Al vanaf de eerste tonen van het razende debuutalbum ‘Brutalism’ hadden we door dat Idles een buitengewoon punkbandje was dat zou uitgroeien tot één van de meest opwindende Britse rockgroepen van het moment. Ze hebben ook niet bepaald stilgezeten, na 4 jaar zijn ze al aan hun vierde album toe.
Wat je op zijn minst kan zeggen is dat hun sound al serieus geëvolueerd is. De furie van de eerste plaat heeft plaats geruimd voor meer diversiteit en avontuur. Idles heeft zijn horizonten verbreed, heet dat dan. Of dit nu goed nieuws is laten we aan u over. We hebben de neiging om te stellen dat de band ‘volwassener’ is geworden. Maar bij wilde groepjes waar spontaniteit en razernij doorgaand de grootste troeven zijn is volwassen worden eerder een vloek dan een zegen.
Laat het ons dan maar houden op ‘anders’, want de nieuwe weg die Idles hier ingaat is op zijn minst even energiek en dynamisch. De band experimenteert al eens met wat elektronica (“Progress”) en laat geregeld het tempo zakken, maar het blijft wel steeds spannend. Frontman Joe Talbot is nog altijd kwaad maar dat hoeft zich deze keer niet persé te manifesteren in roodgloeiende punksongs. Maar geen nood, De explosiviteit van de begindagen komt hier en daar nog wel wat deuren intrappen, zoals op “The Wheel” en “Crawl !”, twee stormrammetjes die het niet slecht zullen doen op de komende moshpitfeestjes. Zoals bijvoorbeeld in de AB op 26/02.
Jeroen Geerinck opereert hier onder de naam Geronimo. Misschien ken je hem van o.a. “Snaarmaarwaar”, “Hot Griselda” of “Spilar”.Hij is naast een muzikant ook een producer en studio-ingenieur die veel ervaring heeft met het maken van folk albums. Op dit album beperkt hij zich niet tot folk maar mixt hij verschillende genre-elementen door elkaar. Hij componeert, speelt, mixt en neemt alles zelf op.
De opener “Break of Day” ligt nog dicht tegen singer-songwriter en folk aan. Op “Wetland Track” en het titelnummer “Run High” steekt hij er meer variatie en stijlen in. De synth geeft het geheel een moderne toets en de percussie zorgt voor een stuwend effect. Op “Run High” heeft de elektrische gitaar een prominente plaats en laat hij ze volop ‘vertellen’. Het is melodieus en het vervangt zo ook de zang die hier op dit album niet aanwezig is. “Pace Up” is ook een mooi liedje dat mij wat aan de jonge Mark Knopfler doet denken. De meeste songs hebben folk elementen maar evenzeer rock invloeden uit o.m. de jaren zeventig. Denk aan Neil Young, Bob Dylan, etc…
Het album heeft een fijn, aangenaam geluid. Je hoort duidelijk dat hij dit gewoon is. De liedjes zitten goed in elkaar en ondanks het instrumentale karakter, verveelt het niet snel. Hij weet het boeiend te houden door zijn melodieën uit te bouwen en van mooie arrangementen te voorzien.
Instrumentale folk-roots
Run High
Geronimo
Walrus is de band rond Geert Noppe die al toe is aan hun derde cd nu . Een muzikaal verleden heeft hij bij Yevgueni (zang/toetsen) en toen deze van Klaas Delrue een sabbatjaar inriep , legde hij zich volledig toe op Walrus . Dit resulteerde in 'terug naar het begin' fijngevoelige, stekelige als stevige Nederlandstalige pop, die charmeert door muzikale rijkdom en beheerste orkestratie.
2020 moest een druk jaar worden voor Geert Noppe, in zijn ontelbare projecten. Corona besliste anders. Geert bleef niet bij de pakken zitten, hij werkte noest verder aan een nieuwe plaat van Walrus. 'Tussen mijn oren' kwam uit in een productie van Alex Callier. Opnieuw een interessante parel van een man die op eenvoudig pakkende wijze vertelt en verhaalt uit het dagdagelijks leven.
