House Of Entertainment news - André Rieu kondigt extra kerstconcerten MECC Maastricht 2026 aan
12, 13 + 19, 20 december 2026 - MECC Maastricht
Laatste tickets AFAS Dome (Antwerpen) - 11 januari 2026 !!
Vanwege de grote vraag krijgen de kerstconcerten van André Rieu in Maastricht nu al twee extra feestelijke data op 19 en 20 december 2026. Deze extra avonden vormen een aanvulling op de vorige week aangekondigde concerten op 12 en 13 december 2026 en bieden nog meer fans de kans om de kerstmagie in Maastricht live te beleven.
In een sfeervolle ambiance presenteert André Rieu samen met zijn Johann Strauss Orkest een programma met kerstklassiekers, romantische walsen en feestelijke verrassingen. Het MECC Maastricht verandert daarbij in een muzikaal winterwonderland, dat de adventstijd tot een bijzondere ervaring maakt.
Tickets en reisarrangementen voor alle data in december 2026 zijn verkrijgbaar via de reguliere voorverkoop op andrerieu.com . Ook de laatste tickets voor het traditionele Nieuwjaarsconcert van André Rieu in Antwerpen op 11 januari 2026 in de AFAS Dome te Antwerpen, kunnen snelle beslissers nog via deze weg bemachtigen!
Voor veel bezoekers vormen de concerten van André Rieu het muzikale hoogtepunt van de eindejaarsperiode en een echt highlight voor de feestdagen.
www.houseofentertainment.be
The Raveonettes live in Trix - Luid, fel en compromisloos
The Raveonettes streek neer in Trix Antwerpen voor een concert dat niet alleen luid, maar ook fysiek voelbaar was. De avond zou gaandeweg uitmonden in een zintuiglijke overrompeling waarin geluid, licht en intensiteit geen enkele rem meer kenden.
Het voorprogramma werd verzorgd door Spare Skin, een band die zichzelf treffend omschrijft als ‘post-punk w/ anger & love’. Met Anne-Lise op gitaar en zang, Olivier op bas en Alisson achter de drums brachten ze een set die tegelijk scherp en emotioneel was. De woede zat in de riffs, de liefde in de melodieën. In die zin paste Spare Skin perfect in een bredere beweging die dit jaar opvallend sterk aanwezig was op de concertpodia. De vergelijking met andere punk- en postpunkbands met overwegend vrouwelijke leden drong zich haast vanzelf op: The Pill, Crybabies en dichter bij huis Maria Iskariot.
Het is moeilijk om hier níét enthousiast over te zijn. Dit soort muziek leeft, en deze vrouwen staan meer dan hun mannetje – zonder dat het ooit geforceerd aanvoelt. Een speciale vermelding voor de basist die ‘very fast’ was, een grapje gemaakt door de vrouwelijke bandleden toen hij voor het laatste nummer vlug een snaar op zijn bas moest vervangen.
Na het optreden van Spare Skin, tijdens de ombouwpauze voor de hoofdact, werd de zaal plots overspoeld door extreem luide trapmuziek. Vermoedelijk diende dit om de bassen te testen, maar het effect was allesbehalve onschuldig. Heel wat mensen grepen naar hun oren ter bescherming. Achteraf bekeken bleek dit moment een onmiskenbare voorbode: volume en fysieke impact zouden die avond een hoofdrol spelen.
Toen The Raveonettes uiteindelijk het podium betraden, werd meteen duidelijk dat ook visueel alles op scherp stond. Eigenlijk had er aan de ingang een waarschuwing voor epilepsiepatiënten moeten hangen. Of misschien had de lichtman zelf een aanval van epilepsie: zo constant en genadeloos stond de belichting in strobostand. Rust voor de ogen was er niet, maar dat paste wonderwel bij de sonische aanval die volgde. De bassen waren zo luid dat je de muziek niet alleen hoorde, maar letterlijk tegen je huid voelde, tot diep vanbinnen. Dit was geen achtergrondgeluid, dit was een lichamelijke ervaring.
Sune Rose Wagner en Sharin Foo vormden opnieuw het herkenbare, magnetische middelpunt van de band. Sharin Foo zag er nog altijd ravissant uit en stond zelfverzekerd in het stroboscopische geweld, terwijl Sune Rose Wagner aanvankelijk wat gereserveerder oogde.
Live werd het duo bijgestaan door drummer Jakob Hoyer, die met zijn strakke en krachtige spel de songs extra gewicht gaf en de massieve bassen nog meer draagkracht verleende.
De set werd opgebouwd met vroege mokerslagen als “Blackest”, “Killer” en “Speed”, waarna het publiek massaal meeging in klassiekers als “That Great Love Sound” en “Love in a Trashcan”.
Donkerder materiaal als “You Say You Lie” en “Attack of the Ghost Riders” hield de spanning strak, terwijl “My Tornado”, “Dead Sound” en “The Enemy” het geluid nog dieper en dreigender maakten. Richting het einde van de hoofdset volgden hoogtepunten als “Sisters” en “Strange”, met daartussen een cover van “Venus in Furs” van The Velvet Underground, waarna “Aly”,”Walk With Me” de overgang naar de bisronde voorbereidde.
Naarmate het concert vorderde, liet Sune Rose Wagner steeds meer van zijn aanvankelijke terughoudendheid varen. Samen met Sharin Foo en Jakob Hoyer bouwde hij gestaag op naar een steeds intensere climax. De bisronde begon met “The Christmas Song”, opvallend intiem gebracht met Wagner en Foo samen achter dezelfde microfoon, een kort moment van verstilling na het auditieve geweld. Die rust bleek van korte duur: “Last Dance” trok de spanning opnieuw aan, waarna tijdens “Recharge & Revolt” alle remmen losgingen en Wagner zonder gitaar volledig losbarstte op het podium. Het zou zomaar kunnen dat de Duvels waarvan de band tijdens het concert genoot daar iets mee te maken hadden.
Als ultieme afsluiter volgde “I Wanna Be Adored”, waarbij Sharin Foo haar gitaar achterwege liet en zingend de volledige breedte van het podium verkende. Het nummer kreeg zo een extra sensuele en bezwerende lading, een perfecte finale voor een concert dat constant balanceerde tussen agressie en aantrekkingskracht.
The Raveonettes leverden op deze zondagavond in Trix geen comfortabel concert af, maar een compromisloze, zintuiglijke aanval waarin geluid, licht en emotie samensmolten. Soms te luid, soms te fel, maar altijd intens en precies daarom bleef dit optreden nog lang nazinderen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Spare Skin
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8936-spare-skin-14-12-2025?Itemid=0
The Raveonettes
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8935-the-raveonettes-14-12-2025?Itemid=0
Organisatie: Trix , Antwerpen
Gnome - Trollenmetal in Stonerland
Sextc zijn jonge geweldenaren die rammelen met noisy postpunk, hardcore en rauwe Nirvana-achtige nineties punkrock. De attitude is er, en dat al zeker met een losgeslagen frontman als Kaine Chapdam, een kerel die meer in het publiek stond (of lag) dan op het podium, maar de onvergetelijke song is er vooralsnog niet.
De band heeft dan ook nog maar 2 singles gereleased, “Sex Sells” en “Heroin Chic”, dus het wordt afwachten of dit ooit iets gaat worden. Hier zat alleszins wel intensiteit en force achter, maar iets meer visie lijkt ons gewenst.
Gnome is zowat het best bewaarde van de Belgische stonerrock en metal, een band die alom geprezen wordt in het buitenland maar bij ons eigenaardig genoeg maar lauwtjes onthaald wordt. De band haalt zijn inspiratie uit de mythische wereld van trollen en gekke kabouters, vandaar ook de pinnenmutsen. Die inspiratiebron heeft al evenzeer impact op hun sound, die even geflipt als uniek is. De albums ‘King’ (2022) en ‘Vestiges Of Maximum Visidrome’ (2024) zijn 2 vinnige stonerpareltjes met een volkomen eigen gezicht en hier en daar een welgekomen hoek af.
De set was dan ook samengesteld uit de stomende songs van die 2 albums, maar Gnome greep tussendoor ook nog terug naar hun quasi volledig instrumentale debuutplaat ‘Father Of Time’ (2018) met “Jebediah Supreme” en “Blacksmith”, twee ruwe riffmonsters die uit het beste Karma To Burn hout gesneden waren.
In “Old Soul” en “The Ogre” werd rijkelijk met riffs, gekscherende tempowisselingen en vlijmscherpe solo’s gestrooid, de smaakmakers bij een Gnome set zeg maar. Evident dus dat zanger/gitarist Rutger Verbist zich hierbij het meest in de kijker speelde, hij reeg de riffs en solo’s met brio aaneen en stond ondertussen nog sterk en overtuigend te zingen, af en toe met een metal-brulstem, altijd met een knipoog.
Met een funky “John Frum”, een splijtend “Bulls Of Bravik” en een uiterst opwindend “Wenceslass” werd nog maar eens duidelijk dat Gnome zijn inspiratie niet alleen gehaald heeft bij de Black Sabbaths van deze wereld, maar eveneens bij prettig gestoorde bands als als Primus, Mr Bungle en King Gizzard & The Lizard Wizard.
Er zat sowieso al heel wat vaart in hun set maar het tempo werd nog wat extra de hoogte ingejaagd met een vlammend en bijzonder aanstekelijk “The Gods Are Evil”.
En dan zat er nog een geweldige finale aan te komen met een opgejaagd “Kraken Wanker” gevolgd door een uitzinnig en kokend heet “Ambrosius”, tot nader order dé Gnome klassieker.
Geweldige band, als je ‘t ons vraagt.
Pics homepag @Jens Roels
Organisatie: 4ad, Diksmuide
Maanzaad – Een muzikale diversiteit
Maanzaad nam de voorbije jaren de EP 'Wist van Niets' (2010), het album 'Maanzaad' (2011), de EP 'Ruimtetuig' (2012) en het album 'Amok' (2013) op. De band concerteerde de voorbije jaren in/op talrijke zalen en festivals in Vlaanderen en Nederland: Polé Polé, Afro Latino Festival, Afro-C, Villa Pace, … en bouwde gaandeweg een uitmuntende live reputatie op. Tot ver buiten de contreien. Maanzaad vierde zijn 15 jarig bestaan in 'eigen huis'. De band bood, en biedt nog steeds, een bont allegaartje aan diversiteit waardoor je hen puur muzikaal eigenlijk in geen hokje kunt steken. Al worden ze wel in die hoek van dub/reggae geduwd , op zich niets mis mee.
We waren aanwezig inl De Casino voor een kleurrijk wervelend feestje.
Ook de geest van Bob Marley waaide doorheen de zaal. Althans werd de avond ingezet met een band die bewust in bovenstaande grootheid zijn voetsporen trad. Ras Double D & the Dub Family (****) bracht, net als Bob Marley himself, een eigenzinnige kijk op wat er rondom hen gebeurt, met een maatschappijkritische blik, delend in feestvreugde .
Omschreven als 'dub poetry' zorgde Ras Double D & the Dub Family voor een niet aflatende stroom van reggae vuurwerk, en daarbij declameerde de beweeglijke en sympathieke frontman teksten die je tot nadenken aanzetten. De band gaat heel uitgekiend en krachtdadig tewerk, waardoor elke liefhebber van het genre op zijn wenken werd bediend.
Origineel is het allemaal niet, ooit is dit wel eens voorgedaan. Maar Ras Double D en zijn Dub familie slaat wel de weg in van alle grootmeesters binnen het genre. Op feestelijke wijze een mening verkondigen, het werkt altijd beter dan op al te gewelddadige wijze het kot afbreken. Niet?
Diversiteit deze avond dus … Ook Een Tegen Reactie (*****) bewandelt het reggae paadje, maar voegde daar dikke dub aan toe. Subtiel merkten we zelfs enkele Ska invloeden, waardoor de veelkleurigheid werd onderschreven. "raggen en knallen blijven hun handelsmerk", qtaat in de biografie, en dat mag ook letterlijk worden genomen.
De band schoot figuurlijk vuurpijlen richting het publiek af, waardoor zelfs een moshpit ontstond vooraan het podium. Elke schakel binnen Een Tegen Reactie is trouwens even belangrijk.
De brede aanpak , hun virtuositeit, speelsheid siert.
Om de feestelijke stemming van deze avond nog wat kracht bij te zetten, gingen alle registers op het einde van een knallende set, volledig open. Een wervelstorm aan dub/reggae/ska ontstond, die de Casino op zijn grondvesten deed daveren.
Een feestje voor hart en geest? Zeker en vast, maar de dansspieren werden ook ten volle aangesproken.
Een betere opwarmer als deze twee voornoemde kleppers kon Maanzaad (*****) zich niet dromen. De band vierde hun 15jarig bestaan met een live show. Vol gas geven, vanaf de eerste noot. En volhouden tot aan een wervelende finale.
Adriaan Cole profileerde zich naar goede gewoonte als een opruiende klasse entertainer, maar laat zich uiteraard enorm goed omringen. De klievende riffs van grootmeesters Kim Gorgon op gitaar en Gino Waem op bas, aangevuld door de al even verbluffende keys en elektronica beats van Seppe De Klerck en Bart Van Gompel zorgden dan weer voor een bevreemdende, dansbare waas over de zaal. Terwijl drummer Mustafa Ketami zijn drumvellen gor mept, zorgde zangeres Shikha De Cock met haar kristalheldere stem voor een beetje zachtmoedigheid binnen het aanbod.
Bij een verjaardagsfeestje hoort ook een terugkeer in de tijd … met voornamelijk zangeres van Maanzaad Ineke en de zangeres Bintu, die Shikha vervoegden in de zang. Het zorgde voor een apotheose in de set.
Die set bestond trouwens uit een muzikale kleurenpracht. Songs als “Een lentedag in oktober', “Schuld van de bank” en “Wist van niets” blijkt wat voor een diversiteit Maanzaad aanbood. Als volleerde acrobaten vliegt Maanzaad van de ene stijl naar de andere alsof dit de normaalste zaak van de wereld is. Zo mocht Seppe even komen rappen op “De kat op de koord” wat op zijn beurt zorgde voor wederom een andere wending binnen het chaotische gecoördineerde geheel.
Iedereen begint te dansen, mee te brullen en te feesten. Een groep fans had, getooid in feestelijke hoedjes, zelfs een grote '15' meegebracht.
Na een dik uur werd een blazers sectie toegevoegd, schitterend hoe het allemaal samen klinkt. Hoogtepunten volgden elkaar op, “De Stad”, “ABC van de VIP” en “De zon” en een song als “Snel of traag”, hadden een bijzonder meezing gehalte.
Maanzaad brengt al jaren geen platen meer uit, die “De Kat” was een LP live opgenomen in de Casino. Maar de band blaakt live van energie en gretigheid, en met de toevoeging van enkele vroegere bandleden en die blazers naar het einde van de set toe, zorgden voor een nog bonter gekleurd feestje van hun 15ste verjaardag .
Een muzikale diversiteit zondermeer, gebracht in het Nederlands. Mooi, nostalgisch, kleurrijk, uniek, feestelijk. Een top avond!
Setlist: Inna die Maanzaadstylee // Een lentedag in oktober // Mag niet van m'n vader// Schuld van de bank// Wist van Niks //Kat op de Koord//de stad//Reggaekampioen// ABC van de VIP// Morfine // Neon en goedkoop parfum//De Zon// De Put// Coïtus Introïtus Interruptus//Snel of Traag// Habibi// Camping Guantanamo// Drugstoerist/ Agent van de politie// Alles naar de maan//Arbeider
Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Clutch triomfeert in Brussel - Zweet, riffs en groove
De Ancienne Belgique veranderde in een broeikas van riffs, groove en onstuitbare rock-’n-roll. Clutch streek opnieuw neer in Brussel en bewees voor de zoveelste keer waarom de band al decennia een vaste waarde is binnen het heavy rocklandschap. Zonder overbodige visuele opsmuk, maar met een geluid dat even massief als beweeglijk was, bouwde de band aan een set die tegelijk vertrouwd en vernieuwend aanvoelde.
De zaal was goed gevuld, de verwachtingen lagen hoog en vanaf de eerste minuten hing er die typische Clutch-spanning in de lucht: dit zou een avond worden waarop songs en energie centraal stonden.
De avond kwam op gang met Bokassa, de Noorse band die punkenergie koppelt aan stoner- en metalriffs. Hun korte maar nietsontziende set sloeg meteen diepe krassen in de AB. Frontman Jørn Kaarstad gromde en schreeuwde met een stem die klonk als het ruwste schuurpapier, wat perfect aansloot bij de rauwe, ongepolijste sound van de band.
Bokassa speelde met een tomeloze drive en zorgde ervoor dat het publiek al vroeg op temperatuur kwam.
Die temperatuur ging nog een flinke graad omhoog toen 1000mods het podium betrad. Tegen dan stond de zaal al in vuur en vlam, en het werd al snel duidelijk dat heel wat aanwezigen specifiek op deze Griekse stonerrockers hadden gewacht. Elk nummer werd luid onthaald, moshpits kwamen spontaan op gang en de riffs rolden als een allesverpletterende golf door de zaal.
Met een set die bestond uit “Electric Carve”, “Road to Burn”, “Götzen Hammer”, “Speedhead”, “Low”, “Overthrow”n, “El Rollito” en “Vidage”, bewees 1000mods dat ze allang geen culttip meer zijn, maar een band die moeiteloos een volle zaal kan domineren.
Na een korte pauze was het tijd voor Clutch zelf, die zonder omwegen openden met “Worm Drink” en meteen de toon zetten. Neil Fallon nam het podium in zoals altijd als een prediker met een microfoon, charismatisch en zelfverzekerd, terwijl de rest van de band een strakke, groovende machine vormde.
“Promoter (of Earthbound Causes)” en “Crucial Velocity” volgden elkaar naadloos op, waarna “Firebirds!” en “Sucker for the Witch” de zaal verder deden kolken. Het publiek ging volledig uit zijn dak bij “The Mob Goes Wild”, terwijl “Big News I” vloeiend overging in “Animal Farm”.
