De Amerikaanse band Momma heeft hun nieuwe single “I Want You (Fever)” uitgebracht. Dit alt-rock anthem combineert meeslepende shoegaze-invloeden met inventieve melodieën. De nieuwe single volgt op “Ohio All The Time”, de ook al sterke single die vorig jaar uitkwam. Het is de voorbode van de aankomende langspeler ‘Welcome To My Blue Sky’ die we volgende maand al mogen verwachten. Deze band uit Brooklyn ging al op tournee met Weezer en wordt aan de andere kant van de oceaan beschouwd als ‘smoking hot’.
Deze single is dan ook super-aanstekelijk. Hij doet mij muzikaal meteen terugdenken aan 90’s-bands als Eden, Magnapop, Belly, Throwing Muses, Elastica en The Juliana Hatfield Tree. De song gaat over het overdenken van relaties. Over het bij iemand willen zijn die al een partner heeft of die nog niet klaar is voor een nieuwe relatie, terwijl er toch een zeker vertrouwen is dat die persoon ook bij jou wil zijn.
Mochten we nog steeds in de jaren ’90 leven, dan stond deze song zeker en vast in De Afrekening van Studio Brussel.
https://www.youtube.com/watch?v=WG0mAzP165o
Tom Kets (De Delvers) heeft een nieuwe speeltuin gevonden. Vriendjes die mogen meespelen, zijn Peter Verdonck (Wound Collector), Herwig Scheck (killthelogo, Peter Evrard), Vanessa Salamon (Contraband), Martine De Kok, Rafaël Mertens, Bart Van Aken (Arsenal) en Dries Emmerechts (De Delvers).
Met poëtische Nederlandstalige teksten over een mix van jazz, hiphop en rock gaat het bij Mistbank over oorlogen, klimaatproblemen, ego's aan de macht en sociale ongelijkheid. Mistbank wil een uniek geluid brengen dat resoneert en dat lijkt alvast te gaan lukken.
Met hun eerste single “Alarm! Alarm!”, drijvend op een rollende Madness-sax zet Mistbank een sfeer neer die zowel melancholisch als krachtig is, een muzikale nevel die perfect aansluit bij de tijdsgeest. Een beetje Arbeid Adelt! en Bange Konijnen in een update.
Dit is het soort mistbank die wij ’s nachts liever tegenkomen dan de echte. Om maar te zeggen: hier willen we meer van horen.
https://www.youtube.com/watch?v=utyzGUCOrjo
Argonaut is een nieuw project. Vanachter zijn Grieks-mythologische alter ego Argonaut vertelt songwriter Iason Passaris zijn verhalen. Zijn eerste EP heet ‘Rêveries’ en ‘A Last Date With Destiny’ is daar de eerste single van.
De EP is een bonte collectie indiefolk-nummers – soms groots, soms klein, soms somber, soms fijn – maar altijd vol dromerige melancholiek. Iason danst op de slappe koord tussen hoop en wanhoop. Hij onderzoekt in zijn songs de menselijke aard, met een flinke scheut cynisme. Mij doet het soms wat denken aan I Am Oak en Ben Howard, maar ook aan minder bekende goden als SJ Hoffman, Wim G, Kunos, Usi Es, Robin Block en Schön Schein.
Het schrijven en opnemen van deze EP was voor Iason een vorm van therapie tijdens een aanslepende burn-out. Op zijn spreekwoordelijke slaapkamer nam hij de nummers op en werkte hij digitaal samen met de Amerikaanse muzikanten Andrew Sommers (Drew A. Will) en Kevin Palmer (Velocity Of Tears), de Portugese producer Diogo Sarabando (Himalion) en Simon Reyners (Pelikaan, Lizzy). De Amerikanen en de Portugees ontmoette Iason via een online songwritingcursus.
De EP komt pas in mei uit, maar Iason werkt al aan een opvolger. Dat wordt een conceptalbum waarvoor hij samenwerkt met producer Ruben Lefever (Float Fall).
De band Rheinkaos werd in 2007 opgericht in Griekenland door gitarist Dimitrios en zanger Savaoth. Ze zochten naar een eigen blackmetalgeluid, met invloeden van avantgarde-pioniers als Dødheimsgard, Ulver en prog-legendes als Fates Warning. In 2008 brachten ze een demo uit met Gogo Melone van Luna Obscura en Elysia op zang uit en daarvoor kregen ze heel wat lovende
reviews.
In 2010 gingen ze met producer Vangelis Yalamas de studio in voor hun debuutalbum, maar de financiële middelen ontbraken om dat album af te werken. Rheinkaos ging even de koelkast in en Dimitrios verhuisde naar Nederland.
In 2015 vormde Dimitrios in Utrecht de nieuwe band Forests Alive, die voortbouwt op de sound van Rheinkaos, maar dan toegankelijker, als progressieve postrock. Maar in 2024 besliste het duo achter Rheinkaos om alsnog twee tracks van de opnames van 2010 te herwerken en in eigen beheer uit te bengen. De Rheinkaos-EP ‘All My Being Is A Dark Verse’ omvat de tracks “Beta Religion” en “The Commencement Fear” en bieden samen een speelduur van bijna 20 minuten.
Deze muziek krijgt het label atmospheric black metal, maar er zijn maar weinig aanknopingspunten met bijvoorbeeld een Wiegedood, Drudkh of Der Weg Einer Freiheit. De typische ratelende drums, ijle gitaren en ijzige vocalen van de black metal zijn er wel, maar relatief spaarzaam gedoseerd. De atmosferische stukken domineren in aandacht en tijd en zijn heel progressief en ook wel wat ‘cosmisch’ zoals dat de voorbije jaren plots heel populair geworden is. Blackmetal-puristen zullen vast hun neus ophalen voor deze EP, waarop je zelfs piano, synths en elektronische ritmes te horen krijgt. Voor de luisteraars die niet in genre-hokjes luisteren, is ‘All My Being Is A Dark Verse’ een aangename ontdekking met veel variatie met een voor het genre grote toegankelijkheidsfactor. Het progressieve en atmosferische domineert op de blackmetal-elementen en waarom ook niet.
Dit ligt lekker in het gehoor en smaakt naar meer. Misschien moet Rheinkaos dat debuutalbum dan toch maar eens volledig afwerken of herwerken.
https://www.youtube.com/watch?v=0WUxdrsiF44
Bob Mould heeft een nieuw album. Zijn vorige, ‘Blue Hearts’, verscheen in 2020, op het einde van de eerste ambtstermijn van Donald Trump. “Here We Go Crazy” komt uit bij het begin van Trump’s tweede termijn. Toeval? Misschien. Maar daar ligt misschien een deel van de verklaring voor de woede van Bob Mould op zijn 65ste.
Bij ‘Blue Hearts’ was één van de conclusies dat Mould op zijn oude dag er niet bepaald milder op geworden is. De trefwoorden van de review van 2020 gelden net zo goed voor het nieuwe ‘Here We Go Crazy’: ingekookt gif, lyrics die de schijnheiligheid van de maatschappij aan flarden bijten. De voormalige frontman van Hüsker Dü en Sugar duwt nog steeds met veel enthousiasme op de plekken waar het al pijn doet, met een soundtrack van melodieuze hardcore zoals hij die al decennia met veel precisie op ons afvuurt.
Wij genieten het hardst als Ome Bob het gaspedaal diep induwt en de herinneringen aan Sugar opduiken, zoals op het furieuze “Neanderthal”, “Breathing Room”, “Hard To Get” of nog “Fur Mink Augurs”. Als hij de teugels viert en het ritme zakt krijgen de lyrics meer ruimte, maar daar zitten we als Mould-fan niet echt op te wachten. Het mag schuren en knarsen tot het pijn doet en we ons een beetje gek beginnen voelen.
In november komt Bob Mould naar Het Depot in Leuven.
https://www.youtube.com/watch?v=SWvEDGbdJ54
De Belgische metalband Dodengod heeft een nieuw album uit. ‘Heralds of a Dying Age’ is de opvolger van ‘Salvation’ uit 2018. Het nieuwe album was al een tijdje klaar, maar de nummers werden door de band zelf nog een herwerkt, voor de release bij Pest Records.
Met Pest Records uit Transylvanië/Roemenië heeft Dodengod een nieuw label. Hun vorige album verscheen bij het Britse Antitheus Productions, maar dat label kon de gemaakte beloftes niet waar maken. Pest Records lijkt betrouwbaarder.
Bij Dodengod als studioproject is er een toch wel ingrijpende verandering. Svn (ook van Thronum Vrondor, vroeger bij Impedigon en Fleshmould) en Yvs (vroeger bij Iconoclasm en Chalice) werken al decennia samen als duo. Dat deden ze al zo bij Ascend-ency eind jaren ’90, de voorloper van Dodengod. Voor het nieuwe album hebben ze drummer Barduk (vroeger bij Iconoclasm) er bij gehaald.
Met een ‘echte’ drummer erbij klinkt een studioproject toch meteen anders. Er bestaan genoeg heel degelijke computerprogramma’s om heel geloofwaardig drumpartijen mee op te nemen, maar die kunnen vaak toch niet tippen aan een drummer van vlees en bloed. Met de drummer erbij klinkt Dodengod een stuk organischer en krijg je als luisteraar nog meer het gevoel dat je naar een band aan het luisteren bent.
De sound van Dodengod verandert er ook voor een stuk door: minder industrial en misschien iets minder extreme metal. Eerder blistering deathmetal met hints van vooral black, al zitten er nog meer elementen van andere genres in. De venijnige ritmes ‘dragen’ ook meer de structuur van de tracks en duwen de agressieve gitaarpartijen en rauwe vocalen zo naar een nog hoger niveau. Een goed idee dus, om die derde man erbij te betrekken.
In de lyrics brengt Dodengod opnieuw een schatkist van dood en vernieling. Svn spuwt zijn zure gal over de maatschappij in het algemeen en politiek en religies in het bijzonder als een profeet die het einde van de wereld aankondigt. Goed dat aan dat element nog maar weinig veranderd is.
De beste tracks van het album zijn voor mij titeltrack “Heralds of a Dying Age”, de vooruitgeschoven single “The Grinder Feeds on Hate” en “No Distant Flame Ahead”. Maar het niveau ligt voor elke track hoog en er staan geen missers op. Over het nut van de instrumentale outro-track “In Death” (een beetje een vertraagde hartslag die er plots mee ophoudt) kan je bij pot en pint lang van gedachten wisselen, maar dan is dit feest van hel en verdoemenis eigenlijk al zo goed als afgelopen.
We hebben misschien lang moeten wachten op nieuw werk van Dodengod, maar daar krijg je wel kwaliteit voor in de plaats.
https://www.youtube.com/watch?v=e8gSZaj15_c
Na de terugkeer van oudgediende zanger Dave Ingram werd in 2020 al de machtige plaat ‘Scriptures’ losgelaten, en dit jaar wordt de opvolger dus gepresenteerd. Met titel ‘Ravage of Empires’ en een mooi artwork van Wolven Claw mochten de fans al stilletjes aan beginnen kwijlen naar wat zou komen.
Recent werd een 2e nummer online aangeboden – “Crawling over Corpses” en ergens in februari werd het krachtige “Engines of War” ook al kenbaar gemaakt via online platforms. De reacties over beide nummers liegen er alvast niet om, Benediction maakt een statement met een terugkeer naar hun beginjaren!
Nu, ik ben niet 100% zeker, maar op het einde van opener “A Carrion Harvest” voorspelt de tekst al dat je jezelf schrap mag zetten met de zin: Hell Awaits, en na het luisteren van deze plaat blijf ik achter met een open mond…Wat een sterk staaltje OSDM weeral dat deze Engelsen hebben neergepend. De agressieve, boze strot van Ingram stuwt deze plaat naar een hoger niveau, de versnellingen vervat in de nummers zorgen voor een zaligmakend middagje headbangen en toont aan dat deze band zijn tweede adem heeft gevonden met zijn terugkeer. De riff in “Crawling over Corpses” brengt mij direct terug naar de beginjaren van deze band met een vleugje “Grind Bastard”, de agressie in “Engines of War” grenst aan de kracht ten tijde van ‘Transcend the Rubicon’ en het is vooral zaligmakend om te horen dat deze oudgedienden probleemloos de moderne sound van hedendaagse Death metal bands weten te overstijgen.
Deze band is gewoonweg een pletwals sinds hun heropleving, zeker als je dan vergelijkt met de albums uitgebracht in 2001 en 2008.
Hoogvliegers op deze plaat zijn er in overvloed, maar toch extra aandacht voor “In the Dread of the Night”, de ongetemde snelheid in het titelnummer “Ravage of Empire” en opener “A Carrion Harvest” (trouwens het perfecte nummer om dit kunstwerk mee te openen) en nummer “The Finality of Perpetuation” die live als een bom zal inslaan, zeker als de woorden Cranck it Up uit de microfoon zal gebruld worden.
Verplichte luisterbeurt voor fans van het 1e uur en voor OSDM fanaten in het algemeen! Deze plaat overstijgt de stoutste verwachtingen van begin tot eind!
Binnenkort gaan ze ook op tour (o.m. DVG club, Kortrijk op 7 april 25) , ik zou dit alvast met grote stip aanduiden in mijn agenda! Soit, studio album nummer 9 is een feit, en met deze kwaliteit staat een 10e album in de sterren geschreven! Stay metal!
The Overview - Steven Wilson blikt terug en kijkt vooruit met zijn nieuwe plaat
Progrocklegende Steven Wilson, bekend van onder meer Porcupine Tree en Blackfield, is terug met een soloalbum, getiteld ‘The Overview’. Het album verschijnt bij Fiction Records. I’ve gone back to a more progressive style, zegt hij er zelf over.