“Zomer zonder klank” is een sterke opener. Walrus tekent meteen voor die troubadours , emotievol een verhaal vertellen, waarvan je stil wordt en/of lekker heupwiegt. Nergens klinkt het overdreven , integendeel Walrus neemt je in, luister maar naar “Held”, “Tussenin” of het opzwepende “Tussen mijn oren”. Walrus balanceert telkens tussen die innemendheid en extravertie.
Na vijf jaar brengt Walrus een radiovriendelijke schijf uit; staat open voor fijngevoeligheid en je zingt de songs prompt lekker mee. “Kauwen in de Kerselaar” en “Breek het maar af” overtuigen in dit sfeertje.
Afsluiten doet Walrus met het bijzonder gevoelig pakkende “Misschien ben ik al dood”.
Blijf gerust nog vele jaren leven, beste Walrus. We hebben bands en artiesten als jullie nodig, die op eenvoudige wijze ons hart ontroeren.
'Tussen Mijn Oren' zet zijn stempel op de kleinkunst waarbij een levensverhaal wordt verteld en ons inneemt. Sterk.
Tracklist: Zomer zonder klank - Held - Tussenin - Schets -Hier - Dansen uit de maat - Dit was ons huis - Breek het maar af - Kauwen in de Kerselaar - Tussen mijn oren - Misschien ben ik al dood
Kleinkunst
Tussen Mijn Oren
Eigen Beheer
Koala is een collectief aan getalenteerde muzikanten, die een brede, kleurrijke sound bieden.
Het project rond Carlos Dyckmans werd opgericht in 2003. De band bracht al drie studioalbums uit: 'Gravity' (2006), 'Central' (2008) en 'Tall Machines' (2012). Een perfect huwelijk tussen triphop en hiphop blijkt Koala te zijn ,eigenlijk wel meer een uniek concept .
Helaas werd het toen stil rond de band. Tot in 2019 Koala plots van zich liet horen met twee singles, de recensie kun je hier nog eens nalezen.
En nu zijn ze er met 'Outlaw', de nieuwste release… Op “Passed Death” wordt hiphop gecombineerd met allerhande stijlen, gerugsteund door de uit Cleveland, USA afkomstige rapper Notizz. Een verrassend klinkend nummer.
Vaak wordt de lijn tussen triphop, hiphop en rock bewandeld. Er wordt geflirt met allerlei stijlen als new soul, urban, als global sounds, pop en jazz. “Je ne suis pas tout” is een mooi voorbeeld.
We menen zelfs een vleugje Franse chanson te herkennen in sommige poëtische songs. ‘Outlaw’ betekend letterlijk buitenbeentje, en dus wordt er ook een vocale aankleding toegevoegd, die je wegvoert naar een dromerige wereld dankzij de stem van Laura Vanden Heede op “Home”. Het poëtische talent van Gert Vandeberghe komt naar boven op bijvoorbeeld “Talk”. Of neem nu het mysterieus, donkere “I Remember you”( feat Notizz, Marieke Lightband, The Black Lodge Collective); de wendingen in het nummer bezorgen je rillingen. Of op “Snow” een song met Notizz en Daniela Fa, hoe alles samenvloeit.
Het zijn allemaal song hoe ingenieus en uiteenlopend Koala tewerk gaat en klinkt.
Wat een boeiende plaat is dit in z’n totaliteit door al die verrassingen, ontdekkingen, variaties en kleurrijke sounds. Knap allemaal. Koala is hoedanook een avontuurlijke band , die muzikaal veel te bieden heeft.