Met “Ghost” en “Sea of Destruction” werd even gas teruggenomen zonder de spanning te verliezen, om daarna opnieuw uit te halen met “Willie Nelson” en “Colorado Fuel and Iron”. “D.C. Sound Attack!” klonk als een manifest, “X-Ray Visions” hield de vaart erin en “Spacegrass” sloot de hoofdset af als een collectieve trip waar de hele AB in meeging.
Dat het publiek daar niet genoeg aan had, sprak vanzelf. Voor de bisronde keerde Clutch terug met “The Regulator”, dat luidkeels werd meegezongen, en met “Electric Worry” viel definitief het laatste restje dak van de Ancienne Belgique.
Met twee sterke voorprogramma’s en een hoofdact in absolute topvorm werd deze Brusselse halte van Clutch er één die nog lang zal nazinderen, niet alleen in de oren maar ook in de benen en de herinneringen van iedereen die erbij was.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
Bokassa
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8920-bokassa-12-12-2025?Itemid=0
1000mods
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8921-1000mods-12-12-2025?Itemid=0
Clutch
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8919-clutch-12-12-2025?Itemid=0
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Galan Galan – Mensen die open staan voor eerder alternatievere muziekstrekkingen zullen binnen Galan Galan zeker hun gading vinden.
Het is muziek die je niet direct hoort op de radio, maar ik hoop toch dat het ergens wordt opgevangen en dat we erdoor een groter publiek kunnen aanspreken
Galan Galan is een vijfkoppige band die op eigenzinnige wijze hun verhaal vertelt, en muzikaal de grenzen aftast. ‘Voor wie houdt van een avontuurlijke luisterervaring: live gaan ze van intieme sferen naar krachtige climaxen, de band schept een betoverende sfeer, bijgestaan door zelfgemaakte filmfragmenten en visuals. Reacties na de optredens vermelden steeds het meetrekken van het publiek in een nieuwe wereld.’, staat er te lezen op de vi.be pagina van de band.
We merkten het zelf op in hun deelname aan de Soundtrack in De Casino, Sint-Niklaas waarover we schreven: “De songs ondergaan verrassende wendingen en allerhande emoties, pakkend-wegdromend met een poëtische ondertoon, borrelen op. Een uitgekiende set is het resultaat. Een avontuurlijk boeiende, bewonderenswaardige set dus.’’
Galan Galan's debuutplaat 'The King of Losing Absolutely Everything' werd geschreven als rouwproces van één van de bandleden. De band zit momenteel in een nieuwe ontluikende fase, met veel ruimte voor poëzie en experiment.
Over die plaat, hun optreden op Soundtrack en de verdere plannen/ambities hadden we een fijne babbel met zangeres Louise Desmet. Het werd een fijn gesprek van een uur over rouwen, spiritualiteit, astrologie en muziek visueel uitbeelden…
Vertel even wat meer over Galan Galan en hoe alles is begonnen?
Ik ben pas na een paar jaar in de band gestapt. Ze waren op zoek naar een zangeres. Alexander Van Vooren, Arno De Ros , Mathis Van Renterghem waren voordien al vrienden; ik was op dat moment een beetje op zoek om verschillende dingen te doen in mijn leven. Ik zat op een kantelmoment in mijn leven en had in mijn dagboek geschreven ‘ik wil een band’. Op een bepaald moment werd ik gevraagd om eens te komen zingen, alsof het zo voorbestemd was. Sindsdien heb ik altijd mijn eigen ding kunnen doen binnen Galan Galan.
De betekenis van de naam ‘Galan Galan’ vind ik ook interessant om eens over te babbelen..
Het heeft uiteenlopende betekenissen. Enerzijds is het een Anglo-saxische naam waarvan de betekenis ‘zingt’ is. Anderzijds is er een betekenis in het Grieks: ‘kalm’, ‘moedig’ en ‘dapper en ‘genezer’. In het Spaans wordt het gebruikt om een woord te geven aan ‘minnaar’.
Dat straalt de muziek ook uit… Wat jullie doen is ook breed, divers, maar geen hapklare brok. Het is dus een bewust pad?
Ik denk gewoon dat we als geheel en daarnaast als individu best een filosofisch kantje hebben die we graag proberen te ontdekken. Het lijkt haast alsof we niet anders kunnen.
Het nadeel is dat jullie erdoor niet echt een ruim publiek kunnen aantrekken, of is dat niet de ambitie? Welk publiek zouden jullie graag aanspreken?
Je kunt enkel hopen dat mensen het echt begrijpen wat je doet. Bijsturen is bijzonder moeilijk. Mensen die open staan voor die eerder alternatievere muziekstrekkingen zullen binnen Galan Galan zeker hun gading vinden. Het is muziek die je niet direct hoort op de radio, maar ik hoop toch dat het ergens wordt opgevangen en dat we daardoor binnenkort wel een groter publiek kunnen aanspreken.
De jongere generatie van muziek luisteraars denkt niet meer in hokjes, zij staan er wellicht voor open voor het experimentele. Merken jullie het ook? Dat je jongeren ermee aantrekt?
Ik voel dat er gewoonweg meer aandacht is voor muziek. Mensen voelen aan wat echt is en wat meer voorgeprogrammeerd is. Er is dus zeker wel aanhang in de underground scene voor wat wij doen. Dat merken we op door gesprekken die door onze muziek losgemaakt worden. Ken je Rosalia? Zij wordt geprezen door haar visie en haar unieke aanpak van muziek analyseren en producen. Ze producet haar albums zelf, ze is Spaans, heeft ondertussen al 8 Latin Grammy Awards gewonnen met haar muziek. Nu heeft ze een album uit met allerlei invloeden vanuit Opera en klassieke muziek en staat ze over heel de wereld op nummer 1 in de hitlijsten. Om maar te zeggen, hoe mooi het is om op te merken dat durf, experiment, genre-bending artiesten zichzelf telkens willen heruitvinden en daar ook voor worden geprezen. Dat is een kunst. Opera is geen voor de hand liggende muziek voor een ruim publiek, maar dankzij haar lukt het wel om dat ruimer publiek ook hiermee over de streep te trekken.. deze verandering werkt enorm motiverend voor ons als maker in de kleinere scenes.
De debuutplaat 'The King of Losing Absolutely Everything' is rond de rouw van één van de bandleden geschreven. Het is een verwerkingsproces… Hoe overleef je het als band ?
Ik kan momenteel alleen maar spreken over hoe ik dat heb ervaren. Dat rouwproces gaat over Alexander die zijn moeder is verloren op zeer jonge leeftijd, en het proces rond rouwen daarover wordt op die plaat afgebeeld. Ik ben er dus later ingestapt, maar ook ik zat ook volop in een proces van rouw. Door afscheid te moeten nemen van bepaalde delen van mijzelf heb ik daardoor ook mensen moeten loslaten. Een logisch gevolg daarvan was dat ik me niet meer kon identificeren met de sociale kringen rond me en heb ik me heel lang heel eenzaam gevoeld. Ik had niets dat mijn innerlijke emotionele leefwereld reflecteerde. Dat was best eng. Ik voel zoveel en zo diep dat ik wel moet creëren. Daarin kwam de band als godsgeschenk tevoorschijn. Ik had iets ‘hoe moet ik mijn drang naar samenhorigheid en connectie hierin vinden’, ook dat is een intens rouwproces waar soms weinig rekening mee gehouden wordt. Alex heeft met zijn rouwproces ook mij geïnspireerd om dat proces op een creatieve manier aan te pakken en die pijn een plaats te geven. Ik heb op die manier geleerd hoe het is om over vriendschappen die wegvallen te rouwen en plaats maken voor meer zelfliefde. Ik kom van patronen van excessief ‘people-pleasing’. Het was een moeilijk, maar nodige wake-upcall dat niemand, behalve jezelf je dromen kunt waarmaken. Achteraf gezien wist ik niet dat ik zoveel nood had aan een context zoals de band. Het voelde ook gewoon goed om mee te werken aan een plaat waarin de focus volledig van jezelf verlegd wordt, dat maakt je heel nederig op een manier.
De debuutplaat is nu al een tijdje uit. Iets voor donkere zielen, vooral de spookachtige sfeer trekt me aan. Was het de bedoeling?
Ik denk niet dat het persé de bedoeling is. Muziek vindt zijn publiek, als in: wij hebben daar als artiest wel iets in te sturen, maar eens je de muziek maakt, staat dat alweer los van jou. Dat het de mensen vindt die de duisterheid in zichzelf voelen, opzoeken of interessant vinden, dat vind ik eigenlijk wel leuk. Ik vind en voel wel dat veel mensen met een ‘donkere ziel’ rondlopen. Ik ben een voorstander van alles kunnen ‘voelen’ hoe moeilijk en oncomfortabel dat ook mag zijn. Voelen op zich is zo’n transformatie gegeven. Het kan je lichter maken, je helpen dingen verwerken. Dus in die zin is het aantrekken van het donkere een uitnodiging om het licht daar op te kunnen schijnen. Met die contradictie tussen licht en donker spelen we ook graag op het podium. Alex kan zo’n primaire emotionele kracht uit zijn stem halen, het voelt dan heel erg alsof ik daar als een engel precies boven zing. En die rollen wisselen zich ook om, naarmate de boodschap die verteld wil worden.
Ik citeer even iets van jullie vi.be pagina: ‘Voor wie houdt van een avontuurlijke luisterervaring: live gaan ze van intieme sferen naar krachtige climaxen, de band schept een betoverende sfeer, bijgestaan door zelfgemaakte filmfragmenten en visuals.’
Ik miste net dat visuele effect, op Soundtrack was het moeilijk; is het de bedoeling ermee te werken met visuele beelden op de achtergrond?
Op soundtrack lukte dat niet. Het is zeker de bedoeling om dat in de toekomst wel te doen. Dans is al altijd een toegankelijke manier geweest om die beweeglijkheid die onze muziek vraagt, vorm te geven. Zoals we op 17 december in de Charlatan te Gent gaan doen, zullen we werken met visuals. Het doet wel veel als je visuele effecten kunt gebruiken, het geeft een extra meerwaarde aan de muziek op het podium.
De danspassen zijn opmerkelijk; waar komt de inspiratie vandaan om zo’n act op het podium te brengen?
Ik ben een fervent liefhebber van yoga en meditatie. En zo heb ik ook mijn lichaam op een heel trage, unieke manier leren kennen. Mijn liefde voor die heel bewuste, intuïtieve manier van bewegen start altijd vanuit mijn ademhaling. Dus in die zin volg ik eigenlijk altijd mee met waar mijn adem naartoe wil. Ik dans nooit vanuit voorbedachte pasjes, dat zorgt soms voor blokkades tussen mij en het ervaren van de muziek. Wat ook veel heeft geholpen is dat mijn tante vroeger ook een balletschool had, dus die technieken en stijl zijn iets die mij altijd zijn bijgebleven.
Zit er ook een spirituele achtergrond achter? Ik had soms het gevoel dat je helemaal van de wereld weg was; vooral bij jullie twee, Alexander en jezelf, viel het op, als ‘gelijkgestelde geesten die elkaar ergens tegen komen’? Of is het ver gezocht?
Alexander zit met zijn hoofd en alles wat in hem zit zeker in die wereld, net als ikzelf. Er schuilt dus zeker iets spiritueel achter wat we doen. Ik heb ook het gevoel dat het voor mij best gemakkelijk is om in die wereld binnen te stappen als ik bij Alex ben. Hij zorgt ervoor dat het voelen veilig wordt. We vullen elkaar daar goed in aan.
Het is opvallend hoe jullie elkaar op zoveel vlakken aanvullen. Ik kreeg soms het gevoel dat de andere bandleden een beetje ‘op de achtergrond verdwenen’ , wat uiteraard niet zo was …
Ik begrijp van waar je komt. Maar toch, neem nu Arno, die heeft een bijzonder sterke voeling met de grooves binnen de muziek van de band. Die houdt alles ook bijzonder gestructureerd en gegrond binnenin het proces van muziek maken. Ook de ander bandleden hebben hun eigen unieke inbreng. Het is nodig dat we zo’n muzikanten in de band hebben, waardoor Alexander en ik die veiligheid en vrijheid hebben om in die bijzondere wereld te kruipen. Zonder hun inbreng lukt dat gewoon niet. Persoonlijk vind ik het best belangrijk dat ik me goed voel bij iedereen. Ook bij Jente, Mathis en Arno voel ik me heel comfortabel. Het blijft bijzonder dat muziek de lijm is tussen een connectie die je amper kan omschrijven met woorden. Daarom is het belangrijk dat elke schakel, elke rol gezien wordt. Hoe subtiel ook, die samenhorigheid daarin staat centraal.
Heel interessant allemaal. Iets anders. Kan deelnemen aan zo’n wedstrijd deuren openen; is dit nu al het geval?
In eerste instantie waren we eigenlijk niet geselecteerd voor Soundtrack. Op de een of andere manier zijn we opgebeld met de vraag als we vrij waren Het was een heel leuke verrassing om toch eens mee te kunnen doen aan die wedstrijd. Mijn doel blijft wel om gewoon ons ding te blijven doen op het podium, hoe vaker hoe liever natuurlijk, dus ik hoop wel dat dit deuren opent. We werken daar ook wel heel hard naartoe om een mooie show neer te zetten. Het valt me op dat sinds we hebben deelgenomen aan Soundtrack, we als band onszelf wel serieuzer nemen, wat zorgt dat we wel aan het groeien zijn richting iets. Wat die ‘iets’ dan is, dat zal zichzelf wel nog onthullen. We voelen vooral dat we groeien en dat is het belangrijkste.
“De band zit momenteel in een nieuwe ontluikende fase, met veel ruimte voor poëzie en experiment” lees ik op jullie vi.be pagina. Is het wat je bedoelt dan?
We zitten momenteel echt middenin dat proces van vernieuwing. We zijn een nieuwe weg aan het inslaan op vlak van productie. Hoe dat eruit zal zien binnen 3 maand, daar hebben we zelf nog geen idee van. Wat we wel weten is dat we vertrokken zijn vanuit gedichten, die ineen gesmolten zijn met muziek die perfect past bij wat de woorden dragen van gewicht.
Jullie muziek klinkt filmisch, ooit overwogen iets te doen rond film of TV, series of dergelijke?
Alexander heeft film gestudeerd. Hij maakt video films. We hebben beelden die in een proces zijn, we weten nog niet welke liedjes die welk beeld zullen krijgen. Maar we zijn er mee bezig. Dat Filmische zit in een begin fase, maar we willen zeker onze muziek omzetten in beelden. Dat speelt zeker mee.. ik heb voortdurend beelden en kleuren in mijn hoofd. Ik voel dat er terug ruimte is om in kleuren en beelden te denken. Dat is lang niet zo geweest. Nog niet zo lang geleden is er een reeks aan beelden en ideeën en filmische metaforen gepasseerd in mijn imaginair landschap dat er voor gezorgd heeft dat ik nu bezig ben met een videoclip uit te werken. Maar ook dat staat nog in zijn kinderschoentjes. Ik wil vooral experimenteren en mijn vrienden in het proces betrekken. Dat creatief proces moet magisch zijn om zelf uit te zoeken. Alexander heeft dus ook een achtergrond in Film. Hij heeft er een opleiding op zitten en hij heeft Eye To Eye samen met mij uitgewerkt toen we samen op reis waren in Frankrijk. Het enige wat er uit kwam van visie was: alles voor de kunst. Gek om daar terug aan te denken, want we kropen over rotsen blootvoets met een super dure camera om toch de juist shots te krijgen. Ik ben halfnaakt in een rivier gesprongen waar absoluut geen mensen mogen komen, tussen de ratten om toch maar een gevoel te schetsen dat Eye To Eye toen op dat moment nodig had.
Wat zijn de verdere plannen na het schitterende debuut en het prachtige parcours dat jullie reeds hebben afgelegd?
Mijn papa, Koen Desmet, is ook kunstenaar. We voelden allebei dat we elkaar wilden betrekken in onze creatieve processen en wat is er leuker dan samen tekenen met de persoon die je heeft grootgebracht? Hij is momenteel bezig door overal in België exposities te geven. Hij nodigt ook ons, Galan Galan, daarvoor uit om als band te spelen. Wat natuurlijk een ongelooflijk mooie kans is. Het plan voor 12/12 is dus om eerst in conversatie te gaan op doek. Als ouder en kind, we maken dan een tekening en schilderen verder wanneer de film ‘Moonage Daydream’ gratis uitgezonden wordt in Focus Cinema in Geraardsbergen. Na de film vind je ons op een geïmproviseerd podium.17/12 is onze releaseshow van ons album The King Of Losing Absolutely Everything in de Charlatan in Gent. Méga exciting! Nieuwe nummers, eventueel een management en een leuke reis samen lijkt me een heel fijn plan om voor ogen te hebben in 2026. Voor de rest gaan we graag mee met de flow en zien we wel wat er op ons pad komt.
Ambities: Is er een hoofddoel dat je voor ogen hebt?
Ik heb geleerd om niet meer naar een specifiek doel te werken net omdat ik dan merk dat ik een tunnelvisie krijg en vaak teleurgesteld kan worden. Ik neem het idee beet en laat het los. Die manier werkt het beste voor mij, puur vanuit de mindset die ik heb ontwikkeld dat: alles wat komt, komt, op zijn eigen tijd. Hoe meer ik forceer, hoe minder ik ook geniet van het proces. En ik wil zoveel mogelijk in het nu leven, stilstaan bij hoeveel stappen we als band al hebben gezet. Da’s ongelooflijk mooi en zo ontroerend om te zien. We genieten denk ik ook wel om klein te blijven en op die intieme sferische podia te staan. Dat maakt alles heel gezellig en gemakkelijker om ook met het publiek te connecteren.
Als ik het goed begrijp verkiezen jullie eerder een plaats in het clubcircuit i.p.v. een groot podium als het Sportpaleis (AFAS Dome)?
Als het op termijn zou lukken om op zo’n grote podia te staan, zou dat fantastisch zijn! We weten zelf nog niet hoe ‘nodig’ onze muziek is in dit kleine Belgenlandje. De toekomst zal dat wel uitwijzen. Dat moet toch méga bijzonder zijn als je een gevulde Afas Dome kan laten luisteren naar jouw creaties. Zoveel mensen bijeen voor hetzelfde, dat klinkt magisch.
Wat jullie doen is geen ‘voor de hand liggende muziek’. Is dit de reden dat jullie uiteindelijk niet in die finale van Soundtrack stonden denk je zelf?
