Rock Zottegem 2026 – juli 2026 - House legende Etienne De Crécy komt meefeesten op ROCK ZOTTEGEM
ROCK ZOTTEGEM, dat is de laatste jaren ook een vet dansfeestje aan de DANCE STAGE. Dit jaar schakelt de organisatie nog een tandje hoger. Ook de legendarische Franse DJ en house producer Etienne De Crécy komt meefeesten op zaterdag 11 juli. ROCK ZOTTEGEM gaat door op vrijdag 10, zaterdag 11 en zondag 12 juli ‘26. Tickets zijn verkrijgbaar via www.rock-zottegem.be
Het wordt aartsmoeilijk om niet te dansen op ROCK ZOTTEGEM!
Op vrijdag sluiten Cellini Live, Ziva en DJ Atommik op het dansfeestje aan. Op zaterdag deelt Etienne De Crécy het podium met oa. de Duitse techno-DJ Dominik Eulberg. Voor full on elektro pop kan je op zaterdag terecht bij Leni Ark. Ook Deco, Zaataric en DJ Paige zorgen voor hete, dansbare vibes op de festivalweide in Zottegem. En ook op zondag draait de DANCE STAGE, met veel hip hop-artiesten en DJ’s, overuren. Naast Nicky Du Soleil, MILOLAATHETLUKKEN, Henok D en Arthur Lewis & Gerben Tuerlinckx sluiten ook Sebsky en Kleine Crack & Slagter op het feestje aan. En vanzelfsprekend is ook old school Zottegems favourite Daddy Cool opnieuw van de partij om het feestje op ROCK ZOTTEGEM 2026 af te maken.
Cellini Live, DJ Atomik en Ziva op vrijdag 10 juli
Op het hoofdpodium op vrijdag: Snow Patrol, dEUS, The Scabs, Sylvie Kreusch, Portland, Les Truttes en Rosie Stuart
Op de Hip Hop en DJ Stage op vrijdag: Natachelet, Borokov Borokov, Kaptain E-Glow, Cellini Live, Pyo, DJ Vega, ZiVa en DJ Atomik
Etienne De Crécy, Dominik Eulberg, Deco, Zaataric en DJ Paige op zaterdag 11 juli
Op het hoofdpodium op zaterdag: Kraftwerk, OMD, Steel Panther, Stone, Channel Zero, NAFT en WIJF
Op de Hip Hop en DJ Stage op zaterdag: Etienne De Crécy, Dominik Eulberg, Kollektiv Trumstrasse Live, Leni Ark, Deco, Zaataric, DJ Paige
Daddy Cool, Kleine Crack & Slagter en Sebsky op zondag 12 juli
Op het hoofdpodium op zondag: Clouseau, Pommelien Thijs, Kraantje Pappie
Op de Hip Hop en DJ Stage op zondag: Daddy Cool, MILOLAATHETLUKKEN, Nicky Du Soleil, Arthur Lewis & Gerben Tuerlinckx, Sebsky, Henok D, Tola OG, Kleine Crack & Slagter
Jongeren krijgen korting!
Jongeren van 13 tot 17 jaar genieten van een jongerentarief. Wie twaalf jaar is of jonger kan gratis meegenieten. Zo wil de organisatie ervoor zorgen dat iedereen een fijne en betaalbare eerste festivalervaring kan genieten. Check www.rock-zottegem.be voor het waanzinnige voordeeltarief!
Tickets vliegen de deur uit!
ROCK ZOTTEGEM vindt plaats op vrijdag 10, zaterdag 11 en zondag 12 juli ‘26, opnieuw op het vertrouwde festivalterrein aan de Bevegemse Vijvers. Wie er graag bij is kan maar beter snel tickets kopen via www.rock-zottegem.be . Tickets vliegen de deur uit.
Local Punkheroes - The Spanks - Tijdloze garagerock vol passie
Rock-'n-roll brengt een mens nog eens ergens. Zoals in een godvergeten gat als Schuiferskapelle, deelgemeente van Tielt. Dirty Pik, voorman van The Dirty Scums, organiseert er af en toe, wanneer het hem uitkomt, een festivalletje in zaal Club 77. De release (de 31ste!) van de nieuwe Dirty Scums cd, ‘Before we die!’, vormde de perfecte aanleiding om nog eens enkele lokale punkgroepen op te trommelen.
De eerste twee bands liet ik aan me voorbijgaan en dat had ik met de derde groep net zo goed kunnen doen. Street Rock Rebels uit Maldegem bracht streetpunk, een variant van oi!, en dat is niet meteen het soort punk waar ik warm van loop. Maar met bassist UxJx - alias Jan Vandekerckhove, bekend van onder meer Liar en Congress - had de groep toch een prominent figuur in de rangen, wat mijn interesse wekte.
Hoewel het niet echt mijn ding was, kon ik deze simpele, strak gebrachte, meebrulbare punk best wat smaken. Soms kreeg ik wel de indruk telkens naar hetzelfde nummer te luisteren, iets wat bij "Ghosts & demons" zelfs letterlijk gebeurde. Daar viel nog mee te leven, in tegenstelling tot het oeverloze gezwam tussen de nummers door van Fred Van Opstal, die nochtans als zanger niet onverdienstelijk was, maar met zijn geleuter alle geloofwaardigheid te grabbel gooide.
Daarna liep het zaaltje plots helemaal vol voor The Dirty Scums, de langst onafgebroken spelende punkband van België en wellicht zelfs van West-Europa. Zanger-gitarist Dirty Pik, drummer Dirty Zjantie en bassist Dirty Keez werden als helden onthaald en de sfeer zat er meteen goed in.
Ik keek er wat verweesd naar want de gammele punk van de Tieltse sterren wist me nooit echt te raken. Nieuwe nummers als "Debbie Harry" leken kant noch wal te raken terwijl ik de oudere nummers vroeger zeker al beter gehoord had. Toen de groep de carnavaleske toer opging met nummers als "Rit'n zat te skit'n" en "Bob De Brouwer" haakte ik helemaal af. Ik had toch veel meer verwacht van een groep die al 45 jaar actief is.
Dat smaken verschillen werd duidelijk toen meer dan de helft van het publiek al vertrokken was voordat The Spanks aan hun set begonnen. Vooral de diehard punkers waren met de noorderzon verdwenen. The Spanks zijn dan ook geen punkband.
De groep uit Merchtem zag in 1984 het levenslicht nadat zanger Rik Tielemans en gitarist Jan Van Den Bergh The Nomads aan het werk hadden gezien. Samen met The Paranoiacs en The Mudgang vormden ze het hart van de toen bloeiende Belgische garagerockscene. The Spanks maakten drie albums waarvan ‘In your face’ uit 1990, verscheen op het befaamde Get Hip Records, het label van Gregg Kostelich, gitarist van The Cynics.
In 1992 houden ze er noodgedwongen mee op nadat de gitarist voor zijn job naar Madrid verhuist. Nadat zanger Rik Tielemans ernstig ziek wordt en bassist Willy Annaert sterft, lijkt het einde definitief. Maar wanneer Jan Van Den Bergh terugkeert uit Spanje, worden The Spanks in 2022 nieuw leven ingeblazen. Naast Van Den Bergh maakten ook drummer van het eerste uur Bart Teugels en de nieuwkomers Mike Du Bois (zang) en Willy Douterloigne (bas) hun opwachting.
The Spanks namen een wat aarzelende start en "Keep on hidin'" klonk zelfs wat braaf, al kan een half leeggelopen zaal die indruk versterkt hebben. Heel wild werd het nooit, maar gaandeweg werd het vuur toch steeds meer opgepookt. Wat kon ik mijn hart ophalen aan die met zorg gekozen covers van obscure nummers uit lang vervlogen tijden: "Good guys don't wear white" van The Standells, "Night of the phantom" van Larry & The Blue Notes, "Picture my face" van Teenage Head, "Dateless night" van Allen Page with The Deltones, "Long gone" van The Customs.
Tussen al dat moois verbleekten de eigen nummers zeker niet. Integendeel, "Baby please come back", de gloednieuwe single die net zo goed in de sixties gemaakt had kunnen zijn, zou zeker niet misstaan in dat rijtje. De bevlogen zang en de immer smaakvolle gitaar zorgden voor pretentieloze, tijdloze garagerock die me steeds meer in haar ban kreeg. Zeker toen klassiekers als "Strychnine" van The Sonics en "You're gonna miss me" van The 13th Floor Elevators de zaal in werden gevuurd.
Een enkele keer sloegen ze wat mij betreft toch de bal mis. "(What's so funny 'bout) peace, love and understanding" van Nick Lowe vind ik best een aardig nummer maar het aangemeten garagejasje zat niet echt als gegoten.
Ondanks het fel uitgedunde publiek en het feit dat ze eerder die avond al een set in Gent hadden gespeeld, maakten The Spanks nog tijd voor een uitgebreide bisronde met drie songs die voor eeuwig in mijn denkbeeldige jukebox gestationeerd blijven.
Nadat Mike Du Bois tevergeefs naar zijn mondharmonica had gezocht volgde alsnog een excellente cover van "It's all over now, baby blue" van Bob Dylan, die me deed denken aan de versie van Thee Cha Cha Chas, het duo uit Melbourne, van enkele jaren geleden.
Om het feest compleet te maken volgden nog "Have love will travel" van Richard Berry, vooral bekend in de versie van The Sonics, en "Teenage kicks" van The Undertones. Misschien wat veel covers, maar garagerockbands hebben eigenlijk nooit anders gedaan.
Met een energieke set waar de passie van afdroop, bewezen The Spanks dat ze er weer helemaal staan.
Organisatie: The Dirty Scums
Les Nuits Botanique 2026, OBSIDIAN DUST 2026 - Natte woestijnrock dondert over Brussel
Les Nuits Botanique
Botanique (alle zalen)
Brussel
2026-05-17
Sam De Rijcke
Veel ‘dust’ was er niet te bespeuren op dag 2 van Obsidian Dust, water des te meer. Zo kon het festival deze keer zijn naam niet letterlijk waarmaken, maar de ‘Fountain Stage’ dan weer wel, want het water zeikte bij momenten naar beneden. Maar goed, het weer had weinig invloed op de vaak sterke prestaties van de diverse bands, en ook het publiek worstelde er zich zonder veel problemen doorheen.
Als u net als ons dacht bij Fuzz Sagrado ‘dit lijkt verdacht veel op Samsara Blues Experiment’, dan was u volledig bij de les. Dit was met name de nieuwe band van Samsara bezieler Christian Peters, en de sound ligt volledig in het verlengde van zijn voormalige band. Want we kregen een klein uurtje psychedelische space-rock die zich manifesteerde als een lange LSD-trip verdeeld over een viertal uitgesponnen songs met benevelde keyboards en freaky gitaren. Deze keer met nogal wat kraut-rock uitweidingen en een stevige noise-eruptie aan het eind. Vooralsnog klinken de platen van Fuzz Sagrado lang nog niet zo goed als die van Samsara Blues Experiment, maar deze live set smaakte absoluut naar meer.
De slome, lauwe en tergend trage doom-metal van Acid King zorgde voor weinig animo, en met de regen die alsmaar heviger naar beneden kletterde zat de klad er algauw helemaal in. Toen de band dan nog eens kwam aanzetten met de meest idiote song van het ganse weekend werden wij overvallen door plaatsvervangende schaamte. Luidop tellen van 1 tot 39, u zal het waarschijnlijk ook ooit moeten doen hebben in de kleuterschool, hier was het -wij verzinnen dit niet- een volledige songtekst. Zelfs in een zorgtehuis vol met alzheimerpatiënten zou men zo een oefening nog te dwaas gevonden hebben om de dementerende oudjes bij de zaak te houden, bij Acid King was het een volwaardige song. Voor ons het moment om Acid King definitief de rug toe te keren.
Neptuniun Maximalism is niet bepaald een hapklare brok, dat zullen we geweten hebben. Als u thuis al eens iets van Sun O))), Earth, Swans of Gnod durft op te zetten dan was dit misschien wel iets voor u, anders was u hier maar beter weggebleven. De band speelde eigenlijk maar één track, en die vertrok vanuit een ellenlange drone-intro die via een berg noise uitmondde uit in een soort van apocalyptische climax. Op de beste momenten had het iets van Yob, maar elders ging het dan weer volledig de mist in. Ergens halverwege waande de frontman zich Michael Gira en braakte hij er allerhande indianengeluiden uit, en dat bleek geen goed idee, want bij de kerel kwam het toch een beetje potsierlijk over. De legendarische Michael Gira lijkt ons inderdaad tot op heden de enige die met dergelijke sjamanistische gebaren echt geloofwaardig overkomt.
Een goede reden om de gutsende regen te trotseren was het immer fantastische King Buffalo. Zanger/gitarist Sean McVay moest er genoodzaakt bij gaan zitten omdat zijn linkerpoot in het gips zat, maar dat weerhield er hem niet van om een beklijvende en briljante set neer te zetten. Het was smullen van die prachtige en lange heavy psych-songs met splijtende en vernuftige gitaarpartijen en heerlijke riffs. King Buffalo was wederom uitmuntend.
Hoeveel lawaai kan een mens verdragen? Dat kon je op eigen risico gaan uittesten bij Dope Purple. De Japanners tastten de grenzen van de extreme psychedelische noise af en gingen er dan los over. Met een op hol geslagen saxofoon in de rangen deden ze soms wat aan Ecstatic Vision denken, maar don nog wilder, luider en chaotischer (voor wie Ecstatic Vision een beetje kent, wil dat wat zeggen). Toch zat er wat inhoud in al die janboel en had het iets verslavend, waardoor we die helse teringherrie op één of andere manier alsnog wisten te appreciëren. Daarom zijn we er nog niet uit wie hier nu echt gek was, wij of die ontspoorde Japanners?
Tijd voor een levende legende op de Fountain Stage, John Garcia, met Kyuss mede grondlegger van de stoner-rock en nog steeds gezegend met een unieke stem die uit de duizend te herkennen is. De man heeft al in ettelijke bands gespeeld, en eentje daarvan, Hermano, werd nu met succes terug tot leven geroepen. Hermano leek een band die is trouw gebleven aan de originele intentie van de stoner-rock, namelijk broeiende desert-rock spelen met laaggestemde heftige gitaren en een regelrechte punk-attitude. Tot grote vreugde van de fans, die deze aanpak wel lustten en enorm genoten van stoner-klassiekers als “The Bottle”, “Senor Moreno’s Plan” en “Landetta”.
Wolvennest serveerde hun set in de Orangerie onder het mom van een soort rituele misdienst, en dat bleek een goede zet. Het altaar stond klaar, de rookmachine deed overuren, er zat heel wat echo op de vocals van meesteres Shazulla en de drieledige gitaartandem gaf op een bezwerende manier van jetje. In ieder geval wist deze band ons volledig in te palmen met hun verslavende, occulte en donkere post-metal met hier en daar wat black-metal invloeden. Als men ons zoals Wolvennest weet te hypnotiseren met almachtige songs als “All That Black”, “Purple Poison” of “Décharné”, dan willen wij gerust terug elke week naar de mis gaan.
Potige, rauwe en compromisloze testosteron-rock zonder pretentie, dat kregen we bij Red Fang. Als een stoomtrein op kruissnelheid raasden de Amerikanen door hun optreden. Het denderde de hele tijd, er zat een ronkende drive in de hele set en via een stel kloeke stroomstoten als “Prehistoric Dog” en “Blood Like Cream” kwamen de fans helemaal onder stoom.