https://koalasounds.bandcamp.com/
Tracklist
Passed Death (feat Notizz)
Je ne suis pas tout (feat Kreshen)
Malecon (feat Daniela Fa)
Embassy (feat Notizz, Jonas Cozone)
Tsar (feat Marieke Lightband, Notizz)
Talk (feat Gert Vanlerberghe)
East (feat Dan-T, Jonas Cozone) Manenkroon (feat 'Hozo)
Trapped in covid (part 1) (feat Notizz)
Trapped in covid (part 2) (feat 72 Soul)
Home (feat Laura Vanden Heede)
Starlord (feat Notizz, Jana Nys, Jonas Cozone)
I remember you (pt.1)( feat Notizz, Marieke Lightband, The Black Lodge Collective)
Snow (feat Notizz, Daniela Fa)
Trip/Hiphop
Outlaw
Koala
Het Belgisch progressieve rockproject Transport Aerian, bekend van werkjes ‘Darkblue’ (2015) en ‘Therianthrope’ (2017) is terug in een nieuwe line-up en een nieuw album ‘Skywound’, ook verkrijgbaar in de reeks shows in België en Nederland.
‘Skywound’ is een conceptalbum waarvan de hoofdthema's gericht zijn op de tragedie van een gewoon liefhebbend koppel dat gevangen zit in turbulente gebeurtenissen in de wereld, een wereld die zich voorbereidt op een oorlog en op de rand staat van een wereldwijde catastrofe. De wereldwijde problemen worden aangehaald, politiek, spiritueel vanuit het gezichtsveld van de mens; het verhaal over het concept van het album kan over ieder van ons gaan.
Muzikaal combineren ze de elementen van klassieke progressieve en hedendaagse heavy experimentele muziek; het is een verkenning van vintage productie-ontwerpen, een post-modernistische tint in de teksten is aanwezig, en het is gemaakt als een naadloos stukje muziek, in de traditie van progressieve rock albums.
Transport Aerian is een band die van vele markten thuis is. Om een verhaal te vertellen moet je ervoor zorgen dat de luisteraar niet wordt afgeleid; het gezelschap dient meteen een mokerslag toe met het episch klinkende “At the cliff”, zowel in de instrumentatie als in de vocals.
Transport Aerian verrast, intrigeert en is dus niet vies van experimentjes. De ballads met Rachel op zang en de akoestische gitaar mijmeringen zijn maar enkele hoogtepunten op deze knappe plaat. Het geheel klinkt gevarieerd, avontuurlijk, mysterieus , licht ingetogen, emotievol als gedreven , explosief , waarbij de registers kunnen worden opengetrokken. Luister maar eens naar “Fracture”, in zijn verschilllende lagen .
“Kutznetsov” legt de klamtoon op het experiment, deels verwijderd van de traditie van progressieve rock. Verder tasten ze de grenzen af met “Latgalian Gothic”, “Lunatic” en het afsluitende “Skywound”. Een epische afsluiter trouwens.
Het siert de band hoe ze te werk gaan. En de plaat klinkt anders dan het vroegere material, mooi, overtuigend.
Transport Aerian - Shall Not Be (live on Radio Benelux) - YouTube
Tracklist: 1. Shall Not Be (3:15) 2. At the Cliff (4:38) 3. Fracture I (0:40) 4. Lunatic (7:09) 5. Latgalian Gothic (4:21) 6. Falling 20 (3:11) 7. Fracture II (2:13) 8. Kuznetsov (3:53) 9. Fracture III (0:56) 10. The Effect (3:02) 11. Moses (3:49) 12. Fracture IV (1:10) 13. Skywound (5:14)
Van ’Reinhard & Reinhard' door Reinhard Vanbergen & Rheinhard Roelandt citeren we even de introductie op de bandcamp pagina: "Dit album is een samenwerking met... een andere Reinhard. Ze gingen samen naar de kleuterschool, en verloren elkaar daarna uit het oog. Via sociale media ontdekte Reinhard Vanbergen de muziek van Reinhard Roelandt toen die dagboekopnames postte van zijn zelfgebouwde modulaire synth, opgenomen op fladderende tapes en kleine vintage speakertjes. Het idee om tracks te bouwen bovenop de modulaire buitenaardse soundscape met akoestische instrumenten leek inspirerend en als een perfecte pasvorm’.