Ik denk dat onze muziek niet even makkelijk is om te ‘verteren’ als ik het zo kan zeggen. Er zit echt wel een bepaalde intensiteit in, en daar moet je voor zijn. Wat ik ook al vaak heb gedacht is dat we echt in een tijd leven waarin we vaak grijpen naar muziek dat ons goed doet voelen, althans dat is wat ik opmerk bij bands die snel groeien. Maar wat is nog écht, puur en rauw? Wie investeert nog in mensen die echt zingen vanuit de intentie om te raken en minder om een kant-en-klare show te geven? Wij zijn een band zonder label, zonder management, we doen het allemaal zelf en het liefst zo lang mogelijk. Wij, Alex en ik blijven ook graag vanuit ons buikgevoel handelen dus daar zit ook een beetje onze vrijheid in. Het voelt eigenlijk aan als een privilege om te kunnen doen wat we willen zonder te leven met verplichtingen die van buitenaf worden opgedragen, ik denk dat dat een heleboel zou veranderen. Dus in die zin ben ik blij dat we niet zijn gewonnen. Maar aan de andere kant..
Een artiest als David Bowie heeft nooit anders gedaan dan ‘op zijn buikgevoel afgegaan’, maar toen kon dat. Is het onder invloed van sociale media cmoeilijker geworden is om avontuurlijk te klinken?
Ik probeer sociale media te zien als een uitnodiging om mezelf te zijn en om dat op een positieve manier in te zetten en eigenlijk ook als een manier om meer te leren over hoe ik mezelf kan ontplooien. En dan mag dat compleet tegendraads zijn en niet persé opgepikt worden door het algoritme, ik wil dat voortdurend blijven proberen. Langs de andere kant, je consumeert zoveel via die sociale media. En dat kan gewoon niet de bedoeling zijn.
Sociale media kan ook een negatief effect hebben?
Je kunt alles en iedereen zijn op internet, dat kan heel mooi zijn maar ook net niet.. dat is de kracht van sociale media. Het is gewoonweg hoe je bewust omgaat met dat medium. Je kunt mooie dingen creëren maar ook dingen vernietigen met die sociale media. Om nog maar te zwijgen over de lange termijn impact van ons consumeergedrag op onze gezondheid en ontwikkeling
Sociale media, kan ook positief zijn om je te lanceren als band
jazeker, daar gaat het uiteindelijk echt om .
Pics homepag @Nadine Deruyck
Bedankt voor de fijne babbel
Blast From The Past 2025 - Veel meer dan een nostalgie trip
Blast From The Past 2025
Kubox
Kuurne
2024-12-06
Erik Vandamme
… Zes December kwam sinterklaas langs bij de brave kindjes. Maar hij liep ook rond op het festival Blast From The Past en deelde koekjes uit aan de brave metalheads.
Het festival was compleet uitverkocht. Met een headliner als Vandenberg, die onder het motto 'The Whitesnake Tears' kwam optreden, is dat niet zo verwonderlijk. Deze levende legende is ondertussen ook 71 jaar jong, en heeft mee de geschiedenis van de heavy metal in de jaren '80 geschreven. Met zijn band zou hij rond een uur of elf die hits van Whitesnake terug spelen, op verbluffende, speelse wijze. Er was ook plaats voor eigen werk. Voer voor de grootste Whitesnake fans dus, die ten volle ervan genoten.
We begonnen de dag met een streepje Mechelse Doom/stoner. Opium Heathen (****) met o.a. Gianni Vuylsteker, die we al kennen van andere projecten, is geen onbekende. "De band gaat zeer minutieus tewerk, loom en traag, dan weer alles uit de kast halen. We horen onderhuids Black Sabbath. De vocals waren belangvol, demonisch bijna en bezorgden ons koude rillingen ", schreven we over hun optreden op Catacombfest Open Air in 2023.
Opium Heathen mag dan een vrij nieuwe band zijn binnen de scene, de muzikanten binnen deze band zijn dat echter niet. De instrumentatie als de vocals sierden. Een virtuoze aanpak door messcherpe, epische riffs en doomachtige mokerslagen. Het klonk wel allemaal een beetje teveel van hetzelfde, waardoor de aandacht wat verslapte. Ietwat meer variatie was welgekomen …
En dat is nu net wat Thorium (*****) wel deed. We kregen een kleurrijke, onaardse sounds in een speels, spontane aanpak. De beweeglijke zanger wist zijn publiek steeds aan te porren. Iedereen was sterk op elkaar ingespeeld. Een muzikale rollercoaster, hard-zacht. Thorium grasduinde doorheen hun albums, en kreeg iedereen mee. “Where do we go”, “Ostrogoth”, het prachtig “Across the Nation” en “Nightfall” werden meegebruld.
Tegankelijkheid en speelsheid vonden elkaar dus.
De band is als 2016 bezig en bracht reeds enkele knappe platen uit, maar zit zoals we al van hen hoorden op een kantelpunt. Hoedanook, live gingen ze ervoor.
Dé ontdekking van Blast From the Past 2025 werd het Portugese Toxikull (*****) , opgericht in 2016 en bekend om hun energieke, jaren '80-geïnspireerd geluid met scherpe riffs en schreeuwende zang, succesvol alvast in de underground metalscene met albums als ‘Cursed and Punished’ (2019) en ‘Under the Southern Light’ (2023).
Toxikull toeren veel in Europa, spelen op festivals en brachten in 2025 een live-album uit, ‘Echoes of the Arena’. Live resulteert het in een razendsnel gebrachte set, vol weerhaakjes die op de dansspieren inwerken. Omvergeblazen werden we door dit felle samenspel van gitaren en drums. Wat een oplawaai van jewelste was me dit!
In de hal aan de ingang was ook een klein podium opgesteld voor een akoestische set van Luke Appleton (****), gekend van o.a. Absolva en de bassist van Iced Earth. Voor de gelegenheid stond hij dus helemaal alleen op het podium, met akoestische gitaar. Hij heeft een warme stem die het integere werk elan geeft.
De intens mooie set werd ietwat verstoord door het geroezemoes. Maar het charisma, de prachtige stem en het meeslepende gitaarspel hield ons bij de leest. De respons was meer dan voldoende. Songs als “Forever Viking”, “Never a good day to die” (Absolva) en “Watching over me’ (Iced Earth) konden op heel wat bijval rekenen.
De Nederlandse heavy metal band Highway Chile (*****) boordt tot levende legendes in het genre. In de jaren '80 maakte ze in de lage landen grote sier. De nostalgie en de speelsheid was de moeite. Songs als “Rat Race” - uit het nieuwe album - en “Rock and Roll fantasy” gingen erin als zoete broodjes. Highway Chile onderscheidt zich in vlijmscherpe riffs en doet iedereen headbangen.
Het concert was er eentje om te onthouden door de intensiteit, de variatie en de verbluffende mokerslagen, . Het nieuwe materiaal moet trouwens niet onderdoen voor klassiekers als “Jesse James” dat al vroeg in de setlist zat. We kregen hier dus een stukje Nederlandse metalgeschiedenis.
ADX (***1/2) tapt uit een ander vaatje … De speedmetal band bestaat al sinds 1982. Een krachtige jaren 80-sound, de geweldige riffs en de memorabele songwriting zorgt ervoor dat ADX een must-see is. Ondanks de french touch in de vocals , klonk hun sound ietwat te routineus en alledaags.
Opener “Suprénatie”, “Notre Dam de Paris”, “Pierre de Satan” en het afsluitende “Caligula” zorgden voor vuurwerk en zijn enkele classics. Goed maar ook niet meer dan dat.
Medieval Steel (****1/2) speelt heavy metal, die ons voldoende wist te boeien. De speelse gretigheid, hun virtuositeit en het publiek aanporren sierden. Ze werden warm onthaald telkens. Songs als “Warlords”, “Lost in the city” en “War City” gingen erin als zoete broodjes. Toegegeven, Medieval Steel valt ook niet op in originaliteit , maar wist ons murw te slaan. “Gods of Steel” was er tot slot eentje voor in een heavymetal storm …
Savage Grace (****) beginnen hun set met het nodige vuurwerk. “Barbarians at the gate” en “Bound to be free” daverden. De schreeuwerige zang, de knetterende drum en de vlijmscherpe riffs tekenen voor een veelbelovende sound . Maar ook hier klinkt het ietwat teveel uit dezelfde trukendoos. Hun charisma en beweeglijkheid sierden evenwel.
Songs als “Sins of the Damned” en “Master of Disguise” onderscheidden zich in die kenmerkende heavy metal.
Vandenberg (*****) was hier de closing act. De verwachtingen waren hoog. En die werden door Adje en zijn band moeiteloos ingelost. “Bad Boys” en “Slide it In” waren al meteen sterke openers. De niet- Whitesnake fan zal wellicht niet zijn gading hebben gevonden hierin, Interessant was het bijzondere zangtalent van de Zweed Mats Levén, ook al is hij geen David Coverdale. Zijn vocals, de sublieme charismatische uitstraling en de speelse manier van soleren onderstrepen het talent van een gitaarheld.
Het gitaarspel is van wereldklasse. Emotioneel en technisch hoogstaand. Het siert de prille zeventiger … Whitesnake klassiekers passeerden de revue als “Here I Go Again”, "Crying in the Rain” en "Still of the Night”.
Ook de andere muzikanten verdienen een plaatsje, Sem Christoffel-basgitaar, Joey Marin de Boer-drums en Len van de Laak-keyboards. Een magisch geheel, spontaan, speels van aard.
“Is this love” wordt meegebruld en andere als “Sailing Ships”, “Still of the night” en “Burning heart” intrigeerden. Wat een meesterlijke, energieke aanpak, tekenend voor een boeiende Blast From The Past editie.
Met dank aan Musika.be
Organisatie: Blast From The Past
Live Nation concert - Simple Plan – nieuwe zaal
Bigger Than You Think! Europe Tour 2026
Op maandag 5 oktober 2026 in Vorst Nationaal, Brussel > Nieuwe zaal!
Simple Plan is echt 'bigger than you think'! De vraag naar tickets voor het geplande concert in Ancienne Belgique is ongezien groot. Naar aanleiding daarvan verhuist de show naar een nieuwe, grotere zaal. De Canadese poppunkiconen vieren hun 25ste verjaardag in Vorst Nationaal, nog steeds op maandag 5 oktober 2026 en met Neck Deep als special guest.
Aangekochte tickets voor het concert in Ancienne Belgique blijven geldig voor het concert in Vorst Nationaal. Ticketkopers worden via mail gecontacteerd.
Tickets voor het concert in Vorst Nationaal zijn meteen beschikbaar via livenation.be en kosten €54,76 (inclusief servicekosten, mobiliteitsbijdrage en charity fee).
Belangrijk: de Belgische regering heeft een verhoging van het btw-tarief op onder andere festival- en concerttickets aangekondigd, van 6% naar 12%. De sector wacht op officiële duiding over de exacte toepassing en timing, maar een prijsaanpassing is niet uit te sluiten. Wie zeker wil zijn van de huidige prijzen, koopt best tijdig een ticket.
________________________________________
Al meer dan twintig jaar is Simple Plan een van de meest invloedrijke en succesvolle poppunkbands ter wereld. Hun debuutplaat uit 2002, 'No Pads, No Helmets...Just Balls' behaalde meermaals platina en leverde hits op als "I'd Do Anything", "I'm Just a Kid", "Addicted" en "Perfect". Dankzij songs als "Welcome to My Life", "Summer Paradise" en "What's New Scooby-Doo" werd hun status voorgoed bevestigd. De band uit Montréal verkocht intussen meer dan 10 miljoen albums en haalde miljarden streams. In februari 2024 verkochten ze De Roma in een rotvaart uit, later dat jaar gaven ze het beste van zichzelf op het podium van Rock Werchter. Dit jaar viert Simple Plan zijn 25ste verjaardag met een documentaire op Amazon Prime, getiteld "Simple Plan: The Kids in the Crowd". Bovendien mochten ze het podium delen met The Offspring, waaronder begin deze maand nog in de ING Arena, en met Avril Lavigne. Als kers op de taart begonnen ze ook aan hun meest ambitieuze headline tour in twintig jaar. Mis de 'Bigger Than You Think!' tour niet op 5 oktober 2026 in Vorst Nationaal!
Simple Plan zal voor elk verkocht ticket en VIP-pakket tijdens deze tour €1 doneren aan de Simple Plan Foundation. De foundation, die in 2005 opgericht werd, helpt jongeren in nood en laat zien hoe krachtig muziek kan zijn als middel om een doel en richting in het leven te vinden. Sinds de oprichting heeft de Simple Plan Foundation meer dan 3 miljoen dollar geschonken aan diverse liefdadigheidsinitiatieven in Canada en heeft ze vele prestigieuze onderscheidingen ontvangen voor haar filantropische werk.
www.livenation.be
Arsenal - De oudjes blijven beklijven, de nieuwere zijn mooi meegenomen. Arsenal plaveit de weg naar een goed en beter leven!
Arsenal en Vitja Pauwels
Arsenal is er eentje die in onze Belgische sterrenhemel een plaatsje verdient. Een band rond de tandem John Roan - Hendrik Willemyns, 25 jaar bezig, spreekt alle leeftijden aan en probeert zichzelf steeds opnieuw te vernieuwen. Het samenbrengen van verschillende stijlen en culturen in een gevoel van samenhorigheid blijft en staat hoedanook centraal .
Kortom, een versmelting van oud en nieuw in een spannende, broeierige, aanstekelijke groove die iedereen een gelukzalig gevoel geeft…
In die 25 jaar brachten ze twee handvol platen uit, die een warme , kleurrijke touch hebben. Een heerlijk klankenpatroon, balancerend tussen een sprankelende, dynamisch sound met een dansbaarheidsfactor en weemoedige dreampop, die een donkere, dreigende tune durft te hebben. Het gaat dus van een aangenaam zomers gevoel, onthaasten tot een gevoel van exotisme naar een vasthouden in onze dagdagelijkse realiteit.
De eerste tien jaar van hun carrière , het oudere werk dus, is alvast goed in het geheugen gegrift met talrijke goed in het gehoor liggende singles.
Innovatie hebben de twee nooit uit de weg gegaan, het werk van de laatste tien jaar is, buiten de single opnames wat aan ons voorbij gegaan, maar ze verloren nooit die unieke combinatie van synthpop, percussie en exotische invloeden. En het zorgde zelfs voor een bredere context, waarbij hun combinatie de brug sloeg met poprock, indie, afro, etno en world.
Het nieuwe album ‘Okan okundun’, in het voorjaar uitgebracht, bouwt verder op hun ‘Rush of shaking shoulders’ en ‘The rhythm of the band’ en de cinematografische compilatie ‘Jungle hotel’; het omarmt net hun kenmerkend warm, kleurrijk geluid in dynamiek en introspectie. Toegegeven , er valt hier wat meer indie op in een wisselende stemming en tune, door intrigerende, boeiende, aanstekelijke en ingenomen gitaar- en baslijntjes.
Al die jaren hebben de twee gewerkt met gasten. Een onnoemelijke aantal zelfs.
De try-outs, net voor de grote vakantie in de Roma en de zomerfestivals, waren zoals verwacht terug een succes en het kon dan ook niet anders dat enkele clubconcerten volgden. De Vooruit was dan ook moeiteloos tweemaal uitverkocht. En in 2026 wordt het uitkijken naar de Lotto Arena.
Samenhorigheid is het sleutelwoord bij John Roan en Hendrik Willemyns, die nu terug op het podium staat ipv aan de knoppen. Roan is een volleerd entertainer, laveert op het podium, zweept en hitst het publiek op. Willemyns is de techneut, die alles in elkaar knutselt.
Léonie Gysel is de vaste vocaliste , die in haar stem , uitstraling net dat multi-culturele herbergt die Arsenal net zo speciaal, uniek maakt en houdt.
Nu bij deze tour waren Felix mMachtelinckx (Tin Fingers) en Lindy Versyck (Tje) van de partij. Met negen in totaal dus op het podium nu, waarbij de sound een vollere insteek kreeg door de twee gitaristen, de twee percussionisten en niet te vergeten de ondersteunende samenzang van de twee dames .
Arsenal plaatst ons meteen in de juiste stemming en groove. Het twinkelt, het sprankelt en klinkt ontspannen, aangenaam, zomers. “Mendeleev”, de eerste single van het album ‘Okan okunkun’ en “Amplify” uit 2018 openden de set. Het toont Arsenals creativiteit, brede insteek en het vernieuwende gezicht. Zondermeer ok en goed klinken ze, maar je hebt het gevoel dat deze nog wat meer ingeburgerd hoeven te geraken. Maar met een performer als Roan vormt dit geen enkel probleem, om iedereen te prikkelen en in beweging te brengen.
Een eerste echte herkenbaarheid volgde na deze twee met een “Switch” en “Saudade”. Het sterke samenspel, de zangpartijen en de afgewerkte lightshow bieden friste en tillen de nummers naar een hoger niveau. Mooi in z’n totaliteit.
Nog even wat recent materiaal in de spots met een “Moonlight calls”, “Hey ghost” en “Animal”. “Temul “en verderop in de bis het recente “Swim by” laten triphop in z’n beste traditie horen met een Scandinavische, ijzige en een licht swingende inslag. Een hoofdrol is hier weggelegd voor Versyck, die zich profileert als een nieuwe Robyn, Aurora, Sigrid of oldie Robin S …
We grossierden in het rijkelijk gevulde oeuvre van Arsenal met een “Estupendo”, “Lotuk” en “Longee”, die Gysel terecht en overtuigend in de spotlight plaatste met een begeesterende smachtend-zwoele soulfulle zangpartij, wat sterk werd onthaald.
Intussen was het publiek als band goed warm gedraaid, handclaps, handjeszwaaien en de ‘oohooh’ meezingmomenten waren elementen die dit materiaal en de set nog mooier, schoner maakten.
“”Longee” was er al eentje om in te lijsten, de versmelting van “Melvin” en “A volta” was het volgende. Schitterend hoe deze twee songs in een zomerse vibe klonken. Oudje en doorbraaknummer “Mr doorman” kreeg een nieuw kleedje van diepe basstunes, repeterende dreunende (hiphop) ritmes en werd gezongen in een rapstyle.