Het fantastische, energieke en ronduit zinderende Gnome mocht in de Orangerie afsluiten. En daar maakten ze een heuse party van, dankzij een superenthousiast publiek dat na een slopende en kletsnatte dag nog heel wat energie leek over te hebben. Gnome maakte er gretig gebruik van om er een ultiem uitzinnig feestje van te maken, en dat met hun prettig gestoorde en uiterst driftige stoner-rock. Vooral de geniale zanger/gitarist Rutger Verbist schitterde met stuiterende riffs en vlijmscherpe solo’s.
Gnome schoot de ganse tijd met scherp, en daarvoor hadden ze ook de perfecte songs in hun wapenarsenaal, zoals “Duke of Disgrace”, “Old Soul”, “The Gods Are Evil” en “Ambrosius”, uiterst boeiende en immer prikkelende tracks die inmiddels tot heuse klassiekers zijn uitgegroeid.
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique)
Uli John Roth, Zik-Zak, Ittre op 18 mei 2026 – Pics
Gitaarlegende en rockvisionair Uli Jon Roth viert in 2026 de 50e verjaardag van het legendarische Scorpions-album ‘Virgin Killer’. Met zijn onnavolgbare speelstijl en vernieuwende gitaarsound heeft Uli niet alleen het vroege werk van de Scorpions vormgegeven, maar ook generaties gitaristen wereldwijd geïnspireerd.
Van 1974 tot 1978 was Roth de leadgitarist van de Scorpions en mede-componist van klassiekers als “Fly To The Rainbow”, “In Trance” en natuurlijk “Virgin Killer”, dat wereldwijd de gouden status behaalde. Zijn virtuoze solo's en melodische loops maakten hem tot een van de meest invloedrijke gitaristen van zijn tijd – en een pionier van de prog/neo-classical rock .
De Virgin Killer 50th Anniversary Tour is meer dan een nostalgische terugblik: het complete album ‘Virgin Killer’ wordt in zijn geheel gebracht, een unicum om het nog eens te kunnen horen.
Uli Jon Roth brengt de magie terug naar het podium in een meesterlijke virtuositeit en energie. Een optreden vol krachtige gitaarriffs, melodieuze, emotionele lijnen en improvisaties – op maat van alleen een artiest als Roth.
En dat is nog niet alles – het eerste deel van de show is al iets bijzonders: met ‘Pictures Of Our Destiny’ presenteert Uli Jon Roth zijn nieuwe meesterwerk, waarmee hij de avond opent met een frisse muzikale visie en artistieke diepgang, alvorens zich volledig te richten op het legendarische album ‘Virgin Killer’.
(bron: Zik-Zak)
Neem gerust een kijkje naar de pics
Uli John Roth
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9562-uli-john-roth-18-05-2026?Itemid=0
Circle Karma Club
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9563-circle-karma-club-18-05-2026?Itemid=0
Organisatie: Zik-Zak, Ittre
Pse Belgium - kalender
2026
Milk Inc. –30Y, ‘Forever’ 23 + 24 oktober 2026, AFAS Dome, Antwerpen (nieuwe single ‘medicine’)
Night of the proms 2026 vrijdag 20 november + zaterdag 21 november + zondag 22 november 2026, AFAS Dome, Antwerpen
(in 2025 haalde man 50000 euro op voor het Goede Doel)
2027
Bart Peeters & De Ideale Mannen, Trixxo Theater, Hasselt op 29 + 30 januari 2027
Bart Peeters & De Ideale Mannen, Capitole, Gent op 10 + 11 februari 2027
Cleymans & Van Geel, ‘groeten uit Bordeaux’, Lotto Arena, Antwerpen op 5 mei 2027
Metejoor, ’10 jaar carrière’, AFAS Dome, Antwerpen op 5 mei 2027
Mohsin Abbas, Moh experience, Lotto Arena, Antwerpen op 7 mei 2027
2028
DE AVOND VAN DE FILMMUZIEK zaterdag 8 januari - AFAS Dome, Antwerpen (Belgische film centraal
www.pse-belgium.com
Even voorstellen – Green Crow Collective strikt Sarah Vandeursen - 'Huern Zèhn'
Wat krijg je als Green Crow Collective – de punkrockband met de grote P van prettig gestoord - en Sarah Vandeursen (Kenji Minogue) de handen in elkaar slaan? ‘Huern Zèhn’: een stevig, absurd en compromisloos nummer dat vanaf nu te beluisteren is als eerste single uit het nieuwe album LOBOTOMIE.
Dat album stelt Green Crow Collective op 4 maart 2027 voor in de Ancienne Belgique. Eind deze maand is het nummer voor het eerst te beluisteren/beleven op het podium van Bridge Festival in Eindhoven, waar GCC het voorprogramma verzorgt van Skunk Anansie.
De videoclip bekijk je hier: https://youtu.be/Kb4CY46nW4U
Volgens frontman/gitarist Roeland Vandemoortele ontstond ‘Huern Zèhn’ uit de fake news-cultuur en de achterklap van vandaag. “Het nummer schopt tegen het establishment en wil mensen wakker schudden uit de breindode stroom aan nonsens die dagelijks passeert. De mix van West- en Oost-Vlaams versterkt daarbij de paranoia en absurditeit van het nummer. Sarah was dan ook de geknipte persoon voor deze samenwerking.”
Sarah Vandeursen zei meteen ja op de vraag: “GCC gooit, net als Kenji Minogue, alle regels overboord en pakt uit met een unieke sound.”
Drummer Bert Huysentruyt: Quote, genre: “Op de set van Celebrity MasterChef Vlaanderen vorig jaar, waar we het schopten tot de laatste vier, wierp ik het idee op en Sarah was meteen voor het idee gewonnen.”
Green Crow Collective
Het baldadig balorkest Green Crow Collective ontstond drie jaar geleden uit het brein van Roeland Vandemoortele (Too Tangled). Hij vond gelijkgestemden bij de multi-instrumentale violist Andries Boone (Guido Belcanto, Tijs Vanneste), bassist Mathias Moors (Mr. Paul & The Lowriders, The Antler King) en drummer-acteur-fotograaf Bert Huysentruyt (Het Zesde Metaal, Gorki).
Het resultaat bij GCC is catchy Eurodada: Belgisch surrealisme in combo met Oosterse toonladders en levendige balkansounds. Hun debuutalbum Hard Drive Error werd bijzonder goed onthaald en al vrij snel bouwden ze een uitstekende live-reputatie tot ver over de Belgische grens.
Ze werden gevraagd om het voorprogramma te verzorgen voor Skunk Anansie op het Bridge Festival in Eindhoven op 28 mei. Deze zomer delen ze ook o.m. bij de noorderburen nog het podium met onder meer Moby, ZZ Top, Kaiser Chiefs en Clouseau op Bospop. Later zetten ze ook dichter bij huis de Paulusfeesten in Oostende en Parkpop Oostkamp op zijn kop.
‘Huern Zèhn’, werd opgenomen in de Robot Studios in Gent, onder het wakende oor van oprichter, producer én MIA-winnaar Pieter-Jan Coppejans.
'Huern Zèhn' komt uit op het Gentse Wagonmaniac Records
https://promo.theorchard.com/UQZLtEgRU4lVHMqKrXU2
Volg de band via:
Agenda 2026:
24/05 Over de Top festival Lichtervoorde NL
28/05 Bridge Guitar Festival Eindhoven NL
25/06 Rock For Specials Evergem
11/07 BosPop Weert NL
14/08 Café Coulisse Menen
15/08 Paulusfeesten Oostende
23/08 Parkpop Oostkamp
19/09 Pukema Puurs
Next-Step - AA Productions: news
Concerts
2026
15-05 Star Academy, ING Arena
28-05 Amel Bent , Forest National
31-05 Star academy, ING Arean
05-06 Joseph Kamel, Cirque Royal
09 + 10 + 12 + 13-06 Florent Pagny, le retour, Forest National
van 08-09 t-m 11-09 Slimane, Cirque Royal
27-09 M. Pokora, adrénaline tour, Forest National
03-10 Philippe Lellouche, CC d’Auderghem (Bxl)
06-10 Patrick Bruel, alors regarde 35, Forest National j
12 + 13-10 Florent Pagny, 65 tour, Zénith, Damiens + Zénith, Lille (ism Vérone Productions)
14-10 Benjamin Biolay – tournée acoustique -, OM, Liège
15-10 Benjamin Biolay – tournée acoustique -, Ancienne Belgique
12-11 Lara Fabian, Forest National
12-11 Kad Merad – Michele Laroque, l’âge bête, Le Forum, Liège
13-11 Kad Merad – Michele Laroque, l’âge bête, Cirque Royal
19 + 20-11 Florent Pagny, 65 tour, Forest National
21-11 Christophe Maé, Forest National
12-12 Claudio Capéo, Forest National
16-12 David Castello-Lopes, Cirque Royal
17-12 David Castello-Lopes, Le Forum, Liège
2027
21-01 David Castello-Lopes, Cirque Royal
22-01 Kyo, ‘l’entre monde tour’, Forest National
23-01 Christophe Maé, Forest National
23-01-Bernard Werber, Cirque Royal
05-03 Festival Mondial de la magie
09-03 Elodie Arnould ‘bijou de famille avec Waly Dia, W:Halll, Bxl
13-03 Kad Merad – Michele Laroque, l’âge bête, Forest National
20-03 Le Roi Soleil, Forest National à 15h , à 20h
26-03 Toujours vivant: 500 choristes chantent avec Johnny Hallyday (10 ans après)
27-03 Marine, Forest National
02-04 Raphaël, Karaoké, Cirque Royal
14 + 15-04 Bernard Lavilliers, Cirque Royal
15-04 Gauvain Sers, W:Hall, Bxl
05-06 Amel Bent, Forest National
11-06 Alex Vizorek ‘la musique classique et de l’humour’, Le Forum, Liège
02-10 Julien Clerc, Forest National
02-12 Christophe Willem, Forst National
http://www.next-step.be
House Of Entertainment news - Parkiesconcerten vieren hun 35ste verjaardag
Parkiesconcerten vieren hun 35ste verjaardag met nieuwkomers Tim Van Aelst (Tim Seeker), DJ Ruben Van Gucht, Christoff, Ronny Mosuse, Ben Crabbé (The Philips), Kobe Ilsen (Jukebox Heroes), Paul Michiels e.v.a.
Vanaf maandag 6 juli tot en met vrijdag 25 augustus 2026 kan je op 16 locaties (Waregem, Torhout, Deinze, Roeselare, Zonnebeke, Knokke-Heist, De Haan, Blankenberge, Middelkerke, Maldegem, Maasmechelen, Maaseik, Sint-Niklaas, Vilvoorde, Beringen en Hamont-Achel) in Vlaanderen terecht voor de 35ste editie van de Parkiesconcerten, goed voor 112 optredens van ruim 20 (top)artiesten. Ondanks de economisch moeilijkere tijden zijn de organisatoren er, dankzij de onmisbare medewerking van de lokale besturen, vrijwilligers, sponsoren en artiesten, opnieuw in geslaagd om ‘het grootste kleinste festival van Vlaanderen’ volledig gratis te houden. Hierdoor kunnen er ook deze zomer weer naar schatting 300.000 mensen meegenieten van bijzondere concerten en muzikale avonden dicht bij huis, in een groene omgeving voorzien van een hapje en een drankje.
In de lift
Of je nu komt voor de goede muziek of om gewoon gezellig bij te praten onder de bomen: de Parkiesconcerten bieden een beleving die jong en oud samenbrengt. Het is een vaste waarde geworden die generaties naadloos met elkaar verbindt. Het is een trefpunt waar de banden binnen de lokale bevolking nauwer worden aangehaald, maar waar passanten ook meer dan welkom zijn. De unieke, succesvolle festivalformule - wekelijkse optredens in de buurt, in een groene oase met een hapje en een drankje erbij waardoor het publiek zorgeloos kan binnenlopen - zit meer dan ooit in de lift.
“Net als het publiek groeien onze partners, waardoor we dit jaar, voor onze 35ste editie extra hebben geïnvesteerd in een sterk en gevarieerd programma met opvallend veel nieuwe namen en vaste waardes. Daarnaast hebben we ook een nieuw logo, een vernieuwde website en een uitgebreid socialmediateam. Maar bovenal hebben we de beleving op de festivallocaties vergroot. Langs de inkomstenkant hopen we altijd op een droge zomer, zodat we daar meer middelen kunnen ophalen voor het groeiende artistieke budget. De Parkiesconcerten zijn ondertussen een begrip, waardoor heel wat artiesten dit graag meepikken in hun carrière. Vraag maar aan Metejoor, Mathias Vergels of MAKSIM, die bij ons heel wat vlieguren hebben opgedaan voor ze schitterden in de grootste concertzalen”, klinkt het bij de organisatie, die de ingewikkelde artistieke puzzel dit jubileumjaar extra glans gaf door maar liefst twaalf ronkende debutanten aan de rijke affiche toe te voegen.
Met o.m. Christoff
Na onder anderen Bart Kaëll, Margriet Hermans, Garry Hagger en Willy Sommers krijgen de Parkiesconcerten op deze 35ste editie het langverwachte debuut van Christoff. De man die normaliter de grootste theaterzalen en Lotto Arena's vult en als ‘Kerstkoning’ de kerken laat vollopen, trekt deze zomer met zijn backing vocals de parken in. Voor hem is de gemoedelijke, massale setting van de Parkies een prachtige nieuwe uitdaging met een simpele missie: jong en oud in beweging krijgen. Gewapend met een karrenvracht aan livesongs en absolute tophits zoals 'Sweet Caroline', 'Zeven Zonden' en een rits onvergetelijke Tura-songs, zal dat ongetwijfeld probleemloos lukken.
Dat gevoel voor nostalgie wordt gedeeld door de sympathieke pop- en cultuurwaarde Ronny Mosuse. De inmiddels 55-jarige Antwerpse singer-songwriter en producer brengt zijn rijke muzikale geschiedenis mee naar de parken, inclusief zijn solomateriaal. De kans bestaat dat u het befaamde ‘She Goes Nana’ van The Radios wel eens zou kunnen herkennen, of iets anders van Bart Peeters waar hij aan meewerkte.
The Philips
Het jubileumprogramma barst daarnaast van de conceptuele parels en unieke samenwerkingen. Zo slaan Ben Crabbé (De Kreuners), Jan Hautekiet, Filip Bollaert en Bert Embrechts de handen ineen met The Philips. Met hun grote mond en een nog grotere platencollectie maken ze een meeslepende muzikale reis door zestig jaar popgeschiedenis, waarbij ze zowel vergeten als onvergetelijke parels opdiepen.
Een ander warm en integer eresaluut komt er van Wim Soutaer, Axl Peleman en Jan Hautekiet, die het prachtige repertoire van Rob de Nijs (‘Banger Hart’, ‘Het Werd Zomer’) eren onder de veelzeggende titel Op Het Ritme Van Rob.
Aan pure girl power is er evenmin gebrek met de komst van Les Copines. De formatie rond Isabelle A, Helle Vanderheyden en Ianthe Tavernier brengt een visueel sterke, dynamische show vol pop-, rock- en dancemedleys (van Dua Lipa tot nineties classics), inclusief een modern jasje van Isabelle’s klassieker 'Lekker Beest'.
Hit The Shower
Leve de 80s en 90s
De lijst met debutanten wordt indrukwekkend aangevuld door de immens populaire U2-coverband Here’s 2U, een waanzinnig project rond de broers Dirk en Jo Cassiers dat de rauwe energie en stadionsfeer van 40 jaar U2 tot leven wekt, waarbij frontman Dirk de emotie van Bono feilloos vangt.
Ook het energieke trio Hit The Shower maakt zijn opwachting. Bestaande uit onder meer zanger-gitarist Pieter Schrevens, drummer Bert Van Damme (beiden ex-Humo's Rock Rally met Five Days) en toetsenist Toon Smet (ex-Bandits), brengen zij de ongedwongen sfeer van zingen onder de douche naar het grote publiek met een tsunami aan meezingers van de jaren 60 tot vandaag, onder het motto: sing like you’re in the shower, dance like nobody’s watching.