Na het beluisteren van de eerste nummers op het album, zul je blij zijn dat er nog meer komt. De soundscapes van Roelandt's modulaire synths geeft dit album een vreemde buitenaardse trip naar de ruimte. Terwijl de akoestische instrumenten, die we kennen van Vanbergen, je een thuisgevoel bieden. Dit is een album dat zich afspeelt in een kleuterspeelzaal tussen jazz, soundtrack en klassiek. “Verdwaal en vind je terug in deze one-of-a-kind ervaring”, horen we.
Beide componisten zijn van vele markten thuis . De plaat beluister je best in zijn geheel, omdat elke song perfect past op de volgende, als een puzzel; de schakels monden uit in een spookachtige totaalbeleving. Een parel van experimenteel vernuft, die tot de verbeelding spreekt door zijn talrijke variaties. “Rad Resistor”, “Tear Transformer” zorgen voor die verwondering die ze willen bieden, avontuurlijk en gevoelig .
De soundscapes zijn zalvend , strelend en werken verslavend. Wat een fijne beleving.
In hun klankentapijt zijn het twee grootmeesters in experiment, die een muzikaal kunstwerk verwezenlijken.
Tracklist: True Transistor 03:16 Moody Mosfet 03:41 Amber Amplifier 02:47 Rad Resistor 02:27 Rootsy Regulator 01:46 Tear Transformer 03:12 Smooth Sensor 04:42 Ready Rectifier 04:12 Cold Capacitor 04:43 Round Resonator 01:45 Indy Inductor 03:30 Fuzzy Fuse 04:00 Dreamy Diode 03:08
Experimenteel
Reinhard & Reinhard
Reinhard & Reinhard
Guy Verlinde is een bluesmuzikant die bekend is als solo artiest en als bandleider van The Mighty Gators en The Houserockers. Daarnaast staat hij samen met zijn Blues Brother Tiny Legs Tim aan de Gentse blues scene. Tevens treedt hij op in scholen met zijn educatieve muziekvoorstellingen.
Daar houdt het niet mee op. Met 'Standing in The Light of a Brand New Day' bracht hij zijn nieuwste solo plaat uit.
Wij hadden een fijn gesprek met Guy. Dit interview kun je hier nog eens nalezen.
De schijf start met een ingetogen intro, waarna een lekker aanstekelijke gitaarriedel de toon aangeeft. Guy heeft een warme stem, die onroert en ons doet wegdromen , o.m. op “Caroline Sings” en “Up on the Mountain”, eentje die je makkelijk kunt meezingen. Het onderstreept de veelzijdige, variërende aanpak van Guy Verlinde als muzikant en composer. De tempowissels zijn intrigerend en boeiend.
Weemoed en melancholie horen we op “The Unsung” , luchtiger klinkt “If I where your God” en “I'm Your Man” is een lekker aanstekelijke blues grass song. De blazersectie durft een prominente rol innemen. Strijkers horen we op “The way you are”, de mondharmonica zorgt dan weer een andere insteek.
De instrumentatie is magisch mooi; alsook de vertelkracht van Verlinde; zijn vocals raken hoedanook. Het avontuur in de nummers zal de doorsnee bluesliefhebber intrigeren. . “Both Sides of the Blues” zet het kracht bij. “In July” is een bluesy afsluiter, waarover Guy zegt '' Ik wilde de plaat ook laten eindigen met iets sferisch, iets zorgeloos, zodat de mensen, na het beluisteren, een zorgeloos gevoel krijgen." Hij is er met met brio in geslaagd.
Besluit: Guy Verlinde heft met 'Standing in the Light of a brand new day' een afwisselend emotievol overtuigend Plaatje uit.