En tussenin vergaten ze groeisongs als “Black mountain” en “One day at a time” niet. Het meer recente werk sijpelde met mondjesmaat door.
Arsenal is, net als de Engelse voetbalploeg, bijlange nog niet uitgespeeld, integendeel ze shotten nog doeltreffend genoeg om iedereen bij de leest te houden in het brede oeuvre van heerlijk groovende melancholische en dansbare synthpop. De oudjes blijven beklijven, de nieuwere zijn mooi meegenomen.
‘May the force be with u’, Arsenal is nog steeds die band die de weg plaveit naar een goed en beter leven. Verlies hen maar niet uit het oog. Volgend jaar in de Lotto Arena te zien! En een tweede muziekzomer lonkt.
Support was Vitja Pauwels die solo enkele songs voorstelde met een intens, spannend virtuoos gitaarspel van dromerige rootspop, americana, Touareg en knisperende elektronica. Ze ademen een zeker soundtrackgevoel.
Het geroezemoes in het begin van de set was een smet, maar gezien het dan wat forser, krachtiger klonk, smolt dit makkelijk weg. Een getalenteerd, interessant sing/songwriter die in kleine zaaltjes z’n dada kan vinden.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Arsenal
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8902-arsenal-01-12-2025?Itemid=0
Vitja Pauwels
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8901-vitja-pauwels-01-12-2025?Itemid=0
Organisatie: Democrazy, Gent
Het eerste Belgische concert van Ford’s Fuzz Inferno, het laatste van Sovjet War
Sovjet War + Ford’s Fuzz Inferno
Het eerste Belgische concert van Ford’s Fuzz Inferno en het laatste Belgische concert van Sovjet War, daarvoor waren heel wat mensen naar de Djingel Djangel in Antwerpen gekomen. Voor de ene band is het het begin van een nieuw hoofdstuk, voor de andere willen we ervoor pleiten dat dit misschien slechts het voorlopig laatste concert was.
De eigenaar van de Djingel Djangel kondigt de eerste band aan en omdat het de avond is dat Sinterklaas op pad is, polst hij even bij het publiek of er toch geen stoute kinderen in de zaal zijn, waarop dan 'ja, toch wel' volgt. "En zijn er ook hele stoute kindjes in de zaal?", vraagt hij daarop en als dan de hele zaal 'ja' brult is de toon al gezet voor de rest van de avond. Dit wordt gewoon leuk.
Ford’s Fuzz Inferno was lange tijd de duo-band van Hans Ford (Waste, Betty Ford Clinic, …) en Patrick Delabie (Scoundrels, Betty Ford Clinic, …), twee veteranen van de Nederlandse scène. Als Ford’s Fuzz Inferno brengen ze fuzzpunk. Sinds de aanvulling met de Belgische drummer Bootsy (Scoundrels, A Clean Kitchen Is A Happy Kitchen, ZOOL, …) surft deze Nederlandse band op een golf van meer media-aandacht en meer concerten in het buitenland. Met name in de UK willen heel wat fans zich warmen aan deze brandhaard van fuzzy, punky garage. Ondanks dat de Belgische drummer al even aan boord is, is het concert in Antwerpen nog maar het eerste Belgische concert.
De sfeer is goed bij het enthousiaste publiek in de Djingel Djangel, maar ze mochten met iets meer geweest zijn. Er was blijkbaar wel wat concurrentie van net iets populairdere bands in dezelfde genres in de nabije omgeving. Een paar fans van Ford’s Fuzz Inferno zijn helemaal vanuit Nederland afgereisd om hun band aan het werk te zien. De tijd dat Nederland Antwerpen zag als geannexeerd gebied is dan misschien wel voorbij, het toont toch de toewijding van de fans.
Het Nederlands-Belgische trio laat de iets mindere opkomst niet aan zijn hart komen, met de gedachte dat het een volgende keer wel beter zal zijn. Ze stappen enthousiast het podium op in hun schreeuwerige hemden, slechts één van hun handelsmerken, naast bijvoorbeeld dat ze voor elk van hun releases een nieuwe naam uitvinden voor hun ‘platenmaatschappij’ in eigen beheer.
Ze brengen in Antwerpen een lange set van 17 korte nummers die enthousiast onthaald worden bij het publiek. Het is een dwarsdoorsnede van alle releases die de band sinds 2022 uitgebracht heeft, met wel slechts twee songs van het recentste album Ultimate Fuzz Frequencies. Maar als je de setlist van Antwerpen naast de tracklist legt van het album ‘Fuzz Up Your Electric Chair, Baby! (Live at Studio 195)’, dan kan je driekwart van de songs aanvinken. Hilariteit op het podium en in de zaal als de band hun “Throwing Stones” at Drones aankondigt. “Hebben jullie nog problemen met drones aan jullie luchthavens? Jullie kunnen ons inhuren!”. De leukste momenten voor mij waren “Fuzz Dogs”, “Body Functions”, “Leisure Class Saturday” (een nummer over black friday) en het afsluitende lijflied “Eternal Circles of Fuzz”. Dit was een prima concert van een band die in België nog wel meer fans zal weten te vinden. Het is alleen een kwestie van tijd.
Daarna is het aan Sovjet War. Die band uit de regio Leuven kende een eerste leven begin jaren ’80, met enkele cult-hitjes en legendarische supports van bekendere bands. Na een lange pauze was er de wederopstanding in 2017 – min de coronajaren. Ze speelden in de reünie een reeks leuke concerten, brachten oud en nieuw werk samen uit op het album ‘Psychopuppets’ en voegden daar nog de EP ‘Suburbia’ aan toe. Het concert in Antwerpen valt naast twee supports die ze in Nederland (Nieuwe nor, Slachthuis) spelen voor hun Britse collega’s van Peter & The Test Tube Babies. Dat leek hen wel een mooi hoogtepunt om de band op te doeken. Ook leuke momenten in de reünieperiode waren hun passage op Geleen Calling en die keer dat ze met de Nederlandse postpunkers van Desinteresse in Duitsland speelden.
Hun postpunk brengen ze bij Sovjet War met de nadruk op punk: elk nummer heeft een pittig tempo. Frontmand Rudy vecht op het podium als een leeuw voor de aandacht van het publiek en lukt daar prima in. Al na een paar nummers wordt er flink gedanst voor het podium en naarmate de set vordert wordt het publiek enthousiaster. Toegegeven, Sovjet War is op het podium een beetje een diesel. Het duurt even voor iedereen in de band in de juiste flow en vibe zat. Behalve voor de zanger is er ook een dikke pluim voor de bassist en voor de drummer. De ritmes werden heel strak gelegd en beiden deden hun best om het publiek er bij te betrekken.
In de afscheids-set komen heel wat tracks langs die we kennen van ‘Psychopuppets’ en ‘Suburbia’ en nog een paar echt oude nummers, van toen de band nog The Sovjets noemde. Ik heb het hardst genoten van “The Nuthouse”, “DNA” en “In The Name Of Progress”. Hun grootste hit – “Guns For Fun” – spaarden ze op voor de bisronde.
Frontman Rudy heeft nog geen zin om met muziek maken te stoppen en is daarom het soloproject Gutter Smell gestart dat misschien ooit kan uitgroeien tot een volledige band om dan ook live mee te gaan optreden. Maar eigenlijk zie ik vandaag geen reden waarom ze Sovjet War nu zouden opdoeken. De bandnaam is nog nooit zo controversieel geweest als vandaag, misschien net iets te, maar kom.
De band speelt nog prima en ze zitten vandaag vermoedelijk in die fase van hun leven dat ze als een makkelijker een weekend vrij kunnen maken om concerten te gaan spelen. En er is – geografisch dan – nog wel wat gebied dat veroverd kan worden, zowel in eigen land als in het nabije buitenland.
Ik zou denken dat er nog wel een hoger hoogtepunt in zit dan dit afscheidsconcert in de Djingel Djangel.
Organisatie: Djingel Djangel, Antwerpen
FKP Scorpio concert – Käärijä
FINSE SUPERSTER KÄÄRIJÄ KOMT NAAR ANTWERPEN: EURODISKO TOUR 2026 ROCKT TRIX OP 15 OKTOBER!
- Zet je schrap voor een explosie van muziek en chaos! De Finse sensatie Käärijä, bekend van zijn wereldwijde hit Cha Cha Cha en zijn indrukwekkende tweede plaats op het Eurovisie Songfestival 2023, brengt zijn EURODISKO TOUR 2026 naar Antwerpen. Op 15 oktober 2026 houdt de tour halt in TRIX Antwerpen, waar fans zich kunnen verwachten aan een energieke en onvergetelijke liveshow.
Het afgelopen jaar speelde Käärijä exclusieve optredens in Europa en Azië, waar fans massaal vroegen om een nieuwe internationale tour. Eerdere tours in 2023 en 2024 verkochten binnen enkele minuten uit en werden verplaatst naar grotere zalen, een voorbode van het enthousiasme voor EURODISKO 2026. Komende lente volgt zijn bijna uitverkochte megashow in de Veikkaus Arena in Helsinki. In het najaar van 2026 trekt hij vervolgens door 15 landen met in totaal 24 shows.
Käärijä is een internationaal fenomeen en winnaar van vijf Emma Awards (de Finse Grammy's), tevens uitgeroepen tot Best Nordic Artist bij de MTV EMA's. Met Cha Cha Cha won hij de publieksstemming op het Eurovisiesongfestival 2023 en bereikte hij de zevende plaats op de wereldwijde Spotify-chart, waarmee het nummer uitgroeide tot het meest gestreamde Finstalige nummer ooit. Onlangs veroverde hij Finland opnieuw met zijn optredens in het populaire tv-programma Vain Elämää, waar zijn versie van Vantaalainen meteen de top van Spotify bereikte.
Käärijä mixt rap, metal, pop en dance met een flinke dosis humor en chaos. Zijn live-optredens zijn een spektakel van neonlichten, shirtloze energie, wilde choreografie, groene bolero's en absurdistische verrassingen. Hits zoals TRAFIK!, Ruoska, It's Crazy It's Party en de nieuwe single Disko Balls krijgen op het podium een explosieve dimensie. De EURODISKO TOUR 2026 wordt een visueel spektakel vol verrassingen en pure energie.
Op 15 oktober 2026 verandert TRIX Antwerpen in één groot EURODISKO feest. Ben je klaar om mee te gaan in de chaos?
PRAKTISCHE INFO
Datum: donderdag 15 oktober 2026?
Locatie: Trix, Antwerpen?
Tickets via www.fkpscorpio.be
House Of Entertainment news - André Rieu op weg naar uitverkochte AFAS Dome en kondigt kerstconcerten 2026 in MECC Maastricht aan!
12 en 13 december 2026 - MECC Maastricht
André Rieu, Koning van de Wals, mag zijn nieuwe wereldtournee op zondag 11 januari 2026 aanvatten met een - wederom - nu al nagenoeg uitverkocht Nieuwjaarsconcert in de Antwerpse AFAS Dome. Ook de kerstconcerten in het MECC in Maastricht die afgelopen weekend startten (nog tot en met 21 december), zijn dit jaar weer een enorm succes. Ruim 70.000 bezoekers komen vanuit de hele wereld genieten van André Rieu, prachtige solisten en natuurlijk het indrukwekkende Johann Strauss Orkest. Mooi op tijd voor het kerstfeest staan de data al vast voor de kerstconcerten van volgend jaar. Op 12 en 13 december 2026 zullen er vanaf 19u30 weer prachtige André Rieu-kerstconcerten in MECC Maastricht plaatsvinden. Tickets en travel arrangementen via andrerieu.com .
“Kerstmis in Maastricht is voor mij elk jaar weer iets heel bijzonders. Ik kijk ernaar uit om samen met mijn orkest en ons publiek deze prachtige tijd vol muziek, vreugde en warmte te vieren.”
- André Rieu -
André Rieu viert Kerstmis 2026 met feestelijke concerten in Maastricht
De magie van Kerstmis begint met André Rieu! Op 12 en 13 december 2026, telkens om 19.30 uur, nodigt de koning van de wals opnieuw duizenden fans uit de hele wereld uit voor zijn traditionele kerstconcerten in het MECC Maastricht. Samen met zijn vrolijke Johann Strauss Orkest en talrijke solisten tovert de walsenkoning zijn geboortestad om tot een muzikaal winterwonderland vol glans, romantiek en betoverende muziek.
Het publiek mag zich verheugen op een afwisselend programma met populaire kerstliederen, romantische walsen en sfeervolle verrassingen. De prachtige podiumdecoratie, ijsschaatsers, fonkelende lichtjes, een kerstmarkt en de onmiskenbare Rieu-sfeer maken deze concertavonden elk jaar opnieuw tot een hoogtepunt van de adventstijd voor meer dan 70.000 toeschouwers.
Verzeker je vanaf woensdag 10 december 2025 om 12.00 uur van je tickets en reisarrangementen voor de kerstconcerten van André Rieu in het MECC Maastricht op 12 en 13 december 2026 via www.andrerieu.com
Het mooiste cadeau van de kerstperiode: André Rieu LIVE in Maastricht!
www.houseofentertainment.be
Oproer – Klaar voor de doorbraak, indrukwekkende live ervaring
Oproer + Sad Boys Klub
Sad Boys Klub - Fun fact: 20 november 2024 , Sad Boys Klub speelt, samen met Ciggy Sunday bij de kleine buur van de AB, de Bonnefooi. Even een ‘belletjetre’ om te laten weten aan de grootste club van het land: Interesse? Whe’re ready!!
Guess what : op 06/12/2025 speel je dan de support voor Oproer in de grote zaal (ABBox )… Big dreams come true!
Voor dit evenement werd alles uit de kast gehaald, zelfs een nieuwe banner!
De Gentse band Sad Boys Klub zette afgelopen weekend met overtuiging hun eerste stappen op het podium van de Ancienne Belgique, en dat debuut voelde allerminst als een proefrit. De zaal vulde zich met verwachtingsvolle spanning, die meteen werd aangescherpt toen de lichten uitgingen en de band opkwam op het pulserende, melancholisch-elektronische “A New Error” van Moderat. Een keuze die perfect aansloot bij hun eigen esthetiek: donker, intens, emotioneel – maar altijd met een verfijnde onderlaag.
Vanaf de eerste klanken van “Cry scene” werd duidelijk dat Sad Boys Klub hun liveset tot in de puntjes hadden opgebouwd. De song zette de toon met scherpe gitaren en een vocal delivery die tussen fragiliteit en woede balanceerde. Het publiek werd moeiteloos meegezogen in hun wereld: gruizig, eerlijk en gelaagd.
Met “Promised land” toonde de band hun meer dromerige kant. De synthlagen en de subtiele opbouw gaven het nummer een bijna filmische kwaliteit, waarbij de spanning bleef groeien tot de laatste noot wegstierf. Het daaropvolgende “A calling” bracht dan weer een duistere energie, gedragen door een krachtige ritmesectie en een frontman die zijn emoties voelbaar door de zaal stuurde.
“Ballet dancer” en “No narrative” vormden het emotionele hart van de set. Het eerste klonk bijna breekbaar, met delicate zanglijnen die contrasteerden met de rauwere momenten elders in de show. Het tweede liet dan weer horen hoe goed Sad Boys Klub is in het bouwen van spanningsbogen: stiltes, uitbarstingen, onverwachte wendingen — ze zaten er allemaal in.
De band schakelde vervolgens een versnelling hoger met “Captain”, een nummer dat live nog aan kracht won. De gitaren sneden scherper, de drums duwden de zaal vooruit en het publiek liet zich volledig meeslepen.
Met “God is insane” zorgden ze voor een van de meest intense momenten van de avond. Het nummer klonk in de AB groter en dreigender dan ooit, en bewees dat Sad Boys Klub in staat is om zowel muzikaal als thematisch diep te gaan zonder zichzelf te verliezen in dramatiek.
De band rondde hun set af met een knipoog naar hun oorsprong: “Concrete man”, hun allereerste single. Het nummer werd onthaald met luide herkenning en bracht de zaal in beweging. Het was een krachtige, bijna symbolische afsluiter — alsof ze wilden zeggen: hier zijn we begonnen, maar kijk waar we nu staan.
Een band klaar voor grotere podia dus. Met hun debuut in de AB heeft Sad Boys Klub bewezen dat ze niet langer enkel een belofte uit Gent zijn, maar een band die klaar is voor een groter publiek. Hun combinatie van emotionele intensiteit, zorgvuldig opgebouwde songs en meeslepende performance liet een blijvende indruk achter.
Als hun eerste AB-show een voorsmaakje is van wat komen zal, dan staat Sad Boys Klub aan de vooravond van iets groots.
De Ancienne Belgique stond gisteravond volledig in het teken van Oproer, dat zijn gloednieuwe album ‘The Catch’ aan het publiek voorstelde. De zaal (ABBox) was uitverkocht, en vanaf de eerste noot maakte de band duidelijk dat dit geen doorsnee releaseconcert zou worden, maar een energieke en emotioneel geladen showcase van hun meest ambitieuze werk tot nu toe.
Bij het opengaan van het gordijn dacht ik me even vergist te hebben van zaal … 5 man, strak in het pak. Het leek alsof Das Pop de scéne had betreden. Niet dus, maar qua kledingstijl een big match!
Oproer opende strak en zelfverzekerd, waarna ze meteen diep doken in het nieuwe materiaal.
“Was It Worth a War” zette de toon: melancholisch, breekbaar, maar met de krachtige stem en gedreven ritmes die het handelsmerk van de band vormen. Met “I Hold No More Grudge” en “If You Change Your Mind” trokken ze de lijn door, waarbij vooral de dynamiek opviel—van ingetogen coupletten naar explosieve refreinen.
Frontman Dries Van Der Schueren had zowaar z’n elastieken benen aangetrokken, kronkelde en vloog bijtijds door de lucht. Geweldige energie. Halverwege de set volgden publieksfavorieten zoals “Coldfeet”, “Something to Die For” en het vinnige “Not Me Sir”.
De AB ging los bij “Sure You’ve Heard About Enough” en “You’re Too Much”, nummers waarin zowel de gitaar partijen als de ritmesectie perfect samensmolten tot een strakke en meeslepende sound.