Tot slot sluiten de elektronische livecrew van TB90 met DJ Gascar en Fatty K - die de jaren negentig herboren laten worden met live vocals, beatbox en MC-geweld van de Backstreet Boys tot de Spice Girls - en de foute partyhits en retro-ambiance van Diskobar Sabrina de rij van nieuwkomers af.
Paul Michiels
Gevestigde waarden en een knallende XL-apotheose
Naast al dit nieuwe geweld blijven de vertrouwde en geliefde smaakmakers van de Parkies rotsvast op de affiche staan. Het iconische soulfenomeen Paul Michiels bewijst op zijn 77ste dat zijn legendarische, warme en doorleefde stem nog niets aan kracht heeft ingeboet en brengt moeiteloos zijn Soulsister-wereldhit 'The Way to Your Heart', maar ook zijn ijzersterke soloklassiekers ten gehore.
Ook de menselijke jukeboxen Bram & Lennert zijn weer van de partij. De twee vrienden uit Ninove, die eerder al het voorprogramma van Niels Destadsbader verzorgden en de voorbije jaren absolute publiekslievelingen waren op Het Schlagerfestival, evenaren met slechts twee stemmen en twee gitaren moeiteloos de impact van een voltallige liveband met hun interactieve en aanstekelijke mix. Dat kunstje wordt herhaald door het vlotte en sfeervolle liveduo Two Dots (ideaal voor de intieme pop) en de vette synthesizers en strakke baslijnen van The 80’s Band, die het publiek volledig onderdompelen in de nostalgie van de jaren tachtig.
De absolute koningen van de Vlaamse ambiance, De Romeo’s (Chris Van Tongelen, Davy Gilles en Gunther Levi), trekken hun strakke maatpakken aan om de parken op hun kop te zetten met hun overbekende medleys en hun gloednieuwe single 'Ik Zag Jou Maar Even'.
Cookies And Cream
Als absolute apotheose pakt het festival uit met twee exclusieve XL-concerten. In Knokke-Heist gaat de hippe livesensatie Cookies And Cream traditiegetrouw voor een absoluut bezoekersrecord tijdens hun flitsende, moderne livemedleyshow op Parkies XL, terwijl de indrukwekkende 80s tributeband Top Guns rond Sean Dhondt de versterkers helemaal opendraait voor een ronkende, gitaar-heavy XL-afsluiter in Hamont-Achel.
Vanaf 19u00 ben je deze zomer welkom op de Parkiesconcerten. De voorprogramma's of het eerste deel starten een uur later. De toegang is gratis. Op elke locatie is er een gevarieerd aanbod van dranken en hapjes.
De komende dagen delen de Parkiesconcerten de optredens per locatie. Een compleet overzicht vind je vanaf eind deze week op www.parkies.be
www.houseofentertainment.be
Even voorstellen – Néomi en Catbug
NÉOMÍ - FOR A MINUTE
/ SINGLE RELEASE: 15.05.2026
/ FOR FANS OF JULIA JACKLIN, DAUGHTER & PHOEBE BRIDGERS
/ LABEL: NETTWERK
néomí - For A Minute (official video)
néomí is a Dutch-Surinamese singer-songwriter from Zwijndrecht, Netherlands, known for introspective atmospheric pop with sparse instrumentation and cinematic folk textures. Her writing sits in emotional clarity rather than spectacle, she's drawn comparisons to Laura Marling, Phoebe Bridgers and Daughter.
“For A Minute” is the new playful track by néomí. Written with Bobby Knepper in Nashville during a spontaneous session while being in a happy mood, it captures “not so much serious but just 2 people, enjoying themselves, being in awe of each other”, says néomí.
Marking the first single from her brand new EP “Crunchy, Sad and Strangely Happy” (out Sep 18 via Nettwerk), she’s gearing up to support Rikas in Brussels and Paris (Apr), will open for Tamino in July (NL) and was just confirmed to play Reeperbahn Festival 2026.
Catbug - Vrij, blijvend
CATBUG - VRIJ, BLIJVEND
Catbug- Vrij, blijvend (MUSIC VIDEO) - YouTube
/ SINGLE RELEASE: 08.05.2026
/ VOOR FANS VAN JESSICA PRATT, JONI MITCHELL & NICK DRAKE
/ LABEL: ON THE LEVEL
Met ‘Vrij, blijvend’ stelt Catbug, het project van singer-songwriter Paulien Rondou, de eerste single van haar aankomende vierde album voor, dat in september verschijnt via On The Level (Benelux) en Think!Records (Asia). Het nieuwe album wordt dit najaar live voorgesteld tijdens twee releaseshows:
07.10.2026 - Botanique, Brussel (release-show)
25.11.2026 - Trix, Antwerpen (release-show)
Met haar debuutalbum ‘Universe’ (2018) zette ze zich meteen op de kaart in België. Drie jaar later volgde ‘slapen onder een hunebed’ (2021), haar eerste (op één nummer na) Nederlandstalige plaat.
Het album werd niet alleen in België warm onthaald, maar ook opgepikt door het Japanse label Think!Records, waar haar Nederlandstalige songs opvallend populair zijn. In 2024 verscheen ‘Musjemeesje’, een ode aan de vogels op de boerderij, uitgebracht in de Benelux en Japan. Die release versterkte haar groeiende fanbase in Japan en leidde tot een succesvolle tour in oktober 2025. Daarnaast schreef Paulien muziek voor podcasts als ‘BOB’ en ‘El Tarangu’ van SCHIK, en maakt ze deel uit van When Heaven met Earth, de band die ze samen met Gaëtan Vandewoude (Isbells) oprichtte.
Even voorstellen – Son Lux - Announce new album ‘Out Into’
SON LUX Announce new album ‘Out Into’
Out September 18th via City Slang
“Endlessly” https://www.youtube.com/watch?v=4UHl2tti0pQ
LIVE OCT 25 - Botanique — Brussels
Son Lux announce their new album ‘Out Into’, due for release on September 18th via City Slang, and share its soaring lead single “Endlessly”. The track arrives as the band’s first new studio material since receiving two Oscar nominations and a BAFTA nomination for their acclaimed score to Everything Everywhere All at Once, as well as composing the soundtrack for Marvel’s Thunderbolts.
“We’ll find our way.” When Son Lux founder Ryan Lott sings these four words near the outset of the band’s propulsive ninth album, ‘Out Into’, he’s making a vow, charting a course, advancing a philosophy, sealing a promise.
What follows is Son Lux at their most rhythmically immediate, lyrically urgent, and emotionally direct. Across nearly two decades, the trio – Lott, guitarist Rafiq Bhatia, and percussionist Ian Chang – have built a singular catalogue that blurs experimental composition, electronic music, hip-hop production techniques, and art-pop ambition. But while previous releases often expanded outward into sweeping, cinematic territory, ‘Out Into’ turns toward something more tactile and instinctive: a collection of songs shaped from spontaneous improvisation and first impulses captured in real time.
“We’re going places we’ve never gone before in terms of energy, attitude, color,” says Lott. “And it all comes from having reverence for those initial sparks, for treating the voice memo version of the idea as the most sacred iteration.”
Now they share “Endlessly”, a soaring anthem dedicated to embracing one’s true self. Commissioned by The Bluecoats, the world-renowned marching ensemble based in Canton, Ohio, the track balances euphoric release with emotional vulnerability, pairing propulsive percussion and towering arrangements with one of the band’s most direct and anthemic hooks to date.
Speaking on the single, Son Lux comment: “‘Endlessly’ is about surrendering to who you are rather than resisting it. There’s vulnerability in that, but also freedom. The song started as something commissioned for performance, but it quickly became central to the emotional language of the album.”
Recorded in bursts during downtime between film projects, ‘Out Into’ was developed over a two-year period, with the spaces between sessions allowing the songs to deepen in meaning and rhythmic intensity. The result is an album that exists in a paradoxical space between spontaneous and refined, pop-minded and experimental, intimate and panoramic.
“These songs are about losing and finding ourselves,” says Lott. “How we lose ourselves in relationships, in work, in our children, in our pursuits and desires. So how do we find ourselves? How do we find each other?”
Those questions pulse throughout the record, from the liquid, dub-inflected unease of “You Could Be the One” to the stark, confrontational closer “No God Like a King”, which directly addresses hypocrisy and White Nationalism in contemporary America. Elsewhere, Son Lux channel their love of hip-hop production and off-grid rhythmic experimentation, drawing inspiration from figures like J Dilla and Madlib while foregrounding the tactile humanity of live performance and improvisation.
“We’ve always been drawn to the humanity in rhythm,” says Chang. “Especially now, with AI changing the music industry so much, we’re interested in making stuff where you hear the hand.”
That physicality runs throughout ‘Out Into’. If Son Lux’s recent soundtrack work expanded the scale of their music, this album brings the focus back to touch, breath, and connection. “Every moment is an exit and an entrance at the same time,” says Lott. “That’s partly what ‘Out Into’ means. We come out of something and into something else.”
‘Out Into’ track list:
Dunk!festival 2026 - Magische boswandelingen om de harde realiteit even te doen vergeten
Dunk!Festival 2026
Populier - Letterkouter
Zottegem
2026-05-14 t-m 2026-05-16
Erik Vandamme
De mens kan veel, maar heeft de natuur gelukkig nog niet onder controle. Helaas soms. Want neem nu Dunk!festival dat sinds 2022 door ging in de zalen van VierNulVier in Gent, het was bijna altijd stralend mooi weer buiten. Dit jaar werd beslist terug te keren naar die magische plek in het bos aan De Populier in Zottegem. En ja hoor.. regen, koude temperaturen - een gemiddelde van rond de elf tot twaalf graden overdag, en in de nachten zelfs 3 graden.
Enkel op zaterdag waren de weergoden de organisatie wat beter gezind. Het kan verkeren. Maar toch bleek deze editie een waar succes. Het festival was compleet uitverkocht. De verandering in indeling van de podia sprak eveneens tot de verbeelding. Lag dat podia in het verleden in 'het bos' zelf, dan bevond de 'Forest Stage' zich deze keer op een braakliggend terrein daar vlakbij. Het hoofdpodium in de tent, was eveneens op een loopafstand door dat bos. Op een andere loopafstand doorheen dat bos kwam je aan Populier waar het gezellig vertoeven was voor een drink, een verpozing en de eet gelegenheden.
Kortom, het bos bleek meer dan ooit een centraal ontmoetingspunt tussen de twee podia en de randanimatie.
We waren er uiteraard de drie dagen om vooral concerten te zien. Overlappingen waren er niet, dus kon je in principe alle optredens bekijken.
Ons verslag
dag 1 - donderdag 14 mei 2026
Aufhebung (****), een Belgische post-metal band die in de zomer van 2020 werd gevormd, heeft ondertussen een lange weg afgelegd. Ze mochten de eerste festival dag openen op de mainstage. Aufhebung verkent daadwerkelijk elke hoek van wat post-metal tot post-rock zo bijzonder maakt. Intensieve climaxen en intieme hoogspanning werden op- en afgebouwd. Met een donker muzikaal randje. De diversiteit in aanpak siert.
Een kleine wandeling bracht ons naar een open podiium vlakbij het bos, daar stond een duo Las 3 Marias (***1/2) . Dit is een Chileens dark folk/postrock-trio dat poëtische melancholie combineert met filmische intensiteit. Op hun album ‘Inherente’ uit 2025 laten ze beklijvende instrumentale stukken, ambient-texturen en tekstuele verwijzingen naar Gabriela Mistral horen, waarmee ze zich profileren als een van de meest boeiende postrockbands van Zuid-Amerika.
Door een vrij sacrale zang, bedwelmende percussie / gitaren, en een tot de verbeelding sprekende klankenbord, troonde het duo ons mee naar een sprookjesachtige wereld waar bosnimfen en andere tot de verbeelding sprekende wezens elkaar ontmoeten.. Er hing vanaf de eerste tot de laatste noot dan ook een soort vreemde magie in de lucht, die de fantasie prikkelde.
Op de mainstage zagen we De Griekse furie We.Own.The.Sky (*****) . De band haalde verpulverend uit, binnen wellicht een typische post-rock getinte aankleding. Maar zodanig intens gebracht waardoor we vanaf de eerste tot de laatste minuut compleet van de sokken werden geblazen. We.Own.The.Sky etaleren dan ook een vernietigende aanpak, die niet alleen de oorschelpen deden trillen maar ook de grond deden daveren onder onze voeten. . Meer nog. Deze Griekenf bleken naderhand uit te groeien tot één van dé ontdekkingen van hetfestival.
SKLOSS (****) is man-en-vrouw duo dat tijdens de COVID-lockdown in Austin, Texas, is ontstaan. Dit duo bestaat uit drummer/zangeres Karen Skloss en gitarist/zanger Sandy Carson. Omringd door drums en versterkers en een wereld die op zijn kop stond, hebben ze deze surrealistische gedeelde ervaring omgezet in iets dat even desoriënterend, luid en groots is.
Hun debuutalbum 'The Pattern Speaks' (2025) is daar het levende bewijs van. Live blijkt die stelling evenzeer te kloppen. In het bos kregen we een duo te zien die elkander aanvuren, zoals ze dat wellicht in de huiskamer ook deden. Wat op zijn buurt resulteert in een veredelde jamsessie in het bos, met opvallend veel weerhaakjes die uiterst aanstekelijk inwerken op dansspieren.
Voor het doorsnee Dunk publiek is de Finse band Baulta (***1/2) geen onbekende. Aangesloten bij Dunk!records stonden ze op de affiche van de laatste editie in het bos in 2019. Atmosferische zijstapjes deden onze lekker mee wiegen, waarna weerbarstige climaxen zorgde voor een opstekende wervelstorm op een zomerse avond. Een bijzonder spraakzame frontman, die de contrasten tussen hard en snel naar zacht en intiem uitermate boeiend hield. En daar draait het toch om? Niet?
Circus Trees (****) , de band rond de zussen Edmee en Fin, is vrij nieuw binnen de Amerikaanse alternatieve scene. Ondertussen werd het killer buiten, mede door de motregen. Maar de warme gloed die we over ons heen kregen maakte veel goed. Finola McCarthy haar hese stem bezorgde ons kippenvel, terwijl de instrumentatie met op bas haar zus Edmee McCarthy en op drums Giuliana McCarthy, dan weer zorgden voor die hartverwarmende mokerslag. De vaak scherpe uithalen links en rechts, bovenop die sombere weemoedigheid, maakten het plaatje compleet.
Een melancholische uppercut, zonder meer deze Circus Trees.
Ons volgende reis brengt ons naar Zweden. Immanu El (****) begon in 2004, als een muzikaal experiment van Claes Strängberg, waarbij al snel zijn tweelingbroer Per en vrienden David Lillberg en Jonatan Josefsson zich aansloten. De band heeft in hun genre een reputatie opgebouwd als een van de meest getalenteerde en opwindende bands uit Scandinavië. Opwinding kregen we zeker en vast, dat streepje weemoedigheid van voorheen in het bos bleef ook nog hangen. Binnen een bedwelmende atmosfeer troonde het gezelschap ons weer naar een wereld die tot de verbeelding sprak … Niet voor iedereen even vanzelfsprekend deze Immanu El. De meningen naderhand waren dan ook uiteenlopend.
De enige voorwaarde om dit 'te voelen' was dan ook gewillig meegaan in het verhaal, wat we ook hebben gedaan, en waardoor we met een krop in de keel een beetje verweesd achter bleven.
