Even voorstellen - Derek feat. Vera Coomans - 'Een Beetje', single
Lipstick Notes Records
Release: 25 september 2026
Tweede single van het nieuwe Derek album 'Hunker' - release: 9 okt 2026
Een duet met Vera Coomans (Madou)
'Hunker' album release show - 23 oktober, De Grote Post, Oostende
Derek & De Tedere Kompanen & special guests Vera Coomans, Jan De Wilde en Guido Belcanto
Een Beetje (feat. Vera Coomans) by DEREK - DistroKid
"Meer dan tien jaar geleden zong ik al eens samen met Vera Coomans in de studio van Rudolf Hecke, maar daar is verder niets meer mee gebeurd. Het opnamemoment met Vera bleef wel hangen in mijn geheugen en de nieuwe single 'Een Beetje' vroeg om de steun en het medeleven van een gerijpte stem, van een dame die de gelaagdheid van de woorden geloofwaardig kon dragen. 'Een beetje' is een liedje over liedjes schrijven. Waarom doet een mens dat? Het is een roeping, een dwangmatigheid, een aanhoudende poging om het leven te verklaren of minstens wat op te klaren, een drang tot het communiceren met de muze, de genderloze goddelijke muze die voorlopig van geen wijken wil weten, die dag en nacht ligt te soezen in mijn achterhoofd en soms recht voor de wielen van mijn fiets of motor opduikt (gevaarlijk), en dan moeten de remmen dicht voor de plicht, de roeping, de dwang, de drang. Allemaal woorden die niet in het liedje staan maar er wel in hadden kunnen staan." – Derek
De eerste optredens die Derek bijwoonde waren kleinkunstconcerten op “De Zolder” in zijn geboortedorp Gavere. Daar zag hij in de jaren zeventig alle grote kleinkunstenaars passeren en dat liet een blijvende indruk na. Eén van de eerste platen die hij op zijn kamertje thuis draaide, was ‘Vogelenzang, 5’ van Jan De Wilde. Dat dezelfde Jan vijftig jaar jaar later ook zou meezingen op een liedje van hem, was toen niet eens een droom, en toch is het nu werkelijkheid. Toen Jan kwam zingen in de studio en zijn stem door de boxen klonk, sprongen de tranen in Derek zijn ogen. Vijftig jaren schoten in een paar seconden voorbij.
Naast Jan De Wilde, kwamen ook twee andere Belpop-coryfeeën meezingen op een lied, met name Vera Coomans (Madou) en Guido Belcanto. De plaat 'Hunker' is schatplichtig aan de kleinkunstenaars van die tijd. De liedjes geven een inkijk in de jonge levensjaren van Derek die overgaan in gerijpte mijmeringen van een door de wol, of eerder, door de muziek geverfde Derek. Eerst was er de kleinkunst, dan Dylan, Johnny Cash, Eric Clapton, JJ Cale en nog later de rock ’n roll van The Stones, de rock van AC/DC en Aerosmith. De eerste romance blijft echter voor altijd hangen in het hart en is niet weg te krijgen uit het onderbewuste. Bij Derek is dat niet anders.
Alles Wat Een Mens Gelukkig Maakt –single-
Alles Wat Een Mens Gelukkig Maakt (feat. Jan De Wilde) by DEREK - DistroKid
Derek is een singer-songwriter met een dertigtal cd’s op zijn kerfstok of palmares. Hij schrijft en zingt in het Engels, Frans en Nederlands en had radiohits met 'Oh By The Way', 'Petit Lapin', 'Oui Je t’Aime', 'Zusje' en 'Onder stroom'. Hij is ook auteur van drie verhalen- en gedichtenbundels: 'Blij Met Een Beetje Zon', '16' en 'De Boswachter Van Oostende'
Derek had samen met Yves Meersschaert het duo Derek & Vis en hij zit nog steeds in de rockband Derek & The Dirt. Vanaf 2002 werkt hij onder de naam Derek zowel solo als met verschillende groepsbezettingen aan nieuwe cd's en trad en treedt hij daarbij op in vele verschillende formules en groepen die luisteren naar namen als Pilgrim, Het Gespuis, The Rolls, Derek & Renaud, Derek & Maria, Derek & Rony Verbiest, Les Rimbauds, Les Amis de Derek.