Wilson lijkt de afgelopen jaren wat zoekende naar een nieuwer en gedurfder geluid. ‘To the Bone’ was een best aardig, popgericht album, maar ‘The Future Bites’ was volgens menigeen geforceerd en ongeïnspireerd. Het voelde aan als een moetje, met een vervelend soort geldingsdrang; alsof Steven wilde bewijzen dat hij heus nog wel een degelijk Porcupine Tree-achtig album kon uitbrengen. Progmetal volgens het boekje was het wel, maar zonder sfeer of emotie. Over ‘The Harmony Codex’ waren de fans dan wel weer enthousiast. Daar vermengde hij mooi new-wave, elektronica en progressieve rock. Nog steeds wat wisselvallig, maar het muzikale vuur leek weer te branden.
De nieuwe worp werd alvast ferm gehypet: Een quote als ‘partly reframing the sound of Pink Floyd, Tangerine Dream, Vangelis and other prog titans in a modern context’ kan alleszins tellen. Twee lange nummers van om en bij de 20 minuten (en blijkbaar nog 5 toetjes voor degene die de Special Edition aanschaffen). Elk nummer zou geïnspireerd zijn op het 'overzichtseffect' dat astronauten ervaren als ze vanuit de ruimte terugkijken op de aarde. De gave albumcover lijkt hier eveneens naar te verwijzen.
Over de muziek zelf dan: opener “Objects Outlive Us” heeft een voorzichtige maar zorgvuldige opbouw, gevolgd door heerlijke riffs en solo’s. Het titelnummer is opvallend kalmer, heeft een onderliggende repetitieve beat, met plotsklaps een bruuske overgang naar een wat vrolijker melodietje. Na 15 minuten valt het plots stil en kabbelt de song rustig uit. Een interessante trip dus waarin er vanalles passeert zonder dat er erg veel gebeurt.
Conclusie: Vaak goed, soms briljant, en af en toe ook wel eens tegenvallend, zo kennen we Steven. Het hoort er een beetje bij, zeker met zo'n grote productiedrang. Al bij al is dit een geslaagde zoektocht naar vernieuwing en tegelijkertijd herkenning binnen Wilson’s 30-jarige oeuvre.
Bij deze ook een pluim voor zijn vaste compagnons Andy Partridge (teksten), Craig Blundell (drum), Adam Holzman (toetsen) en Randy McStine (gitaren), die mee hun schouders onder dit album zetten.
Progmetal
The Overview
Steven Wilson
Godspeed You! Black Emperor - Van een andere planeet
Een band die geen introductie meer behoeft. Sinds de nineties draaien ze al mee in de wereld van de post-rock, waarin ze al die tijd een onevenaarbaar buitenbeentje zijn geweest, want het is een band die meer buiten de grenzen van het genre kleurt dan erbinnen. Hun grenzen tekenen ze liever zelf uit, om ze dan nadien te verleggen. Bij GY!BE klinkt het altijd iets innemender, aangrijpender, avontuurlijker, ontroerender en intenser dan bij het gros van het post-rock peloton.
Hier in Gent stond het meest recente album ‘No Title as of 13 February 2024 28,340 Dead’ terug centraal, met intrigerende, lange en magische interpretaties van “SUN IS A HOLE SUN IS VAPORS”, “BABYS IN A THUNDERCLOUD”, “RAINDROPS CAST IN LEAD” en “PALE SPECTATOR/GREY RUBBLE”. Doordringende stiltes wisselden af met intieme passages en zinderende uitbarstingen, met op de achtergrond die typisch wazige zwart-wit beelden die een niet al te gezonde wereld vertegenwoordigen.
Kortom, de dingen die we hadden verwacht, maar waar we na al die jaren nog altijd zo van onder de indruk waren als was het onze eerste kennismaking met deze wonderlijke Canadese bende. Nog maar een keer werden we met verstomming geslagen door zo veel begeestering, dynamiek, bezieling en pracht.
Dit was niet zomaar luisteren, dit was ondergaan en verzwolgen worden in een volstrekt unieke sound die even krachtig als mooi en vertederend was.
Tussen de nieuwe songs werd er met “Fire At Static Valley” en “Cliff’s Gaze” geplukt uit het vorige album “G_d’s Pee AT STATE’S END!” en als ultieme apotheose kwam een uitvoerig en aanzwellend “The Sad Mafioso” de avond in volle vervoering afsluiten om er als gewoonlijk definitief uit te gaan met een muur van noise en drone.
Wederom een anderhalf uur durende indringende passage van GY!BE, een band die door merg en been snijdt.
Neem gerust een kijkje naar de vorige passage + pics 2024
Godspeed You! Black Emperor - Een (muzikale) wereld boordevol contrast
Organisatie: Viernulvier, Gent ism Dunk!festival
Kingfisher Sky plays Kate Bush - Justice for Kate
Kingfisher Sky
Eind vorig jaar bracht de Nederlandse progrockband Kingfisher Sky zijn nieuwe album ‘Feeding The Wolves’ uit, waar wij alle reviews heel enthousiast over waren. De (eerste) promotournee daarvan is afgelopen en de band speelt opnieuw enkele avonden hun al vaak bejubelde ‘Kate Bush-tribute’. Wij gingen naar zo’n Kate Bush-tribute luisteren in de PIT in Terneuzen, waar ze wel vaker tributebands op het podium zetten, telkens met perfect licht en geluid.
Tributes bestaan er in allerlei vormen en gradaties. Het verschil van Kingfisher Sky plays Kate Bush met sommige andere tributes is dat Kingfischer Sky ook gewoon een bestaande band met eigen nummers is, die af en toe eens een avond uitsluitend Kate Bush-nummers brengt.
Er zijn maar weinig (tribute)bands die Kate Bush-covers brengen, ook zelfs niet als ze maar één nummer van haar in ganse set zouden brengen. Kate zingt heel hoog en gebruikt ook nog eens haar stem op een specifieke manier die je niet zomaar kan kopiëren, zelfs als je een klassieke zangopleiding genoten hebt. Voor veel muziekliefhebbers staan of vallen de nummers van Kate Bush met de stem. Judith van Kingfisher Sky is één van de weinigen die die stem sterk benadert en die er ook zichtbaar plezier in heeft om dat repertoire te brengen.
Dat merk je al meteen bij het eerste nummer in de set van de avond. De band start met “Babooshka”, een heel bekend nummer dat het publiek van bij de start mee in het verhaal neemt. Judith’s eerste noten zijn misschien nog wat ‘shaky’ maar zodra ze opgewarmd is, wordt het voor het publiek duidelijk dat ze niet moeten twijfelen. Voor Kate Bush-fans wordt dit een aangename avond.
Kingfisher Sky heeft de set in twee helften verdeeld, met in de eerste helft vooral nummers die misschien niet superbekend zijn, maar die bij de oudere muziekliefhebbers wel een belletje van herkenning doen rinkelen. Leuk is bovendien dat Judith en drummer Ivar elkaar afwisselen in de praatjes bij de plaatjes. In een paar zinnen schetsen ze de inhoud van het nummer en de plaats ervan in de tijdsbalk van de Engelse zangeres. Ivar en bassist Nick verzorgen ook nog eens de backings. Celliste Maaike is er niet bij voor de Kate Bush-avond in Terneuzen. Ze herinneren er aan dat Kate Bush ook in haar lyrics een buitenbeentje was en ze gaan in op de rehabilitatie van Kate Bush dankzij de tv-serie ‘Stranger Things’, wat op de socials de hashtag ‘Justice for Kate’ opleverde.
Kingfisher Sky heeft de set met veel zorg en met veel variatie samengesteld, een goede mix tussen bekende en minder bekende nummers, veel variatie in tempo en het drama-gehalte, met kleine eigen toevoegingen en weglatingen en toch heel dicht tegen de originele nummers aanklevend. Net de aanpak waar veel mensen van houden. Op de eerste rijen in Terneuzen worden de bekendste nummers mee-gelipt of –gezongen en de band mag zich laven aan enthousiast applaus.
De leukste momenten in het eerste deel waren voor mij “The Kick Inside”, “James And The Cold Gun” en “The Man With The Child In His Eyes”.
In het tweede deel van de set wordt gestaag opgebouwd naar de finale met “Wuthering Heights”, “Running Up That Hill” en “Cloudbusting”. In dit tweede deel zit voorts het stevig rockende “Experiment IV” dat niemand van het publiek in Terneuzen al eerder gehoord heeft. In de toegift hadden een aantal mensen in het publiek gehoopt op een eigen nummer van Kingfisher Sky, eentje uit ‘Feeding The Wolves’ zou leuk geweest zijn, maar de band houdt zich netjes aan het tribute-concept en zet “The Big Sky” in.
Het doet deugd dat er nog steeds publiek bestaat voor de muziek van Kate Bush en Kingfisher Sky plays Kate Bush is een garantie voor een leuke avond met een band die talent op overschot heeft. We hopen deze Nederlandse band eens terug te zien met hun eigen repertoire.
Organisatie: PIT, Terneuzen
Avantasia – Een groots spektakel, zelfs zonder vuur!
Avantasia streek neer in de Ancienne Belgique voor een avond vol symfonische powermetal van de bovenste plank. Ondanks de immense populariteit in Duitsland en een headlinerspositie op Alcatraz 2019, bleef de zaal in Brussel slechts beperkt gevuld – het balkon bleef zelfs gesloten. Maar wat ontbrak aan massa, werd ruimschoots gecompenseerd door de passie van de aanwezige fans, die van begin tot eind laaiend enthousiast waren.
‘Founding father’ Tobias Sammet, die met zijn muzikale visie gerust een moderne Mozart genoemd mag worden, had duidelijk zin om het nieuwe album ‘Here Be Dragons’ (2025) in combinatie met de grootste hits aan Brussel voor te stellen.
De band opende krachtig met Creepshow en meteen was de toon gezet voor een bombastische en meeslepende avond. Sammet toonde zich niet alleen als een getalenteerde frontman, maar ook als een entertainer pur sang met zijn kenmerkende humoristische bindteksten.
Zoals altijd was Avantasia niet zomaar een band, maar een ensemble van topvocalisten. Tommy Karevik (Kamelot) trok o.a. van leer op “The Witch” en het “Here Be Dragons”, terwijl Kenny Leckremo (H.E.A.T.) als een wervelwind over het podium raasde bij onder andere “Against the Wind”. Verder gaf Adrienne Cowan een krachtige performance op o.a. “Reach Out for the Light” en overtuigde Eric Martin (Mr. Big) op “What’s Left of Me” en “Dying for an Angel”. Chiara Tricarico schitterde dan weer tijdens “Farewell” en de hit “Lost in Space”. Herbie Langhans ten slotte, die net zoals de zangeressen geregeld uit zijn functie als backing vocal mocht treden, bracht extra ruigheid in “Devil in the Belfry” en “The Scarecrow”.
Ondanks het feit dat er geen mindere muzikale momenten te bespeuren vielen, waren het vooral “Let the Storm Descend Upon You” en “Death Is Just a Feeling” die een diepe indruk achterlieten op ons. De combinatie van muzikale grandeur en emotionele lading maakte deze nummers absolute hoogtepunten in een set die meer dan tweeënhalf uur duurde!
Naar het einde toe grapte Sammet dat de band geen pyro mocht gebruiken in de (kleine) AB, en dat we er dus collectief voor moesten zorgen dat Avantasia in de toekomst een grotere venue kreeg.
Maar eerlijk gezegd had dit spektakel geen vuurwerk nodig. Het was een totaalspektakel dat zijn gelijke niet kende – en we hopen dat Tobias en co snel terugkeren naar België, met of zonder vuur.
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7330-avantasia-15-03-2025?ltemid=0
Organisatie: Live Nation ism Biebob
God Is An Astronaut - Zinderende post rock
Jo Quail is iemand die geregeld in de entourage vertoeft van God is An Astronaut, ze werkte mee aan verschillende van hun platen en verschijnt steevast op dezelfde concertaffiches.
Enkel gewapend met een futuristische cello weet Jo Quail met veel bezieling het publiek te begeesteren. Ze maakt nuttig gebruik van loops en effecten waardoor je nooit de indruk hebt dat hier maar één instrument aan het woord is. Verpakt in een viertal betoverende werkstukjes brengt deze sympathieke dame een atmosferische en innemende sound die het publiek een half uur lang in de ban weet te houden.
In 2023 was het Ierse God Is An Astronaut één van de absolute hoogtepunten op het befaamde Dunk!fest in de Gentse Vooruit, dat fantastisch concert werd trouwens door Dunk Records voor de eeuwigheid vastgelegd op het prachtige live album ‘Live at Dunk!Fest’.
Met een fraai nieuw album ‘Embers’ onder de arm komen ze hier vandaag een prachtig vervolg aan breien. Het wordt algauw duidelijk dat ‘Embers’, met maar liefst 5 songs in de setlist, live uitgroeit tot één hun meest indrukwekkende platen, met heerlijke sferische momenten afgewisseld met de meest geweldige gitaaruitbarstingen. Dankzij bruisende uitvoeringen mogen songs als “Odyssey”, “Falling Leaves” en een extatisch “Oscillation” nu al tot absolute klassiekers gerekend worden.
Met winterse beelden van kale naaldwouden op de achtergrond komt de instrumentale post-rock nog beter tot zijn recht. De visuals mogen er dan al misschien koud uitzien, de sound zorgt voor heel wat warmte en voor een broeiende atmosfeer.