Onder de naam Warrington-Runcorn New Town Development Plan (***) (WRNTDP) maakt Gordon Chapman-Fox prachtige, stuwende, filmische elektronica die qua muziek, concept en esthetiek is geworteld in de periode van midden jaren zeventig tot begin jaren tachtig. Dat klinkt veelbelovend en zou moeten zorgen voor een filmisch feestje, helaas bleef het allemaal wat voortkabbelen als een bootje op stille wateren, en dit ondanks de toch wel aanstekelijke beats links en recht. En ook al deed de man zijn best zijn publiek wat te entertainen.
Dit paste helaas dus beter in een donkere club of zo. Eventuele beelden op de achtergrond, bovenop die instrumentale inbreng , had ook wat geholpen.
We bleven dus helaas wat op onze honger zitten.
De drie daaropvolgende hoofdacts hadden één ding gemeen: 'opbouwen van ondoordringbare geluidsmuren, en ze daarna weer afbreken'.
Pelican (*****) deed dat door typische post-metal riffs door de strot te rammen die je deden aanbelanden op een razendsnelle rollercoaster , richting Hel. Zonder oponthoud bleef Pelican dat gaspedaal ingedrukt houden, door de pompende riffs gedrenkt in een divers muzikaal badje. De frontman sprak zijn publiek geregeld aan. Maar ook voor een welgekomen rustpauze tussen al dat muzikaal geweld door.
Naar het einde van de set geraakte Pelican zelfs nog meer op stroomversnelling. Schiiterend impulsief.
Pothamus (*****) zoekt eerder de traag op bouwende weg naar onverwachte climaxen op. Met hypnotiserende zanglijnen en zwevende riffs brachten ze ons in eerste instantie onder diepe trance. Om uiteindelijk over te gaan tot een lavastroom aan riffs, verpulverende drums en diepe screams die door merg en been gaan . Door die diversiteit in aanpak, houden ze niet alleen de aandacht scherp. Binnen dat post-metal wereldje zijn ze nog steeds een bijzondere Belgische parel om te koesteren.
Wie had gedacht dat na deze twee pletwalsen het einddoel was bereikt, had buiten Russian Circles (*****) gerekend. De band staat erom bekend grenzen te verleggen. En zette er dan ook direct de beuk in. als een nietsontziende bulldozer zocht de band zijn weg doorheen het publiek, naarmate de set vorderde reageerden die steeds uitzinniger. We zagen zelfs enkele crowdsurfers opduiken. De volledige tent stond prompt in vuur een vlam.
Ook onze complimenten aan de lichtman, die zorgde voor een filmische insteek hier, waardoor het klankenspectrum bleef hangen. Over een pletwals gesproken!
dag 2 - vrijdag 15 mei 2026
Opvallend veel Belgische bands op deze tweede festival dag, niet zo verwonderlijk we hebben een over aan talent in ons kleine landje.
.Capitan (****) is in 2019 voortgekomen uit de gedeelde visie van een groep Mechelse vrienden. Een hechte groep die dezelfde opvattingen deelt over kunst, levensstijl en een passie voor muziek. En dat laatste zetten ze op Dunk!festival ook in de verf. Ze brengen een typische post-rock set, met een toch vrij emotionele vocale inbreng, met oog voor experiment. De toevoeging van progressieve metal, was een grote meerwaarde.
We maakten ons een beetje zorgen of de donkere muziek Onrust (*****) wel goed zou overkomen op klaarlichte dag. Een regenbui zorgde wellicht voor een wat donkere sfeertje , en dat speelde dan weer in hun voordeel. Onrust haalt zo verschroeiend uit, waardoor het pikdonker wordt in ons hart. En slaagt er zelfs in om de zon te doen piepen boven de wolken, waardoor het contrast tussen licht en duisternis, wat je ook terug vindt in hun muziek, nog meer duidelijk werd.
L.O.E (****) brengt ons op de mainstage een verpulverende post-metal set. We citeren de bio op de website van Dunk!festival: "L.O.E (Last of Eden) is een postrockband uit Halifax, Verenigd Koninkrijk, met een opvallend originele visie: in plaats van een conventionele zanger te gebruiken, verwerken ze spraaksamples van historische figuren in hun muziek, waarbij de woorden van enkele van de meest invloedrijke filosofen, wetenschappers en activisten van onze tijd als een soort frontman fungeren. Deze samples fungeren als een emotioneel 'kanaal' dat de band en de luisteraar met elkaar verbindt en commentaar levert op onze huidige tijd" .
Die reis doorheen de tijd, de confrontatie met de geschiedenis, komt vaak rauw en onverschrokken binnen. Subtiele beelden opzij het podium, versterken een sfeer die letterlijk naar de keel grijpt. Een trip doorheen de geschiedenis, waarbij de instrumentatie zowel de mooie als minder mooie kantjes perfect weet uit te beelden.
Nog meer geschiedenislessen, maar dan uit Spanje. Sotabosc (****1/2) is het nieuwste project van Xavi Forne. Voor dit project heeft Xavi zijn oude vrienden en vaste medewerkers Òscar Linares en Manel, bekend van Syberia, ingeschakeld. De nummers zijn volledig in het Catalaans gezongen en geworteld in een antifascistisch gedachtegoed.
De band brengt een eerbetoon aan de Maquis, de anti-Franco-guerrillastrijders uit Catalonië ten tijde van het fascistische regime van Franco. Die frustratie, woede, pijn en vertwijfeling beelden ze zodanig perfect uit, waardoor je met een krop in de keel die tijden herbeleeft. Niet alleen de instrumentatie klinkt verpletterend hard, de vocale inbreng straalt waanzin en vertwijfeling uit, maar ook een sprankeltje hoop.
Sotabosc hield ons bij de leest, om ervoor te zorgen dat die verschrikkelijke tijden nooit meer weer zouden keren.
Met de vuist in de lucht sloot de band deze verpulverende set van drie kwartier af, en liet ons verweesd achter.
Celestial Wolves (****) volgen we al sinds hun prille begin in 2011, we hadden enkele fijne contacten met hen, houden hun platen in ere en zagen hen verschillende keren live.
Na de COVID periode kwam de band in een slop terecht, het werd zelfs een tijdje stil rond Celestial Wolves. Maar nu zijn ze terug, met een nieuwe plaat en ook een wat gewijzigde line-up.
'V I I I V' laat een band horen die klaar is voor een nieuw hoofdstuk. Ook live werd er niets aan het toeval overgelaten. Uiteraard is er nog steeds dat typische riff en drum geweld wat ons fan maakte.
Deze keer was er ook een subtiele inbreng van blaasinstrumenten, piano en contrabas. Die dan weer een 'jazzy' sfeertje creëerden binnen de muziek van de band. Dit smaakte zelfs naar meer. 'Een terugkeer langs de grote poort' schreven we. Celestial Wolves is back! Zoveel is duidelijk!
Ook Turpentine Valley (****) heeft een nieuwe plaat uit, 'Veuel' heet die. Ze kwamen die begin maart nog voorstellen in Dunk!HQ , lees gerust https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/102002-turpentine-valley-harder-en-met-uitgediepte-contrasten
Turpentine Valley is een band die ons live nooit ontgoochelt, hun typische post-rock is van internationaal niveau. Ook in het bos op Dunk!festival tasten ze grenzen af. De doorsnee post-rock liefhebber, waaronder wij, beleefde dan ook nu weer een topmoment. De nieuwe plaat ging naderhand trouwens als zoete broodjes over de toonbank, en dat is niet zo verwonderlijk. Want andermaal bewijst Turpentine Valley één van die mooie pareltjes te zijn binnen de scene die ons landje rijk zijn.
Na een break, zakten we weer naar het bos af voor de Poolse formatie Ci?ninie (*****) . Ze zouden dé ontdekking van die tweede festival dag worden. Het kwam wat traag op gang, de bedwelmende viool klanken en de sobere saxofoon leken in eerste instantie zelfs wat boven de hoofden uit te stijgen, tot de band alle registers compleet open gooide .
De violist wrong zich in alle bochten en werd aangevuurd door een al even tot waanzin gedwongen saxofonist. De aanvulling van al even verpletterende drums en een messcherpe piano klank deden de rest, een ware aardverschuiving in het bos. Over een Poolse tsunami gesproken, wat een waanzinnige tocht kregen we hier aangeboden!
De tent was compleet vol gelopen voor de formatie We Lost The Sea (*****) , die twee keer optreden op het festival. Op vrijdag stelden ze hun meest recente plaat ' A Single Flower' voor, op zaterdag spelen ze 'Departure Songs' integraal met orkest.
De nieuwe nummers klonken alvast veelbelovend, al kwam de set wel heel traag op gang. “If They Had Hearts” is dan ook zo een langgerekte song, die heel laat open barst. Net op het juiste moment eigenlijk, voor de verveling toesloeg.
De set bleef met 'ups' en 'downs' gaan, soms gingen weerbarstige deurtjes open of werden meer donkere hoekjes verkend. Naarmate de set vorderde, ging het tempo ook meer en meer de hoogte in.
Er volgde zelfs nog een 'veredelde bis ', toen de band even ophield en terugkwam om daar nog “Blood will Have Blood”, een song van 27 minuten, aan toe te voegen, waardoor ze de voorziene tijd een beetje overschreden. Maar daarover zeurde niemand!
We Lost The Sea bleek de ultieme headliner. Want plots stond er merkelijk minder publiek aan de Forest Stage voor Her Name is Calla (***) , die in het boekje worden omschreven als 'een soort post-rock opera'. De band van singer-songwriter Tom Morris die met zijn bijzondere stem, ergens tussen rauw en zacht, huiverde. De muzikale omlijsting klonk iets tussen darkfolk, o.a. door de viool en subtiele post-rock.
Van somber en interessant dreigde het, naar mate de set vorderde, wat saai te keren, waardoor ook de aandacht verslapte. Er waren wat mankementen die hen parten speelden, en dat had ook zijn invloed op de sfeer.
Naar het einde van de set toe kwam er een beetje schwung in de zaak. Het concept spreekt zeker tot de verbeelding, we misten echter toch een ultieme climax.
Ook in de tent stond er in eerste instantie minder publiek voor hoofd act Caspian (****). Was het publiek nog teveel onder de indruk van die set van We Lost The Sea voorheen? Geen idee. In elk geval aan de band zelf lag het niet, en na een klein kwartier sijpelde meer en meer publiek binnen.
Caspian had wat tijd nodig om warm te draaien, in eerste instantie klonk het zelfs allemaal wat op diezelfde lijn, maar vooral het zalvend zachte vs spijkerhard uitdeinen sprak tot de verbeelding.
Frontman Philip Jamieson nam trouwens ruimschoots de tijd om zijn publiek aan te spreken, hij bedankte de organisatie en iedereen uitvoerig. En hij kondigde ook een nieuw album aan, waarmee ze hopen volgend jaar in Europa te mogen toeren. We houden het in het oog.
Kortom: Voor ons persoonlijk was We Lost The Sea de ultieme headliner van deze dag, maar Caspian kon door hun weldoordachte aanpak ons zeker en vast bekoren, een mooi slot toch weer van een boeiende dag vertoeven in het bos.
dag 3 - zaterdag 16 mei 2026
Op de derde festival dag waren de weergoden de organisatie een beetje gunstiger gezind, het werden zelfs best aangename temperaturen en het bleef bijna de ganse dag droog. Het werd ons vrij duidelijk dat deze dag in het teken stond van het 'speciale' optreden van We Lost The Sea met een heus orkest. Ook aan de merchandise stand van de band was het aanschuiven geblazen.
We starten met Hazards of Swimming Naked (****). Dit is een vijfkoppige instrumentale band van het uiterste Noorden van Queensland. 'De vochtigheid en levendigheid van die regio zijn doordrongen in hun muziek en resulteren in een geluid dat de filmische grandeur van artiesten als Mogwai, Godspeed You Black Emperor en Mono in zich draagt', staat te lezen in de biografie. Een vrij theatrale stem, werd verbonden met mysterieus en licht dreigende klankentapijtjes, die opborrelen tot kolkende lava stromen. Best een aangename gewaarwording voor de post-rock liefhebber, die houdt van dat net ietsje meer …
De vrij jonge formatie Bloed (****1/2) was heel andere koek. Bloed is een vrij jonge band binnen de scene, ze doen wellicht niets nieuws of zo, maar brengen wel een intense vorm van post-metal, met een demonische blik. En dat is nu net post-metal, waar wij het meest van houden. De indringende screams, de oorverdovende drum, de piano en de gitaren doen de Forest op zijn grondvesten daveren.
Aan de hevig mee headbangende fans te zien, waren wij niet de enige die sterk onder de indruk waren van deze zware uppercuts. Goed om weten: Bloed speelt op 12 juni op 'Great Gigs in the Park' in De Casino, Sint-Niklaas, in het voorprogramma van Psychonaut.
Op basis van deze sterke performance, alvast een ijzersterke aanrader.
Glacier (****) is een vijfkoppige post-metalband uit Boston: 'een verpletterende en onverbiddelijke kracht die even mooi als onheilspellend is', lezen we. De band brengt wellicht post-rock, maar voegt er een sterk emo waarde aan toe. Het is een balanceren tussen dat onheilspellende en een zekere gemoedsrust. Een diversiteit die siert.
The Sea Shall Not Have Them (***1/2) is een Australisch duo, drum en gitaar, die in de Forest een veredelde jamsessie voorschotelen. Ondanks dat alles wat op diezelfde lijn blijft liggen, komt het duo er net door de intensiteit en mooie aanpak wonderwel mee weg. Het klinkt aanstekelijk, die versmelting van wee virtuozen die elkander aanvullen en aanvoelen. Een jamsessie die ergens wel bleef hangen.
Je hebt zo van die bands die sterke, overtuigende albums uitbrengen, maar om een of andere reden er niet in slagen om uit de schaduw te treden. Neem nu The Evpatoria Report (**** 1/2) . Dit is een Zwitserse postrockband opgericht begin 2002. Ze toerden amen met bands als Red Sparowes, Calexico, The Appleseed Cast en Mono. Ze slaagden erin twee puike albums in de postrock af te leveren , om kort daarna bijna twintig jaar lang in de vergetelheid te raken.
Op Dunk!festival bewees de band waarom ze zo hoog worden aangeschreven binnen die scene, hun spervuur aan verpletterende riffs kliefden. De jarenlange ervaring resulteert in indringende adrenalinestoten, die doorheen de boxen galmden, eens die climax is bereikt. Een Zwitserse uppercut.
We houden van ontdekkingen van andere culturen, eentje dat al decennia tot onze verbeelding spreekt is dee Oosterse Cultuur uit landen als Japan en China. De Chinese Post-rock formatie Summer Fades Away (****) wordt in eigen regionen enorm op handen gedragen, en we vroegen ons af waarom? Dat antwoord kwam vrij vlug op de Forest Stage. In eerste instantie is dit doorsnee post-rock, rustig starten, en dan naar een spannende, verbluffende climax. Zoals we post-rock het liefst krijgen. Het Oosterse tintje schuilt hem heel subtiel in experimentele en improviserende weerhaakjes, wat deze band dan weer bijzonder maakt. Een mooie ontdekking binnen de scene.
Het is altijd leuk om oude vrienden nog eens terug te zien. Kokomo (****) zagen we voor het eerst live op ditzelfde festival in 2010, in de Bevergemse Vijvers, Zottegem. We waren danigonder de indruk.
We zijn hen door de jaren blijven volgen, tot 2016 eigenlijk. Nu klinkt Kokomo gelukkig nog steeds rauw. Een blij weerzien, zonder meer!
Onder dezelfde noemer van 'een blij weerzien' kunnen we ook Huracán (****1/2) rekenen. We zagen hen vorig jaar nog op Headbangers Ball Fest in Izegem waar ze verschroeiend uithaalden, en zorgden voor een wervelend feestje vroeg op de dag.