Tracklist: 01. Breaking Dawn 02. Up on the Mountain 03. Caroline Brings 04. The Unsung 05. I'm Your Man 06. If I Were Your God 07. No More 08. Both Sides of the Blues 09. Surrender to the Groove 10. Last Goodbye 11. The Way You Are 12. Karma's Gonna Kick Your Ass 13. In July
We citeren even :'' Toen de wereld midden maart 2020 op slot ging, waren Chad en Bram drie dagen verwijderd van een 17 concerten tellende tournee, waarbij het epische 25-bewegingen tellende ‘Pendulum’ duo album in première ging. Het maakte de eerste impact van de wereldwijde pandemie des te verwoestender. Tijdens de lockdown was McCullough in staat om ‘Forward’ internationaal uit te brengen op het Outside In Music label. Deze tournee zal deze muziek aan een Europees publiek presenteren, en de synergetische relaties die McCullough de afgelopen 12 jaar heeft gesmeed met de uitmuntende Belgische pianist en bassist Verbist, en die hij heeft toegevoegd aan bijna een decennium van spelen met Lionel Beuvens en Clearfield, hernemen. Terwijl de pandemie de timing van de release concerten vertraagde, zal het ook de reünie des te betekenisvoller maken - en de muziek zal dat ongetwijfeld weerspiegelen. ''
Deze concertreeks had plaats in oktober, een mooie gelegenheid om ook het album 'Forward', dat vorig jaar op de markt kwam, nog eens uit de kast te halen.
Chad is een uitzonderlijk grootmeester die zoveel emoties in zijn instrument steekt, dat je er niet gewoon stil van wordt. Vanaf de eerste song “November Lake” neemt hij je mee naar een zachtmoedige , weemoedige wereld . een ingetogen klankentapijt die een zekere gemoedsrust brengt. Innemend, warm en intiem. Luister maar naar intens mooie, zachte klanken van “Gentle”, “Focal Point” en het wondermooie ”Water Tower Sunset”.
Chad McCullough onderscheidt zich met deze plaat in het genre.
Info https://chadmccullough.bandcamp.com/album/forward
Tracklist: November Lake 05:39 Oak Park 09:43 Gentle 05:49 Grace at the Gavel or Grace at the Gallows 06:41 Focal Point 07:12 Water Tower Sunset 05:39
In de afgelopen jaren heeft deze jonge multi-instrumentalist (drums, violen, gitaren, piano, elektronica, zang...) getoerd met internationale indie pop acts zoals Feist, Damien Rice, Ane Brun, Loney Dear en Frank Ocean; hij was ook actief in de jazz/avant garde scene (bekroond met de prestigieuze Jazzkatten door de Nationale Zweedse Radio - categorie ‘Nieuwkomer van het jaar 2019’ en spelend met de Zweedse Jazz elite: Fire! orkest, Mats Gustafsson...). Josefin werd ook uitgenodigd als vioolsoliste bij het Royal Stockholm Philharmonic Orchestra. In 2020 bracht ze een akoestisch album uit in duo met Charles Spearin (stichtend lid van de Canadese indie-elite Do Make Say Think & Broken Social Scene).
‘HANA - Three bodies (Original Soundtrack)’ werd oorspronkelijk gecomponeerd als soundtrack bij een Butoh dansstuk van choreografe/danseres Frauke, een ode aan de aangeboren intelligentie van de natuur gewijd aan haar 5 elementen (lucht, aarde, water, vuur, en leegte); elektronica werd gecombineerd met pop, ambient, modern klassiek, post-rock en experiment.
Dat blijkt al uit het wondermooie “Secret Garden - Scene 1”. opvallend is de link naar de natuurelementen, het mooie maar ook het harde en meedogenloze van de natuur komt naar boven drijven. Je krijgt een bevreemdende sound, dreigend en rustgevend.
Luister maar naar songs als “Coldburn - scene II (water)” en voel het verkwikkende, maar ook het hoe zware stormen alles kunnen vernietigen.
Op dit elan blijft Josefin Runsteen doorgaan, filmische en visuele soundscapes die de fantasie voortdurend prikkelen. Binnen die context is elke song wel anders, ze vullen elkaar ergens aan net zoals dat in de natuur het geval is.