Tussen de nieuwe songs door brengt God Is An Astronaut nog met heel veel gevoel de geliefde pareltjes “All is Violent All is Bright”, “Fragile” en “Frozen Twilight” om dan elders uit te pakken met fameuze gitaaruitbarstingen in “Seance Room” en “Suicide By Star”. Later in de set komt Jo Quail nog een handje toesteken om de temperatuur en de intensiteit de hoogte in te jagen met onder meer een denderend hoogtepunt “Embers” en een fenomenale afsluiter “From Dust To Beyond”.
Wederom een adembenemend concert van één van de hoofdrolspelers in het postrock genre.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
GIAA
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7323-god-is-an-astronaut-14-05-2025
Jo Quail
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7324-jo-quail-14-05-2025
Organisatie: Democrazy, Gent + Viernulvier, Gent ism Dunk!festival
Cobra The Impaler - Massieve rots in de branding
Cobra The Impaler + X-Pozed
CC De Schakel (Schakelbox)
Cobra The Impaler is bezig aan een intensieve headliner-tournee doorheen Europa en de UK voor hun album ‘Karma Collision’ waarbij het al even geleden was dat ze op een Belgisch podium stonden, maar vorige vrijdag stonden ze gewoon in de Schakelbox in Waregem.
De support kwam van de lokale helden van X-Pozed, een metalcoreband die al sinds 2007 podia in vuur en vlam zet. In hun eerste run (tot ongeveer 2012, schat ik) stonden ze onder meer in de legendarische The Steeple in Waregem (als support van Caducity en Chalice) en deden ze een korte tournee door Ierland. Na een periode van afwezigheid zijn ze terug in de originele bezetting en met opnieuw een trouwe fanbase. In hun tweede run mochten ze al openen voor onder meer Congress en Schizophrenia en nu dus voor Cobra The Impaler.
Vorig jaar stond X-Pozed op Alcatraz Open Air in Kortrijk na het winnen van de ‘band battle’ (met 124 bands) van dat festival. Dat is het stadsbestuur van hun thuisstad Waregem niet ontgaan en daarom werd de band zopas nog gelauwerd als een soort van cultureel ambassadeur van Waregem. Hoeveel metalcorebands kunnen dat zeggen?
In Waregem waren de fans van X-Pozed op post, wat een bijna volle Schakelbox opleverde. Al na een paar nummers ontstond voor het podium een bescheiden moshpit en die zou aanhouden tot het einde van de set. X-Pozed-zanger Jeroen zag voor zijn vader in de zaal, wat uitzonderlijk is, en omdat papa Bernard ook nog eens jarig is, werd voor hem ‘Happy Birthday’ gezongen door een paar honderd mensen. Ook leuk: X-Pozed nam de clip voor “Back Down” op in de Schakelbox (zonder publiek) en om dan dat nummer live te kunnen brengen voor de fans, maakt op een manier de cirkel rond.
Prima metalcoreband. Alcatraz was waarschijnlijk nog niet het laatste hoogtepunt van X-Pozed.
Met ‘Karma Collision’ als opvolger van ‘Colossal Gods’ bevestigt Cobra The Impaler zijn status als opkomende kracht in de hedendaagse heavymetal. De band van Thijs De Cloedt (ex-Aborted) zorgt voor een muur van intens geluid met messcherpe riffs, kolossale grooves en een perfecte balans tussen screams en cleane vocals. Inzake genre zijn ze moeilijk in een vakje te stoppen, maar fans van Baroness, Mastodon en Red Fang hebben hier een lekkere brok aan.
Deze Belgische band heeft er zopas The Great Belgian Trendkill Tour (met Bark en Hippotraktor) opzitten en hun agenda staat heel goed gevuld voor de rest van het jaar.
Misschien heeft dat intensieve touren van de band er iets mee te maken, maar in Waregem trad Cobra The Impaler aan zonder bassist. Die zat ziek thuis. Natuurlijk merk je dat aan het geluid, maar de band putte uit die afwezigheid ook energie om er toch het beste van te maken en de fans niet teleur te stellen. Wat een topband is dit ook. Het vele touren heeft deze band naar een hoger niveau getild.
Zanger Manu stijgt boven zichzelf uit als performer. Nog meer dan uit zijn lyrics zijn zijn emoties af te lezen van zijn gezicht en houding. Hij draagt de performance van de band gedurende de hele set, zodat James, Thijs en Ace zich vooral kunnen concentreren op de muziek.
De set in Waregem bestaat in hoofdzaak uit tracks van ‘Karma Collision’, aangevuld met enkele tracks van ‘Colossal Gods’.
“Spirit of Lyssa” wordt opgedragen aan X-Pozed en “Shifting Sands” is de persoonlijke favoriet van Manu. Wij waren vooral – opnieuw – onder de indruk van de rauwe intensiteit van “Mountains”, “The Message” en “Blood Eye”.
Cobra The Impaler is aan het doorschuiven naar de hogere regionen van de Europese metal. Als deze bezetting bij elkaar blijft en de tijd krijgt om nog meer sterke albums uit te brengen, dan gaan we nog grootse dingen zien van deze Belgen.
Organisatie: CC De Schakel, Waregem
Rosa Brunello - Zweven over een 'groovy' wolk van puur jolijt
De Italiaanse bas/dubbel bas virtuoze Rosa Brunello (****) heeft al enkele knappe albums uit, waarvan er drie zijn opgenomen voor CAMJazz; er zijn talloze samenwerkingen zoals in het Crossings kwartet van saxofonist Enzo Favata. Ze is een graag geziene gaste binnen de jazz scene.
Haar nieuwste pareltje 'Senseless Acts Of Love’ is terug een bijou van een plaat, ze blijft maar bezig en durft buiten de comfortzone van de jazz te gaan. In de Ha Concerts hield ze haar publiek een uur lang bij de leest. Hier zweefden we even over een groovy wolk van puur jolijt!
Ze was ondersteund door muzikanten als de trompet/flügelhorn speelster Yazz Ahmed , gitarist Enrico Terragnoli en drummer Marco Frattini. Rosa Brunello weet met hen de muzikale grens van jazz te vervagen. We krijgen een gevarieerd, breed, warm optreden. Als jazz liefhebber ‘pur sang’ word je verwend en krijg je een rits adrenalinestoten. Ze wisselt de elektrische bas gitaar af met een dubbele bas. Muzikaal balanceert het combo tussen intimiteit en alle registers opentrekken. De dansspieren worden aangesproken.
Het publiek geniet van hun virtuositeit, veelzijdigheid, klapt in de handen. Het warme onthaal doet deugd.
De muzikanten zijn top , met op kop het integrerend trompet/Flügemjpr geschal. Yazz brengt een soepel, zacht timbre aan; invloeden uit de Arabische muziek vinden we terug. Het brengt een aparte connectie met de jazz. Verder hadden we een subliem spelende gitarist Enrico , die een eerder begeleidende maar daarom niet minder belangrijke rol opnam. De meesterlijk drummende Marco tast z’n drums af ; soms streelde hij de cymbalen maar hij kon ook best heftig uithalen.
En natuurlijk … Rosa Brunello, een uitzonderlijk basgitariste, die haar basgitaar moeiteloos afwisselt met die dubbele bas. De soli sieren. Magistraal hoe het combo bezig was … Wat een prikkeling , de warme klankentapijtjes deden ons zweven en grooven.
Na het optreden was er nog jam sessie gepland in de foyer van de Ha Concerts. Maar Rosa bleef maar voortdoen, en voegde er nog twee bijzonder aanstekelijke bisnummers aan toe. Wat was ons dat allemaal, hier zweefden we over een 'groovy' wolk van puur jolijt! Mooi.
Pics homepag @Geert Vandepoele
Organisatie: Ha Concerts, Gent
Airbourne - 100% onversneden hard rock’n’roll
Als geen ander draagt Airbourne de boodschap uit dat je in de rock’n’roll niet alles te serieus moet nemen, het is een band die op een podium vooral veel lol beleeft en die de clichés van de hardrock ongegeneerd aan elkaar rijgt. Een band die meer naar AC/DC ruikt dan AC/DC zelf en daarmee toch steeds wegkomt, ze hebben er immers een hele carrière op gebouwd.
Maar Airbourne is geen tribute band, op covers zal je hen niet betrappen, hoogstens een paar flarden van andermans songs, zoals een stukje “Dog Eat Dog”, een brokje “Satisfaction” en zowaar een hap “Ghostbusters”.
Net als bijvoorbeeld The Darkness is Airbourne eerder een pastiche met een kwinkslag, maar dan wel een hele goeie en succesvolle. Een dag en nacht verschil met bijvoorbeeld het potsierlijke bandje Greta Van Fleet. Bij Airbourne is het net allemaal zo bedoeld, die aanstellers van Greta Van Fleet daarentegen nemen zichzelf zodanig serieus dat ze niet eens doorhebben dat ze een mislukte Led Zeppelin persiflage zijn en zich daarmee onsterfelijk belachelijk maken.
Airbourne heeft niet echt nieuw werk te presenteren, het laatste album ‘Boneshaker’ dateert immers al van 2019. De Aussies trakteren ons in de Vooruit wel op een smaakvolle ‘best of’, waarbij geen enkele knaller ontbreekt.
Vanaf de eerste adrenalinestoot “Ready To Rock” zit de vaart er dubbel en dik in, Airbourne raast door onvervalste rock-anthems als “Too Much, Too Young, Too Fast”, “Back In the Game”, een uitgesponnen “Breakin’ Outta Hell” en de ode aan Lemmy “It’s All for Rock’n’Roll”. Hun formule is even simpel als efficiënt: een stevige portie straight-forward hard rock’n’roll die wordt gebracht met een flinke geut entertainment en show, inclusief een partijtje biergooien.
De riffs zijn zowat allemaal gejat uit het grote AC/DC boek, we hebben constant het gevoel dat Angus Young van achter de coulissen tevoorschijn kan komen. Maar Airbourne schaamt zich niet om die invloeden die er moddervet in gebakken zitten, hun songs staan immers als een huis en zetten de concertzaal in vuur en vlam, en dat is wat telt.
Frontman Joel O’Keeffe is duidelijk de hoofdrolspeler, hij is de aanstoker, het showbeest, de wildebras die een ganse zaal uit zijn handen laat eten en ondertussen zijn kenmerkende showelementen bovenhaalt. Op de schouders van een roadie al solerend doorheen de zaal floreren, als een halve gek alle kanten van het podium verkennen, Marshall versterkers bestijgen, bierblikjes op zijn hoofd kapotslaan, we hebben het hem allemaal al eerder zien doen maar het blijft een belevenis om het te aanschouwen.
In de bisronde rockt het uiterst energieke gezelschap aan een hoog voltagegehalte door een splijtend “Live it Up”, een bruisend “Rock’n’Roll For Life” en last but not least het geweldige “Running Wild”, de song waar het in 2007 allemaal mee begon.
Een Airbourne concert als dit mag dan al voorspelbaar zijn, je zal nooit ontgoocheld afdruipen. Ook nu weer gaan we glimlachend buiten met het gevoel van ‘godverdomme, die gasten zijn toch echt goed’, wat we eigenlijk al lang wisten maar gewoon nog eens bevestigd wilden zien.
En dat komt omdat Airbourne een band is die zich telkenmale volledig smijt en zich 100% overgeeft aan de fans.
I know, It’s Only Rock’n’Roll, but I like it.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7321-airbourne-12-03-2025
Organisatie: Democrazy, Gent
Maison Dieu is een Italiaans mystic doomrock-trio dat met ‘Herbacea’ een knappe EP uitgebracht heeft. Ze deden in januari nog een kleine tournee door Europa waarbij ze halt hielden in Ieper en Gent.
De band bestaat al een tijdje en toch is deze EP hun eerste release. De band wil in de releases songs bundelen die iets met elkaar gemeen hebben. Op ‘Herbacea’ zijn planten en kruiden de gemeenschappelijke noemer. En dat zijn heel onschuldige kruiden, niet de geestverruimende kruiden van de stonerbands dus. Wel planten als klimop, aronskelk, alruin (liefdesappel) en salie. Hoewel we de lyrics niet goed kunnen volgen, zijn dat wel allemaal planten waar best wel een leuk verhaal bij te verzinnen valt. Het is misschien geen klassiek thema, maar deze band doet er wel iets moois mee. In de lyrics van zangeres Ester zitten vaak mantra-achtige herhalingen die alles een extra mystiek chachet geven.
Muzikaal is mystic doom een treffende definitie. Stoner en psychedelica zijn nooit ver weg. Dit is niet het droeve of neerslachtige van heel wat andere doom. Wel zit er iets sjamaan-achtig in, zoals bij Heilung en Wardruna. Denk aan die bands en denk er dan nog wat andere bij, zoals een Witch Piss, (de eerste versie van) Splendidula, The Girl Who Cried Wolf, Katie Kruel, My Baby en Chelsea Wolfe.
Maison Dieu biedt een mooie gelaagde sound en vaak vroeg ik mij af hoe ze dit als trio voor elkaar krijgen, maar het zijn natuurlijk studio-opnames.
De beste track van de vier songs op de EP ‘Herbacea’ is “Mandragola”.
https://www.youtube.com/watch?v=jh0xPTyVhSs
The Radar Station is terug. Is eindelijk terug. Vlaanderen heeft deze band enkele jaren geleden omarmd, maar de live-bezetting en het opvolgende album waren blijkbaar niet altijd zo vanzelfsprekend als je zou verwachten na een succesalbum als ‘Life Inside a Tornado’. Ondertussen leerden we frontman Brent Cliquet ook kennen als de Nederlandstalige mystic-crooner Brent Beukelaer.
De nieuwe single is “Big Big Town” en die klinkt in de intro heel erg als een nummer dat op ‘Life Inside a Tornado’ had kunnen gestaan hebben. Een beetje als The War On Drugs dus, maar dan net iets anders, iets meer poppy. Gaandeweg horen we een paar verschillen met het eerdere werk, zoals dat de nadruk nog meer op synths is gaan liggen en dus iets minder op gitaar.