In de Forest Stage op Dunk!festival was dit niet anders. Na “m.A.A.d city” intro, vliegt de band er direct in. De lat werd gewoon heel hoog gelegd, met gebalde riffs. De band etaleert een enorme speelsheid. Er ontstonden enkele heuse moshpits. De gitaristen gingen trouwens het publiek opzoeken, en de bassist/zanger zelfs even crowdsurfend over de handen.
Een wervelend rock feestje, met een ferme hoek af , wat een veelzijdigheid binnen het genre van Huracán, met lekkere mokerslagen!
Het was al eventjes geleden dat we de formatie Toundra (****) aan het werk hadden gezien, nl. van2013 op Dunk!festival. Ze spelen de meer melodieuze kant van post-rock, maar durven het wat gepeperd te laten klinken.
De band is voortgekomen uit de Spaanse hardcore-scene uit de jaren 2000, en dat is te merken! De riffs klinken vaak hoekig, en het tempo werd opgedreven tot ongekende hoogtes. De tent stond helemaal vol met headbangende post-rock fans, die ervan genoten.
Een Spaanse tsunami met een melodieus kantje.
In de laatste rechte lijn naar de hoofd act van het festival, kregen we Overhead, The Albatross (*****). Hun optreden op Dunk!festival 2025 staat nog steeds in ons geheugen gegrift. "We ontdekten al vrij snel hoe het live klonk, met name declamerende teksten in een krachtig ontroerend klankentapijt. We ervoeren emoties in taal en muziek om 'Zen' van te komen." schreven we.
Toen waren ze één van de openingsacts, nu mochten ze Forest Stage in stijl afsluiten.' Post-rock poëzie ' is wellicht de juiste term om deze bijzondere trip te omschrijven, maar het is ook veel meer dan dat.
De avonturier onder de post-rock liefhebber ging gewillig mee; op het scherm kon je gewoon de teksten mee lezen of mee brullen. Wellicht geen voer voor iedereen deze Overhead, The Albatross maar het publiek hield ervan, en ging lekker headbangen. Naar het einde gingen alle registers open. Om dan geëmotioneerd te eindigen in een geordende chaos. Missie geslaagds. We waren overtuigd.
We lost The Sea (****) hadden we vrijdag al aan het werk gezien, toen kwamen ze hun nieuwste plaat voorstellen. Deze keer 'Departure Songs' , de plaat waarmee ze in 2017 geschiedenis hebben geschreven, met een optreden dat nog steeds de Dunk!festival fan beklijfde.
"Binnen een vrij sober kader brengt deze band typische, heel intense post-rock. Waarbij telkens intieme momenten, die je ziel verwarmen, tot een oorverdovende climax werden gedreven", schreven we toen.
Nu stonden ze er met een heus orkest op het podium, alle deurtjes gingen compleet open telkens een climax werd bereikt, wat op zijn beurt zorgde voor een epische gewaarwording. De intieme momenten bleken ook hangen, maar net dé momenten toen alle instrumenten samensmolten met dat klassiek orkest, zorgden voor een onaardse, ultieme adrenalinestoot. Schitterend.
Of dit optreden nu zoveel beter was dan wat we vrijdag hoorden, laten we in het midden, beiden konden ons eigenlijk evenveel bekoren. De meningen waren wellicht uiteenlopend. Samengevoegd was het optreden van We Lost The Sea op deze Dunk! editie , wellicht één van de beste optredens van het volledige weekend.
Los van dit alles, het echte hoogtepunt van Dunk!festival 2026 was zondermeer een terugkeer naar het bos, een schot in de roos.
Drie dagen magische boswandelingen om even de harde realiteit te doen vergeten …
Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9567-dunk-festival-2026
Organisatie: Dunk!festival
Even voorstellen - Mandaï
Mandaï
Opgericht in Brussel in 2024, is een quintet dat alternatieve rock, postpunk en elektro met elkaar versmelt. De band creëert een klankuniversum waarin rauwe energie en pure emotie elkaar ontmoeten. Met scherpe riffs, betoverende melodieën en frenetieke ritmes belichamen ze een hybride en onbevangen sound.
Hun nummers werden live opgenomen met Mika Nagasaki (Ghinzu) in het hoofdkwartier van Girls In Hawaii, omdat de band op het podium pas echt volledig tot zijn recht komt. Hun eerste single "Krokodil" behaalde kort na de release de top 100 van de PLAYRIGHT-charts, wat een veelbelovende entree betekende in de Belgische muziekscene.
Van de beet van "Krokodil" en de hypnotiserende waas van "Blue Mystic Pill" tot de hectische punk-urgentie van "Invasion": dit project vangt de frictie tussen innerlijke angst en een elektrische ontlading. Het is een sonische handtekening gebouwd op contrasterende texturen, zowel in geluid als in beeld.
De EP VOLTAGE (5 juni 2026) markeert de eerste stap van een grotere muzikale reis en plaveit de weg naar het ambitieuze debuutalbum van de band: een opus van 14 nummers dat gepland staat voor januari 2027.
Blue Mystic Pill: https://open.spotify.com/intl-fr/album/6hia14OETE4IE49MNdjO9b?si=VN5RecIYRf6i2eotRA-QLw
Videolink Blue Mystic Pill: https://www.youtube.com/watch?v=PsVEA16fkOw&list=RDPsVEA16fkOw&start_radio=1
Audiolink Krokodil: https://open.spotify.com/intl-fr/album/33tU1OXyzp2WcbVKGkdoHl?si=lbSPzOlHTg-FCPDLzulAQA
Videolink Krokodil: https://youtu.be/QdkZJkSysSQ?si=RPY5Ch9UoEjHPUNO
Mandaï bestaat uit:
Volgend optreden: 19 juni in de voormalige renbaan van Ukkel
Nashville Pussy - De betere ram-rock
Het Luikse Acid Talk stak de vlam in de pan met een potje ophitsende psychrock à la Osees, Frankie & The Witch Fingers en Psychedelic Porn Crumpets. Zij deden dat wel op hun eigenste manier met lange songs voorzien van geflipte tempowisselingen en hallucinerende gitaren die al eens uit de bocht durfden te vliegen. Fijne band. Hier zat pit in.
Speedozer had hoegenaamd zijn naam ook niet gestolen, hier zat verdomme vaart achter. Het trio raasde doorheen een stel supersnelle, retestrakke en hondsdolle punk’n’roll songs. De volumemeter ging constant over de rooie, de splinterbommen van songs volgden elkaar in ijltempo op, tussenpauzes waren volledig uit den boze. Op het moment dat een normale mens zou denken ‘harder en sneller kan het echt niet meer’, stak Speedozer doodleuk nog een tandje bij. Geniale geëlektrocuteerde pokkenherrie, dat was het.
De teneur van ‘have fun, play fast and en drink beer’ werd fijntjes verdergezet door Nashville Pussy. Want voor geraffineerde of poëtische teksten was je uiteraard ook bij hen niet aan het juiste adres. Voor toogpraat over pussy, whisky, hell en fucking des te meer. Natuurlijk is de soundtrack die daarbij hoort een portie kolkende, vuile en harde rock’n’roll. En die kregen we met volle teugen in splijtende hard-rock songs die naar goede gewoonte gespeeld werden in een no-nonsens punkmodus, zoals in de tracks met fijngevoelige titels “Shoot First and Run Like Hell”, “Go Home and Die”, “Struttin’ Cock” en “Piece of Ass”.
Ook aan ontspoorde southern-rock en dirty-ass blues ontbrak het niet, getuige “Hate and Whiskey” en “Till the Meet Falls of the Bone” dat hier voor de gelegenheid een uitgestrekte versie meekreeg en voorzien was van een guitige klomp boogie-rock.
Nashville Pussy heeft in 8 jaar geen studio album uitgebracht, nieuw werk was er dus niet te bespeuren, wel 2 niet eerder gereleaste songs “Jacking Of and Taking Names en “King Shit of Fucking Mountain”. Daarop geen stijlbreuken, en dat is altijd goed nieuws voor een band als Nashville Pussy.
Dit is immers het soort band waarvan de fans verwachten dat elke nieuwe plaat exact klinkt als de vorige. En daar is niks mis mee, want zo zijn The Ramones, Motorhead en AC/DC groot geworden.
Geen verassingen dus, Nashville Pussy deed wat het al jaren doet en waarin het één van de besten is, namelijk onvervalste, wilde, bronstige en vettige rock’n’roll er op ramkoers doorjagen. Dikke fun.
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Even voorstellen - Goose – Big modern
GOOSE "BIG MODERN!” 12/06 (conincidence/konkurrent)
“GOOD2B” https://www.youtube.com/watch?v=QeXEctUK3yI
LIVE may 25 – Brussels, BE – La Madeleine
Goose is excited to announce their upcoming sixth studio album, BIG MODERN!, arriving via No Coincidence Records on Friday, June 12.
Now announcement follows an array of cryptic teases from Goose, including a hilarious video posted to social media last Friday starring Emmy Award-nominated actor Jake Lacy (The White Lotus, The Office, Girls), who then accompanied the band as they sat courtside at the following night’s New York Knicks vs. Chicago Bulls game at NYC’s Madison Square Garden. Lacy sat between the four members of Goose, each of whom wore bright yellow hoodies spelling out “FACE” – a key lyrical component of their fan favorite song, “Big Modern!” The teaser video and MSG appearance capped off two weeks of speculation inspired by guerrilla marketing in major US cities featuring the words “BIG MODERN!” along with a BIGMODERN.com website displaying Morse code for mysterious phrases and interactive messaging based on Goose fans’ thoughts across social media.
A fully immersive world of sound that ingeniously captures what it feels like to move through today’s overstimulated, hyperconnected society, BIG MODERN! is heralded by today’s premiere of the rapturous new single, “Good2B.” From its first percussive note, the track offers up an unstoppable disco-funk energy, with sun-drenched congas, slinking bass lines, and organ hits dancing over an endless lyrical parade of people, places, and things. It’s joyous and messy; reward and distraction. It’s everything you could ever want, everywhere, all of the time, and all of it goes down smooth. But despite its intoxicating lightness, “Good2B” is laced with an anxious undercurrent. It’s a never-ending party with a looming expiration date.
“‘Good2B,’ and BIG MODERN! as a whole, deal with the occasional state of flow amidst absurdity,” says Goose’s Rick Mitarotonda. “It’s doing the electric slide down the grocery aisle between the Pop-Tarts and Frosted Flakes. Hyper-convenience, hyper-connected; lost in the digital sauce and feeling pretty good about it. All while we’re left with the nagging questions: how long can this feeling last? How long can all of it last?”
BIG MODERN! sees Goose confronting the relentless stimuli and accelerated absurdity of our present-day culture by meeting it head-on with their own sprawling versatility and creative range. Built on the back of the band’s vaunted improvisational prowess, the album highlights their ongoing musical evolution through 15 future-facing tracks that weave effortlessly through heartland rock piano ballads, accented orchestral jazz interludes, and high-octane synth rock.
Goose beckon listeners with high-energy pop grooves and searing guitar riffs, their genre-bending orchestration moving fleet-footedly between driving distortion and gorgeous choral harmonies. BIG MODERN! is everything, all at once – optimized, amplified, and specified. A dopamine-flooded world shaped by constant reward and distraction. An unsustainable, electrified menagerie of information and entertainment, promise and peril. You know it feels hollow, chase it anyway, and slowly start questioning what parts of you are actually yours. BIG MODERN! chronicles that chase, staring through the funhouse mirror. The result is Goose’s most spacious and deeply considered collection thus far, an all-encompassing musical experience that pushes their signature wit, musical ingenuity, and inimitable vision to the next level and beyond.
TRACKLIST:
(begin)
Big Modern!
Scavenger
(you are here)
((savengersspell))
Good2B
MEDIA
Torero
(faena)
POP
SALT
(again)
Good Times // End Times
((nocturne))
(((postplace)))
Copa DOK 2026 - 100% straffe Vlaamse frontvrouwen op 15 mei 2026
Copa DOK 2026
14-05-2026 t-m 16-06-2026
Stadshaven
Gent
Audric Govaert
dag 2 - Vive La Fête, Sylvie Kreusch, Kaat Van Stralen, WIJF
Voor dag twee van de drie stelde het gezellige Copa Dok een volledig vrouwelijke én Vlaamse line-up op; van het nog opkomende WIJF tot het sterk ervaren Vive La Fête van Els Pynoo. Daartussen trotseerden ook recente winnares van MIA beste nieuwkomer Kaat Van Stralen en Sylvie Kreusch de Gentse regen.
Wie de socials van het festival de voorbije weken wat in de gaten had gehouden, viel op dat de organisatie wel erg eerlijk toegaf moeite te hebben deze vrijdag uit te verkopen. Neen, er stonden inderdaad geen internationale kleppers op de affiche, maar achteraf gezien werden deze zeker niet gemist en had deze dag zeker en vast ook wat meer publiek verdiend.
Om iets voor zeven kwam Kaat Van Stralen onder lichte regenval met zilveren vleugels het podium opgestrompeld. Dit zeker niet uit gebrek aan enthousiasme, maar omdat ze ondanks een ongelukkige enkelval toch het beste van zichzelf wou komen geven. Op haar Instagram postte ze een aantal dagen voordien dat als Jessie J al zittend een concert kan geven, ook zij dat kan!
Bij de poëtische Vlaamse punkrock waarin de band recent hun echte sound vond, zagen we niet direct een zitconcert passen, maar de energie die Kaat normaal in haar springen en dansen steekt, bracht nu zowaar nog een extra sterkte in haar stem waarop dus helemaal niets aan te merken viel. De bindtekst van de dag: ‘Gent, ik wil zó graag met jullie meedansen maar ik mag niet!’.
Het onuitgebrachte “Ella Leyers” (werktitel) bracht het publiek, dat nog niet zo talrijk aanwezig was, aan het lachen maar overtuigde meteen ook vocaal en wanneer later zo goed als de volledige uitgebrachte ‘Vieze Vlinder’ EP werd geperformd ontbrak enkel nog de zon om er een volwaardige festivalsvooravond van te maken.
Met een punk-ified cover van “Hou Je Bek En Bef Me” van Merol wist ze net iets minder te overtuigen maar de denkbeeldige sit-down (ze wou het publiek niet op de natte grond laten hurken) tijdens doorbraakhit “Stop Met Wenen” maakte dit meer dan goed. Aangenaam kennismaken Kaat!
Volgende powervrouw: Sylvie Kreusch! De laatste jaren moet je al redelijk wat moeite doen om haar niet op een festival aan het werk te zien, maar voor wie toch nog nooit de eer had, kwam ze in typische zweverige nachtjapon en bontjas onder een glitter-luster het podium op gefladderd. Het nadeel van als band zowat elk festival aan te doen is wel dat het moeilijk is om jezelf te blijven vernieuwen en eerlijk gezegd gebeurde dat op Copa Dok ook zeker niet.
Opener “Daddy’s Selling Wine in a Burning House” kwam vreemd genoeg helemaal aan het begin van een set die misschien net een stukje meer energie in het begin kon gebruiken, maar “Seedy Tricks” bracht het tempo erna gelukkig snel terug omhoog. De regen ging gaan liggen en de catwalk werd volop gebruikt, Sylvie’s magie begint te werken. Publieksinteractie bestaat zoals gewoonlijk uit niet veel meer dan een sporadische ‘merci’, ik hoor een vrouw op een paar rijen achter me klagen: ‘Amai, die praat geen Nederlands ofzo?’.
Publieksfavoriet “Walk Walk” passeert zoals gewoonlijk vroeg in de set en ook “Ding Dong” overtuigt live. Opvallende nieuwkomer in de set: “Kiss The Sky (Allez Allez)”. Romeo Elvis bleef thuis, maar het WK-lied vormt duidelijk een welgekomen mainstream herkenningspunt voor het publiek.