Deze schijf laat vooral een muzikante horen die de stilte krachtig kan doen klinken, en die stormen doorstaat. De viool klinkt verbijsterend, magisch en doet je wegdromen, o.m. bij “Bloom - Scene III (Fire)” , waarop het dreigende om de hoek komt kijken.”'SAKURA Scene IV (Earth)” en afsluiter “BANYAN - Scene V (Air)” zetten die lijn verder.
Dat zorgt ervoor dat deze 'HANA - Three bodies (Original Soundtrack)' een veelzijdig Plaatje is, die de natuurelementen centraal plaatst, muzikaal open staat voor experiment en visueel prikkelt!
Tracklist SECRET GARDEN - Scene I (Void) 07:54 COLDBURN - Scene II (Water) 08:40 BLOOM - Scene III (Fire) 07:09 SAKURA - Scene IV (Earth) 07:33 BANYAN - Scene V (Air) 08:10
Avant-garde/Elektronisch
HANA - Three bodies (Orginal Soundtrack)
Josefin Runsteen
Het Brusselse doomtrio, Von Stroheim, bedacht door Dominique Van Cappellen-Waldock (we zullen u de opsomming van haar vele projecten besparen) en Raphael Rastelli, bewandelt doom achtige wegen, en verlaat vooral de comfortzone ervan. Ondertussen is het duo uitgebreid met drummer Joe Ree Doo, een van de stijlvolste mixers.
Voor deze nieuwe (derde) plaat, een EP ‘The Beautiful, Not the Damned’, waren de drums nog van Yannick Daïf, die nu deel uitmaakt van het duo Djinns.
We stappen die griezelige wereld binnen met “Buckerful of Bile”, een bevreemdend klinkend nummer, alsof het trio je de keel dichtknijpt en je achterlaat met angst in de ogen. Met een lichtjes dreigende ondertoon, zonder de geluidsmuur te doorbreken, drijft Von Stroheim je langzaam tot een puntje van waanzin, o.m. door de meesterlijke, zompige instrumentatie en de heldere, bedwelmende, hypnotiserende stem van Dominique, die je dieper en dieper doet wegglijden naar die donkere oorden in je onderbewustzijn.
“Posion” is er dan eentje, als een traag werkend gif dat het leven uit je weg zuigt, maar het voelt niet aan alsof je de dood in de ogen kijkt, nee het is eerder het begin van nieuw leven. We lieten ons gewillig onderdompelen in dit sfeertje, waar duisternis aanvoelt als een deken tegen koude winterdagen. Het sprookjesachtig, theatraal kader waarop Von Stroheim tewerk gaat, is zodanig fantasieprikkelend dat de demonen je in de ogen kijken, maar met een glimlach …De EP straalt zoveel kracht uit dat je dus geen angst moet voelen in het dreigende kader, maar eerder een soort rust in je donker hart.
Het is een parel van een EP die donkere harten als het onze verwarmt. Een verslavende inwerking.
Von Stroheim is een aanrader voor elke doom liefhebber die houdt van grensvervaging en experiment.
Tracklist: Bucketful of Bile - Poison - Men - Marry me
Doom Blues/Postmetal
The Beautiful, Not the Damned EP
Von Stroheim
Multi-instrumentaliste Roselien creëert een eigen universum op de EP 'Seventh Ascension', waarin ze funk, R&B, grooves en jazz versmelt met drum sampling van Dr Dre en Timbaland, een Roland JX3P synthesizer en Ableton.
De nummers zijn een reflectie op haar tijd in Londen (nadat ze van Brussel naar Londen verhuisde). Om een carrière in de muziek na te streven, moest ze aanvankelijk werken als keukenontwerper voor Ikea en flyers uitdelen voor de kost. Tegelijkertijd studeerde ze de ‘ins en outs’ van muziekproducties en werkte ze hard in haar vaardigheden als multi-instrumentaliste, muzikante , beatprogrammeur en zangeres.
Haar strijdvaardigheid en emoties komen tot uiting in de vier nummers. Roselien speelt hier dus elk instrument in op de EP.
We hadden nog een fijn gesprek met Roselien. Lees hier het interview.
Hoog tijd om ook de EP zelf onder de loep te nemen.