Een band die verhalen vertelt … Oproer bewees nog maar eens dat ze uitblinken in het combineren van emotie en rauwe energie. Het poëtische “Rosaline” bracht een moment van verstilling, spijtig van het rumoer tijdens de stille pauzes, terwijl “In Royal Blue” ( wat een fenomenaal instrumentaal tussenstuk!! ) en “Say It Out Loud” opnieuw de volle kracht van het nieuwe album naar voren brachten.
Met “Sweet Fame”, het ironisch getitelde “I Think Your Mother Wants Me Dead” en het oppeppende “Get Back on Your Feet” liet de band zien dat ‘The Catch’ een veelzijdige plaat is, vol scherpe teksten en slimme melodieën.
Een daverende afsluiter … Na een oorverdovend applaus keerde Oproer terug voor een dubbele encore. Het publiek zong uit volle borst mee met “Money”, dat live nog potiger klonk dan op plaat.
Met “Different Realities” sloten ze de avond af—een epische finale die de AB nog één keer volledig op zijn grondvesten deed daveren.
Oproer bewees in de AB dat ‘The Catch’ niet alleen een sterke studioplaat is, maar vooral een indrukwekkende live-ervaring. De belichting was vooral opgebouwd om de contouren te benadrukken, en gaf zo meer speelsheid een de bewegingen van Dries. Ook speciaal : het 2-maal verplaatsen van de platformen. ( Volgens de verkregen playlist eerst van dambord naar V-vorm, en dan naar 1 lijn. Voor de ene storend, voor de ander geeft het een extra dynamiek aan de show, want ondertussen bleef de band lekker voortspelen. Misschien eens bellen naar Studio 100, die hebben ervaring met automatische verrijdbare platforms …).
De band speelde met overtuiging, emotie en een volwassenheid die hun muziek naar een hoger niveau tilt. Het publiek kreeg een avond die nog lang zal nazinderen, en Oproer bevestigde dat ze klaar zijn voor grotere zalen en een nog breder publiek.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Sad Boys Klub
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8917-sad-boys-klub-06-12-2025?Itemid=0
Oproer
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8918-oproer-06-12-2025?Itemid=0
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Live Nation concert - Simple Plan
Bigger Than You Think! Europe Tour 2026
Op maandag 5 oktober 2026 in Ancienne Belgique, Brussel
Simple Plan is terug en grootser dan je zou denken! Tijdens de 'Bigger Than You Think! Europe Tour 2026' vieren de Canadese poppunkiconen hun 25ste verjaardag. Op maandag 5 oktober 2026 vindt het feest plaats in Ancienne Belgique in Brussel. Voor de gelegenheid brengen ze Neck Deep mee als special guest.
Tickets zijn beschikbaar via livenation.be.
Al meer dan twintig jaar is Simple Plan een van de meest invloedrijke en succesvolle poppunkbands ter wereld. Hun debuutplaat uit 2002, 'No Pads, No Helmets...Just Balls' behaalde meermaals platina en leverde hits op als "I'd Do Anything", "I'm Just a Kid", "Addicted" en "Perfect". Dankzij songs als "Welcome to My Life", "Summer Paradise" en "What's New Scooby-Doo" werd hun status voorgoed bevestigd. De band uit Montréal verkocht intussen meer dan 10 miljoen albums en haalde miljarden streams. In februari 2024 verkochten ze De Roma in een rotvaart uit, later dat jaar gaven ze het beste van zichzelf op het podium van Rock Werchter. Dit jaar viert Simple Plan zijn 25ste verjaardag met een documentaire op Amazon Prime, getiteld "Simple Plan: The Kids in the Crowd". Bovendien mochten ze het podium delen met The Offspring, waaronder begin deze maand nog in de ING Arena, en met Avril Lavigne. Als kers op de taart begonnen ze ook aan hun meest ambitieuze headline tour in twintig jaar. Mis de 'Bigger Than You Think!' tour niet op 5 oktober 2026 in Ancienne Belgique!
Simple Plan zal voor elk verkocht ticket en VIP-pakket tijdens deze tour €1 doneren aan de Simple Plan Foundation. De foundation, die in 2005 opgericht werd, helpt jongeren in nood en laat zien hoe krachtig muziek kan zijn als middel om een doel en richting in het leven te vinden. Sinds de oprichting heeft de Simple Plan Foundation meer dan 3 miljoen dollar geschonken aan diverse liefdadigheidsinitiatieven in Canada en heeft ze vele prestigieuze onderscheidingen ontvangen voor haar filantropische werk.
Tickets zijn beschikbaar via livenation.be en kosten €44 (inclusief servicekosten, mobiliteitsbijdrage en charity fee).
Belangrijk: de Belgische regering heeft een verhoging van het btw-tarief op onder andere festival- en concerttickets aangekondigd, van 6% naar 12%. De sector wacht op officiële duiding over de exacte toepassing en timing, maar een prijsaanpassing is niet uit te sluiten. Wie zeker wil zijn van de huidige prijzen, koopt best tijdig een ticket.
www.livenation.be
Sabaton – Veni, vidi, vici!
Fans van stevige muziek, geschiedenis en entertainment moesten 2 december in de AFAS Dome zijn. Sabaton tekende namelijk present in de stad van Brabo en dat ter promotie van hun laatste worp, ‘Legends’ (2025). Wie de Zweden ietwat volgt weet dat hun optredens altijd ware shows zijn, maar met een tourneetitel als ‘The Legendary Tour’ creëer je natuurlijk torenhoge verwachtingen.
Als voorprogramma werd geopteerd voor iets speciaals, namelijk The Legendary Orchestra. Dit project werd opgericht naar een idee van Sabatons bassist en mastermind Pär Sundström. Hij had een droom: een gelegenheidsorkest dat enkele van de grootste hits van Sabaton zou brengen op klassieke en bombastische wijze.
Hij strikte de Nederlandse producer/componist Joost van den Broek om de arrangementen te schrijven en trok een collectief van opkomende en gevestigde orkestmuzikanten aan. Op de website legendary-orchestra.com lezen we verder: “Het [orkest] combineert klassieke precisie met de kracht van metal en geeft een nieuwe invulling aan de muziek van Sabaton door middel van epische orkestrale arrangementen. Uitzonderlijk getalenteerde, zorgvuldig geselecteerde muzikanten vormen het kloppende hart van dit project, dat zich zal blijven ontwikkelen naarmate verschillende artiesten zich aansluiten en weer vertrekken bij elk nieuw hoofdstuk.”
Met topmuzikanten Mia Asano op elektrische gitaar, Patty Gurdy op draailier (ofte hurdy gurdy) en zangeres Noa Gruman als uitgangsborden ontbreekt het alvast niet aan talent en uitstraling.
Hoe zich dat in de praktijk allemaal vertaalt, kregen we te zien in Antwerpen: een verbluffend muzikaal spektakel waarbij zelfs ik, als kritisch recensent, quasi met open mond stond naar te kijken. De gekende Sabatonnummers werden op originele wijze in een klassiek bad ondergedompeld, maar behielden toch hun energie, en dat vooral dankzij de drie eerder genoemde muzikantes. Als ware duivelinnen in een wijwatervat brachten ze de wereld van Sabaton tot leven.
Als klassieke opener kregen we “Ghost Division” gevolgd door een prachtige versie van “Bismarck”. Een nummer dat voor mij het origineel van Sabaton overtrof, was het ingetogen “The Final Solution”. Tijdens het slotnummer “Swedish Pagans” werd ‘ho-ho-hooo’ ook tijdens deze versie traditiegetrouw luid meegekweeld door het enthousiaste publiek.
Vergeleken met de flauwe opener van de laatste Rammstein concerten, waarbij de fans zich moesten proberen op te warmen met eenvoudige pianocovertjes van de band, kregen we met The Legendary Orchestra een volwaardige opener die de honger naar de headliner enkel maar aanwakkerde.
En die honger werd verder gevoed doordat we eerst een van de langste intro’s in de recente muziekgeschiedenis moesten doorstaan. Op een klein podium midden het publiek verscheen namelijk plots Napoleon Bonaparte die het publiek begroette. Iets later vervoegde Ghengis Khan de voormalige Franse keizer. Grappig hoe de twee in de clinch gingen en geschiedkundige weetjes spuiden. Toen Julius Caesar iets later ook het podium besteeg en een monoloogje afstak, was de magie van de originaliteit al wat uitgewerkt. Toen nog iets later, nadat Caesar een dolk in de rug kreeg, een schare kruisvaarders het bonte gezelschap vervoegde, begonnen hier en daar wat ongeduldige blikken merkbaar te worden. Hadden we betaald voor een metaloptreden of een Studio 100 musical? Toen plots de helmen van de ridders afgingen en gekende gezichten verschenen, trok een golf van euforie door de zaal. Sabaton had arrived, en wat ons betreft geen moment te vroeg.
Wandelend op een gezakte, mobiele brug richting hoofdpodium werd opener “Templars” ingezet. Zanger Joakim Brodén was zijn sympathieke zelve en net als de andere leden bewoog hij zich energiek over het immense podium dat wat weg had van het kasteel van Carcassonne. Leek me niet evident met een maliënkolder aan! Het decor zelf en de details ervan kon men niet anders dan als imposant en verbluffend noemen: over de hele kasteelmuur waren bijvoorbeeld brandende fakkels en banieren te bewonderen. Vooral de drakenhoofden die in de kasteelmuur verwerkt werden, waren uitermate indrukwekkend. Die kwamen trouwens goed tot hun recht bij “Hordes of Khan” en “A Tiger Among Dragons”, toen ze zowaar vuur spuwden.
De nummers van het nieuwe album ‘Legends’ vulden vooral het eerste deel van de set. Vaak werden die voorafgegaan door een korte introductie van de historische ‘legend’ waarover het lied ging. Zo leidde Napoleon I, Emperor in en zagen we Julius Caesar weer alvorens “Crossing the Rubicon” over ons heen geknald werd. Wat ons betreft (opnieuw) niet echt nodig, maar storen deed het niet.
Ergens in het midden van de set namen de zangers van The Legendary Orchestra hun plaats in op de kantelen en bleven daar tot het einde van het optreden ter muzikale ondersteuning. Het beklijvende “Christmas Truce”, dat baadde in een zee van gsm-lichtjes, kreeg hierdoor een extra gelaagdheid en ook de rest van de set klonk zo nog een tikkeltje epischer. Naar het einde van de set werd de AFAS Dome getrakteerd op enkele van de oudere hits (die nog niet gespeeld werden door The Legendary Orchestra). Zo kregen we als afsluiters “The Art of War”, “To Hell and Back” en, tot verrassing van velen, “Masters of the World” te horen.
Geïnspireerd door Julius Caesar kunnen we zeggen dat Sabaton kwam, zag en overwon in Antwerpen. Naast de vele catchy nummers en hits werden we vooral getrakteerd op een visueel spektakel dat zijn gelijke niet kent. Ok, soms werd gebalanceerd op het randje van ‘erover’, maar less is more is zeker niet aan de orde in deze context.
Brood en spelen is wat het volk wil, en Sabaton bediende het op zijn wenken.
Volgende afspraak met de meesters van het epische lied is op 21 juni op Graspop!
Neem gerust een kijkje naar de pics
Sabaton
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8905-sabaton-02-12-2025?Itemid=0
The Legendary Orchestra
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8906-the-legendary-orchestra-02-12-2025?ltemid=0
Organisatie: Live Nation
House Of Entertainment news - Jan Smit - 'Samen'
Jan Smit over ‘Samen’: “Ik wilde een liedje maken dat mensen dichter bij elkaar brengt”
Jan Smit - Samen (Officiële videoclip)
Half november stond Jan Smit, voor de derde keer, met zijn liveband in een nokvolle AFAS Dome. De Antwerpse concerttempel was het decor voor een groot muziekfeest waarin Jan werd gevierd en zijn liedjes luidkeels werden meegezongen. Op de laatste dag van het jaar mag Jan een taart uitblazen met 40 kaarsjes. Als voorschot op zijn spreekwoordelijke nieuwe voordeur beleefde hij een waanzinnig feestje met gastartiesten Hannah Mae, Tino Martin, Christoff en Gert & James. Voor dit laatste duo - twee goeie vrienden van Jan - schreef hij het Zomerhit-genomineerde nummer ‘Als Het Weer Zomer Wordt’. Gert en James zijn met die song trouwens ook nog in de running voor een MIA, die begin februari wordt uitgereikt.
Na ‘Tranquilo’ - afgelopen zomer goed voor meer dan 10 miljoen streams en in Nederland uitgeroepen tot ‘Zomerhit van 2025’ - trekt Jan Smit dit najaar voluit de ‘Samen’-kaart. Net als bij zijn vorige single werkte hij opnieuw samen met Alain Clark.
In ‘Samen’ draait alles om het zoeken naar verbinding en het overbruggen van verschillen. De boodschap is positief en actueel: juist in een tijd waarin tegenstellingen soms groot lijken, kunnen we elkaar vinden in wat ons bindt. “‘Samen’ kunnen we het doen, ook al zijn we allemaal anders”, zegt Jan Smit. “Ik wilde een liedje maken dat mensen dichter bij elkaar brengt. Met vrienden en familie, maar ook met mensen die misschien niet op jou lijken.”
Na zijn concert in de AFAS Dome viert Jan Smit volgend jaar ‘30 Jaar in Vlaanderen’ met drie unieke concerten die hij geeft in De Soeverein (Lommel, vrijdag 27 november 2026), de Oktoberhallen(Wieze, zaterdag 28 november 2026) en Schiervelde (Roeselare, zaterdag 5 december 2026). Tickets voor deze concerten kan je bestellen op www.jansmit30.be . Snel zijn is de boodschap, want de belangstelling is alvast groot.
Laten we als afsluiter nog één keer luisteren naar ‘Samen’: die heerlijke nieuwe oorwurm van Jan Smit, die hij nota bene ook nog voorzag van een leuke videoclip. Ja, dit is weer zo’n nummer waarvan je nu al weet dat het gedragen wordt door Jan z’n talrijke fans, het publiek en de vele muziekliefhebbers die steevast op de afspraak zijn wanneer Jan zingt.
Wie Jan Smit dit jaar nog aan het werk wil zien, moet even binnenspringen bij onze noorderburen. Daar is Jan één van de muzikale gasten op het ‘Muziekfeest van het Jaar’ en geeft hij samen met zijn collega-Toppers een reeks unieke kerstconcerten.
www.houseofentertainment.be
Op soundcloud kan je enorm veel muziek ontdekken: Onbekende artiesten, meer underground of lo-fi en in alle genres. Per toeval kom ik Ono Moloko tegen met het nummer “Smoke and Flames”. Ono Moloko is de muzikant Nejib Seddik en heeft als uitvalsbasis Gent. Voor de teksten werkt hij soms samen met Sarah Van Den Bossche. Hij is heel actief bezig want op soundcloud en spotify staan er dit jaar vrij veel releases van singles op.
Wat valt op? De sfeer die hij neerzet, de professionele opnames en mix. Daarnaast is “Smoke and Flames” een heel goed nummer met een zangeres dat hier schitterend werk aflevert. Een nummer in hetzelfde genre en stijl is “Only a Memory”.
Ik heb ook “A Real G Birthday” erbij geplaatst omdat dit nummer dan een iets andere kant toont van Ono Moloko. Maar de sfeer en vibes blijft wel in hetzelfde genre.
Als ik voor deze twee songs vergelijkingen of raakvlakken moet maken dan denk ik aan: Gorillaz, Twenty One Pilots, Morcheeba, Dido…
Pop/Electro/trip hop/lounge
Smoke and flames - A Real G Birthday -single-
Ono Moloko
https://soundcloud.com/onomoloko
https://music.youtube.com/playlist?list=OLAK5uy_lCXVfqIahXO0zGZPe7pVJaxKYCvUCt_m0
https://open.spotify.com/artist/4ZA1z96B7kSTPmfvmRWTsN?si=7-YUilgiRnS4dOrUkX8kcg
Selma Peelen is een alt-pop noir band uit Amsterdam. De drie dames brengen een mix van donkere pop, folk, akoestische punk en artrock. Hun muziek is soms rauw en soms kwetsbaar, met teksten over feminisme, verlangen, kwetsbaarheid en verzet.
Zelf geven ze PJ Harvey, Chelsea Wolfe en Emma Ruth Rundle als muzikale referenties voor hun album ‘In the Boy’s Room’. Dat is niet ver naast de waarheid. In ‘Vlaamse’ en andere internationale muzikale referenties zouden wij de puzzlestukken leggen met stukjes Reena Riot, Nick Cave, Le Butcherettes, Usi Es, Faun, The Girl Who Cried Wolf, Kristin Hersch en Rudolf Hecke’s God=Dog.
Het klinkt bezwerend, ritualistisch, kwestbaar en zuiverend/louterend. Zowel muzikaal als thematisch kan Selma mij hiermee uitdagen. Op dit album gebeurt iets, de spanning is voelbaar aanwezig en wordt als een extra bandlid geïntegreerd in de sound. Het is wel een heel ernstig album geworden, met weinig tijd en plaats voor frivoliteit of bijvoorbeeld passionele sensualiteit. Maar daar is niks mee. Ernst verdient zeker een plaats in de muziek.
De drie nummers op ‘In The Boy’s Room’ die mij het meest uitdaagden, zijn “Pinky Swear”, “Wandering Womb” en “Set Fire”. Dit is een band die we zeker eens live aan het werk willen zien in Vlaanderen.
https://www.youtube.com/watch?v=J-oWvhb49f0
De Belgische band Lézard zoekt en vindt inspiratie in de swingende postpunk van de jaren ’80. Denk aan de poppy kant van TC Matic, aan de 2025-update van Devo en the B-52’s of aan een muzikaal triootje van Ian Dury (die van The Blockheads) met Les Rita Mitsuko. Hoekig, springerig, dansbaar, licht naïef en toch met soms een klein donker of kritisch randje.
Die aanpak leverde al knappe singles op als “Rock & Roll”, “Pop Pop Pop Pop Pop Pop Pop Stop” en “Manifastique”. Die maakten van Lézard één van de hipste bands van West-Europa. De vierde single in de aanloop naar hopelijk een full album gaat verder op dat elan.