‘Who run the world? Girls!’ galmt door de speakers, de headliner komt eraan! Afsluiten met West-Vlaams icoon Els Pynoo en haar Vive La Fête, laat hen snel ook een Klub C afsluiten @Werchter!
’30 ans de fête’ luidt de tour tijdens hun jubileumjaar langs opvallend intieme zalen, maar dus ook het Gentse festival. De helft van de set amper zichtbaar door de dikke rooklaag, maar wat een frontvrouw! De ruige Franse electropop kwam perfect tot zijn recht rond 11 uur tussen de dok-containers en onder de flitsende LED-lichten.
Opvallende hoogtepunten: “La Vérité” en “Noir Désir”. Verrassend passeerde ook een sterke versie van “Popcorn Song” op het einde van de set, een mooie afwisseling van de rest van de set die vaak neigde naar 1 lange song. Dit laatste is dan weer een logisch gevolg van hun grootste sterkte: 100% herkenbaarheid in stem en geluid.
Setlist Sylvie Kreusch: Daddy’s Selling Wine in a Burning House – Shangri-La – Seedy Tricks – Sweet Love (Coconut) – Ride Away – Walk Walk – Just a Touch Away – Please to Devon – Wild Love – Ding Dong – Kiss The Grass (Allez Allez) (shortened) – Comic Trip
Setlist Vive La Fête: Tokyo – Schwarzkopf – Hot Shot – Mon Dieu – Machine Sublime - Touche Pas – à Paris – Exactrement – Mots Bleues - Pousse Pas – Liberté – La Vérité – Jaloux – Nuit Blanche – Maquillage – Noir Désir – Popcorn!
Neem gerust een kijkje naar de pics @Dieter Boone
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9548-copadok-2026?Itemid=0
Organisatie: Copa DOK ism Anamma vzw
Festival Dranouter 2026, van 7 augustus t-m 9 augustus 2026 - Henok D, Janus, De Kaartersclub met Johnny Clarysse & meer: dit is de line-up van de Palace
Met Sylvie Kreusch, ZAZ, Pommelien Thijs, The Kooks, Dressed Like Boys en Zap Mama & K.ZIA was de line-up van de tenten Chateau, De Brouwerie en Theater al bekend. Vandaag laat de organisatie de line-up van tent Palace op je los. Overdag beleef je onvergetelijke momenten met je vrienden: initiatie balfolkdans, De Kaartersclub met levende legende Johnny Clarysse, op maat gemaakte Drannie Quizzes, crowd karaoke met ZING... 's Avonds barsten de beste feestjes los met JANUS (bekend van Compact Disk Dummies), Henok D, Bobalicious, Growzy en veel meer. Lees verder om de volledige line-up van de Palace te ontdekken. Ticketupdate: ruim 85% van de vrijdagtickets en 80% van de weekendtickets is intussen de deur uit.
Tel jij ook al af om het vernieuwde festivalterrein van Dranouter te verkennen? Komende zomer dwaal je van 'Nouter Park naar het Theater Plein, van Park Bazaar naar Den Hof en terug. En ook in de concertzaal van Muziekcentrum Dranouter zal je festival kunnen beleven. Met Sylvie Kreusch, ZAZ, Pommelien Thijs, The Kooks, Dressed Like Boys, blackwave. en Zap Mama & K.ZIA was de line-up van de tenten Chateau, De Brouwerie en Theater al bekend. Vandaag krijg je de volledige line-up van de Palace voorgeschoteld.
De Palace is te vinden op Park Bazaar, een van de zones van het vernieuwde festivalterrein van Dranouter. Ook op Park Bazaar vind je trouwens de themabar De Bruine Kroeg, met aansluitend het Buskerpodium. Dit podium biedt kansen aan opkomend en lokaal talent. Hou onze socials in de gaten voor de open call voor het Buskerpodium. Park Bazaar ligt vlak naast de traditionele Camping Zone, waardoor kampeerders snel naar Park Bazaar kunnen voor een hapje, een happy hour of een goed feestje.
Start de festivaldag op de beste manier: met een sessie Sound On Yoga. Overdag beleef je in de Palace onvergetelijke momenten met je vrienden. Op het programma staan De Kaartersclub met lokale vedette Johnny Clarysse, crowd karaoke met ZING, initiatie balfolkdans en op maat gemaakte Drannie Quizzes. Het moment om je kennis van je favo festival te showen!
’s Avonds barsten er stevige feestjes los tot in de vroege uurtjes. Lokale toppers wisselen bekende namen af. Festival Dranouter-fan Henok D staat te popelen om te MC'en. JANUS ken je misschien als de ene helft van Compact Disk Dummies, samen met z'n broer Lennert Coorevits. Dit jaar kruipt deze heerser achter zijn synths voor een DJ-set. Go_A (dj-set) mixt explosieve elektro met Oekraïense folklore. Sinds hun deelname aan het Eurovisie Songfestival in 2021 heeft heel Europa Go_A in zijn hart gesloten.
Wie al eens een dansje placeerde in de Westhoek, kent Amplifire, Growzy, Shaman Disco, DJ Thönder, Olsan Twins, DJ Cava, Radio Barbã (dj-set), DJ Lisa Jordens, Radio Figaro en Bobalicious wel. Wie de liefde van z'n leven wil tegenkomen, moet langsgaan op de themafuif Singles voor Singles.
Muziekvakantie met ZAZ, Pommelien Thijs, The Kooks, Monza, ISE, HUMO's Comedy Club & meer
Festival Dranouter is een echte muziekvakantie, om te beleven samen met vrienden of familie. De vorige edities waren steeds volledig uitverkocht, goed voor maar liefst 55.000 festivalgangers. De ticketverkoop loopt zeer goed. Intussen is de Mobilhome Camping al volzet. Ruim 85% van de vrijdagtickets en 80% van de weekendtickets is al de deur uit. Je wacht dus best niet meer te lang om je ticket aan te kopen.
Op de affiche dit jaar: The Kooks, Pommelien Thijs, ZAZ, Sylvie Kreusch, blackwave., ZAP Mama & K.ZIA, Gustave Brass Band, Talisk, Bart Peeters & De Ideale Mannen, Dressed Like Boys, Mentissa, Katherine Priddy, Thalas & meer. Het programma van de hoofdpodia is bijna helemaal rond: er komt nog 1 folk & roots lading namen. Ook de food & drinks line-up, programma Buskerpodium, animatie & KIDS acts heb je nog tegoed.
www.festivaldranouter.be
Jubileumeditie Kunstroute OOkunst Kortemark in mei 2026
Eerste verlengde weekend was de respons sterk ... Op naar een zonnig tweede weekend ☀️
Goed nieuws: de weergoden zijn ons komend weekend beter gezind! De voorspellingen zien er schitterend uit. Ideaal dus voor een mooie fietstocht langs de route
Vier 25 jaar creativiteit tijdens de Kunstroute Kortemark ! Ontdek maar liefst 85 kunstenaars op 15 unieke locaties.
Beleef alle kunstdisciplines tijdens de lange weekenden van Hemelvaart en Pinksteren.
Start je route bij CC De Beuk, Torhoutstraat 9, Kortemark of bij Inoa Handzame, Edewallestraat 37, Handzame-Kortemark
Zin in een sportieve én culturele topdag?
Trek je sportieve outfit aan en ontdek de Kunstroute van Kortemark!
Dit jaar voeren we je langs een parcours van 28 kilometer, waar maar liefst 85 kunstenaars op 15 unieke locaties garant staan voor een machtige kunstbeleving.
https://www.oo-kunst.be/kunstroute.htm
Van de allereerste voetstappen in 2000 tot de sprankelende route van 2026: onze
Kunstroute viert haar 25-jarige jubileum!
Al 25 jaar vieren we de kunst, en dat laten we niet zomaar voorbijgaan! In een jubileumbrochure ‘25 jaar Kunstroute’ nemen je mee op een reis door een kwarteeuw kunstroute. Ontdek wie onze honderden kunstenaars waren en uit welke hoeken van het land en de “wereld” zij naar ons toe kwamen. Geniet van een selectie gastencommentaren van zowel kunstenaars als van de duizenden bezoekers.
Herbeleef de sfeer via de mooiste beelden uit ons archief van duizenden foto’s. Mis dit collectors item niet dat je cadeau krijgt bij de aankoop van een catalogus! Ook de voorgevel van de voormalige BIB in de Torhoutstraat is opgefleurd met een indrukwekkende banner van ruim 6 meter breed.
Atelier 210, Brussel - events
09-05 t-m 13-06 Kabylifornie @Agathe Yamina Meziani
http://www.atelier210.be
Even voorstellen – Zigzagtijger - 'Donkere Berg (in het juiste licht)', single
Ondergrondpop Records
Release: 19 mei 2026
Donkere berg (in het juiste licht) - Single by Zigzagtijger | Spotify
Een zigzagtijger is een langpootmug.
Zigzagtijger is een gloednieuwe band.
'Donkere Berg (in het juiste licht)' is een single.
Studio Chauffage in Gent, 2024 en 2025. Samen met producer Jérôme Pringiers (Oproer, J. Bernardt) werkt Zigzagtijger aan een plaat. Het debuutalbum vertrekt in februari 2027 naar Vlaanderen en Nederland. De tweede halte daaruit heet 'Donkere Berg (in het juiste licht)'.
Zeven muzikanten uit de Gentse muziekscene versmelten tot een collectief dat uitblinkt in verrassende popcomposities. Hun organische sound is zacht en schurend tegelijk. Zanger-verteller Jeroen Boone neemt je mee in zoekende verhalen terwijl de band stampende nachtblues afwisselt met fragiele liedjes. Rammelende gitaren en een donzige blazerssectie zorgen voor een unieke sound.
Op een mooie donderdag in februari 2025 lanceert Jeroen Boone, leadzanger en medecomponist van Zigzagtijger, deze boodschap tijdens een repetitie van de band: “Het is tijd voor een complex complexloos lied over het overwinnen van moeilijkheden. Dat ken ik, dat kennen we allemaal.” De tekst van 'Donkere berg (in het juiste licht)' rolt er samen met een fris aantal rockakkoorden als vanzelf uit en raakt. Keihard en zacht.
Obstakels die voor je opdoemen, hoeven geen obstakels te blijven. Je kan ze uitzweten in de sauna, wat naar een zee zitten staren. Je kan ze bespreken op café, wandelen, een liedje fluiten. De berg op en weer af. Misschien ligt er sneeuw op de top en een kers zoals op een taart? Je kan er met ogen voor een andere blik naar kijken en uiteindelijk uitkomen bij de slotsom: “In het juiste licht is de donkere berg helemaal geen donkere berg.”
Zigzagtijger ging als een volwaardig collectief aan de slag met de compositie van Jeroen. De energie werd omgezet in een kloeke track die qua sound flirt met de jaren tachtig en negentig. Een opstijgende synth-lijn, een vuil klinkende ritmesectie die schatplichtig is aan Pixies en een goede portie noise-akkoorden maken van 'Donkere Berg (in het juiste licht)' een catchy en meeslepende popsong.
Zigzagtijger is een nieuwe groep maar ieder bandlid heeft in het verleden zijn sporen verdiend in het veld. Koen Degand, Toon Westra en Jeroen Bot waren deel van Transit, Vlaamse postrocktrots in de jaren ‘00 met albums bij Zealrecords en passages in AB, Botanique en in DUYSTER.. David Decraene en Koen Degand maakten deel uit van Sofar, verstilde pracht uit Gent. Jeroen Boone speelt in het gipsykwartet De Miniemen dat recent aandacht kreeg op RTBF-radio. De meeste muzikanten van Zigzagtijger leerden elkaar echt heel goed kennen bij Zonen met vaders, een band die twee EP’s en een album uitbracht en meer dan vijftig shows speelde (o.a. in Minard Schouwburg en op het luisterplein van de Gentse Feesten en Labadoux festival).
Compositie:
Jeroen Boone
Muziek en arrangement:
Jeroen Boone: zang, elektrische gitaar
Jeroen Bot: elektrische gitaar
David Decraene: zang
Koen Degand: drums, percussie
Niels Van Heumen: zang
Toon Westra: synths
Tom Willox: basgitaar
Productie & Mix: Jérôme Pringiers in Studio Chauffage, Gent
Mastering: Mathias Stal
Artwork: Tom Willox en David Decraene (foto)
Bandfoto’s: Sarah Vanheuverzwijn
Label: Ondergrondpop Records
Live:
Vrijdag 19 juni - live sessie Studio Beertje, Ledeberg
Meer shows tba
Even voorstellen – John Carpenter announces ‘cathedral’
JOHN CARPENTER ANNOUNCES AUDIO & VISUAL NARRATIVE WORK CATHEDRAL
CATHEDRAL, THE ALBUM WITH LONGTIME COLLABORATORS CODY CARPENTER AND DANIEL DAVIES, OUT AUGUST 7 ON SACRED BONES
ALBUM CORRESPONDS WITH JOHN CARPENTER’S GRAPHIC NOVEL DEBUT
CATHEDRAL OUT AUGUST 4 ON STORM KING COMICS
TRIO SHARE NEW SINGLE “LORD OF THE UNDERGROUND” ALONGSIDE VISUAL FEATURING ILLUSTRATIONS FROM THE GRAPHIC NOVEL https://www.youtube.com/watch?v=Vj89q66nANs
Cathedral album
John Carpenter has announced his highly anticipated return to the realm of audio/visual narrative storytelling with Cathedral, a new album set for release August 7 on Sacred Bones Records alongside his first ever graphic novel, set for release August 4 via Storm King Comics. Carpenter and longtime band mates Cody Carpenter (synths) and Daniel Davies (guitar) offer its first single and visualizer for “Lord Of The Underground” May 19.
Designed as a fully immersive project, Cathedral functions as both soundtrack and narrative engine: each track aligns with a chapter of the graphic novel, with liner notes guiding listeners through the story. As a result the story unfurls like a film and is certainly the closest approximation to a new movie from Carpenter since 2010. “It was so cinematic and vivid,” Carpenter says of the dream that inspired the story. “I thought, ‘I have to score this.’ It’s kind of our first heavy metal album.”
Inspired by a vividly cinematic dream he had in 2024, the story centers on an abandoned church in downtown Los Angeles that shifts from a forgotten building to the site of a waking nightmare. After the killing of a police officer draws attention to the long-ignored cathedral, Lieutenant Christine Marks and detectives Paul Hernandez and Steve Mayfield are pulled into an investigation that leads them deep into its catacombs and toward a centuries-old evil imprisoned within. Both the album and graphic novel are previewed today with the release of “Lord of the Underground,” accompanied by a visual that features animated versions of illustrations from the book.
“The story informed everything,” says longtime musical collaborator Daniel Davies of the album. “John would describe a scene and say, ‘We need a heavy riff here.’ We didn’t set out to make a metal record, but it evolved that way.” Carpenter is joined by Davies and Cody Carpenter, continuing a partnership that spans the Lost Themes album series, the recent Halloween films, and multiple reworkings of Carpenter’s classic scores. On Cathedral, the trio leans into a heavier, more aggressive palette without losing the tension and atmosphere that define Carpenter’s sound.
Whereas the Lost Themes albums were written as scores to movies of the mind, Cathedral scores the first original graphic novel written by Carpenter, in collaboration with his wife and long-time creative partner, producer and editor Sandy King, and writer Sean Sobczak, fleshed out by illustrators Federico De Luca and Luis Guaragna, colored by Sian Mandrake, and lettered by Marshall Dillon. Fans can get a first peek of its look via the visualizer for “Lord Of The Underground” out today and its first chapter, as featured in John Carpenter’s anthology Tales For A HalloweeNight Vol 11 (see four pages from that chapter here).