Opvallend is hoe Roselien met haar zachtmoedige stem positieve energie doet neerdalen.
Uit het interview blijkt dat sommige songs gaan over haar tijd in Londen, sommige onderwerpen zijn zelfs zwaarmoedig. Maar toch straalt Roselien op deze schijf die positiviteit uit , om moed uit te putten.
Songs als “Don't wanne be alone” en “Give me a break” balanceren tussen een weemoedige en aanstekelijke sound. “Not My Fantasy” en “I lost it there” zitten in hetzelfde vaarwater, meeslepend, aanstekelijk en intens, gevoelig, donker. Een mooi klankenbord.
De EP is een overtuigend jazz/R&B Plaatje. Emotie en virtuositeit zijn belangvolle factoren in haar muziek. Met 'Seventh Ascension' is ze klaar om door te breken.
Tracklist: Don't Want To Be Alone 04:02 Give Me A Break 03:55 Not My Fantasy 03:31 I Lost It There 03:49
Multi-instrumentalist/Singer-songwriter
Seventh Ascension
Roselien
Met een nieuwe plaat 'While our world Dissolves' en een broek vol goesting, zo energiek ging Reject The Sickness onlangs tekeer op het podium van Devils Rock For An Angel. Vanaf de eerste song ontstond een moshpit en gingen sommigen crowdsurfen. De band had nogal snel door dat ze het publiek voor zich wonnen.
We hadden een interview met de band; een tipje van de sluier hier )
Hoog tijd om ook de schijf 'While Our World Dissolves' onder de loep te nemen.
“Disconnect” geeft meteen de toon aan; een rauwe, verschroeiende sound die je tot een zekere vorm van waanzin drijft, o.m. door de kracht van de instrumentatie en de uitstraling van de zanger. Songs als “Dissaproval of the weak”, “We all Burn” en “Burning Soil” klieven door je lijf. Meesterlijke riffs spelen ze en frontman Guy brult zich de longen uit het lijf; we zijn danig onder de indruk van het ingenieuze drumwerk op deze schijf, meesterlijk hoe Jannick Govaert indrukwekkend op de vellen slaat, als mokerslagen in je gezicht, zonder echt afbreuk te doen aan de inbreng van de andere bandleden.
Reject the Sickness is meer dan ooit een geoliede machine , die gevoelens van pijn, woede en vertwijfeling perfect weet te omvatten in een intens totaalpakket.
Het totaalplaatje is belangrijk. De spanning is te snijden. Al die emoties. Wat een donkere intensiteit. Een wereld van pure waanzin. Geen trip voor tere zieltjes..
Wij waren diep onder de indruk van het verhaal dat hier wordt verteld, als een boek met een verslavende inhoud.
Reject The Sickness heeft met 'While Our World Dissolves ' grenzen verlegd. En is duidelijk naar de verdiende respons in het genre van de melodieuze death/thrash metal.
Tracklist: Disconnect - Dissaproval Of The Weak - We All Burn - Burning Soil - The Plague Of Life - The Furrow Of Our Soul - Reveal The Darkness - Reset - Pillars Of Hope
Melodic Death thrash metal
While Our World Dissolves
Reject The Sickness
Ibrahim Maalouf brengt een kerstalbum uit. Ik geef eerlijk toe dat ik mijn wenkbrauwen even fronste toen ik het nieuws vernam. De Libanese Parijzenaar is een ras-trompettist en heeft op zijn 40e toch al 10 langspelers uitgebracht - allen van een uitzonderlijk hoog niveau en enorm gewaardeerd binnen de jazz-community.
Album 11 wordt dus een ‘specialleke’. Op ‘First Noel’ serveert hij 25 van de grootste klassiekers, alsook 3 exclusieve nieuwe nummers die hij speciaal gecomponeerd heeft voor de allereerste kerst van zijn zoon Nael. Dit album is er ook ter nagedachtenis van zijn grootmoeder Odette, die vorig jaar overleed. Ieder jaar vierden ze samen kerst, en via deze cd probeert hij die magische kerstherinneringen terug tot leven te brengen.