Het is allemaal een klein beetje beter: meer puur en meer matuur in lyrics en muziek, meer vanuit de emotie en de pracht en kracht van Brent’s ribfluwelen stem.
Dit is een leuke voorbode van het nieuwe album. Bring it on!
https://www.youtube.com/watch?v=aZFb8p3lLyo
Na de EP ‘Bidole’ in 2019 bracht Tien Ton Vuist tal van digitale singles uit. Wie dacht dat die allemaal zouden gebundeld worden in een full album, komt bedrogen uit. ‘Break A Sweat’ lijkt een nieuwe start, een doorstart voor deze band.
Eerder hebben we Tien Ton Vuist al vergeleken met the White Stripes, The Black Keys, Sons en Equal Idiots, maar dit viertal uit Oudenaarde vindt steeds beter zijn eigen sound: smerig rockend, met sarcasme en een punk-attitude en dus niet altijd ernstig.
Het is heerlijk moshen op anthems als “Bad Reputation”, “Antisocial” en “World Did You Miss Me”, een schuimbekkend meebrulmonster dat voor de intro een gitaarakkoord geleend heeft van Nirvana.
Vaak op dit album haalt Tien Ton Vuist hetzelfde energie- en octaangehalte als The Hives en The Melvins. Nog zo’n heerlijk rockend nummer is “Neon Lights”. Duister en adrenaline-epic tegelijk.
‘Break A Sweat’ lijkt een oefening in het niet volwassen willen worden, omdat onstuimig en rücksichtsloos je dromen najagen toch zo plezant kan zijn.
Je vindt ‘Break A Sweat’ op Spotify.
https://www.youtube.com/watch?v=CSGqJvH1fuc
De legendarische Belgische heavymetalband Killer viert dit jaar zijn 45ste verjaardag maar kondigt ook aan dat 2025 mogelijk het laatste jaar is dat de band live speelt. Frontman Paul Van Kamp (Shorty) is evenwel nog niet uitgezongen of leeggespeeld. Hij komt met een solo-album als Van Camp.
Als Van Camp bracht Shorty al een eerste solo-album uit. Dat was in 1988, net na de eerste pauze van Killer als band. ‘Too Wild To Tame’ werd opgenomen met twee bandleden van White Fang en eentje van Killer en met Jos Kloek, de zowat vaste producer van Killer. Op de hoes van het vinyl zat een sticker met ‘Ex Killer’ erop, waarmee duidelijk was voor welk publiek Van Camp bedoeld was. Recent werd ‘Too Wild To Tame’ toegevoegd aan re-issues van Killer-albums en zo groeide bij fans de vraag naar een nieuw solo-album van Shorty.
Nu Killer opnieuw even in het vriesvak gaat, heeft Shorty dan maar Van Camp ontdooid. In de live-band speelt Wim Wouters (Scarved, coverband Black Jack met Shorty) bas en Geert Mariën (Praga Khan, Scarved) drums. Die hebben ook meegewerkt aan het album. Alle composities zijn van Shorty en het schrijven en componeren begon hij al tijdens de lockdown van de coronapandemie in 2020.
Het tweede album kreeg ‘Volume II’ als titel en omvat acht nieuwe tracks voor de vinyl-kopers en nog vier extra nummers voor wie de CD koopt. Eén van die bonusnummers is een interpretatie van de vijfde en negende symfonie van Beethoven. De bonusnummers op de CD zijn leuk, maar met de tracks van het vinyl heb je al helemaal de essentie van het album.
De nieuwe solo-nummers klinken verdacht als die van ‘Hellfire’, in 2023 het voorlopig laatste studio-album van Killer. Het is natuurlijk dezelfde Shorty die zingt, gitaar speelt en de nummers geschreven heeft. De nummers zijn evenwel langer en de structuur is complexer. De gitaarsolo’s zijn gemiddeld wat langer dan bij Killer, de nadruk ligt nog meer op de gitaren dan op de zang en er zit al eens een instrumentaal nummer in.
Hoewel Van Camp vaak wel klinkt als de hardrock en heavymetal van de jaren ’80 van vorige eeuw, zit er ook al eens een moderne twist in de songopbouw en in de lyrics. Fans van Michael Schenker en Zakk Wylde zullen dit album zeker weten te waarderen. De sterkste nummers zitten voor mij helemaal aan het begin: “Now Or Never”, “Dark Days” en “Heaven’s Gate”.
Van ons hoeft Killer nog niet op pensioen. Met een pauze kunnen we vrede nemen omdat dan deze Van Camp van stal gehaald kan worden.
‘Volume II’ is een knap nieuw hoofdstuk in het al lange verhaal van Shorty. Voor dit nieuwe album gaat van Van Camp op tournee door Vlaanderen: geef dit instituut alle lof die het verdient.
https://www.youtube.com/watch?v=jv0RQqrvwPw
Augustijn is geen onbekende meer voor de volgers van Musiczine. “Hel” is de eerste single van zijn nieuwe album 'En/On', dat deze zomer volgt. Aan de succesformule werd niets veranderd: Augustijn doet alles zelf: alle instrumenten, de tekst, de opnames, de mix. De productie is van Pedro De Bruyckere.
“Hel” is dan ook heel herkenbaar, en ook nog eens goed voor een glimlach op ieders gezicht. “Hel” is een frisse song over onze eerste-wereldproblemen. Augustijn houdt opnieuw zichzelf en vooral ons een spiegel voor.
Bekijk zeker ook de hilarische clip bij “Hel”, met Augustijn als nieuwslezer
https://www.youtube.com/watch?v=CsZdEfZMKAY
Alex Koo - Ik ben niet bezig met carrière planning of ‘met wat kan ik hier later nog mee doen’. Authenticiteit bewaren is voor mij het belangrijkste
Alex Koo is een getalenteerd, veelzijdig pianist. Hij studeerde aan de Conservatoria van Amsterdam, Kopenhagen en New York University (Steinhardt), wat hem - in combinatie met zijn passie voor jazz en improvisatie - lof van wereldiconen als Kurt Elling, Kenny Werner en Brad Mehldau opleverde.
Hij wordt op zijn nieuwste project begeleid door talenten, drumicoon Dré Pallemaerts (Toots Thielemans, Melanie de Biasio, Bert Joris) en basvirtuoos Lennart Heyndels (Jef Neve, Ben Sluijs, Kaja Draksler).
Met hen bracht hij een nieuwe plaat uit 'Blame it on My Chromosomes' via W.E.R.F records. In een goed vol gelopen De Casino kwam hij die plaat onlangs voorstellen, dit in kader van 'Welcom to the jazzklub’.
Lees gerust.
Naar aanleiding van de release en van dit optreden hadden we een fijn gesprek met Alex Koo. Meteen werden enkele hardnekkige misverstanden rechtgezet, hadden we het over de impakt van songs op mensen hun gemoed en polsten naar de verdere verwachtingen en ambities.
Alex, ons laatste interview was midden de corona periode (2021). Hoe is het ondertussen met je?
Na corona is alles een beetje ontploft eigenlijk. Ook al lijkt het heel recent, het is ondertussen al vier jaar geleden. En het is ondertussen enorm druk geweest op allerlei vlakken. Naast een album uitbrengen ben ik ondertussen ook papa geworden; voor het eerst ook een eigen appartement gekocht. Er zijn dus wel enkele belangrijke mijlpalen ontstaan in die vier jaar na corona, zowel op privé vlak als op professioneel vlak. Een heel productieve periode zonder meer dus.
Toen stonden er enkele projecten op stapel, die niet zijn doorgegaan, o.m. ‘resident zijn’ op het Brussels Jazz Festival, én een samenwerking met Graig Taborn. Dat werd door die pandemie afgelast; is er ooit iets van gekomen?
Die resident is inderdaad afgelast geweest, dat concert met Graig Taborn heb ik wel nog het seizoen daarna kunnen doen. maar die residentie zelf is wel helemaal in het water gevallen, helaas.
Het had wellicht deuren geopend, maar deuren gaan sowieso goed open voor jou tegenwoordig, heb ik de indruk …
Dat lukt natuurlijk niet vanzelf. Om te komen op het punt waar ik nu sta heb ik wel heel hard moeten pushen. Meer nog, alle deuren waren voor mij gesloten toen ik in 2016 in België terug kwam. Ik had voordien in Kopenhagen, New York en dergelijke gestaan en toen ik terugkwam kende ik hier geen enkele programmeur . ik heb jaren rond gebeld om te mogen spelen, zonder antwoord. Ik weet dus wel wat het is om in de schoenen te staan van zij die aan het knokken zijn om een beetje erkenning. Ik heb heel hard moeten knokken om te staan waar ik nu sta, terwijl ik het – zonder rancunes – het gevoel krijg dat er zijn die veel minder moeten doen om te staan waar ik nu sta. Ik bedoel dat niet slecht, maar soms wou ik in die periode na mijn terugkomst naar België de handdoek in de ring gooien..
Dat is toch een algemeen probleem waar veel jonge artiesten mee worstelen, dat ze precies minder kansen krijgen. Ik ben er zelfs van overtuigd dat de vroegere grote namen, als een Led Zeppelin en Black Sabbath (om twee metal voorbeelden te geven) in tijden als deze het moeilijker zouden hebben om door te breken.
De media en de programmatie doet vaak denken in de richting van gemakkelijk in het gehoor liggende muziek dat een grote massa aantrekt.
Je weet dus wat het is, maar wat is jouw persoonlijk advies aan die jonge bands en artiesten die ermee worstelen? Blijven volhouden?
Blijven volhouden, maar wel realistisch zijn dat het een heel moeilijke en harde wereld is. Zeker in deze tijden. maar het belangrijkste is je authenticiteit blijven bewaren in alles wat je doet. Probeer niet te zwichten voor schoonheidsidealen. Of voor dogma’s en een onrealistisch zelfbeeld. Ik zou zeggen, kies de authentieke weg in je carrière en niet dat je snel aan de top moet staan met wat je doet. Ook al maak je simpele muziek, of is het heel complex zorg dat die authenticiteit overeind blijft. Dat is het beste advies dat ik kan meegeven.
Nu is er een nieuwe plaat ‘Blame it on My Chromosomes’ een bijzondere parel, niet enkel door je piano werk, ook door de bijzonder samenwerkingen. Ook zing je op deze plaat. Je hebt een intens warme stem; hoe ben je op het idee gekomen en hoe waren de reacties?
Ik had gewoon een nummer geschreven ‘Eagle of the sun’ met dat fluiten erbij en ik hoorde een melodie in dat stuk, ik hoorde een soort fluiten dus ben ik dat zelf beginnen doen. toen ben ik beginnen zingen , maar toen kon ik niet zingen. Ik wou wat wel live doen en vond het absurd om iemand te gaan vragen om één nummer te komen zingen, toen ben ik beginnen oefenen. Ik kan nog steeds niet perfect zingen. Het is en blijft een instrument, dus als ik erop blijf oefenen kan het gebeuren dat ik 60% van de keren dat ik zing, er blij mee zijn. (haha). Uiteindelijk begon dat , ook live, wel te lukken. En zo kwam er een tweede idee in de vorm van ‘Slowly’. Het is gewoon op mijn pad gekomen dus, ik ben geen zanger en zal dat nooit worden, maar ik heb nummers geschreven waar ik iemand hoor zingen met een lage stem en dat past perfect in mijn plaatje. Een hele plaat met alleen zingen zou ik niet gauw doen, ik blijf een pianist in de eerste plaat. Maar ik ben wel blij dat ik die stap heb gezet. Veel van mijn Belgische collega’s die normaal gesproken ook niet zingen, doen dat ook. Een Hendrik Lasure bijvoorbeeld. Of iemand als Vitja Pauwels , zingt ook met een van zijn projecten. Niemand van die artiesten zijn in de eerste plaats zangers. Het is een verademing om eens zoiets te doen, en het heeft zeker zijn charmes.
Over die samenwerking, ik heb ergens gelezen dat je zelden samenwerkingen doet, meestal werk je solo. Dit trio is dus wel een unieke stap voor jou, of is me iets ontgaan?
Dat klopt niet , ik doe geregeld samenwerkingen en heb tot nu toe maar één solo plaat uitgebracht. De rest waren allemaal samenwerkingen, op dat vlak ben ik zelfs eerder gewend van samenwerkingen te doen. Ik ben ook vaak actief als side-man. Wat solo betreft heb ik maar één solo plaat en één elektronische plaat uitgebracht solo. Mijn eerste plaat was met een kwintet. Tweede plaat een trio. Derde een duo, dan weer trio. Dan solo en nu weer trio. Ik doe dus eerder vaak samenwerkingen en dit trio is dus niets nieuw voor mij.. integendeel.
De plaat klinkt erg gevarieerd, divers. Ze is weerbarstig, kleurrijk en ik merk de zin van experiment. Klopt dit? Hoe komt het live tot uiting?
Ik persoonlijk vind het één van mijn meest toegankelijk platen, nummers als ‘Slowly’ en ‘Eagle of the Sun’ zijn twee van mijn meest toegankelijk nummers. Bij mijn vorige platen, zeker die solo, zitten eerder heel verre improvisatie verbonden. Die zijn veel meer experimenteel dan deze. De plaat daarvoor ‘Indentified Flying Object’ ook als trio, was eerder een experimentele plaat dan deze. Daar deed ik meer noise, improvisatie en elektronica. Terwijl ik met dit trio nu eerder de middenweg opzoek, vind ik toch. Ik zie dit album dus zeker niet als een experimentele plaat, wel integendeel.