While the Cathedral album was crafted to be listened to as one reads the graphic novel, it was important to Carpenter that the music stand on its own. “That’s first and foremost,” the director says. “It’s all about making the music work. This is somewhat different sounding stuff that we've done, but it's done with the same desire in mind,” he adds. “In other words, put this thing on and imagine you're watching a movie. That’s what we want you to do.”
With Cathedral, Carpenter extends his world-building into a tightly wound, cross-medium experience; part score, part story, and unmistakably his own.
About John Carpenter
John Carpenter is an influential filmmaker, screenwriter, producer, and composer whose work has shaped modern horror and genre cinema for decades. A graduate of the USC School of Cinema, he first gained attention with Dark Star before breaking through with Halloween in 1978, which became the most profitable independent film of its time and launched a landmark franchise.
His directing credits include genre classics such as The Fog, The Thing, Escape From New York, Big Trouble In Little China, They Live, Christine, Prince of Darkness, In The Mouth Of Madness, Vampires, and Escape from L.A., as well as Starman, which earned Jeff Bridges an Academy Award nomination. For television, he directed “Elvis” and “John Carpenter Presents Body Bags,” and received a CableACE Award for writing El Diablo. More than five decades in, for the first time in his career he will release his first original graphic novel with CATHEDRAL in August 2026. Also to further cement his talents as a composer and musical artist known for soundtracking his own projects, the release will be accompanied by CATHEDRAL the album this August.
Carpenter is also an accomplished composer, releasing his debut non-soundtrack album Lost Themes in 2014 to international acclaim. Born in Carthage, New York, and raised in Bowling Green, Kentucky, he lives in Hollywood with his wife and producing partner, Sandy King.
Internationaal Solo Dansfestival Narcisse & Friends – derde editie – 28 mei t-m 31 mei 2026
Het dansgezelschap Narcisse organiseert, met steun van de gemeente Elsene, de derde editie van het Internationaal Solo Dansfestival. Van 28 tot 31 mei 2026 wordt het Théâtre Mercelis in Brussel omgetoverd tot een bruisende ontmoetingsplek voor dansliefhebbers.
Onder het thema “Tussen verleden en toekomst” presenteren 8 internationale dansers solos die grenzen verleggen en nieuwe lichaamstaal creëren. Elke performance neemt het publiek mee op een reis door tijd, cultuur en gevoel, waarin herinneringen en toekomstvisies elkaar ontmoeten.
Het festival viert de diversiteit van dansstijlen en de unieke expressie van elke artiest. Van hedendaagse dans tot performance en urban invloeden, Narcisse & Friends is een feest van beweging, energie en creativiteit.
Toegankelijk voor iedereen, jong en oud, met voorstellingen die verhalen vertellen en uitnodigen tot reflectie. Het festival wil een plek van ontmoeting, inclusie en beleving zijn, waar dans sociale, economische en culturele grenzen overstijgt.
tx www.ticketmaster.be
INFO www.compagnienarcisse.com
De Roma, Antwerpen - concertreeks
01-05 Sam Bettens
02-05 Fischer-Z 50Y
03-05 Jan De Smet en De Grote Luxe
05-05 Wet Wet Wet (ism Greenhouse Talent)
06-05 Irreversible Entanglements
07-05 Les Négresses Vertes (ism Greenhouse Talent)
10-05 Honey
12-05 Telenova
14-05 Lucid Lucia
15-05 Micah P. Hinson
16-05 Glen Hansard
17-05 Katie Tupper ‘greyhound’ tour
20-05 double bill: De Kloe, Moenen & Mariken
21-05 Lola Young (ism Live Nation)
21-05 Anne-Fay
22-05 Naaz
23-05 Vers vuur, festival in de breedste zin van het woord: Ikraaan
24-05 + 02-06 Beth Hart (ism Greenhouse Talent)
25-05 Jonna Fraser
26-05 Frazey Ford
28-05 Tricky
29-05 The Colorist Orchestra
31-05 + 01-06 16 Horsepower (ism radio 1)
03-06 Tamara Van Esch
04 + 05-06 Stef Bos
06-06 Metal Molly
09 + 10-06 Fat Freddy’s Drop
11-06 Ata Kak
12-06 Patrick Watson
13-06 Leve Willem!
14-06 Sugar
15-06 Joss Stone
18-06 Richard Thompson
19-06 Eliades Ochoa
21-06 Jesse Daniel
23-06 Ben Harper
24 + 25-06 Bart Peeters & De Ideale Mannen
27-06 Luz Casal
28-06 José James (50th anniversary of Marvin Gaye’s ‘i want you’) w/China Moses
29-08 Sparks
30-08 Poliça
04-09 Pitou
05-09 Six blade knife plays Dire Straits
10-09 Jef Neve solo ‘stories without words’
11-09 Dijf sanders & Segers
12-09 She her her hers
12-09 Iedereen kif kif ’25 jaar antiracistische strijd’
13-09 Floris Francis Arthur
16-09 All the feelings tour: Metric, Broken social scene, Stars
19-09 Pommelien Thijs ‘summer closing concert’ (om 15h en 20h) (tvv Artsen Zonder Grenzen) (uitverkocht)
20-09 Gwen Cresens & Boho Strings ‘Bach works in mysterious ways’
21 + 22-09 Clouseau
23-09 Rhiannon Giddens
24-09 Amoro Freitas & Momi Maiga
25-09 The Slackers, Antwerp Gipsy Ska Orchestra
27-09 Cake
28-09 Charlie Cunningham
29 & 30-09 Circus: Mystica
01-10 Ise
02-10 The Magic Numbers
05-10 Band Of Horses 20Y everything all the time (ism Live Nation)
06-10 Lenny Lenny
07-10 Ciska Ciska
08-10 Sixpence non the richer
09-10 Bill Callahan
15-10 Isolde Lasoen
16-10 Spain, ‘the blue moods of Spain’
18-10 Pink Martini
20-10 Rosanne Cash w John Leventhal
21-10 Bert Cools, Indré Jurgeleviclute, Kjartan Sveinsson, Gyda Valtysdottir
25-10 Black sea dahu
28-10 Cat Power
29 okt: Fat dog
30-10 Alela Diane
04-11 Lézard
11-11 Tsar B
13-11 Douwe Bob
18-11 Martin Kohlstedt
19-11 The Wallflowers (ism FKP Scorpio)
20-11 Joe Jackson & Band (ism Live Nation)
21-11 Kraantje Pappie
26-11 Axelle Red
27-11 Ben Folds, Lindsey Kraft
28-11 Froukje (ism Live Nation)
03-12 Ao
05-12 Bente
09-12 Patches
11-12 Nits
17-12 Merol
2027
17-01 Film & vinylbeurs
24-01 I Solisti & Het Banket, Fouché
30-01 Sons
04-02 Brussels Jazz Orchestra & Bert Joris
05 + 06-02 Bart Peeters & De Ideale Mannen
07-02 Heather Nova
11-02 Zap mama & K.Zia
28-02 Abel Ghekiere
14-03 Dancas Ocultas
26-03 Bluai
20-04 Tindersticks (ism Live Nation)
26-06 Bazart 10 Y (ism Live Nation & StuBru)
27 + 28-06 Bazart 10 Y (ism Live Nation)
29-06 Bazart, 10Y (uitverkocht) (ism Live Nation)
INFOS
- Aandacht naar het klassieke luik + film + Jazzlab Series
- Aandacht aanbod kinderen en ouders
- Andere events: de Roma talks - muziek aan tafel in Amor -t-dansants
ZAAL: De Roma, Turnhoutsebaan 286, 2140 Borgerhout (Antwerpen)
Amor - café-restaurant De Roma, vanaf 17 mei 2019 - info zie site
De Roma
Turnhoutsebaan 286, 2140 Borgerhout Turnhoutsebaan 327, 2140 Borgerhout
De meest recente informatie is te vinden op www.deroma.be
Mensen die De Roma graag willen steunen, vinden alle informatie op www.deroma.be/steun
www.deroma.be
Even voorstellen - MONO Announces 13th Studio Album, ‘Snowdrop’
12/06 (temporary residence/konkurrent)
May 26 “gerbera” https://www.youtube.com/watch?v=WOvK2QlSAwo
April 26 “daphne” https://www.youtube.com/watch?v=ljuK1PCi_A8
LIVE Feb 18, 2027 / BE Brussels / Le Botanique
Snowdrop is the band's first album made with Brad Wood (Touché Amore, The Smashing Pumpkins), following the passing of longtime collaborator and friend, Steve Albini.
Snowdrop is out June 12, 2026.
MONO's "Winter Daphne" Statement
"The language of flowers for the Winter Daphne is 'the final surge of life', 'glory' and 'eternity'.
In the looming moment of the final parting, life erupted with a sense of pride. Our shared memories surged back like a revolving lantern. Then, a stillness slowly arrived and you transformed into light, departing peacefully for heaven."
"Without exception, everyone will eventually depart this world and face the parting from their loved ones. Through this album, we wished to express our "eternal gratitude" to those precious people who walked alongside us on the journey of life. We believe this sentiment is the only thing capable of filling the void left in our hearts and easing the profound sorrow and pain of loss.
Every flower carries its own unique language. For this album, we incorporated the messages imbued in flowers given to those who have passed into the titles of our songs.
Our hope is that this album serves as a source of light and hope for those who have lost someone dear." – MONO
When MONO recorded their previous album, OATH, with longtime production partner and friend, Steve Albini in 2023, they never fathomed that it would be the final studio album they made together. Albini tragically died the following year, and that loss left an incalculable void in the lives of not just everyone who ever knew Steve, but everyone with an attachment to any of the thousands of records he helped bring into world over the past four decades. He brought a clarity to the chaos, and a selfless sense of service to art and artists that was unrivaled. On both a personal and practical level, the loss left MONO faced with profound grief and uncertainty. Albini had become a fundamental part of MONO’s unmistakable sound, and the thought of replacing him was daunting, to say the least. Enter: Brad Wood (Touché Amoré, The Smashing Pumpkins).
Chosen for both his familiarity with MONO’s creative and technical working process – as well as his decades-long friendship with Steve Albini – Brad Wood entered Albini’s storied Electrical Audio studios in September 2025 to record what would become Snowdrop. Once again working with Chicago-based conductor and orchestral musical director, Chad McCullough, MONO enlisted a 10-piece orchestra as well as an 8-piece choir for the eight massive pieces that make up Snowdrop. With the band performing and Wood recording in the same hallowed space where most of MONO’s records had been made in their quarter-century history, the songs on Snowdrop carry an extra weight. Mixed by Wood at his Seagrass home studio in Los Angeles, the album is equally intimate and enveloping.
Where there could easily be a pall hanging over Snowdrop, there is instead an extraordinary air of gratitude. Rather than steep in heartache, there is a poignant appreciation for the resonance of life well-spent with a dear friend – and the yearning for what may come. Snowdrop is the sound of a band turning shock and sadness into hope and wonder – and finding renewed focus in the freedom of unknowing.
TRACK LISTING:
Tweede Reiefestival presenteert creaties op en rond het water in Brugge, 4 september – 6 september 2026
TWEEDE REIEFESTIVAL PRESENTEERT CREATIES OP EN ROND HET WATER, van 4 tot 6 september in Brugge
Het Reiefestival vindt van 4 tot 6 september opnieuw plaats in Brugge. Het driejaarlijkse openluchtfestival verbindt (im)materieel erfgoed met hedendaagse podiumkunsten op unieke locaties, zoals de Coupure, het water aan de Langerei en de privétuin van het Adornesdomein. Bezoekers en Bruggelingen beleven de stad op een nieuwe manier dankzij meer voorstellingen dan ooit op en langs de reien. Het thema ‘Stroom’ loopt als een rode draad door het festival met acht voorstellingen, waaronder vijf wereldpremières. De performances, toneelstukken, concerten en meer spelen telkens verschillende keren, van lokale en nationale gezelschappen zoals Bad van Marie met Zwerm, Comp. Marius met Het Scheldeoffensief, Te Jong Te Laet, Het Eenzame Westen met Another Hero ... Naast het beproefde podiumprogramma, komt het festival nu ook met een randprogramma door verschillende activiteiten te organiseren in en rond het festivalcentrum, dat zich opnieuw nestelt in Salon en Hof Arents. Ook het mobiele cultuurhuis Uitwijken trekt voor de festivalstart al door Brugse deelgemeenten met een nieuwe theatervoorstelling, een coproductie tussen Brugge Plus (Uitwijken) en De Spil in Roeselare.
OVER HET REIEFESTIVAL
Het Reiefestival is een meerdaags kunstenfestival in Brugge dat erfgoed en hedendaagse podiumkunsten samenbrengt op en rond de iconische reien. Tijdens het festival verandert de historische binnenstad tijdelijk in een levend podium met premières van nieuwe openluchtcreaties, performances op het water, concerten, installaties en participatieve voorstellingen.
Vanuit een inhoudelijk thema verkent het Reiefestival telkens wat mensen verbindt en in beweging brengt, en biedt het ruimte aan zowel verstilde als grootschalige artistieke ervaringen. De tweede editie vindt plaats van 4 tot 6 september 2026 en staat in het teken van het thema 'Stroom', een uitnodiging om stil te staan bij alles wat beweegt, verbindt en inspireert.
Ontdek het volledige programma op www.reiefestival.be
WAAR & WANNEER?
Van 4 tot 6 september 2026, op verschillende locaties in de Brugse binnenstad.
Uitwijken trekt al voor het Reiefestival naar de Brugse deelgemeenten:
28 - 30 augustus & 4 - 5 september.
8 voorstelligen op evenveel locaties:
6 voorstellingen met ticketverkoop, 2 gratis voorstellingen
Alle voorstellingen spelen meerdere keren.
Festivalcentrum in Salon en Hof Arents (Dijver 16)
(gratis) randprogramma met activiteiten in en rond het festivalcentrum
Eurovisiesongfestival 2026 - Bulgarije wint na drie jaar afwezigheid het Songfestival
Bulgarije wint na drie jaar afwezigheid het Songfestival, Israël wordt tweede - België strandt op 21ste plek
Terugkeren met een Bangaranga! Bulgarije heeft na drie jaar afwezigheid het zeventigste Eurovisiesongfestival gewonnen. Het is meteen de allereerste overwinning voor het land. Ze won zowel de televote als de stemmen van de vakjury.
DARA - Bangaranga
VIDEO Bulgaarse DARA zingt haar winnende liedje 'Bangaranga' | VRT NWS Nieuws
(bron: VRT/Het Nieuwsblad)
Even voorstellen - Kevin Morby - “Little Wide Open”
15/05 (dead oceans/konkurrent)
May 26 “100000” https://www.youtube.com/watch?v=kLdxPjt1IR0
April 26 “badlands” https://www.youtube.com/watch?v=A_OPPEkz8k0
March 26 “die young” https://www.youtube.com/watch?v=wK5fD0ASbq0
Febr 26 “javelin” https://www.youtube.com/watch?v=6JDL9GAjgeE
LIVE Sat. July 11 – Brugge, BE @ Cactusfestival
Kevin Morby announces his eighth studio album, Little Wide Open, out May 15th via Dead Oceans, and shares its lead single & video, “Javelin" en "Die youg”. Little Wide Open was produced by Aaron Dessner.
“Little Wide Open is set to a backdrop of tangled highways, towns with populations less than 100,000, roadside crosses, a rock and roll romance, coupling butterflies, being an American entertainer, Econoline vans and more,” explains Morby. “This is, without a doubt, the most personal and vulnerable album I’ve ever made. Aaron did a heroic job of holding me back from throwing too many tricks at the songs, and letting my stories stand a bit naked. Despite its title this album is in fact, very wide open.”