Omringd door François Delporte op gitaar, Frank Woeste op piano en Sofi Jeannin als koordirigent galmt “Have Yourself a Merry Little Christmas” door de luidsprekers. De opener is een rustig en aangenaam hoorspel en zet meteen de toon voor de rest van de plaat. Het tweede nummer “Mon Beau Japin” vormt een vrolijke variatie op “O Denneboom” en verder zijn ook “Let it Snow!” en “Santa Claus is Coming to Town” echt leuk. Alle gekende klassiekers zitten in een herkenbaar jasje, maar even vaak trakteert Maalouf ons op enkele onbekende, pure nummers.
Het klinkt allemaal bekend in de oren, maar dan met een eerder spirituele en minder kinderlijke dimensie, waarbij de subtiele en noodzakelijke kwetsbaarheid binnen ieder lied behouden blijft. Bij “Silent Night” en “Jingle Bells” ga je even weer wat aandachtiger luisteren, maar daarna kabbelt het album ongestoord voort op de achtergrond. Achtentwintig nummers is best veel en ik mis de bombastische, overweldigende en meeslepende muziek die we van Maalouf gewoon zijn, al bewijst hij met “All I Want for Christmas is You” dat kerst ook best up-tempo kan zijn. “Adeste Fideles” brengt enkele ambivalente herinneringen terug aan de verplichte middernachtmis als kind - erg vermoeiend maar stiekem fijn om lang te mogen opblijven.
Een deel van de plaat werd zelfs opgenomen in een kerk, namelijk in Saint-Julien-le-Pauvre, de oudste kerk van Parijs - op slechts enkele meters van de Notre-Dame kathedraal. Het was een symbolische keuze van Maalouf die wonderwel uitpakt. Zijn vader was er koster in de jaren '60, zijn tante (een pianiste) en zijn geliefde grootmoeder werden er beiden begraven, en het was in diezelfde kerk dat hij zich verloofde en trouwde...
Dit eenvoudig, nederig, instrumentaal album is doordrenkt van die vele onvergetelijke momenten - je kan die mijlpalen haast voelen.
‘First Noel’ is dus niet het zoveelste kerstalbum, het is er een met kalmerende muziek om bij weg te dromen, een plaat waar de melodie in het middelpunt staat, een plaat voor alle leeftijden waar de ganse familie mee kan van genieten tijdens de eindejaarsfeesten die eraan komen.
Ik weet alvast wat ik ga vragen voor onder de kerstboom!
Als lid van Girls In Hawaii heeft Antoine Wielemans zijn muzikale strepen al verdiend. Nu pakt hij eindelijk uit met een eerste solo album waarin hij in 9 songs en in zijn moedertaal zich persoonlijk ontplooit.
In het openingsnummer “Sel” merk je ondanks de herkenbare Girls In Hawaii-tonen, al meteen de intentie van Wielemans: kleine breekbare en introspectieve schetsen brengen die sieren in eenvoud en schoonheid. Meer van dat ook in “Chien”, een speels tafereel met eenvoudige maar sterke melodieën.
Hoewel de plaat grotendeels vorm kreeg in Frankrijk (Vattetot-sur-Mer, vandaar ook de naam), brengt hij in “Bruxelles” een kleine ode aan het dagdagelijkse in onze hoofdstad. “De l’or”, nog een hoogtepunt, is nog zo’n melancholisch pareltje waar je als luisteraar schippert tussen breekbaar en rustgevend. Iets luchtiger, soms komisch maar nog steeds sprankelend gaat het er aan toe in “Poésie” en “Samedikea”.
Nooit krijg je een té geïsoleerd gevoel op deze plaat. Wielemans zorgt voor mooie meerstemmigheid en gepaste gelaagdheid van zachte (voornamelijk piano) melodieën. Deze meer dan verdienstelijke eerste plaat is een aangenaam warm dekentje voor koude en natte herfstdagen.
Nederlands 
Français 