“How Does It Feel” is ook al tegendraads dansbaar en über-catchy. Het is niet voor niets dat België al te klein is voor Lézard. Dit is internationale klasse.
https://www.youtube.com/watch?v=O4g-BHdvhyI
Emma Rotsaert kwam als Parkaparaplu al de neus aan het venster steken tijdens de coronapandemie. Tijdens de lockdown studeerde ze nog en voor haar eindwerk heeft ze nummers geschreven en opgenomen en zelf videoclips gemaakt. De resulteerde in het album ‘De Dood Van Een Tuinkabouter’.
Sindsdien is er heel wat veranderd. Emma speelde in de tv-serie How To Kill Your Sister wat haar jeel wat media-aandacht opleverde en ze zit in Arbeid Adelt!, net als Geert Vanbever, haar compagnon de route in Parkaparaplu. Het opzet van Parkaparaplu is niet of nauwelijks veranderd: donkere Nederlandstalige poëzie op een bedje van dark, cold en new wave. Het ligt allemaal niet zo ver van bijvoorbeeld Nel & J.P.
“Liefde Is Dood” is een prima single, met de kille sound van de jaren ’80 (Sisters, Anne Clark, The Sound, Bauhaus, ..) en een intrigerende tekst over liefde en religie.
Misschien is die losjes geïnspireerd door de tv-reeks Godvergeten, maar het kan ook op eigen ervaringen gebaseerd zijn.
parkaparaplu - liefde is dood - Google Zoeken
Giöbia is een Italiaanse instrumentale spacerockband die al een paar keer in België kwam optreden. ‘X-Æon’ is hun zesde studio-album.
Hun sound is een mix van spacerock, psychedelische acid rock, synthrock en prog. De invloeden komen waarschijnlijk van bands en artiesten als een Mike Oldfield, Pink Floyd, Kayak, Hawkwind, Gong, Ozric Tentacles en Jean-Michel Jarre.
De progressieve elementen in de songopbouw en de kosmische facetten (dromerige riffs, zweverige synths, …) zijn knap uitgewerkt en krijgen veel plaats en ruimte op dit nieuwe album. Bij momenten klinkt dit wat retro, maar er zitten ook recentere invloeden bij. Wanneer die recentere invloeden benadrukt worden, hoor je vooral heavy, hypnotiserende psych. Niet altijd super-heavy, maar wel opvallend zwaarder en logger dan de andere stukken. Samen is het een boeiende mix van oud en nieuw, zonder breuklijnen tussen de tijdsgeesten. In “The Death Of The Crows” zit nog een extra genre dankzij een opvallende postpunk-vibe.
“L’Eau Fugitive” gooit mij terug naar het ietwat miskende album ‘Rubycon’ van Tangerine Dream uit 1975. Eén song op dit album (“1976”) heeft een lang gesproken gedeelte in het Engels, maar voor het overige is dit album volledig instrumentaal. Deze gesproken track doet mij wat denken aan de EP ‘Intersatelital’ van Vinnum Sabbathi en andere tracks doen mij wat denken aan de Duitse Spacelords, maar deze Italianen zijn wel degelijk authentieke pioniers in het genre van de cosmic psychrock.
Als geheel is dit album een verkenning van het onbekende, zowel in het muzikale als in de songtitels. De wereld die we kennen is verloren en de band gaat next level om ons mee te nemen hetgeen wat zou kunnen volgen. Als Giöbia daarbij de soundtrack mag leveren, is het einde van de wereld misschien toch niet zo afschrikwekkend.
Zoals voor veel instrumentale bands is het bij Giöbia één van de uitdagingen om spannend te blijven zonder lyrics, maar dat lukt prima op X-Æon. De leukste tracks zijn voor mij “Les Ferromagnétaux” en “Fractal Haze”.
Giöbia komt in februari van volgend jaar naar het tweedaagse Heavy Psych Sounds Fest in het Brussel, samen met Conan, Belzebong en Lord Elephant. Giöbia was er overigens ook al bij op het eerste Belgische festival van hun label, in 2019 in Magasin 4. Toen speelden ze met onder meer Black Rainbows.
https://www.youtube.com/watch?v=VZCTrMucz4Q
Na twee goed ontvangen albums (‘Chimera’ en’ Parallel Lives’) is Paul Numi al terug met ‘Wired on Wonder’, zijn derde album in vijf jaar tijd. Dat hoge tempo betekent niet dat er ingeboet wordt inzake kwaliteit.
Voor ‘Wired on Wonder’ stapt Paul Numi het veld op met een nieuwe ploeg. Eén van de bekendste in het team is drummer Mario Goossens. Dat is inderdaad de Mario van Triggerfinger. De vaste producer van Triggerfinger is de Amerikaan Greg Gordon en die deed de mix van ‘Wired on Wonder’. We vermelden ook Bart Van Huyck, die in het verleden al meespeelde op een album van Lords of Acid. Voorts mag de pianist van Chimera terugkeren in de opstelling en werd een beroep gedaan op een koor uit Nigeria. Ook opvallend: Paul Numi neemt hier voor het eerst meer rollen op dan op de twee vorige albums. Hij zingt (ook de backings) en speelt bas en gitaar en hij is uiteraard ook de songschrijver, waar hij op vorige albums grofweg enkel de zanger en songschrijver was.
Namedropping is een leuk spel, maar niet altijd leveren bekende namen ook een degelijk album op. Hier wel. ‘Wired on Wonder’ is ondanks alle hulp van buitenaf het meest persoonlijke album van Paul Numi. En dan niet omdat hij muzikaal het laken naar zich toe trok. De lyrics zijn persoonlijker, graven dieper en nemen al eens een maatschappelijk standpunt in of tonen meer persoonlijke emoties (er komen twee vrouwennamen langs). Dit is ook het eerste album sinds het overlijden van Paul Numi’s broer, die een belangrijke rol speelde in zijn artistieke bestaan.
De stevige rocker “To What Seems” doet in de intro wat denken aan Echo & The Bunnymen. Verderop schuift het nummer wat op naar de Manic Street Preachers. De zang klinkt misschien net wat heser en dunner dan op de vorige albums, maar tegen de natuurwetten van de ouderdom is niemand opgewassen. “Don’t Let The Old Man In” legt de vinger op de wonde inzake ouder worden en “AI Gets Deal Fever” houdt onze generatie een spiegel voor op een leuke melodie. De lyrics daarentegen graven op dit album merkelijk dieper, voor wie de tijd wil nemen om die te ontdekken.
“What We Believe” start als een pianoballad van Elbow of Smith & Burrows en met dat gospelkoor erbij krijg ik meteen een Kerst-gevoel. “Someone” heeft een Departement S-vibe. “Phoebe My Dear” is in lengte, songtitel en akoestische aanpak een knipoog naar een track van de Stone Roses op hun debuutalbum. Een leuke knipoog, maar als je die context niet kent, is het misschien eerder een wist-je-datje. “Guide Me Towards The Light” moet heel zwaarwichtige lyrics op de schouders dragen, maar blijft wel nog overeind. Liever wat diepzinniger dan al te luchtig. “A Roving Still” is Paul’s antwoord op het gedicht So We No More Go A Roving Still van dichter Lord Byron.
De leukste tracks op ‘Wired on Wonder’ zijn voor mij de vooruitgeschoven singles “Caroll An” en “Love Still Sleeps In Futuropolis” en “To What Seems”.
https://www.youtube.com/watch?v=ZM5Cp-pDc4w
Tributebands … Er zijn er die het heel goed doen, die soms zelfs misschien te hard hun best doen, maar er zijn er ook bij waarbij het niet verder lijkt te gaan dan inspiratieloos naspelen van populaire bands om de eigen kassa te spijzen. Maar soit, iedereen mag kiezen hoe hij zijn publiek of geld verdient. Er bestaat ook duidelijk een publiek voor. Bovendien zijn tributebands vaak de enige manier om de muziek van overleden of gestopte artiest of band nog live te kunnen horen.
Black Sabbitch is een Amerikaanse Black Sabbath-tributeband met enkel dames in de rangen. Op zich al een leuk concept. En ze hebben lak aan de conventies van de tributes. De zang lijkt niet echt op die van wijlen Ozzy en de gitariste doet niet veel moeite om Tony Iommi te proberen evenaren. Dat laatste is natuurlijk maar weinig gitaristen gegeven. En heel vaak is het bij Black Sabbitch een heel verdienstelijke poging. Een paar songs worden een tandje trager gespeeld dan de originelen, meer naar een gemiddeld stoner-ritme. Toch behandelen de vier dames de songs met veel respect. Songstructuur en lyrics worden niet verkracht. Ze doen er wel hun eigen ding mee, liever dan alles perfect te willen naspelen. Herkenbaar, maar soms ergens in een andere dimensie.
‘Unrest in the West’ is hun eerste live-album en geeft een perfect beeld van hoe de dames live klinken. In de songkeuze zie ik opnieuw veel respect voor hun voorbeelden. Ze hebben geen “War Pigs” of “Paranoid” op dat album gezet. Nochtans zou dat heel wat twijfelende Sabbath-fans over de streep kunnen trekken als die het vinyl vastnemen en/of beoordelen in hun lokale platenwinkel of webwinkel.
En ze spelen die twee songs, net als het ook al populaire “N.I.B.”, wel altijd in hun set. Maar ze kiezen voor deze release liever voor songs die misschien wat minder bekend zijn bij het brede publiek. Voor de Sabbath-fans zijn het allemaal klassiekers: “The Wizard”, “Children Of The Grave”, “Into The Void” en “Wheels Of Confusion”.
Black Sabbitch heeft een heel uitgebreide setlist en op ‘Unrest in the West’ krijgen we daar nog maar een fractie van te horen. Op een manier hoop ik dat de verkoop van dit tribute-album het zo goed doet dat hier een vervolg op komt.
https://www.youtube.com/watch?v=d0sRqQh4I6M
Spotify news - Pommelien Thijs, Damso, Hamza en Lost Frequencies zijn dé Belgische artiesten van 2025
Bad Bunny en Lady Gaga & Bruno Mars zijn de wereldwijde favorieten van het jaar
Spotify lanceert zijn jaarlijkse Wrapped-campagne voor 2025 met tal van data en een gepersonaliseerde gebruikerservaring. Spotify gebruikers kunnen zich verheugen op een grootse en gedurfde Wrapped-ervaring die meeslepender, gelaagder en onthullender is dan ooit tevoren. Denk aan de klassiekers die we kennen en koesteren, plus bijna een dozijn nieuwe manieren om dieper te graven in de momenten die van dit jaar het jouwe maakten.
Lost Frequencies is de meest gestreamde Belgische artiest door Spotify-gebruikers wereldwijd. All Stand Together is het succesvolste album van een Belgische artiest wereldwijd.
Pommelien Thijs is dit jaar overal! Ze maakt naam in alle drie de muziekcategorieën: artiesten, nummers en albums. Ontdek in welke Belgische steden haar grootste fans wonen en welke maanden voor haar de belangrijkste waren op Spotify.
Damso is de best scorende Belgische artiest onder de Belgische streamers.
"KYKY2BONDY" van Hamza scoort hoog in Wallonië.
Belgische Spotify-gebruikers hebben Vik & Gert tot de populairste podcast van België gemaakt.
Gloednieuw: Voor het eerst zijn luisterboeken en streaminggegevens over de favorieten van kinderen opgenomen in Wrapped.
De belangstelling voor lokale muziek blijft toenemen. Vorig jaar konden we al een stijging van 6% in de lokale consumptie vieren ten opzichte van 2023. Dit jaar klinkt de muziek nog luider, met een groei van 14% tegenover 2024. Belgische vrouwelijke artiesten schitteren meer dan ooit en weten zowel wereldwijd (met een stijging van 89% in het aantal streams) als in België (10% stijging) luisteraars voor zich te winnen. En daar blijft het niet bij: er staan meer nummers van vrouwelijke artiesten (een stijging van 29%) in de hitlijsten dan in 2021. De boodschap is duidelijk: lokaal talent, vooral vrouwelijk, is booming, en fans juichen deze evolutie volop toe!
ARTIESTEN
GIMS maakt het duidelijk: Franse hiphop is helemaal hot. De artiest gaat naar huis met de titel van meest gestreamde artiest op Spotify in België in 2025. Hij wordt gevolgd door Jul (#2), Taylor Swift (#3), Billie Eilish (#4) en onze eigen Damso op nr. 5. Damso is opnieuw de populairste Belgische artiest bij het Belgische publiek. De op één na favoriete Belgische artiest bij het thuispubliek is Pommelien Thijs (#10).
Met meer dan 19,8 miljard streams wereldwijd is Bad Bunny voor de vierde keer Spotify's wereldwijde topartiest van 2025, na deze titel ook in 2020, 2021 en 2022 te hebben behaald. Spotify viert Bunny's mijlpaal met o.a. een wereldwijde filmpremière, fanervaringen en een On-Platform Easter Egg. Meer details vind je hier. Taylor Swift haalt de tweede plaats en The Weeknd landt op nummer 3.
NUMMERS
Het meest beluisterde nummer in België is het tegenovergestelde van wat de titel doet vermoeden: "Ordinary" van Alex Warren. "Messy" van Lola Young is het op één na meest gestreamde nummer door een Belgisch publiek, gevolgd door "Atlas" van Pommelien Thijs (#3). Bruno Mars staat op de vierde en vijfde plaats met "APT." featuring ROSÉ (#4) en "Die With A Smile" featuring Lady Gaga (#5). "KYKY2BONDY" van Hamza is het op één na meest afgespeelde Belgische nummer in onze toplijst (#12) en het op twee na meest afgespeelde nummer in Frankrijk (en daarmee het best scorende Belgische nummer in Frankrijk).
De wereldwijde nummer 1-hit van 2025 is Lady Gaga & Bruno Mars's megahit "Die With A Smile", met meer dan 1,7 miljard streams wereldwijd. De nummer drie van vorig jaar staat nu op nummer twee: Billie Eilish met "BIRDS OF A FEATHER". Bruno Mars duikt ook op op nummer drie en gaat met het brons naar huis met zijn nummer "APT." in samenwerking met ROSÉ. Mars is niet de enige artiest die twee plaatsen heeft bemachtigd: Billie Eilish staat ook op nummer 10 met "WILDFLOWER".
ALBUMS
Alex Warren scoorde niet alleen met zijn hit "Ordinary", zijn album You'll Be Alright, Kid (Chapter 1) is ook het meest gestreamde album van het jaar in België op Spotify. Gedoe van Pommelien Thijs is ons op één na meest gestreamde album, gevolgd door LE NORD SE SOUVIENT van GIMS (#3).
Het wereldwijde topalbum van 2025 is DeBÍ TiRAR MáS FOToS van Bad Bunny, met meer dan 7,7 miljard streams wereldwijd. Wij Belgen zetten dat album op nummer 4. KPop Demon Hunters van KPop Demon Hunters Cast, HUNTR/X, Saja Boys is het op één na meest gestreamde album wereldwijd, gevolgd door de nummer twee van vorig jaar: HIT ME HARD AND SOFT van Billie Eilish (nummer 5 in België).
All Shall Perish - Circle pit, Non Stop!
Het weekend met een knal afsluiten kon je vroeger meer met een rave party, vanavond in De Casino had je een deathcore feestje, iets totaal anders dus. All Shall Perish is één van de absolute toppers binnen het genre.
Het was hier uitverkocht, het publiek was divers en van alle leeftijden. All Shall Perish had drie voorprogramma's meegebracht, maar eigenlijk was dit een langgerekt feestje waarbij elk van die bands een even grote plek innam als de 'hoofdact' zelf.
We kregen een 'Circle pit , Non stop' bijna vier uur lang …
Neem nu Arcanius (****) die al meteen zorgden voor een moshpit en iedereen in een mum van tijd meekregen. Wat een gretigheid zagen we hier, een erg beweeglijke frontman en een band die stevig het gaspedaal indrukt.Overtuigende indruk zomdermeer.
Een meer melodieuze inbreng in het genre en toch, met een stevige hoek af, Vulvodynia (****) tekende er muzikaal voor . Technisch hoogstaand dus binnen die deathcore uit
Het leek alsof de twee bands in elkaar versmolten. Hoedanook , een kletterende sound, met enkele stevige circle en moshpits. Wat een mokerslagen.
Al snel volgde PeelingFlesh (*****), die een meer duistere, Grauwe kant liet horen.
De donkerte van het genre overstemde, wat een feestje van demonen in de Hel betekende. Duivelse vuurballen kregen we. Het publiek ging eveneens compleet uit de bol. Schitterend om te zien.
En dan kwam All Shall Perish (*****) die alles bijeen bracht, van energie, bombast, melodie, grauwheid, speelsheid en virtuositeit. Een muzikale wervelstorm anderhalf uur lang. De registers werden volledig opengetrokken op songs als “Eradictation” en “Black gold Reign”. Een gecontroleerde chaos.
De frontman hitste het publiek op en maakte er samen met het publiek een meedogenloos, hard, leuk feestje van. In al die energieke uitbarstingen van headbanging en mosh-/circlepits was het de bedoeling niemand pijn te doen. Deathcore zoals het moet.
“Deconstruction”, “Never.. again” en “Wage Slaves” het waren één voor één hoogtepunten in een set die voorbijraasde. Een one-way ticket to de Hel.
All Shall Perish zorgde voor samenhorigheid van mensen onder elkaar, iedereen genoot en ging ervoor. Ze denderden voort met “Laid to rest” en het afsluitende “There is nothing left”. Een nieuw album komt eraan in 2026.
We kregen hier een rave van een 'deathcore'- party, eentje die we niet snel zullen vergeten! Muzikale waanzin die ons bij de realiteit houdt , een gecontroleerde chaos, waarvan het publiek optimal genoot. Schitterend!
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
All Shall Perish
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8894-all-shall-perish-30-11-2025?Itemid=0
Peelingflesh
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8893-peelingflesh-30-11-2025?Itemid=0
Vulvodynia
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8892-vulvodynia-30-11-2025?Itemid=0
Aecanius
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8891-arcanius-30-11-2025?Itemid=0
Organisatie: Biebob ism De Casino, Sint-Niklaas
FKP Scorpio concert – Danny Vera
DANNY VERA KONDIGT GROOTSTE SHOW OOIT AAN IN LOTTO ARENA ANTWERPEN!