Dat bedoelde ik, het is een erg diverse, veelzijdige plaat, met dat vleugje ‘experiment’ …
Als je het zo verwoordt, begrijp ik wat je bedoelt. Als je met dat experimenteel kantje bedoeld, het veelzijdige? Dan ben ik het ermee eens. Dat klopt wel. Het is zeker en vast een van mijn meest veelzijdige albums.
Is het met dat ‘toegankelijke kantje’, de bedoeling om een andere weg in te slaan naar meer pop of zo?
Er zit helemaal geen achterliggend motief achter of zo. ik maak gewoon de muziek die ik op het moment leuk vind. Ik ben niet bezig met carrière planning of ‘met wat kan ik hier later nog mee doen’ eigenlijk. Ik had gewoon tien nummers waar ik van hou, en iets wilde mee doen om die op te nemen en live te spelen… als iemand anders dat ook leuk vind , zoveel te beter. Authenticiteit is voor mij het belangrijkste, en dat geldt in beide richtingen. Als ik geen typische jazz wil doen, en een simpel liedje speel omdat ik dat mooi vind? Doe ik dat gewoon. Zo simpel is dat. Authenticiteit is de rode draad doorheen wat ik deed en zal blijven doen. is mijn grote ambitie.
Is er iets wat je absoluut nog wil bereiken (buiten de wereld veroveren uiteraard)
De wereld veroveren.. ik ben een simpel mens en wil gewoon veel concerten spelen. En met leuke mensen samen spelen. En als mensen dat ook aanvoelen dat ik met iets bezig ben dat mij oprecht gelukkig maakt, en ze daarin ook hun verhaal herkennen? Dan is dat zeer mooi meegenomen. Het mooiste compliment dat ik ooit heb gekregen van iemand. Ik heb een solo concert gedaan in AB. In september 2023. Na het concert komt een dame bij mij, het was voor haar een grote stap om naar mij toe te komen. Ze zat blijkbaar in een zware depressie. Ik dacht toen ik daar moest spelen, dat het een café optreden zou zijn met veel geroesemoes en tot mijn verwondering kon je een speld horen vallen. Die dame zei me :’ het is de eerste keer in maanden tijd dat ik die donkere gedachten die in mijn hoofd aan het rondzwerven zijn , vijftig minuten lang dat jij aan het spelen was geen enkele seconde heeft naar boven heeft voelen komen’. Het draait niet om grote podia of erkenning naar een groot publiek.. want uiteindelijk is dat bijzaak in het leven. . Als er een ambitie en doel is, dan is het op die wijze mensen kan helpen en bereiken met mijn muziek. En dat nog heel lang kunnen blijven doen. Dan is mijn doel bereikt. Neem nu dat lied ‘Jonass’. Ik speel dat voor Jonas, mijn overleden vriend, en bij elk concert moeten we bijna tellen hoe lang de stilte na die song duurt.
In De Casino merkte ik een bijzonder emotioneel nummer “Jonass”. Er volgde geen bisnummer … dat moest eigenlijk niet … wel had ik een heel intens gevoel
Het kan bij ‘Jonass’ twee richtingen uitgaan. Ofwel is er absoluut geen noodzaak meer aan een bisnummer. Omdat ze door de intensiteit van die song zelf bepaalde persoonlijke gevoelens van verlies naar boven komen, ofwel gebeurd het tegenovergestelde en is het publiek zodanig in de wolken dat ze absoluut nog een bisnummer willen. Om op een andere manier het concert te eindigen. Het is bij ‘Jonass’ dus echt de twee extreme kanten .. het is interessant , en we eindigen altijd met ‘’Jonass’ omdat we nooit weten wat er gaat gebeuren, wat best spannend is. We weten nog niet of we dat blijven doen.
Het is natuurlijk allebei een ‘positieve reactie, zowel als er geen of wel naar een bisnummer wordt gevraagd
Tuurlijk, maar als iemand achteraf komt vertellen dat ze hun zoon of dochter hebben verloren, en zich vinden in dat verhaal van Jonas. Dan wil je die gevoelens van pijn niet meer terug naar boven brengen uiteraard. Maar langs de andere kant is het mooi dat je deel kunt uitmaken van het rouwproces. Door daar een nummer over te schrijven en te spelen, kun je die gevoelens een plaats geven. Dat die pijn er is. En als er pijn is, een manier vinden om daarmee om te gaan. Erkennen dat die pijn er dus is, is belangrijk. Dat betekend niet dat je er iets kunt aan doen Maar erkennen dat het er is, is een eerste stap naar genezing , anders lijdt het alleen naar iets ergers. En als ik daardoor ook mensen, die in hetzelfde schuitje zitten, heb kunnen helpen ? dan doet me dat veel deugd.. Dat Jonas, als we zijn nummer spelen, zorgt voor een zekere verbinding tussen mensen die hebben te maken met verlies, ik denk dat Jonas daarop zeer trots zou zijn geweest.
Pics homepag @Roger Vantilt
Bedankt voor dit fijne gesprek. Veel succes nog en hopelijk tot binnenkort
An Pierlé Quartet - Omdat de teksten heel diep gaan, houdt het zeker risico’s in. Door je kwetsbaar op te stellen, bereik je mensen die er troost en een boodschap van hoop in vinden
An Pierlé
An Pierlé Quartet is een versmelting tussen het jonge jazzduo SCHNTZL, muzikant Koen Gisen en An Pierlé. Binnen dit muzikale project verkennen ze elkaars wereld. An Pierlé heeft als solo zangeres-artieste al heel wat ervaring. Wie herinnert er haar deelname nog op Humo's Rock Rally 1996, piano spelend op een kangoeroebal. Het is een veelzijdige artieste geworden. Momenteel is er al een pak jaar het project An Pierlé Quartet waarmee ze ons in het verleden met de plaat 'Wiga Waga' al volledig overtuigde.
Op de nieuwe ' Ultimate Surviver', uitgebracht op W.E.R.F. records, weet het combo steeds de grenzen te verleggen. Het mooie aan de plaat is hoe er een verhaal wordt verteld, dat de luisteraar zelf verder kan in- of aanvullen.
We zagen hen hier ook live aan het werk in de gezellige Nova Express (Jazz Club), verbonden aan het Kunstencentrum Nona in Mechelen. Wat een muzikale prikkeling en totaalbeleving, muziek met de onderliggende boodschap van hoop.
Lees gerust.
Voor het concert hadden we een fijne babbel met An, Koen , Hendrik en Casper over die nieuwe plaat, de verdere plannen en de ambities…
An, met het solo werk stond je o.a. op Pukkelpop en Rock Werchter rond 2000. Ik wik nu even mijn woorden, maar is wat je nu doet geen ‘stap terug’, mits de meer ‘niche’ waarin jazz zich bevindt; of zie ik het verkeerd?
Nee, het is zeker geen stap terug, we spelen jazz maar ook op grote podia. Wat het verleden betreft. Voor elk ding is er een leeftijd. je moet het in een soort tijdsgeest zien, toen was ik jong en paste bij Werchter. Als muzikant moet je er vooral op toezien dat je blijft veranderen en vernieuwen. En alles in een lange lijn bekijken. Ik ben dan ook trots dat het blijft veranderen en evolueren , in wat ik doe. Er zijn veel mensen die ‘een grotere hype’ zijn geweest, maar op een muur zijn gebotst en daardoor niet meer verder zijn geraakt. Dat wil ik vermijden. Ik denk trouwens ook dat we met dit project zeker een groter publiek kunnen bereiken, daar ben ik zelfs zeker van.
Met het kwartet ben je ook al een tijdje bezig, het vorige album ‘Wiga Waga’ kwam uit midden de corona; hoe heb je in een tijd zonder promotie alles beleefd? Denk je dat er in andere tijden geen meerdere deuren zouden zijn open gegaan?
Uiteraard zouden er vermoedelijk andere deuren zijn open gegaan, dat is dus zeker jammer. Maar met deze nieuwe plaat hebben we dus een nieuwe ‘debuut plaat’ uitgebracht,
Ik heb persoonlijk veel streamings gezien in die periode en muziekstijlen ontdekt die ik anders moeilijker had ontdekt; hebben jullie met die streamings mensen kunnen aanspreken die anders moeilijker die stap hadden gezet naar jullie muziek? Een andere fan base?
Geen idee, dat was het vervelende aan die corona tijden. We konden wel spelen, maar wisten niet wie er keek of zo. Dus geen idee welk publiek we aanspraken daarmee. We deden een streaming, en daarna ging je gewoon naar huis. Je had met niemand contact behalve je mede muzikanten, dat voelde onwezenlijk aan. Het was dus vooral heel eenzaam. We zijn gelukkig nogal open naar elkaar toe, en uiteindelijk werd de camera man of de enige die er mocht bij zijn, ons publiek als het ware. Het was jammer, maar op zulke momenten weet je dat er geen grote interactie is, maar eerder een luisterend publiek dat niet aanwezig is in de zaal…
Nu is er een nieuwe plaat ‘Ultimate Survival’. Muzikaal gezien is ‘Ultimate Survival’ nog gedurfder dan zijn voorganger. De grooves zijn dieper, de teksten meer confronterend en het geluid intenser. Het album omspant een breed scala aan emoties. Klopt dit?
Die stelling klopt maar de plaat is ook toegankelijker dan de vorige.
Dat klopt wel.. Schuilt er een persoonlijk verhaal achter die emoties?
An: ik heb heel veel meegemaakt, en dat kruipt wel in de teksten. Ik heb ook heel lang aan mijn teksten gewerkt. Ze zijn persoonlijk, zonder teveel in details te treden. Zodat het publiek daar zijn eigen persoonlijk verhaal kan op projecteren.
Dat is misschien nog het meest interessante, dat iedereen er zijn persoonlijk verhaal kan in terugvinden, zowel in de instrumentatie als in de vocals komt het tot uiting … Een bewust proces?
Hendrik: inderdaad, iedereen kan er zijn eigen verhaal of in vinden.
An: sommige thema’s kunnen zwaar zijn voor sommige, maar we willen vooral een boodschap van hoop brengen in deze wereld. Trouwens als je wil dat de wereld verandert, moet je in de eerste plaats bij jezelf beginnen. Dat is een gevaarlijke piste, je kunt daarvoor aangepakt worden. Omdat die teksten heel diep gaan.. het houdt dus zeker een risico in. Maar door je kwetsbaar op te stellen, bereik je wel mensen die daar troost en een boodschap van hoop in vinden.
Ik wou er ook even op inpikken… Een persoonlijke plaat uitbrengen is ook een deel jezelf bloot geven naar de buitenwereld toe; neem je geen risico (je weet hoe mensen soms reageren op sociale media, …). Hoe reageer je er op?
An: Ik heb totaal geen angst voor die reacties. Omdat we daar zelf achter staan, en het goed vinden zoals het is. Met deze plaat kunnen we gewoonweg een veel groter publiek aanspreken, als de mensen ernaar willen luisteren. En meer dan dat de marketing het toelaat, wat bereik betreft.
Hendrik: die mensen die echt er naar willen luisteren, zullen ook aanvoelen waar het verhaal echt om gaat. En dan is het gewoon te nemen of te laten.
Jullie zoeken met deze plaat het avontuur op, buiten de lijntjes van de jazz. Toch lijkt, vooral voor jongeren, die drempel hoog om dit soort prikkelende jazz te leren ontdekken. Ervaar je het zelf ook? Heb je er een verklaring voor?
An: in de jaren ’50 zouden we mega cool zijn geweest. Het is gewoon een kwestie van : hoe krijg je de muziek tot bij hen, ik weet zeker dat als ze aanwezig zouden zijn in de zaal ze zouden voelen waarover het gaat.
Hendrik: we merken wel, het is niet het juiste woord, met deze plaat drijven we wat weg van jazz. Er was ook geen masterplan, we proberen een sound te brengen, waar de mensen zelf kunnen uithalen wat ze daarbij voelen of juist niet.
Wat overeind blijft binnen de jazz, is het tegendraads improviseren. Ik veronderstel dat je in de zang, de sax er ook op inspeelt?
het maakt de avonturier in ons los deze plaat in elk geval, improviseren is nooit moeilijk doen om moeilijk te doen maar wel speels zijn, in een flow geraken met de andere muzikanten. Soms ben je stoorzender, op andere momenten kan je heel subtiel lijntjes en sferen kleuren.
Hendrik: er gebeurt van alles maar uiteindelijk komt alles mooi samen in een geheel.
Wat me ook een beetje bezig houdt, is dat jullie, ondanks buiten de lijntjes kleuren, in het vakje ‘jazz’ wordt geduwd. Waarom? Hoe sta je er tegenover?
Simpel, Hendrik en Casper komen uit de jazz, en het is een kortere benaming dan improvisatorische doch gestructureerde experimentele popmuziek
Zouden jullie dor die prikkeling de piepjonge muziekliefhebber kunnen bereiken, die net voortdurend die prikkels nodig heeft?
Hendrik: als je die mensen wel kunt bereiken, zullen ze daar zeker voor open staan als je dat integer maakt, sowieso. Het moet wel bij hen geraken om dat doel te kunnen bereiken. Gewoonweg mensen in de zaal krijgen en hen bereiken is belangrijk. en gewoon blijven proberen is de boodschap.
Ik was onder de indruk van de breed klinkende vocals op de nieuwe plaat. In de instrumentatie, kun je voorbij aan de inbreng van Hendrik Lasures’ synths en Casper Van de Velde zijn inventieve drumpartijen, die de muziek een frisse, eigentijdse laag bezorgen. Verder is er de basklarinet en tenorsax van Koen Gisen.
Hoe belangrijk is hun inbreng op deze persoonlijke plaat?