Of now’s single, “Javelin,” Morby says: “This is a song I wrote about being in love with someone you keep circling around the globe, relentlessly traveling through the air and down highways, and then returning home alone to middle America. Amelia Meath (Sylvan Esso) shines here, with her incredible vocals. I had invited her into the studio and asked that she create a backing choir out of just her voice - but her presence is so special that her ‘backing vocals’ can’t help but take the lead.”
The accompanying video for “Javelin” stars Morby and friend Caleb Hearon on an ATV driving around the fields and backroads of Missouri, with cameos from Kat
In the summer of 2024, Dessner had asked Morby to support The National at their London show in Crystal Palace Park. Shortly after, Dessner—who was on a hot streak, having produced albums for Taylor Swift, Ed Sheeran, and Gracie Abrams—reached out to Morby to say he’d love to produce his next album. They began recording at Aaron’s Long Pond Studio in Stuyvesant, NY, early in 2025 and finished in September of that year.
The album, which includes a host of contributors such as Dessner—who plays multiple instruments across it— Meath, Justin Vernon, Katie Gavin, Lucinda Williams, Mat Davidson, Meg Duffy, Oliver Hill, Rachel Baiman, Stuart Bogie, Tim Carr, Andrew Barr, Benjamin Lanz, Colin Croom and Tom Moth, has been described by Morby as the third in an unintentional trilogy of releases, following 2020’s Sundowner and 2022’s This Is a Photograph, which catalogued his time in middle America after moving back to Kansas City. This time out, Dessner’s production elevates Morby’s recordings while never losing focus of the songs themselves. There’s a newfound confidence and clarity in both Morby’s writing and Dessner’s production that recalls Tom Petty’s 1994 classic Wildflowers. Now primarily living in LA, the atmosphere that runs through Little Wide Open has changed somewhat from its predecessors. The feeling of restlessly hurtling towards something new. A future unseen and untested, but inevitable.
Kevin’s friend, critically acclaimed novelist Rachel Kushner, has written an astonishing essay about Little Wide Open, entitled “Field Guide to the North American Troubadour.” Rather than mangle or chop up the work for the purposes of fitting something so artistically written into the format of a press release, please read her full essay below.
Little Wide Open Tracklist
LORDS OF ACID, ‘Dream Boy’ single
LORDS OF ACID, DREAM BOY, new single
out 15th May 2026 (Metropolis Records)
Lords Of Acid - Dream Boy
The pioneering electronic dance act Lords Of Acid have released their second single of 2026 today (15th May). 'Dream Boy' is described by the group as "a dark trip through the streets of Necropolis, where addiction feels like salvation and nightmares wear a beautiful disguise."
The song is built as a dialogue between desperation and seduction: a broken soul screaming from inside the chaos, while vocalist Carla Harvey answers like a dangerous angel floating through the smoke.
"'Dream Boy' isn't about judging addiction," they continue. "It's about understanding the pain, loneliness and emptiness that drive people toward it in the first place. We wanted the verses to feel raw and claustrophobic, almost like a panic attack, while the reggae-inspired chorus drifts like a hallucination you never want to wake up from. The line 'Dream boy, keep on floating in the sun' sounds warm and beautiful at first, until you realise it's about somebody slowly disappearing in plain sight. It is one of the darkest songs we have ever written, but underneath the shadows there's still a message of human connection, desire and the search for a real high that doesn't destroy you."
The song follows the recent 'Karaoke Superstar' a tongue-in-cheek collaboration with the hit-making US vocalist and DJ Princess Superstar. It saw the group in full theatrical mode on a hyper-sexual, neon-drenched industrial, metal, acid dance anthem inspired by Japanese game show chaos, underground fetish culture and the absurdity of pop stardom.
Both tracks will appear on a long-awaited seventh Lords Of Acid album in late 2026 that is set to feature other notable guest vocalists as well as the powerhouse voice of Carla Harvey, the reigning 'Acid Queen'. Renowned for her commanding stage presence, the distinctive US singer joined the group in early 2025 having previously been in the metal band Butcher Babies.
Lords Of Acid have maintained an intensive live schedule and are currently midway through a 'Cheeky Freaky Tour' of the US that runs until the end of May.
LORDS OF ACID | biography
Formed in Antwerp, Belgium in 1988, Lords Of Acid are recognised as one of the most influential acts to emerge from the hard-edged electronic dance music scene of that era. Adopting and adapting underground club culture aesthetics fom the off, they blended techno, acid house and industrial music with provocative lyrics on themes of sexuality, drug use and hedonism. Debuting with the classic New Beat single 'I Sit On Acid', their debut album 'Lust' appeared in 1991 and was followed periodically by further releases that saw the group become a staple of the Billboard dance and alternative charts. Having built a substantial global following while maintaining a multi-decade touring career, Lords Of Acid remain one of their genre's most recognisable and enduring names.
Live 2024 Lords Of Acid - Muzikale decadentie met een korreltje zout
Pias news – Pain Gain announces debut
PAIN GAIN ANNOUNCES THEIR DEBUT ALBUM
SELF-TITLED DEBUT ALBUM
OUT ON JULY 10, 2026
VIA PLAY IT AGAIN SAM
LEAD SINGLE 'THE FAME' OUT NOW
The Fame - Single by Pain Gain | Spotify
Pain Gain, the collaborative project of Chloe Kaul (Kllo), Hamish Lefevre (SWIM), and Samuel Cooke (CRUSH3d), today announce their self-titled debut album Pain Gain, out July 10 via Play It Again Sam. Alongside the announcement, the trio unveil new single The Fame, offering a striking new window into the world they've built together.
Formed in 2023, Pain Gain began as a deliberate left turn. Shedding their established electronic identities, Kaul, Lefevre and Cooke retreated to the beachside forests of southern Australia, armed with guitars, modular synths and a tape recorder. What began as a temporary escape soon evolved into something far more profound: a complete recalibration of sound, process and purpose. The result is Pain Gain, a debut album that trades velocity for gravity, moving fluidly between indie rock melodrama and expansive pop balladry while rejecting genre as a fixed idea.
New single The Fame sits at the core of the record's emotional landscape. Playing with the familiar architecture of a pop hit, the track subverts expectation to expose the hollow reality beneath success. Written by Kaul during a rare pause from years of touring, its lyrics interrogate what 'making it' really means, before being brought to life collaboratively during the band's remote recording sessions.
"The Fame is a raw look at the seductive pull and hidden cost of fame, viewed from the outside. The track confronts the illusion of it all, the personal sacrifices it demands and the emotional weight it places on those chasing it. At its core, it's not just about the obsession with success, but what it takes from you. It's a reflection on identity, mental strain, and the quiet fear of losing yourself in the very thing you once wanted most."
Across Pain Gain, that tension becomes a guiding force. The album's ten tracks trace personal upheaval with unflinching honesty, led by Kaul's at-times-excoriating lyricism, while Lefevre and Cooke shape immersive, tactile soundscapes where no single voice dominates. Working instinctively, the trio embraced single takes, analogue experimentation and the beauty of imperfection, allowing songs to emerge organically from their surroundings. Each room of their retreat became a makeshift studio; melodies drifted through kitchen conversations, while lyrics were forged in late-night exchanges by the fire.
"We went away together with only the intention of starting something new, we never expected that we would end up not only with an album, but one that feels as cohesive and collectively personal as this. It's a record that looks for beauty in friction, and finding a new start in the wreckage of something past"
Despite arriving from distinct musical paths, Pain Gain is less a reinvention than a shared language discovered. Rooted in instinct and play, the project became an immersive, almost familial experience for its members, one that ultimately shaped a record concerned with transformation, and the clarity found in its aftermath.
TRACKLISTING
Only Nothing
The Fame
Turning Point
Idol
Prizefighter
Kennett River
Got In My Way
Every Other Step
Something In The Air
Dead Dog Dream
V2 records news – Guido Belcanto – nieuw nummer, ‘een klap op je kop’
GUIDO BELCANTO Deelt Nieuw Nummer "Een Klap Op Je Kop"
10 Oktober Live @ AB, Brussel
Een Klap Op Je Kop - Single by Guido Belcanto | Spotify
"Kent u een andere artiest die zelfs maar van op een afstand lijkt of klinkt als Guido Belcanto? Ik alvast niet. Ik ken er zo maar één en dat komt, volgens mij, omdat er zo ook maar één is. En die heet toevallig ook Guido Belcanto." Zo sprak de wijze Marc Didden onlangs, schrijver en goede vriend van Guido Belcanto.
En dat Guido Belcanto uniek in zijn soort is, bewijst hij nogmaals met "Een Klap Op Je Kop", de eerste single van zijn nieuwe album dat zal uitkomen dit najaar op V2 records. "Een Klap Op Je Kop" is een vrije bewerking van "Kick in the Head", een weinig bekend nummer van Loudon Wainwright. Dit rustige pianonummer bewerkte Guido als een stampende, rockende uptempo song. Een verhaal, ook helemaal van toepassing op Guido's leven. "Ik heb deze situatie zelf meegemaakt. Je kan deze song gerust autobiografisch noemen, zeker weten" aldus Guido Belcanto.
Ik heb gehoord dat ze je zei dat ze seks had met je beste vriend
Dat het de beste seks van haar leven was bovendien
Ze kusten en kusten, ze deden het in je eigen bed
Het is een klap op je kop, je betrouwde haar tot en met
Dat ze het met hem deed is iets dat je misschien vergeven kan
Maar dat ze zei 'de beste seks van mijn leven' is er te veel aan
"In de wereld van vandaag (we schrijven nu zomer 2026) waar wapengeknetter, kindermoord, honger en dood weer dagelijkse faits divers geworden zijn, is er één medicijn dat al zeker helpt: het levenslied. Schrijf het voor één keer maar met een hoofdletter, Het Levenslied" - Marc Didden.
Guido Belcanto live
Zaterdag 10 Oktober, AB, Brussel BE
Zaterdag 14 November, Tivoli, Utrecht NL
Sony music latest news
Judith – i'd love to be in love
Liefdesliedjes zijn vaak gericht op een bepaald persoon. Maar je hebt ook van die zeldzame liedjes die het gevoel van verliefdheid zelf vieren.
udith’s nieuwe single 'i’d love to be in love' neemt de luisteraar vanaf de eerste tel mee in dat euforische gevoel.
“Ik wist dat het liedje vanaf de eerste seconde in die flow moest zitten,” vertelt Judith. “Normaal gesproken bouw ik een song geleidelijk op: ‘Eerst een rustig gitaartje, eerst even rustig inzetten’…en dan wordt het steeds groter en groter. Dit keer wilde ik gewoon direct gáán om die euforische vibe van die song te kunnen vangen.”
i'd love to be in love - song and lyrics by Judith | Spotify
The Strokes – Falling out of Love
The Strokes onthulden vorige week hun nieuwe single ‘Falling out of Love’ van hun aankomende album ‘Reality Awaits’. ‘Falling out of Love’ volgt op de single ‘Going Shopping’, het eerste voorproefje van het nieuwe album.
Het album werd opgenomen in Costa Rica met producer Rick Rubin en over de hele wereld afgewerkt. ‘Reality Awaits’ markeert de eerste nieuwe muziek van de band sinds het veelgeprezen ‘The New Abnormal’ uit 2020.
Falling out of Love - song and lyrics by The Strokes | Spotify
Shakira x Burna Boy – Dai Dai
Shakira lanceert haar nieuwe single ‘Dai Dai’, het officiële anthem van het FIFA Global Citizen Education Fund, waarmee ze samen met Global Citizen en FIFA inzet op betere toegang tot onderwijs voor kinderen wereldwijd.
Alle royalty’s van Shakira voor deze track gaan integraal naar het fonds, dat tegen de finale van de FIFA World Cup 2026 een doelstelling van 100 miljoen dollar heeft. Ondertussen maakt de wereldster zich op voor haar indrukwekkende Madrid-residency én haar performance tijdens de finale van het WK.
Dai Dai | Shakira x Burna Boy
Dotan – Let You Go
De nieuwe single van Dotan heet ‘Let You Go’.
De track is de tweede single van zijn nieuwe album, dat later dit jaar wordt verwacht. ‘Let You Go’ is een heel persoonlijke song, vertelt de singer-songwriter: “‘Let You Go’ gaat over de innerlijke tweestrijd tussen willen vasthouden en leren loslaten”. Met zijn nieuwe single koos Dotan bewust voor een ander geluid: “De basis is een stuwende groove. De track is puur vanuit een drumpatroon geschreven, dat heb ik nog nooit eerder gedaan”.
De afgelopen weken tourde de Nederlandse artiest met zijn uitverkochte akoestische solotour door Europa, waarbij hij 22 shows speelde in onder meer Duitsland, Italië, Spanje, Engeland en Scandinavië. Afsluiten deed hij met concerten in Antwerpen en Amsterdam. Dotan speelt dit jaar nog Belgische shows in Kortrijk, Gent en Brussel.
Let You Go - song and lyrics by Dotan | Spotify
Bart Kaëll - Zot Verliefd
Met zijn nieuwste zomersingle ‘Zot Verliefd’ pakt Bart Kaëll uit met een aanstekelijke en zonnige popsong die perfect inspeelt op het gevoel van zorgeloos verliefd zijn.
Het nummer werd geschreven door Jan Leyers, die eerder al mee achter het succes zat van Kaëlls hits ‘Wat is jouw geheim’ en ‘Zanzibar’, en dat hoor je meteen aan de sterke melodie en herkenbare flair.
‘Zot Verliefd’ combineert frisse arrangementen met een warme, nostalgische toets en bevestigt opnieuw de succesvolle muzikale chemie tussen Kaëll en Leyers.
Zot Verliefd - Single by Bart Kaell | Spotify
Vinyl
The Byrds - Fifth Dimension
De Amerikaanse band The Byrds combineerde in de jaren ’60 het beste van de energie van de “British Invasion” met de toen in de US populaire folkstroming en hun prachtige harmonies.
De band van Roger McGuinn en David Crosby bracht in 1966 ‘Fifth Dimension’ uit met daarop de wereldhit ’Eight Miles High’. ‘Fifth Dimension’ verschijnt deze week als een 60th anniversary uitgave op 1.500 genummerde stuks op oranje vinyl.
Niet te missen!
www.sonymusic.com
Even voorstellen – Goudi – Black on White EP
GOUDI “BLACK ON WHITE” EP 15/05 (citysound)
"Mien beste Moat” https://youtu.be/0GXg1ueq3wI
Tracklist:
1.Mien beste Moat
2.Me M'n Ogen Toe
3.Mon Meilleur Ami
Pierre Goudesone, alias Goudi, bouwt sinds de late jaren '80 aan een indrukwekkende muzikale carrière. Na zijn successen met de groepen Flesh & Fell en Speaking T, legt hij vandaag de focus op zijn solocarrière, hij weet het allemaal op een bijzondere wijze te combineren, licht en donker, hard en zacht, warmte en rauwheid.
Zijn muziek moet je in je vezels kunnen voelen, dat is dan ook zijn streven.
Veel plezier in met muziek bezig zijn, vrijheid en natuurlijk ook erkenning, en die bestaat in heel veel vormen.
Zijn rijk muzikaal universum bracht hem samen met gerenommeerde muzikanten.Goudi is een polyglot die in meerdere talen zingt en thema’s uit het dagelijkse leven verkent zelfbeschouwend en poëtisch.Goudi staat op een grens en weet met zijn charisma en creativiteit een steeds groter publiek te bekoren.
Concerts:
27/06/26 'T Pakhuus Oostende
14/07/26 Hotel aan zee De Panne
08/10/26 Macca Club Hasselt
www.goudimusic.com
Nederlands 
Français 