De Nederlandse singer-songwriter Danny Vera zet een nieuwe mijlpaal in zijn carrière. Op vrijdag 11 december 2026 staat de zanger in de Lotto Arena in Antwerpen. Het concert markeert zijn grootste show in België tot nu toe en onderstreept zijn ongekende populariteit in Vlaanderen.
Tickets uur via fkpscorpio.be
Danny Vera is al lang niet meer alleen maar die lollige Zeeuw, in dat pak, met die vetkuif, die rock ‘n’ roll liedjes speelt. Of een one-hit wonder met een nummer 1 in de Top 2000 in Nederland. Of die artiest die na 25 jaar ploeteren eindelijk succesvol wordt door elke avond in een praatprogramma over voetbal op te treden. Hij is dat allemaal en meer. Een gerespecteerde singer-songwriter die al jaren zijn eigen muziek uitbrengt op zijn eigen wijze.
Ook bij het Belgische publiek is hij allang geen onbekende meer. Sinds zijn megahit 'Rollercoaster' de Vlaamse hitlijsten en radiostations veroverde, heeft de zanger een onlosmakelijke band opgebouwd met zijn fans in het zuiden. Die liefde is wederzijds: Vera’s eerdere passages in België, van intieme theaterzalen tot grotere podia, verkochten stuk voor stuk in recordtempo uit. De stap naar de Lotto Arena is dan ook een logisch vervolg op dit aanhoudende succes.
Tijdens deze unieke avond in Antwerpen brengt Vera niet alleen zijn geliefde klassiekers, maar staat ook zijn gloednieuwe album “The Way Home” centraal. Bezoekers kunnen een show verwachten die muzikaal laveert tussen pop en Americana, persoonlijke verhalen en het onmiskenbare muzikale vakmanschap waar Vera en zijn band om bekendstaan.
Met zijn kenmerkende stijl en voorkomen belooft hij de Lotto Arena om te toveren tot een intieme club, maar dan op het grootste formaat ooit
www.fkpscorpio.be
Lorde – What was that?!
Op de tonen van “Crazy” van Alanis Morissette werd Vorst Nationaal klaargestoomd voor wat later één van de najaarsconcerten van het jaar zou worden. Eerlijk gezegd, we wisten niet goed wat we konden verwachten, een ambetant voorgevoel in de heenrit naar Vorst … ‘Virgin’, de nieuwe plaat van Lorde, die eerder dit jaar uitkwam, werd geprezen om haar eerlijkheid, het uiten van haar nieuwe identiteit, haar nieuwe sterke ik.
In gedachte hadden we nog steeds het concert van 2017 in de Lotto Arena, toen ze amper 21 was en waar alles nieuw en zorgeloos bleek. Een handvol jaar later nu, heeft ze een persoonlijke groei doorworsteld en zien we een volwassen Lorde op het podium. Gewoon in witte jeans en t-shirt begeleid door een band op gitaar en synths , die zorgen voor de klankkleur en bijhorende beats op een doordeweekse donderdag, en dus geen vrijdag zoals Lorde zich afvroeg.
Als start, meteen eentje vol energie, “ Hammer” gevolgd door “Royals”, die haar als jonge dame meteen torpedeerde tot nieuw tieneridool. In hoeverre het nu in haar carrièreplanning opgenomen is, weten we niet maar momenteel heeft ze haar plaats ingenomen in de alternatieve elektronische indiepop. Een pad dat ze vrijwel alleen bewandelt door een combinatie van een ingetogen en extravert breed elektronisch geluid. Een muzikale reis doorheen haar carrière met songs uit ‘Pure Heroine’, ‘Melodrama’ en natuurlijk het recente ‘Virgin’, in haar ‘Ultrasound Worldtour’. ‘Never Go Home Again’ als in “Buzzcut Season”, klinkt misschien wat overdreven, maar het scheelt weinig.
Begin februari 2026 staat een concert gepland in Auckland, New Zealand, haar thuisland; verder brengt haar ‘Worldtour’ haar tot begin september 2026 echt in alle uithoeken van de wereld.
Lorde heeft niet het glamourgehalte van Dua Lipa (die we ook al zagen); nee, de twee dames zijn elk verschillend en hebben elk op hun manier de top bestormd, de ene met meer bochtenwerk dan de andere, maar de uitkomst van beiden biedt een onvergetelijke live ervaring en performance.
Bij Lorde lijkt het allemaal ietwat eenvoudig, ongeregeld, een toevallige samenloop, maar vergis je niet, alles is doordacht, alles is gepland tot in de details en wordt getoond zoals Lorde het zelf aanvoelt.
De loopband op “Supercut”, de veelbesproken drinkfles die haar nat moet maken op “GRWN”, haar blote glitterbillen op “Shpaeshifter”,“Current Affairs” enz, het is geen saaie, gewone show, neen, het is niet eenvoudig zoals haar concerten soms worden aangekondigd, het is een performance met entertainment van hoog niveau. Het is allemaal zoals ze het zelf wilt tonen.
“If she could see me now” kreeg een hoog rockgehalte. En ze stoomde door op “Team”.
‘What was that?’, kon je zeggen … Op hoogtepunten “Greenlight” en de glitter op “David” gaat Lorde in glitterjacket op in een (mensen) zee.
Op een podium aan de PA verraste ze opnieuw. Het hoort er allemaal bij in een zelfzekere versie van zichzelf.
Ze creëert een sfeer van verbondenheid en puurheid, een broos persoon die opstaat en haar zwaktes achter zich laat. Ze is zoals ze is, alles is perfect voor mij; ze uit een dankwoord van appreciatie om wie ze is (haar eigen woorden).
We zagen een sterke dame, een sterke show met een sterke nieuwe plaat.
Hoedanook, er is nog plaats volgend jaar in de touragenda van Lorde op de zomerfestivals.
Duimen dus!
Organisatie: Live Nation
Say She She doet de Orangerie dansen
De Orangerie van de Botanique liep goed vol voor het concert van Say She She, maar eerst mocht de Brusselse muzikant Nico Ducarme de avond openen. Hij heeft net zijn nieuwe EP ‘Some Kind of Explanation’ uit en bracht een korte, ingetogen set waarin zijn zachte gitaarspel en stem centraal stonden. Zijn introspectieve nummers vormden een rustige aanloop naar de hoofdact.
Toen Say She She het podium betrad, sloeg de sfeer meteen om naar volle energie. Het New Yorkse trio verscheen dit keer met hun vertrouwde ritmesectie, in tegenstelling tot vorig jaar toen een tijdelijke drummer en vervangende gitarist nodig waren. Dat gitarist Sergio A. Rios opnieuw van de partij was, en bovendien mee aan de knoppen stond voor hun sound, zorgde voor een hechte dynamiek. Hun meest recente album ‘Cut & Rewind’ verscheen eerder dit jaar, en de nieuwe nummers kregen duidelijk veel bijval.
De band opende met “Collage”, gevolgd door “Forget Me Not” en “Disco Life”, waarmee de toon meteen gezet was: strakke ritmes, kenmerkende harmonieën en een zaal die onmiddellijk mee was. Tijdens “Prism”, “Under the Sun” en “Astral Plane” kwamen de meer dromerige en kosmische invloeden naar voren, gedragen door de samenzang die het handelsmerk van Say She She blijft.
Met nummers als “Reeling”, “Cut & Rewind”, “Miracles” en “Blow My Mind” ging de intensiteit verder omhoog. De covers “Slippery People” van Talking Heads en “Messages From the Stars” van The RAH Band werden met zoveel overtuiging gebracht dat het publiek ze bijna als eigen materiaal aannam.
In de slotfase volgden “She Who Dares” en een luchtige versie van “C’est si bon”, waarna “Do All Things With Love” de avond afsloot.
Het concert bevestigde opnieuw hoe vlot Say She She hun mix van retro-invloeden en moderne flair vertaalt naar een energieke liveshow.
De Orangerie werd een volle avond lang gedragen door ritme, charisma en een groep die zichtbaar op hun hoogtepunt speelt.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Nico Ducarme
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8900-nico-ducarme-29-11-2025?Itemid=0
Say She She
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8899-say-she-she-29-11-2025?Itemid=0
Organisatie: Botanique, Brussel
Zornik – Na 25 jaar is Zornik nog steeds bij de leest!
28 + 29-11-2025
Het was ergens eind 2024 dat Koen Buyse, zanger en spil van Zornik , reeds ‘de setlist’ van de twee ‘rewind’ optredens lanceerde. De idee was het volgende: laat de fans de playlist bepalen voor een ‘best-of’ concert. De respons was zo enorm, waardoor een tweede concert volgde.
Twee avonden lang Zornik met ‘best of’ songs dus.
Het werd een weergaloze, bombastische rockshow, iets waarin deze Belgische band Zornik goed in was en is. Het vijftal bracht dit op schurende, vlammende wijze, een twee uur lang …
Het begon nog vrij braaf met hun zachtere nummers. Maar zo te zien, kwam het publiek duidelijk voor hun gekozen o zo bekende hits.
De Vlaamse Muse stond er met een mooie lichtshow op een kerstlichtachtige achtergrond waarop af en toe woorden verschenen die ons hielpen bij het meezingen. We merkten echter dat dit niet nodig was. Zowat iedereen kon alle nummers meebrullen. Een waar zangfeest.
Naarmate de set vorderde ging het tempo, het volume en ook de temperatuur de hoogte in. “Hey Girl” en “It’s so unreal” deden the AB trillen en beven.
Even kregen we nog een rustmomentje met de akoestische versies van “4 millions minutes” en “Keep me down”, waarbij Koen met micro en gitaar alleen, midden het publiek plaatsnam. Hier merkten we nog hoe goed deze man kon zingen.
Terug het podium op gingen alle registers open en vlamden de nummers door de boxen naar een hoogtepunt toe, “Scared of yourself”.
De rustpauze was kort en ze verblijdden ons met nog vier meesterwerkjes waaronder een bijna metalversie van “Black Hope Shot down” en het eeuwig uitzinnige “Goodbye”. Iedereen ,ook wij, schreeuwde zich schor.
Koen bedankte ons vele keren tijdens de show en na het spetterend concert was de hele band tot tranen toe bewogen. Ontroerend, deugddoend voor iedereen, band als publiek!
Na 25 jaar is Zornik nog steeds bij de leest! Een geslaagde formule, die playlist bepaling van het ‘rewind’ concert.
Er mogen er meer zijn van dit!
Setlist: Get whatever you want, Love Affair, Destination Zero, The Enemy, This song is just for you, Sad she said, Hey Girl, It’s so unreal, 4 millions minutes, Keep me down, Believe in me, Once again, The Backseat, Scared of yourself.
You move me, Black Hope shot down, Goodbye, Scared of yourself ( Peter Luts Remix),
Als support zagen we het Leuvense Pelican Dealer. Ze speelden afwisselend rauwe, ruwe als speels catchy indierock. Uitermate boeiend op die manier. Koen Buyse riep via sociale media op de band zeker te bekijken, het kan druk zijn om naar Brussel te rijden, dus wees op tijd om dit beloftevol gezelschap te zien; een oproep die door het publiek werd beantwoord, want er was al heel wat volk opgedaagd, die enthousiast reageerde en onder de indruk was van deze Pelican Dealer. In het oog te houden dus
Organisatie: FKP Scorpio + Ancienne Belgique, Brussel
Kiki Abels – Ik vind het persoonlijk wel belangrijk om niet te complex te zijn. Het is gewoon een beetje de middenweg opzoeken tussen toegankelijkheid en iets uniek, avontuurlijk brengen
“Op theatrale wijze balanceert ze tussen pijn, vertwijfeling en vreugde, door haar tot de verbeelding sprekende vocals en uitstraling. De muzikanten zijn een bijzondere meerwaarde; onder de indruk waren we van de keys van Lissa Staepels, die met haar zalvende stem intrigeerde. De broeierig, gevoelige sound en de vocals doen je wegzweven naar fantasieprikkelende oorden. Het klinkt boeiend door de talrijke muzikale wendingen. Dit is sing-songwriting op z’n best door die betoverende sound, die een sprookjesachtige wereld opent. Licht en donker worden op magische wijze met elkaar worden verbonden. Mooi, indrukwekkend!” schreven we over het optreden van Kiki Abels op Soundtrack in Sint-Niklaas.
De jonge muzikante en beeldend kunstenaar studeert nog, maar straalt met haar muziek nu al iets bijzonders integrerend uit. Ze staat ook in de finale van Soundtrack Oost-Vlaanderen in HA concerts op 20 december. Genoeg voer om haar uit te nodigen voor een fijne babbel, en te polsen naar ambities en toekomstplannen.
Kiki, proficiat met het behalen van de finale van Soundtrack in HA concerts, Gent; vertel eens wat meer over jezelf?
Ik zou mijn muziek omschrijven als een kruising tussen Radiohead, Saya Gray en A.G. Cook. Akoestische gitaren en digitale glitches, arpeggio’s en synthpads, melancholische absurditeit, dromerige hoekigheid. Sinds mijn tienerjaren ben ik bezig met muziek: ik ben gitaar beginnen spelen toen ik twaalf was. Rond mijn vijftiende begon ik zelf nummers te schrijven, niet veel later ben ik een bandje gestart met vrienden. Toen ik naar Gent verhuisde om beeldende kunst te studeren kwam de muziek op een lager pitje te staan, maar vanaf het moment dat ik afstudeerde heb ik alleen nog maar muziek gemaakt. Ik maakte demo’s in mijn slaapkamer, en deze heb ik dan ingediend voor de toelatingsproef van Muziekproductie aan het Kask in Gent. Sinds ik daar studeer is het eigenlijk pas echt serieus begonnen. Ik heb ook nog altijd veel aan mijn achtergrond in de beeldende kunsten, ik combineer mijn twee passies graag met elkaar.
De set leek me op het verenigen van klanken met zinnenprikkelende soundscapes die me prompt in een soort sprookjeswereld terecht deden komen. Het sluit dus aan bij je studies en van wat je bewust verwerkt in wat je nu doet?
Ik hou erg veel van muziek die af en toe kan verrassen. Ik vind dat ook spannend, niet alleen in muziek maar ook in films, hoe je op het verkeerde been wordt gezet en verrassende wendingen uit het niets komen opduiken. Doordat ik muziek productie studeer, ben ik ook veel bezig met sound. Hoe je een mooie klankenwereld kunt neerzetten. Ik ben dus heel visueel ingesteld, en ik denk inderdaad dat dit doorsijpelt in mijn muziek. Ik puzzel graag een rijke klankwereld vol contrasten in elkaar, die het nog spannender maken. Waardoor je heel veel verteld. Op dat vlak is dat zeker bewust. Ik ben ook blij dat het zo over komt.
Het is ook de muziekbeleving waar ik altijd naar op zoek ben, het nadeel is dat je erdoor geen ruim publiek kan aanspreken; of is het niet de bedoeling?
Ik vind het persoonlijk wel belangrijk om niet te complex te zijn, ik ben zelfs niet per se fan van muziek of kunst die niet toegankelijk is, dat moet er toch wel een beetje in blijven zitten vind ik. Het is gewoon een beetje de middenweg opzoeken tussen toegankelijkheid en het iets uniek en avontuurlijk brengen. Jezelf onderscheiden en tonen als authentiek persoon is minstens even belangrijk. ik vind het dus heel belangrijk daar een middenweg te zoeken. Want ik wil ook geen muziek maken die hapklaar klinkt langs de andere kant. Daar zie ik de meerwaarde ook niet van in. door mijn muziek zo intuïtief te maken, hoop dat er wel een soort toegankelijkheid ontstaat.
Je laat je goed omringen, Robbe is voor mij zelfs geen onbekende; hoe heb je de muzikanten gevonden?
Vanaf ik mijn studie muziek productie startte wist ik dat ik graag een band zou hebben. Het was redelijk spannend, want ik had geen ervaring als front vrouw en leider van een band k wilde me wel omringen met mensen die zelf creëren, dat vond ik wel belangrijk. De mensen die ik gevonden heb kunnen dan ook heel goed spelen wat ik van hen vraag. Maar kunnen ook mij inspireren en beïnvloeden. Door hun smaken en fijngevoeligheid die match met de mijne. Ik heb er ook over nagedacht wie ik zou vragen, en bij de juiste personen terecht gekomen. Ik ben superblij met mijn talentvolle band
Elk bandlid is even belangrijk, maar voor mij viel vooral Lissa op; ze beschikt over een bijzondere stem die het plaatje compleet maakt. Jullie lijken zelfs tweelingzusjes of een spiegelbeeld van elkaar op het podium. Wat denk je zelf?
Ik en Lissa zijn een koppel… dus tweelingzus? Haha, maar we vullen elkaar dus heel goed aan dat is een feit. Ze weet inderdaad heel goed hoe ze mijn muziek kan versterken, en is iemand die sterk is in de juiste sound zoeken die daarbij past. Ze gebruikt live allerlei coole effecten op haar stem En haar natuurlijke stem blend heel goed met de mijne. Muziek is voor ons een grote passie, dat verbindt ons ook in onze relatie.
Het sprookjesachtige, fantasieprikkelende en theatrale is ook een grote meerwaarde. Wat ik een beetje miste, waren beelden op de achtergrond. Of is het de bedoeling om in de toekomst ernaartoe te werken?
Dat lijkt me zeker interessant om te doen, gezien mijn achtergrond binnen de beeldende kunst. Ik heb daar nog geen concrete plannen voor. We hebben ook nog niet zoveel opgetreden, dus eerst de muzikale kant verder uitwerken. Maar ik denk dat in een niet al te verre toekomst een optie is om verder uit te werken, zeker en vast.
Had je het eigenlijk verwacht in de finale te staan, want zoals we al aangaven, het is geen hapklare muziek. Hoewel Soundtrack eerder gaat voor kwaliteit dan voor kwantiteit, heb ik de indruk …
Dat laatste voelde ik ook wel. Ik had niet echt te hoge verwachtingen, ik vond het al super leuk daar te mogen staan. Ik ben ook redelijk nieuw binnen de scene. Ik had na ons optreden wel een zeer goed gevoel hierbij. Ik stond er graag in de Casino. Ik ben dus heel blij in de finale te mogen staan.
En wat zijn de verwachtingen voor de finale?