An: zonder die combinatie bestaat deze band niet, elke schakel binnen dit kwartet is minstens even belangrijk. Ik kan dit doel niet bereiken met andere muzikanten, totaal niet.
Hendrik: het kwartet is ontstaan als een soort improvisatie sessie en dat verliep zo goed, dat we daar gewoonweg iets moesten mee doen.
Koen: je hoort dat in de eerste opnames, en inderdaad als je dat moest doen met twee andere mensen zou dat gewoon anders klinken en ook gewoon andere muziek zijn. Zo belangrijk is die inbreng van elk van de vier van ons binnen dit concept.
Ervaar je het Belg zijn niet als een struikelblok? Want in tegenstelling tot het overaanbod aan Nederlandse artiesten op de Vlaamstalige radio’s, is er weinig plaat voor Belgische muziek? Hoe ervaar je het zelf?
An: we hebben op grotere festivals gestaan en zeker kansen gekregen. Als solo artiest zat ik bij een grote platenfirma en grote boeker. Dat is het verschil met nu ook..
Hoe waren de reacties op de plaat (en op de optredens)?
De meeste reacties gaan in de richting dat we met deze plaat een grote stap voorwaarts hebben gezet. Op deze plaat komt alles gewoon mooi samen
An: ik ben er van overtuigd dat we met deze band grotere podia aankunnen, een Koninklijk Circus bijvoorbeeld. Misschien op plaat niet, maar zet ons als live band op eender welk podium en het komt zeker en vast binnen bij mensen. Maar je moet dat publiek in de zaal krijgen en daarvoor heb je die promotie echt nodig… en een industrie.
Wat zijn de verdere plannen?
Gewoon doordoen, verder werken, uitdiepen en spelen met een open vizier
Valt het allemaal te combineren met andere projecten van bezige bijen als Hendrik en Casper, maar ook waarmee Koen en jij mee bezig zijn?
Je doet dat werken he, er is een serieuze planning voor nodig maar zolang de goesting er is , is er veel mogelijk.
Waar zie je jouzelf binnen tien, twintig jaar als muzikant, artiest ?
Carla Bley is ook heel lang blijven spelen, ik heb het plan om door te gaan tot mijn 103, of toch tot het nog leuk en boeiend is, er is nog zoveel te ontdekken!
Bedankt voor het fijne gesprek, heel veel succes in alles wat jullie doen…
Nikki Roger - Ik wil laten zien dat je vanuit je eigen kamer grootse dingen kunt doen
Tien Ton Vuist (Nikki Roger)
Nikki Roger, dat is dezelfde Nikki als die van Tien Ton Vuist, de indierockband uit Oudenaarde. Van die band kwam zopas het album ‘Break A Sweat’ uit, maar ook voor Nikki Roger belooft het een productief jaar te worden, met ook al een nieuw album. Na het horen van debuutsingle “Just Take A Minute” gingen wij van Musiczine langs voor een kort interview.
2025 belooft een druk jaar voor je te worden. Wat zijn je belangrijkste plannen?
Nikki Roger: Het wordt inderdaad een spannend jaar. Ik lanceer mijn soloproject, Nikki Roger dus, officieel en breng maar liefst 13 nummers uit. Daarnaast zit ik in Tien Ton Vuist, waarmee we 10 nummers uitbrengen. Het voelt alsof alles samenkomt wat ik de afgelopen jaren heb opgebouwd.
Wat kunnen we verwachten van je soloalbum?
Nikki Roger: Het soloalbum is heel DIY. Ik heb de nummers opgenomen in mijn kleine thuisstudio en in een grotere ruimte boven de garage van mijn vader. De muziek is indie, maar ik hou ervan om grenzen te verleggen en te experimenteren. De EP ‘No One Asked for Pangolin People’, die ik heruitbreng en vijf oude songs bevat, zal het startschot zijn. Het album bevat tot nu toe acht nummers, waarvan zeker drie singles worden en vier een videoclip krijgen.
Vier videoclips, dat is een flinke onderneming. Wat mogen we daarvan verwachten?
Nikki Roger: De videoclips zullen dezelfde DIY-energie uitstralen als de muziek. Ik werk met creatieve, maar eenvoudige ideeën, vaak met een knipoog. Ik wil laten zien dat je geen groot budget nodig hebt om iets authentieks te maken. Eén song en videoclip zal samen met mijn maatje Tijl (singer-songwriter en zanger/gitarist van Tien Ton Vuist) vorm krijgen.
Naast je soloalbum heb je ook je punkproject Tien Ton Vuist. Hoe verschilt dat van je solowerk?
Nikki Roger: Tien Ton Vuist is rauw, energiek en recht voor z’n raap. Het is mijn manier om helemaal los te gaan zonder te veel na te denken. Waar mijn soloproject meer gelaagd en experimenteel is, draait de band om pure energie en punkspirit.
Naast muziek heb je ook plannen op het gebied van contentcreatie. Wat houdt dat precies in?
Nikki Roger: Ik wil elke week een grappige reel maken waarin ik van een willekeurig geluid een nummer bouw. Denk aan het piepen van een poortje of het schuiven van een stoel over de vloer. Het idee is om mensen te laten ervaren hoe je met weinig middelen iets unieks kunt maken.
Dat klinkt als een leuke uitdaging! Hoe combineer je dit met je andere projecten?
Nikki Roger: Het is inderdaad een balans vinden, maar ik hou ervan om verschillende dingen tegelijk te doen. Ik werk één dag per week aan mijn muziek als bijberoep en houd heel wat vrijdagen vrij om met andere muzikanten te werken. Die afwisseling maakt het voor mij interessant.
Wat hoop je met je muziek en projecten te bereiken in 2025?
Nikki Roger: Mijn doel is om mensen te inspireren, zowel met mijn muziek als met mijn creatieve aanpak. Ik wil laten zien dat je vanuit je eigen kamer grootse dingen kunt doen. Daarnaast hoop ik dat mijn muziek en videoprojecten me helpen om een breder publiek te bereiken.
Tot slot, hoe blijf je trouw aan jezelf terwijl je al deze projecten oppakt?
Nikki Roger: Dat is een goede vraag. Ik blijf altijd dicht bij mijn kern: muziek maken waar ik blij van word en content die de clown in mij weerspiegelt. Als ik mezelf blijf uitdagen en plezier heb, dan weet ik dat ik op de juiste weg zit. Ik kan niet wachten om het allemaal te delen.
Bedankt voor dit gesprek
KRAAK festival 2025 - Een bewuste sprong in het onbekende
KRAAK festival 2025
Het Bos
Antwerpen
2025-03-08
Erik Vandamme
In de categorie 'festivals die compleet buiten de comfortzone durven treden' spannen evenementen als Sound of the Belgian underground, BRDCST festival en Fifty Lab festival in Brussel de kroon.
Een ander festival in die categorie is het KRAAK festival. Sinds enkele jaren gaat dit terug door in Het Bos inAntwerpen, eigenlijk wel de perfecte locatie voor een gezellig underground festival. In het binnenkomen, voel je die aparte sfeer die ons doet terugdenken aan de obscure clubs van even obscure bandjes.
Op deze editie waren er geen hoogtepunten, nee, het festival was een ketting van verwondering, geluidsnormen overschrijden en wegglijden naar een andere wereld.
Een bewuste sprong in het onbekende, die ons over de hele lijn enorm kon bekoren…
In de Bar stond het duo De Vlaamse Primitieven (****), die het festival in stijl openden. In kaarslicht stond het duo te spelen. Het klonk intimistisch, met pingelende gitaren en elektronisch vernuft, die de geluidsnormen lichtjes durven te overschrijden. Het was maar één element in het geheel. Soms ging het duo naar de folkloristische toer, wat een breedspectrum, kortom een bonte mengeling, een spannende start van deze bijzonder boeiende dag.
Op de eerste verdieping zou een Spaanse furie ons tot complete zen brengen. Het publiek zat neer op de vloer hier . Even vreesden we voor een galm in deze industrieel aanvoelende zaal. Maar nee, het geluid zat perfect.
De warme klank van Carme Lopez (*****) uit haar doedelzak én het elektronisch vernuft in een verstilde sfeer, deed iedereen verstijven. Carme Lopez wist iedereen te bedwelmen door de intense drone geluiden, haar doedelzak en andere flutes. Ingenieus klonk het dus, wat sterk werd onthaald. Wat een magie
Het geluid van een instrument - of het nu een gitaar, een piano of in dit geval een saxofoon was - roept gevoelens, emoties en herinneringen op. De klank van het instrument wordt vervormd, en brengt de luisteraar in een andere wereld. Dat is wat de in Kopenhagen gevestigde Slowaakse saxofonist en componiste Michaela Turcerová (*****) op haar album '’Alene Et’ - uitgebracht in november 2024 - doet. En dus ook live op het KRAAK Festival.
Vibrerende klanken brachten ons vanaf begin tot eind terug naar de essentie van het bestaan. De indringende geluiden en de donkere walm balanceerde van een sprookjesachtige wereld tot de hel. Michaela Turcerova wist met haar sax grenzen te verleggen. In die sax hoorden we heldere, scherpe toon en ademhaling; alsof de sax zinnen uitsprak of zong. Indrukwekkende set van contrasten.
In een pikdonkere zaal werden we verwelkomd door een klankenspectrum uit het Midden Oosten door Leo Chang (****). Leo is een Koreaanse experimentele muzikant, improvisator, componist en geluidskunstenaar gehuisvest in New York. Hij maakt gebruik van traditionele Koreaanse gongs, die oudsher werden gebruikt als folk-sjamanistische hof muziek. Hij versterkt de sound met microfoon feedback en elektronische audioverwerkingen. Leo Chang speelt met z’n instrumenten en geluiden; hij haalt ze uit hun oorspronkelijke context, geïnspireerd door zijn levenservaring.
Hij tolde soms vervaarlijk over het podium, of ging zitten en deed het publiek vertoeven in een sacrale sfeertje, met zijn bijzondere stem. In die pikdonkere omgeving voelde het optreden aan als een rituele totaalbeleving, die je compleet 'zen' bracht.
Een confrontatie met de magie van het Midden-Oosten, die je niet elke dag meemaakt.
De hoogtepunten volgende elkaar in op, geen tijd om tot rust te komen. Muon S (****) was de volgende ontdekking op KRAAK. Dit is Anna Gaïotti en Jean Bender, die een set brachten van tapdans, modulaire synths, crunch, frictie, slagen, golven, drones en trompet. Allemaal gespeeld met een dosis met sprankelende, hyperkinetische energie.
De drone sounds gingen alle kanten en Anna doet haar tapdanskunsten aan een zittend publiek. Iets later is haar tapdans bezig tussen het publiek, op een open plekje van de betonnen vloer. Jean drijft het tempo van het elektronisch vernuft op, warme en ijzige klanken horen we.
Een adembenemend schouwspel toch van dans, klank en elektronisch experiment. Op het eind hoorden we nog een snerpende trompet en Anna die luidkeels al haar emoties uitschreeuwde. Wat was ons dat allemaal … Een indrukwekkend, emotioneel totaalbeleven. Het publiek was ferm onder de indruk.
De kunst van het oneindig experimenteren met klanken tekenen een kleurrijk breed kader. Elektronica wizard Serpahim Blush (*****) is er eentje om onder deze muzikale noemer te plaatsen. De improvisatie en haar vocals kan integer, intiem, gevoelig , als oorverdovend knallen. Wat een veelzijdigheid die het publiek imponeerde.
Harpist Rhodri Davies (*****) was de volgende om te zien. De grote zaal van Het Bos stond voor het eerst echt vol. Wat saxofonist Michaela Turcerova deed met haar saxofoon, doet Rhodi Davies met zijn Harp. Het geheel klinkt in golvende beweging intiem en energiek; ook hij zoekt de grenzen van z’n instrument steeds op.
Improviseren op harp lijkt geen alledaagsheid. Virtuoos Rhodi Davies zorgt er wel degelijk voor. Op het eind van z’n sublieme, veelzijdige set, worden alle registers in harp opengegooid. Een rock concert werd het bijna, om dan in een hartverwarmende intimiteit je mee te nemen naar hemelse oorden, iets waarvoor de harp eigenlijk wel voor staat …
Magisch concertje!
Er volgde een 'break' voor het laat avond programma. Op de derde verdieping werd gedurende de ganse dag in een theater animatie films vertoont. Mooi om eens te gaan zien …
Daarna gingen we naar toch wel de bekendste naam op de affiche van het KRAAK festival, The Shadow Ring (****). Ze zijn al van 1993 bezig binnen een lo-fi kader. Surrealisme in woord en klank. De poëtische verhalenverteller Graham Lambkin leest zijn teksten luid voor uit een boek, terwijl Darren Harris en Tim Goss er uiteenlopende klanken aan toevoegen, van percussie tot elektronica. Een genietbare, boeiende set weliswaar door de best spannende verhalen en de experimentele uitspattingen. We werden uitermate geprikkeld door deze lo-fi met een ferme hoek af van het trio!
Voor het optreden in de 'Garage' of gewoonweg de inkomhal van de grote zaal, kregen iedere bezoeker oordopjes aangeboden. Dat was nodig. Want wat Statoil (*****) deed met gitaar en drums, was een dosis oorverdovende noise en lawaai. We zaten hier bij geestesgenoten SWANS. We werden meegezogen in die golf aan oorverdovende klanken. Statoil daverde, wat een oplawaai en geluidsbrij.
