EmmgcjeCcZQ
https://www.youtube.com/watch?v=HYBP-lauk-s

Someone is het project van de Nederlands/Britse muzikant, producer en beeldend kunstenares Tessa Rose Jackson. Eerder bracht ze 'Orbit II' uit, een plaat die de twee vorige EP's omvatte met vier nieuwe tracks. De lockdown zorgde ervoor dat Tessa eigenlijk 'non-stop nieuwe muziek ging schrijven'. Op die manier kwam 'Shapeshifter' tot stand.
We hadden een fijn gesprek met Tessa over die schijf, surplus hoe ze ermee is omgegaan in deze coronatijden, en de verdere toekomstplannen. Het interview kun je hier nog eens nalezen. 

Hoog tijd om ook de plaat zelf eens onder de loep te nemen.
'Orbit II' liet een psychedelisch kantje zien van Tessa Rose Jackson, dan heeft deze plaat ‘Shapeshifter’ een dromerige aanpak. Knap hoe ze voldoende poëtische soundscapes toevoegt, een uiterst genietbare verhaallijn.
“Save Me” klinkt intimistisch, ingetogen, krachtig. En die muzikale trend zet zich door op “Strange World”, “Healt” en “I'm not leaving”.
Het extra mooie is de filmische wijze waarop de songs worden gebracht, ook de cover “Blowin in the wind” gaat die richting uit.
Fantasierijk, sprookjesachtig materiaal eigenlijk, gedragen door haar breekbare stem . Een uitstralende kracht, als van oudere helden Joni Mitchell.
Het prachtige “Paris by midnight”, “Take it as it come” en verderop “One By One” en “Shapeshifter” ontroeren door de weemoed en melancholie . Een mooie instrumentale aankleding van het jonge meisje van 28, die een heuse prestatie levert.

‘Shapeshifter’ is een plaatje van gemoedsrust , melancholie en positiviteit , de muzikale driehoek van Tessa Rose Jackson.

Tracklist: Save Me 04:02 - Strange World 04:28 - Healt 04:30 - Blowin' in the wind (Bob Dylan cover) 03:07 - I'm not leaving 03:57 - Take it as it come 04:00 - Empathy 03:23 - Paris at midnight 03:33 - Nothing really matters 03:47 - One By One 02:48 - Shapeshifter 04:08

Sing-Songwriting
Shapeshifter
Someone 

Philippe Lemm (drums), Angelo Di Loreto (piano) en Jeff Koch (bas) ofwel Philippe Lemm trio) wonnen in 2015 de B-Jazz International Contest; voor Philippe was dit een mijlpaal, om zichzelf te lanceren als jazz band, zoals we hoorden in de streaming. In 2016 verscheen het debuut 'New Amsterdam'.
De band heeft ondertussen heel wat ervaring opgedaan en stond op het punt door te breken naar een ruim publiek. Eind maart bracht het trio Philippe Lemm Trio de nieuwe plaat uit, 'First Steps'. In oktober 2020 echter overleed Angelo Di Loreto op amper 30 jarige leeftijd. Philippe Lemm Trio wilde echter niet bij de pakken blijven zitten, en deed verder als ode aan hun overleden kameraad.
Ondertussen hadden we een fijn gesprek met Philippe, het interview kun je hier nog eens nalezen. 

‘First steps’ is een kleurrijk klankentapijt. Het trio improviseert maar al te graag, kleurt buiten de grenzen van het genre en creërt een uniek sfeertje . Wat een intensiteit en gevoeligheid van het trio.
We zagen Philippe Lemm Trio via de live stream; “Philippe Lemm Trio brengt ons een breed variërend, kleurrijk palet aan muziekstijlen. Geworteld in de jazz, gaat de band aan de slag met allerhande invloeden als klassiek en progressieve rock. Het zorgt voor een innovatief , fris en innemend, ritmisch, groovy geluid, dat ruimte laat voor improvisatie. In die aanpak klinkt Philippe Lemm Trio uniek binnen de jazz. Meer dan een ontdekking waard!"
Hun sound is voortdurend in beweging. Dit is een plaat als concept , de songs in een fijn mooi geheel, als het ware een spannend boek , met een begin , allerhande wendingen en een sterk slot.
Droom weg in weemoed en laat je lekker meevoeren in hun fantasieprikkelende , sprookjesachtige sound.
In de jazz is Philippe Lemm Trio een uitzonderlijke parel, Een sterk overtuigend album.

Tracklist: The Kiln 06:59 Mica 05:36 River 06:00 Malambo 07:20 August 01:16 Elysian Voices 07:57 Kalief 05:21 Don't Give Up 06:27 Trenke Todorke 05:50 Caffeinated Souls 06:53