Iedereen die in die finale staat is van heel hoog niveau, sowieso. Het is een heel mooi compliment om daar ook tussen te staan. Iedereen heeft kans om te winnen. Ik heb geen verwachtingen, ik wil vooral in de eerste plaats gewoon samen met mijn band genieten van het optreden de Handelsbeurs, daar staan in zo’n prachtige line up is al een cadeau op zichzelf! maar ik wil vooral in de eerste plaats genieten. Ik kan mijn kansen niet echt inschatten. Maar ik ga uiteraard keihard gaan voor die winst natuurlijk!
Welke kansen hoop je dan wel te krijgen; welke weg zou je willen inslaan met Kiki Abel?
Een eerste album uitbrengen is iets waar ik heel erg naar uitkijk. Een hele wereld neerzetten, videoclips maken, een live show in elkaar steken met veel aandacht voor licht en decor. Ik vind het zo leuk dat ik al mijn passies kwijt kan in mijn project! Als ik zoveel mogelijk tijd kan blijven spenderen aan muziek maken, in de studio, in mijn slaapkamer, in de repetitieruimte, prijs ik mijzelf een gelukkig mens. En vervolgens die muziek met mijn coolste bandleden samen op mooie plekken aan mooie mensen brengen.
Is het als jonge talentvolle muzikant moeilijker of gemakkelijker geworden om aan de bak te komen in deze tijden? Of gaat het allemaal wat te snel?
Ik heb persoonlijk te weinig ervaring om daar echt op te antwoorden. Ik stuur wel clubs om te mogen spelen, en krijg daar toch wel positieve reacties op. Er is uiteraard niet vele budget , een overaanbod en minder plaatsen om te spelen. Om je als artiest te lanceren helpt sociale media uiteraard heel erg. Daardoor heb je jou eigen publiek, je hebt het zelf in handen dat is wel zeer positief.
Ik heb de indruk met het experimentele, avontuurlijke karakter in de muziek je een jonger publiek kan aanspreken, die d iets minder in hokjes kunnen denken. Ondervind je het?
Ja, ik merk dat wel. Jonge mensen zien die subculturen als een soort jas die ze even aantrekken, om dan van kostuum te veranderen de volgende dag. Het is leuk dat je meer opties hebt, en dat het hokjes denken er wat uit gaat. Dat is allemaal ook een reactie op de hyper gecommercialiseerde samenleving waarin we nu leven. Veel jongeren hongeren naar meer authentieke en alternatieve ‘underground’ beleving. Ik wordt er zelf ook wat ongelukkig van, van dat al te commerciële. Het is zo vluchtig, even leuk maar ook snel voorbij… ik vind het belangrijk om daar een klein beetje tegen in te gaan.
Vele jonge meisjes halen bij het songsschrijven hun inspiratie uit die Nederlandstalige muziek. Hun inspiratie zijn artiesten MEAU, Merol, S10 en Froukje. Is in het Nederlands zingen iets dat jij ook wil doen?
Ik vind het zeker heel mooi dat in Nederlands zingen in deze tijden ‘bon ton ‘ is geworden. Het is ook niet iets dat ik per se uit de weg zou gaan. Muziek in de moedertaal zorgt voor een grotere focus op de songtekst, wat ik sowieso een meerwaarde vind. Wat ik fijn vind aan zingen in het Engels, is dat ik iedereen, Nederlandstalig of niet, kan aanspreken.
De plannen: buiten enkele demo’s vind ik weinig muziek van jou; breng je binnenkort iets uit?
Ik heb nog geen officiële plannen voor het uitbrengen van muziek. Een LP is nog wat vroeg, maar een eerste EP opnemen en uitbrengen is wel iets wat ik in de nabije toekomst wil doen. Stay tuned dus!
Is het de bedoeling beroepsmuzikant te worden, of is dit niet de ambitie?
Het lijkt mij een droom om full time met muziek bezig te zijn. Maar dit hoeft niet enkel via mijn eigen project te zijn. Ik ben naast artiest ook producer, dus ik schrijf en produceer ook voor andere artiesten. Daarnaast maak ik muziek voor theater, en ik zou graag in de toekomst ook filmmuziek maken.
Zijn er ook ambities naar het buitenland toe, want in eigen land zit je nogal snel rond de kerktoren?
Zeker en vast. Ik denk dan eerst landen rond België veroveren, en dan zien we wat nog verder kan. Ik heb geen ambities om beroemd te worden of zo. ik wil gewoonweg muziek kunnen maken, Het aspect creëren daar doe ik het voor..
Lijkt me een mooie ingesteldheid …Veel succes in de finale op 20 december, we zullen er ook bij zijn …
Cuttermess – Mensen verklaren gek als ik dit zeg, maar als je echt rationeel nadenkt zijn we slaven van de maatschappij. Dat hoor je op het nieuwe album!
Cuttermess bracht in 2020 een heel sterke debuut-EP uit en leek op weg door te gaan breken. In 2024 overleed helaas bandlid en bassist Tijl Geirnaert. Sindsdien eert de band hem in alles wat ze doen.; wat we zelf vaststelden tijdens het optreden op Ow! Zekers in de Casino.
De mooiste eer is en blijft echter niet opgeven … recent kwam de band met een nieuwe plaat ‘Lie/Sense’, waarmee ze in november op het Pluto Fest in Oosterzele stonden.
We hadden na hun optreden een fijne babbel met zanger Kris over beide concerten, de nieuwe plaat, de rollercoaster van het laatste jaar en de toekomstplannen.
Hoe gaat het met jullie?
Merkelijk beter, maar het heeft er een tijd heel slecht uitgezien. Niet alleen recent, ook vroeger toen we regelmatig de line-up zagen veranderen. Daar hebben we ons telkens door geworsteld, maar het hele creatieproces voor 'Lie/Sense' was zo'n opeenvolging van teleurstellingen, dat ikzelf - en ik weet vrij zeker nog enkelen - er op een gegeven moment de passie en motivatie helemaal voor kwijt waren. Het is dankzij onze therapeuten dat Cuttermess nog bestaat. Ik persoonlijk was er echt klaar voor om de handdoek in de ring te gooien. Echter bleven we doorbijten en de optredens, waaronder datgene waar je naar verwijst in Sint-Niklaas maar ook nu op Pluto Fest, wakkeren de motivatie weer aan. Het feit dat de plaat er nu eindelijk digitaal al is en straks ook fysiek, plus de ervaring die Ward binnen brengt, doen ons deugd.
Jullie hebben al heel wat stormen doorstaan, vooral met het overlijden van Tijl.. Hoe overleef je het als band en mens? Want laat ons eerlijk zijn, sommige artiesten zeggen me dat ze hun bandleden vaker zien dan hun eigen familie…
Eerlijk gezegd, Tijl had voor zijn overlijden al aangegeven dat het hem even teveel werd. Zijn privéleven bleek steeds minder combineerbaar met de band. We waren toen volop de nieuwe nummers aan het schrijven en de huidige aan het finetunen en hij zei letterlijk het niet erg te vinden als een tijdelijke vervanger zouden gezocht hebben. In plaats daarvan stelden we hem gerust dat hij alle tijd had om alles op een rijtje te krijgen en dat hij nadien rustig kon inpikken. Het is tenslotte en hobby en die willen we uitoefenen met onze maat. Uiteraard hakte zijn overlijden er enorm in. De hebben maandenlang niks kunnen doen, maar net omdat Tijl wist dat we een album wilden uitbrengen en wetend wat hij ons had gezegd, gaf het ons wel de overtuiging om door te zetten. Elk optreden eren we hem voor het vierde nummer en blijven we doen.
Ik zag jullie voor het eerst live in De Casino en was onder de indruk van die verdomd strakke manier van spelen en de hoge dosis humor... is het een ‘mindset'?
Voor mezelf sprekend is dat een act. Ik ben van nature uit een kalm persoon. Kameraden die mij goed kennen en komen kijken, weigeren te geloven dat ik dat ben die daar staat (lacht). Het is wel iets dat ik bewust zo wil doen en de grappen bereid ik wel grondig voor aangepast per show. Ik vind, als mensen naar jou komen kijken en daar soms zelfs voor betalen, dat er ook iets extra te zien mag zijn. Ik vind dat heel belangrijk. Je mag gerust weten dat ik mij momenteel rotslecht voel, maar je mag die problemen niet meenemen op een podium. Het doet me ergens ook deugd om die frustratie en pijn ergens een plaats te kunnen geven. Het is niet wie ik echt ben, maar het is wel de zanger die ik wil zijn.
Ow Zekers! was een festival rond Lokerse bands, jullie komen niet per se uit Lokeren maar het Waasland dacht ik, wat is de link met Lokeren dan?
Onze gitarist Bram komt uit Gent, onze drummer Dimi uit Antwerpen. De gitarist met het lange haar is van Belsele, bassist Ward De Klinge en ikzelf Stekene. Dus ik begrijp de vraag (grijnst). De link met Lokeren is dat dat de plek is waar we wekelijks repeteren. Meer bepaald in de Ozma Music school https://www.ozma.be/ waar onze Pieter les geeft.
Zowel op Ow Zekers! als op het Pluto Fest gaven jullie , met die absurditeit, eveneens een heel strak en energiek optreden weg. Het zijn allemaal sterke muzikanten…
Absoluut! We kennen allemaal het klappen van de zweep. Ward heeft tonnen ervaring binnen de scene. Pieter is muziekleraar, dat zegt genoeg. Bram heeft dan weer een zeer goede feeling waarmee hij enorm creatieve melodieën combineert. Pieter komt dan weer wat vaker met op het eerste zicht 'gekkere' dingen af, die naar mate we ermee aan de slag vaak verbluffend uitdraaien. Die combinatie werk super voor ons. Dimi is van nature een progressieve drummer, maar hij weet dat perfect te doseren en her en der van die speelse beats te gebruiken zonder dat het wringt.
Naast die humor, zijn de lyrics hard en is het schoppen tegen de schenen. Is het een 'al lachend zegt een zot de waarheid'-manier om het te brengen?
Ik heb een heel apart wereldbeeld, laat het me zo zeggen. Mensen verklaren me er gek als ik erover begin, maar als je echt rationeel nadenkt zijn we slaven van de maatschappij. We denken dat we vrij zijn, maar zijn dat helemaal niet. Je mag haast niet kiezen wat je doet, overal bedenken ze allerlei regeltjes. Om een voorbeeld te geven: stel dat een bedrijf het zich zou permitteren om hun bedrijfsreglement eenzijdig op te leggen aan mensen. Zouden we dat aanvaarden? Voilà. Als je dan weet dat alle verschillende overheden bedrijven zijn – wat niemand gelooft, maar je dus gewoon checken op de Kruispuntbank voor Belgische Ondernemingen – is het dan nog rationeel logisch dat mensen die regels wél moeten aanvaarden? We worden zo gedrild alsof dat normaal is om volgens de overheidsregels te leven, maar het is net absurd. Als je die mindset hebt kun je niet meer terug. Het 'systeem' zoals ik dat samengevat noem beknot zo de vrijheid van de mensen. Dat is een soort rode draad doorheen mijn teksten. In de lyrics probeer ik met heldere logica zij die het horen willen te laten beseffen dat wij boven die overheid staan en niet andersom. Laat ons verenigen! Als we dat allemaal samen doen, zijn we pas echt vrij. Maar ik snap dat zoiets moeilijk te vatten is. Daarom hoop ik dat de metal- en muziekfans vooral focussen op het samenspel van muziek en zang. Wat klinkt – al zeg ik het zelf – bij ons gewoon vet en het zou spijtig zijn moest iemand afknappen op de boodschap.
De EP ‘Take 'm To The Guillotine’ kreeg vooral goede kritieken door een agressieve mix van thrash en hardcore punk. Een bewust pad veronderstel ik?
Bewust niet echt, we schreven gewoon de nummers die naar boven kwamen. Het was ook een heel andere line-up dan nu. Toen bedacht vooral onze originele drummer de songs en dat was een combinatie van al zijn vorige bands waarin hij voordien gespeeld had. Aan de solo's en hier en daar een riff gaven de andere muzikanten wel een eigen draai en ook qua zang had ik eigenlijk alle vrijheid. Dat was een super diverse combinatie en dat trekken we door in ons nieuw album. Alleen durf ik zeggen dat de nieuwe line-up gewoon meer diverse stijlen en invloeden aankan. Het zijn vooral de gitaristen die nu de muziek schrijven, maar er is meer samenwerking. Elke schakel is even belangrijk.
De nieuwe plaat ‘Lie /sense’ is beetje in dezelfde lijn, maar ik hoor al een meer melodieuze inbreng, ook hier weer een bewust pad?
De melodieuze sterkte is vooral een pluim in het gat van Bram. Hij is enorm melodieus ingesteld. Qua solo’s, ritmegitaar, loopjes... Het beste voorbeeld van melodieuze magie van Bram vind ik de solo van 'Plots'. De ritmegitaar evolueert daar mee met de solo en dat is typisch Bram. Heeft hij op onze single 'Mass Formation' ook al uit zijn snaren geschud. Ikzelf ben ook een eerder melodieuze zanger en de zanglijnen zijn inderdaad een stuk breder uitgewerkt qua bereik. Maar ik moet ook zeggen dat er tegenover die melodie net zozeer extremere metalstijlen mee in de cross-overcombinatie zitten ten opzichte van de EP.
Dat is dus de weg die jullie naar de toekomst toe gaan blijven volgen?
We kunnen dat nog niet direct inschatten, maar de basis is hier wel gelegd ja. Met Ward erbij, gaat er sowieso weer een frisse wind bijkomen, want aan het huidige heeft hij die kans nog niet gehad. Ik ben net zo benieuwd als jij waar hij mee gaat afkomen (lacht)
De nieuwe plaat is een soort ode aan Tijl heb ik ergens gelezen; kun je er meer over vertellen?
We hebben met het idee gespeeld om een nummer specifiek aan Tijl te wijden, maar daar voelde de meerderheid zich niet goed bij. Dus de ode zit hem erin dat het hele album aan hem in opgedragen en met hem in gedachten is opgenomen. De meeste van de nummers heeft hij nog gehoord en live meegespeeld.
De titel heeft ook een aparte betekenis, kun je er wat meer over vertellen?
‘Lie/Sense’ speelt toe op het woord ‘Licentie’: een bewijs dat je ‘iets mag’, zoals een rijbewijs. Dat we dat nodig hebben om te mogen rijden, is in mijn ogen dus weer absurd. Alsof zo een rijbewijs je magische krachten geeft dat je kan rijden. Ik denk dat elke lezer die het verkeer trotseert zal bevestigen dat dat niet persé bewijst dat iemand kan rijden. Integendeel. Maar de overheid liegt ons dat dus wel voor en dringt dat op. Dat idee dat je en licentie of paspoort of document moet aanvragen, is het bewijs dat je niet vrij bent. Als je er met gezond verstand (common sense) over nadenkt… kan je dan niet toegeven dat je belogen bent?
Het is vooral een erg gevarieerde plaat geworden, wil dit zeggen dat jullie ondanks alles nog zoekende zijn naar een sound die echt bij jullie past?
Zoekende? (Denkt na) Nee dat niet nee. We staan voldoende sterk in onze schoenen en vertrouwen op onze creativiteit. Die laten we de vrije loop en het is ergens wel zoeken naar wat werkt, maar het is niet zo dat we totaal radeloos zijn (grinnikt).
Waren er al reacties op de nieuwe plaat?
De plaat is nog maar pas uit, er zijn bijgevolg nog geen reacties. Ik snap wel dat de pers daar wat tijd voor nodig heeft. Dit is pas het derde interview en Musiczine kan nog steeds de eerste zijn die met een publicatie afkomt (knipoogt).
Qua muziekstijl … Wat maakt een band als Cuttermess naar jullie mening uniek?
Live is dat wellicht onze podiumact. Muzikaal vind ik de grote mix aan metalstijlen die wij kunnen combineren onze grootste troef. Ik ken slechts enkele andere bands die zo breed gaan.
Wat zijn de verdere plannen en verwachtingen in 2026?
De plaat verder promoten en ons tiental optredens per jaar proberen boeken. Dat laatste wordt moeilijker. Er vallen steeds meer veneus en organisatoren weg en daar tegenover staat dat er steeds meer bands bijkomen. Uiteraard willen en mogen – zeker, het zou al erg zijn – die allemaal optreden, maar door die beweging (voert met ene hand een dalende en andere een stijgende beweging uit) krijg je minder mogelijkheden en meer 'concurrentie' om het dan zo te noemen. Het is wel veranderd sinds de laatste jaren.
Ligt het , wat metal betreft, ook niet aan het feit dat er minder doorgroei van jongeren is binnen die scene? Ik zie erdoor steeds minder publiek opdagen op festivals die vroeger bijna uitverkocht waren soms
De sociale media wellicht? En de prijzen? Alles wordt een pak duurder. Ik redeneer maar wat, eigenlijk heb ik niet direct een idee hoe dat komt. Er is veel keuze wat tijdsbesteding betreft, zeker?
Wat is jouw persoonlijke motivatie om ondanks die drempel toch door te gaan?
De passie voor metal! We doen dit enorm graag, daarvoor gaan we ervoor. Zelfs al gaat alles mis (lacht).
Wat zijn de realistische ambities van de band, is er een soort doel dat je voor ogen hebt?
Alcatraz moet zeker lukken, aangezien de organisatie Belgische bands echt de kans geeft om zich te tonen. Dat is voor 2026 niet gelukt omdat we de plaat te laat af hadden. Maar met die nieuwe plaat onder de arm? Ze gaan niet anders kunnen in 2027! We zouden ook heel graag in Duitsland spelen. Dat is een heel apart publiek dat er echt volledig en compleet voor gaat. Je moet daar als zanger je hand maar eens opsteken en het publiek doet mee. Hier is dat minder, wat oké is, ieder doet z'n ding, maar daar? Iedereen gaat uit de bol en met onze muziek zou dat vonken geven.
En de niet realistische ambitie?
Dan gaan we op tour rond de wereld met Metallica in ONS voorprogramma (lacht).Ze moeten hun plek kennen.
We zullen het houden bij realistisch dan … ? Dank voor de fijne babbel, dank voor alles wat jullie doen in de nabije toekomst
Nederlands 
Français 