Velen moesten even op adem komen na deze muzikale vulkaanuitbarsting … Daarna kon je terecht bij Giulio Erasmus & Ex-Worm 3000 (****), die met hun aanstekelijke postpunk, één van de toegankelijkste bands van de avond waren. De sound met de zalvende stem van zanger/frontman Giulio bracht wat meer rust. Ook de dansspieren werden aangesproken. En er was ook ruimte voor wat experiment door ruwe veldopnames en stemsamples; het zorgde voor een poëtische inslag in de manier van live zingen. De instrumentatie kon bevreemdend klinken , en er was hier aandacht voor ‘het gesis’ van hun instrumenten. Toegankelijk alternatief dus. Dit was postpunk met een hoek af.
Giulio Erasmus & Ex-Worm 3000 was een mooie afsluiter van deze boeiende alternatieve trip.
We moesten volgende artiesten aan ons laten voorbijgaan: Shitty Shed als de Italiaanse formatie R. Moro, op de website omschreven als ‘gabber op de Franse manier, als uit het moeras’. Later zou ook DJ Hyppocampo tot in de vroege uurtjes iedereen nog plezieren.
Een langgerekte, bewuste sprong in het onbekende, daar staat het KRAAK festival steeds garant voor. En daar houden we van!
Organisatie: KRAAK festival + Het Bos, Antwerpen
Vincent Starwaver - Twee albums voor de prijs van twee
Een album dat vijf jaar wacht op zijn officiële release, dat hebben we nog niet vaak gehad. ‘Goodnight Honeybun’ van Vincent Starwaver zou in eigen beheer uitgebracht worden in april 2020, maar daar stak corona een stokje voor. De minutieus geplande tournee kon zo de vuilbak in. Afgelopen zaterdag werd dat goedgemaakt met een releaseconcert in de statige Minard in Gent. Vincent Starwaver plakte er meteen het vervolgalbum ‘Godspeed’ aan. Twee releases voor één releaseconcert, ’t is een batje.
De Minard was volledig uitverkocht voor Vincent Starwaver. Op papier zijn er in Gent misschien meer voor de hand liggende concertzalen voor een albumrelease van een rockband. De keuze voor de Minard met zijn klapstoeltjes met rode pluche werkte wonderwel. Frontman Bart was op het podium de enige die daartegen in het verzet ging door het publiek op te roepen te gaan rechtstaan en te dansen. Dat ‘kleine’ verzet past ook bij de weerbarstige rock van de Gentse band, met veel weerhaakjes, omwegen en driedubbele laagjes.
Bart had geen bindteksten voorbereid. Hij was bij momenten zichtbaar overmand door de emoties. Het enthousiasme van het publiek, de ontlading dat dit releaseconcert eindelijk kan plaatsvinden, de last die daarmee van zijn schouders valt, … Hoe langer het voorspel, hoe intenser het … Eén keer klinkt hij heel gevat. Als hij uitlegt hoe visionair hij was om ‘Goodnight Honeybun’ uit te brengen op vinyl met een gatefold-hoes waarin nog plaats over is voor ‘Godspeed’ als insert. ‘Je krijgt twee albums voor de prijs van twee.’ Een grapje dat hij waarschijnlijk al vaak heeft verteld.
Bart’s strakke hemd en correct bijpassende das vormden op het chique podium een mooi contrast met de gitaarsolo’s waarvoor hij op zijn knieën wild over het podium gleed. In de rustigste nummers klinkt Vincent Starwaver als Novastar en Eels, in de ruigste rockt deze band als Sonic Youth en The Stooges, in de donkerste worden demonen opgeroepen zoals Nick Cave en Colin Van Eekhout dat kunnen.
De band van het releaseconcert was niet 100% de band waarmee Bart zoveel jaren geleden het ‘Goodnight Honeybun’-verhaal begon. Alan Gevaert (dEUS, Chris Whitley) op bas, Steve Slingeneyer (Soulwax) op drums en Serge Hertoge (Bliek, Sundahl) op gitaar. Op ‘Godspeed’ is ook het strijkkwartet Echo Collective te horen, maar die waren er niet bij in Gent. Pascal Paulus (Melanie De Biasio) speelde op het tweede album de keyboardpartijen, maar live wordt die vervangen door Naomi Sijmons (Reena Riot) op keys en gitaar.
Het concert in de Minard was een mix van beide albums, met zes nummers (van de zeven) van ‘Goodnight Honeybun’, alle zeven van ‘Godspeed’ en één nog onuitgebracht nummer.
Het eerste album sluit nog ongeveer aan op de artrock van Bart’s vorige band, terwijl op het tweede album de emoties in verhouding hoger oplaaien. “Miss” klinkt in de Minard als een allesverzengend vuur van opgekropte woede en wraak. “Heartless” begint donker en eindigt met wat zon. Op “Go Around” ontbindt de band een eerste keer zijn duivels. Met die van Naomi erbij worden dan drie elektrische gitaren bespeeld op het podium en vervelt het theaterachtige van de Minard naar scènes die je eerder in de Kinky Star zou verwachten. De mensen in de parterre staan recht uit de stoeltjes en joelen dat het een lieve lust is.
Een tweede eruptie van knetterende gitaren volgt als “You You You” aan de beurt is. De boxen fluiten en kraken. In de bisronde is het “Jesus Alone” van Nick Cave waarin Bart transformeert tot een onheilsprofeet die enkel in het Oude Testament zijn gelijke vindt. Net zo goed was er edgy croonerpop in zijn puurste vorm te horen, zoals op “When Did The Sun Go Down”, “Lay Your Head On Me” of “Gimme A Reason”.
Bart heeft behalve bergen muzikaal talent nog het talent om al het negatieve dat hem de voorbije jaren is overkomen om te buiten in iets positief. Met ‘Goodnight Honeybun’ en ‘Godspeed’ sluit hij een rouwperiode af.
Nu wil hij met dezelfde band songs gaan schrijven over ‘iets anders’. Hij heeft al veel moeten ‘los laten’ en dat hij straks ook dat gegeven los kan laten, getuigt van pure klasse.
De afgelaste tournee van 2020 wordt dit jaar voor een stuk gereconstrueerd. Doe er uw voordeel mee en ga Vincent Starwaver twee keer zien voor de prijs van twee.
Organisatie: IKVERSTAHETNIETMAARIKBEGRIJPHETWEL vzw
The Rising Moon – Een meditatief totaalbeleven
The Rising Moon is een improviserend collectief rond gitarist Willem Heylen (aki, Cinema Paradiso) met een ongebruikelijke aanpak. Het project ontstond uit jamsessies met verschillende muzikanten met een gemeenschappelijk doel: het verkennen van sferen en texturen. Na een lange pauze wordt het project nieuw leven ingeblazen met een gloednieuwe bezetting. De muzikanten zijn allemaal jonge avonturiers uit de voorhoede van de jonge jazzgeneratie.
In De Casino, Sint-Niklaas stonden de muzikanten opgesteld in een cirkel rondom het publiek. De mensen zaten allemaal in het midden, en keken allemaal naar een bepaalde zijde. Zo zagen wij de gitarist en saxofoon, en niet de drummer of basgitarist. Terwijl de accordeon opzij was opgesteld. Een toch wel unieke opstelling.
Een meditatief totaalbeleven door al die klankentapijtjes, daar zat ‘em de magie.
LINE-UP: Gitaar: Willem Heylen o bariton saxofoon, Bass klarinet: Hanne De Backer o accordeon: Stan Maris o basgitaar: Ruben De Maesschalck o drums, percussie: Jonas Boutsen.
The Rising Moon (*****) - Het voelde aan alsof elke muzikant met een onzichtbare kabel met elkaar verbonden was. Die cirkel doorbreken door tussenin de muzikanten te lopen, zou de magie teniet doen. Meteen een pluim voor de sublieme geluidsmix en lichtman.
De trip ging in een golvende beweging, vol experimentele weerhaakjes. Wat net het mediatieve nog meer onderschrijft.
Soms dompelde het vijftal ons onder in een gloed van intimiteit, maar even goed werden we overweldigend door de crescendo opbouw van de instrumentatie, die wel eens durfde te explodere , o.a. door de sax en de verbluffende percussie.
Om dit echt te begrijpen, was het gewoonweg daadwerkelijk alles ondergaan. Het gevoel, de emotie werd aangesproken. Je kreeg het , naast sax en percussie, te horen door de bassline of het gitaargepingel. Wat een quadro – effect , die kon worden aangesterkt door accordeon.
Muzikale grenzen werden dus afgetast. Er viel zoveel te beleven in dat klein uurtje. Dit was genieten.
Ook al worden ze in dat hokje 'jazz' geduwd, het overstijgt toch de jazz norm, de comfortzone wordt verlaten, een understatement bij dit vijftal.
Een lekkere jamming dus, die het publiek op bedwelmende, hypnotiserende wijze meeneemt op hun eindeloze trip. En soms ging het naar een vulkaanuitbarsting . Het publiek genoot dus van elke klank die uit hun instrument kwam, en elk werd in de spotlight geplaatst.
Op 13 maart speelt The Rising Moon in de Ha Concerts, Gent. Een 'ligconcert' weliswaar in een donkere ruimte. Hoe dat zal aanvoelen, weten we je binnenkort te vertellen … maar hier kreeg je reeds een meditatief magisch totaalbeleven! Schitterend.
Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Maria Iskariot - Charismatische, ongetemde frontvrouw
Achteraf waren de meningen over de eerste groep van de avond op zijn zachtst gezegd nogal verdeeld. Daar was voor sommigen het contrast met Maria Iskariot wellicht te groot voor, hoewel er toch ook enkele gelijkenissen waren.
Een mooie naam had het viertal uit Gent in ieder geval wel: Kleinpunk. Niet helemaal origineel want er loopt ook nog een zekere Gert Kleinpunk rond. Een naam waarbij ik meteen dacht aan een kruising tussen punk en kleinkunst maar dat bleek niet echt te kloppen. 'Klein' blijkt te staan voor de gemiddelde lengte (1,70m) van de groepsleden terwijl de punkfactor niet bijster hoog was tenzij misschien tijdens de eerste nummers. Kleinpunk nam een stevige start met enkele erg knappe songs waarbij de zoetgevooisde Luna Maes, tevens op toetsen, zich opwierp als een innemende frontvrouw met een heerlijke souplesse. Eén van die eerste nummers was de gloednieuwe single: het pittige "Stanny wilde zanger worden", waarvan de hilarische tekst zomaar uit de koker van Hugo Matthysen of Kamagurka had kunnen komen. De Stanny in kwestie was de West-Vlaamse drummer Stanny Rijckaert, die zijn droom een beetje later alsnog werkelijkheid zag worden toen hij "Caravan" mocht zingen. Helaas volgde er al (veel te) snel een dip waarbij hun muzikale exploten termen als kermisdeuntjes, lounge of bloedeloze technopunk door mijn hersens joegen. Net toen ik dacht dat het kalf al verdronken was, veerde de groep alsnog recht met enkele aanstekelijke, funky nummers die zowaar aan Talking Heads deden denken.
Toen de vier van Maria Iskariot het podium bestormden viel het verschil in maturiteit met de eerste band meteen op. Hier stond een zelfverzekerde groep zonder enige schroom die heel goed wist wat ze wilde. Daar zullen de meer dan honderd optredens die ze intussen op de teller hebben staan of die geslaagde tour door Europa en het Verenigd Koninkrijk met het Australische Tropical Fuck Storm zeker voor iets tussen zitten.
Vond ik Luna Maes al een indrukwekkende frontvrouw, dan was Helena Cazaerck toch nog van een geheel ander kaliber. Met een master in de filosofie op zak, een verleden als oorlogsverslaggever in Oekraïne en de trofee van Humo's Rock Rally op de schouw, ontpopte Cazaerck zich hier als een uitermate charismatische, ongetemde zangeres die het publiek moeiteloos aan haar voeten kreeg.
Hiermee wil ik zeker geen afbreuk doen aan de kwaliteiten van gitariste Loeke Vanhoutteghem, bassiste Amanda Barbosa en drummer Sybe Versluys maar het boegbeeld van Maria Iskariot bleef uitgesproken Helena Cazaerck die alle aandacht telkens naar zich toe wist te zuigen.
En of ze er zin in hadden? Vooraf hadden ze zich twee uur beziggehouden om het podium volledig in te pakken met zilverpapier wat de temperatuur daar een aanzienlijk aantal graden de hoogte in joeg. Maria Iskariot nam een droomstart met de, aan het rollend gitaarloopje van "I wanna be your dog" opgehangen, garage punk stomper "Lief klein kind". Het werd de opmaat voor een set frisse, spannende punk met spitse Nederlandstalige lyrics waarin geen blad voor de mond genomen werd.
Een paar keer werd er wat gas teruggenomen maar ook dan bleef de groep uit Gent elektriserend.
Toch waren het vooral de ruigere nummers die het langst zullen bijblijven. Zoals "Tijm", een cover van de Pixies en een souvenir uit de Rock Rally, waarin Helena Cazaerck wild dansend het publiek in trok.
Het was zeker niet de enige keer dat we haar op de begane grond tussen het volk aantroffen. Zo liet ze tijdens de Gorki-cover "Dat vind ik lekker" enkele mensen de titelregel zingen in haar microfoon. Iets waaraan ook ondergetekende niet wist te ontsnappen en ik me zo ook even Stanny voelde.
Publieksparticipatie hoort er tegenwoordig blijkbaar bij en dan was het dubbel zo jammer dat het applaus na de set een wel erg vroege dood stierf. Als je hier niet wild van werd, dan weet ik het ook niet meer.
Gelukkig volstond het om even vanachter het gordijn te piepen om de handen terug op elkaar te krijgen zodat we de opgespaarde bisnummers alsnog te horen kregen. Het eerste was een nieuw probeersel waar zo te horen nog wat werk aan was.
Eindigen deden ze zoals ze begonnen waren: met een prijsnummer uit hun debuut EP ‘EN/EN’, het met waanzinnige oo-oo-oohs gelardeerde "Bedankt". De perfecte uitsmijter van een begeesterende set.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Clan of Xymox - Voortbouwen op een al schitterend elan
Clan of Xymox + D:Zine
Als we de iconen van de darkwave, gothic rock of postpunk opsommen, blijven we vaak binnen de grenzen van België, Duitsland en het Verenigd Koninkrijk. Nederlandse bands en artiesten verdienen ook een plaatsje in die lijstjes. Clan of Xymox is misschien wel de bekendste nog actieve band in darkwave van Nederland. De band van Ronny Moorings is nog steeds op tournee naar aanleiding van de release van het album ‘Exodus’ van vorig jaar en de EP’s ‘X-Odus’ en ‘Blood of Christ’. Eén van de haltes was de Schakelbox in Waregem.
Tot goed één week voor het concert in Waregem zou Clan of Xymox zonder support aantreden, met enkel een DJ voor een afterparty. Dan kwam de vraag of de lokale helden van D:Zine het publiek mochten opwarmen. Een kans die de band uit het Brugse met twee handen greep. D:Zine en Clan of Xymox stonden twee jaar geleden nog samen op de Pekkersfeesten. Een hapering in dit mooie verhaal was dat de nieuwe drummer van D:Zine al andere verplichtingen had waar hij niet onderuit kon. Zo kregen we in de Schakelbox D:Zine met zanger Kurt op elektronische drums. Hij heeft een verleden als drummer, maar dit concert speelde hij zonder gerepeteerd te hebben op drums. Dat er een paar kleine foutjes in de set zaten, dat willen we dan ook meteen met de mantel der liefde bedekken.
D:Zine brengt deze zomer de EP ‘Illuminate My Darkness’ en als de tracks die we in Waregem te horen kregen daar op staan, dan wordt dat een prima EP. De titeltrack was overigens de opener van de set in Waregem. D:Zine heeft catchy nummers met een sterke 80’s en 90’s sound en sterke new wave-invloeden. Op de eerste rijen werd al wat gedanst en al helemaal op “Action Poetry”. De band speelt in dit nummer met het openingszinnetje van TC Matic’s “Putain Putain”, en dat werd uit alle kelen meegbruld. Met zijn stuwende bas en hoekige drumbeats zat D:Zine hier niet ver van EBM. Van de set onthouden we voorts vooral “Mother And Father”, “Crash” (over onze gsm-verslaving) en “In Black” (met hints van Pink Floyd).
Het ontbreken van de drummer werd goed opgevangen, maar toch is dit een beetje een gemiste kans. Op volle sterkte kan deze band nog vlotter overtuigen. Dat zagen we al eerder. D:Zine speelde begin dit jaar een leuke support voor La Lune Noire in Nederland, na mooie voorprogramma’s voor onder meer Der Klinke en Vive la Fête. Als ook de EP een beetje aanslaat, denk ik dat voor deze band de trein vertrokken is.
De Nederlandse darkwaveband Clan of Xymox heeft wereldwijd indruk gemaakt door de duistere en intieme aspecten van het genre te verkennen. Clan of Xymox heeft sinds 1983 voortdurend nieuwe geluiden in hun muziek geïntegreerd, maar is altijd trouw gebleven aan het kenmerkende gothrockgeluid van de jaren ‘80. Voor John Peel is de Clan één van de pioniers van de darkwave en wie zijn wij om John Peel tegen te spreken.
Met een oeuvre van meer dan 18 studio-albums heeft Clan of Xymox zeker zijn stempel gedrukt op het genre. Maar hun invloed reikt verder dan de grenzen van Nederland. Hun album ’Twist of Shadows’ uit 1989 verkocht alleen al in de Verenigde Staten meer dan 300.000 exemplaren.
Tijdens de pandemie heeft zanger en gitarist Ronny Moorings de tijd benut om veel nieuw materiaal te schrijven. Op het album ‘Exodus’ blijft de band trouw aan de donkere en intieme sfeer waar ze om bekend staan. Op meesterlijke wijze verkent de band nog steeds het karakteristieke geluid van darkwave, waarmee ze internationaal succesvol blijven.
Clan of Xymox heeft een band met Waregem. Ze waren er al bij begin jaren ’80 toen de eerste gothrockbands naar de legendarische Steeple kwamen en ze keerden nog vaak terug. De vorige keer in Waregem stond Clan of Xymox als headliner voor de Dark X-mas show in de grote Expo-hal. Dat was in 2016, met ook Goethes Erben en In Strict Confidence. De fans kwamen ten tijde van The Steeple van veel verder dan Waregem en dat was in de Schakelbox niet anders met in de zaal fans uit gans België en Noord-Frankrijk.
Er wordt gefluisterd dat deze tournee misschien wel eens de laatste zou kunnen zijn voor Clan of Xymox. Zulke geruchten heb je natuurlijk altijd met bands die al 40 jaar of langer bestaan. Frontman Ronny lijkt er in zijn bindteksten een paar keer op te alluderen en het is niet altijd meteen duidelijk of hij grapjes maakt of niet.
Begin februari heeft bassist/gitarist Mario in Berlijn zijn pols gebroken bij een val op het podium. Sindsdien speelt hij live bas en gitaar via zijn laptop/synth. Het maakt dat Ronny op het podium nog meer als frontman uitgespeeld wordt, met ook nog Sean op keys, synths, drumcomputer en backing vocalen. Hij is met zijn lichteffecten ook een beetje de nar op het podium die ervoor zorgt dat het allemaal niet te zwaar op de hand wordt.
De set in Waregem was een grabbelton van live-klassiekers die op het scherm achteraan het podium elk hun eigen visual kregen en die telkens op herkenningsapplaus onthaald werden. We kregen sterke versies te horen van onder meer “X-Odus”, “Yasmine & Rose”, “Suffer” en “She”.
De reguliere set is al even een vast gegeven waar ook ter wereld Clan of Xymox speelt. De twee bisrondes zijn telkens ‘op maat’ van de stad of het land waar de band speelt. Waregem kreeg in de eerste toegift “Blood of Christ”, “You’re The One” en “Hail Mary”. Daarna volgde nog een magistrale versie van “This World” en na “In Love We Trust” gingen de zaallichten opnieuw aan.
Er zit nog geen sleet op de formule van Clan of Xymox en de band lijkt zich op het podium prima te amuseren. Ronny, Mario en Sean hoeven wat ons betreft nog lang niet met pensioen.
Organisatie: CC De Schakel, Waregem
The Rising Moon - Dromen zijn geen bedrog
Op het gelijknamig album 'The Rising Moon' slaat het combo een emotioneel meditatieve weg in die ons sterk raakte. De opstelling – de muzikanten in een magische cirkel omheen het zittende publiek, tekende voor een bijzondere beleving.
Lees gerust .
In de Ha Concerts, Gent werd zelfs geopteerd voor een ligconcert, met kussens en alles wat erbij hoort , kon het publiek neerliggen op matjes op de vloer. Of je kon als muziekliefhebbers opteren voor zachte zitplaatsen rond het podium heen.
We keken uit wat voor een verschil het maakte om twee optredens van hen mee te maken …
Het duo Fred Frith & Susana Santos Silva (****) toonden hun uitzonderlijk talent op gitaar en trompet. Op de twee instrumenten tasten ze de mogelijkheden en de grenzen af. Opvallend: de vingervlugheid en hun zin voor improvisatie; de gitaarriffs en het trompet geschal onderstreepten een mooie muzikale wereld. Wat een samenspel. Een apart, uniek concertje!
The Rising Moon (*****) was opgesteld rondom het liggende en zittende publiek. De songkeuze was dezelfde als in de Casino. De twee songs uit 'The Rising Moon' werden uitgediept, en in een mooi emotioneel meditatief concept gestopt. Lag of zat je neer , de set voelde aan alsof hier een verhalenverteller bezig was vóór slapengaan.
Het combo tekende reeds voor een bedwelmende, hypnotiserende set, die de drukte van het bestaan even opzij plaatste; nu kregen we een uur lang het beeld van een droomlandschap en welzijnsgevoel. De ontwapende aanpak werkt in op ons gemoed. Niet te hard, maar ook niet te intimistisch. Het balanceert tussen stilte en oorverdovend klinken. Een gevoel van ‘zen’ borrelt op.
Dromen zijn geen bedrog als je wijze van het concert zag (liggend, zittend), de opstellin als de intens mooie wijze van de muzikale verteltrant. De jachtigheid van het leven smol. Hier hing een bijzondere magie in de lucht
Pics homepag @Geert Vandepoele (van de support act)
Organisatie: Jazzlab + Ha Concerts, Gent
La Muerte – De start van hun aangekondigde dood
La Muerte begon hun afscheidstoernee ‘Morituri Te Salutant!’ in de uitverkochte 4AD in Diksmuide, en het werd een avond om niet snel te vergeten. Dit was hun eerste optreden sinds de aankondiging (toepasselijk gemaakt op allerheiligen) dat ze na nog een kleine tien shows hun carrière zouden beëindigen. De zaal was gevuld met fans die de band voor de laatste keer in hun huidige formatie wilden zien.
Het voorprogramma werd verzorgd door TankZilla, die met hun ruige geluid het publiek goed opwarmden voor wat zou komen.
Toen La Muerte het podium betrad, was het duidelijk dat ze met hun kenmerkende energie meteen de zaal zouden veroveren. De set begon met *Evil Land* en *Couteau Dans L'Eau*, twee nummers die de toon zetten voor de rest van de avond. Het publiek ging meteen mee in de ruwe kracht van de band, terwijl nummers als *She Did It For Lust* en *Snake In My Hand* de zaal verder opjutten.
La Muerte bleef het tempo hooghouden met *Wack This Guy* en *LSD for the Holy Man*, waarbij de band hun iconische, duistere sound en intense energie tentoonstelden. Er waren ook momenten van introspectie, zoals in *I Lost My Hand* en *Lost*, maar zelfs in deze nummers was de band vastberaden en gepassioneerd. Het publiek voelde duidelijk de emotie achter de muziek, maar tegelijkertijd de kracht van een band die nog steeds alles gaf.
Het climaxpunt van de avond kwam met *Black God, White Devil* en *Shoot In Your Back*, waarbij de zaal volledig opging in de muziek. La Muerte had de controle over de sfeer, en het was duidelijk dat ze hun afscheidstoernee in stijl wilden beginnen. De band sloot de show af met een indrukwekkende versie van *Lucifer Sam*, waarmee ze de avond krachtig en memorabel afsloten.
Deze eerste show van hun afscheidstoernee bewees dat La Muerte nog steeds in topvorm is en dat ze klaar zijn om hun laatste tournee op een legendarische manier af te sluiten. De fans in 4AD gingen naar huis met de wetenschap dat ze getuige waren van een bijzonder moment in de geschiedenis van de band.
Neem gerust een kijkje naar de pics
La Muerte
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7319-la-muerte-08-03-2025?Itemid=0
TankZilla
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7320-tankzilla-08-03-2025?Itemid=0
Organisatie: 4ad, Diksmuide (+ La Muerte)
Loreen - Loreen moet het hebben van de Eurovisie songs
Loreen is de Zweedse zangeres die vooral bekend werd door twee overwinningen op het Eurovisie Songfestival, namelijk in 2012 met het nummer “Euphoria” én in 2023 met het nummer “Tattoo”. Johnny Logan deed het haar eens voor!
Loreen wekte dus hoge verwachtingen op voor haar optreden in de AB. Ze kwam hier in ons landje al eens langs in Antwerpen.
Het concert was een mix van pop en elektronica in een intens gevoelen van emotie, maar liet de enthousiasmemeter jammer genoeg nooit in het rood gaan. Haar stem was onmiskenbaar krachtig én haar podium présence nagenoeg indrukwekkend. Maar de show kwam niet 100% van de grond.
Niet getreurd, Loreen opende het optreden veelbelovend waarbij één van haar nieuwste singles “Gravity” in de buurt komt van de twee single-sterkhouders. Loreen, haar lange haren in de wind en met haar ‘lange nagels’ handschoenen, kenmerkend van haar laatste deelname in het Eurosongfestival, was vergezeld van drums en keys.
Muzikaal kregen we al snel een herhaling door éénzelfde beats. We kregen niet direct emotionele climaxen en verrassende wendingen in het materiaal. Maar het enthousiasme was groot toen “Another Brick in the Wall” weerklonk, een hoogtepunt trouwens in de show.
Het was natuurlijk wachten op die euforische hits, “Euphoria” en “Tattoo”, songs die de tand des tijds doorstaan en Eurovisie op hun plaats stellen. Live kregen die een alternatieve draai en een ingetogen, broeierige als een groovy, uitbundige, opwindende touch. Aardig overtuigend.
Wat volgde was een korte bis met het aanstekelijke “Is it Love” en natuurlijk haar recente succes vanop het Eurosongfestival in Liverpool 2023. Trouwens, “Tattoo” maakte de meeste indruk, als een echte tattoo. De intro was indrukwekkend en de verwachtingen werden volledig ingelost. Een leuke afsluiter, maar het mocht een concert zijn dat iets langer duurde …
Loreen is onmiskenbaar een getalenteerde artieste, maar dit optreden voldeed niet echt aan verwachtingen die fans van haar gewend kunnen zijn. De magie van het verleden was wat zoek … Ze had de nagels, maar krabde te weinig … Loreen kon niet definitief beklijven.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Vincent Dufrane
Opening act 1: Casey Mc Quillen https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7306-casey-mcquillen-05-03-25
Opening act 2: Luna
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7307-luna-05-03-25
Loreen
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7305-loreen-05-03-25
Organisatie: Live Nation
Nederlands 
Français 