Vanaf oktober gaan Derek & De tedere kompanen de baan op om het nieuwe album 'Hunker' live te brengen.
Line-up Derek & De Tedere Kompanen:
Derek: zang en klassieke gitaar
Tony Gyselinck: drums
Mario Vermandel: bas en contrabas
Hans Van Oost: elektrische gitaar
Yves Meersschaert: piano en orgel
Nils De Caster: viool, lapsteel en mandoline
Live:
15 oktober 2026, CC De Steenoven, Herzele (try-out)
23 oktober 2026, CC De Grote Post, Oostende (première)
31 oktober 2026, CC Leietheater, Deinze
Botanique, Brussel - concertenreeks
2026
The Belair Lip Bombs, dinsdag 1 september 2026, Rotonde, 20h
Wild Pink, dinsdag 1 september 2026, Witloof Bar, 20h
Prewn – woensdag 2 september 2026 – Witloof Bar, 20h
Ezra Feinberg, woensdag 2 september 2026, Rotonde, 20h (zittend)
Ryan Davis & The Roadhouse Band, donderdag 3 september 2026, Rotonde, 20h
Nothing, Hammok, donderdag 3 september 2026, Museum, 20h
Cannelle (‘BB Blue’), zaterdag 5 september 2026, Rotonde, 20h
She’s green, Blue Robin, zondag 6 september 2026, Witloof Bar, 20h
The Orielles, Golomb, dinsdag 8 september 2026, Witloof Bar, 20h
Clarion, woensdag 9 september 2026, Rotonde, 20h
TR/ST, woensdag 9 september 2026, Museum, 20h
Wine Lips, The Boojums, donderdag 10 september 2026, Rotonde, 20h
Sparklmami, donderdag 10 september 2026, Witloof Bar, 20h
Rachel Chinouriri, donderdag 10 september 2026, Museum, 20h
Dug, vrijdag 11 september 2026, Witloof Bar, 20h
Ty Segall, zaterdag 12 september 2026, Museum, 20h
Francis Of Delirium, zaterdag 12 september 2026, Witloof Bar, 20h
Havok, Blood Red Throne, Xonor, Eradikated, zondag 13 september 2026, Museum, 20h
Shallowater, Twine, zondag 13 september 2026, Witloof Bar, 20h
Ora Cogan, Eliane Malone, zondag 13 september 2026, Rotonde, 20h
Feng, dinsdag 15 september 2026, Museum, 20h
Gyasi, dinsdag 15 september 2026, Witloof Bar, 20h
Aurel, woensdag 16 september 2026, Witloof Bar, 20h
Dave Bixby, Aloisius – woensdag 16 september 2026 – Rotonde, 20h
Under the reefs orchestra, donderdag 17 september 2026, Rotonde, 20h
Holly Humberstone, donderdag 17 september 2026, Museum, 20h
Lauren Auder, donderdag 17 september 2026, Rotonde, 20h
Emptiness, Marc De Backer, vrijdag 18 september 2026, Rotonde, 20h
Bleech 9:3, vrijdag 18 september 2026, Museum, 20h
Massacrés Belges Tour: Giac Taylor, Spout big space, zaterdag 19 september 2026, Witloof Bar, 20h
Idyl, Martiboy, zaterdag 19 september 2026, Rotonde, 20h
Flamin’ Groovies, zondag 20 september 2026, Museum, 20h
Vundabar, Yot club, zondag 20 september 2026, Rotonde, 20h
Jesca Hoop, zondag 20 september 2026, Witloof Bar, 20h
Josh levi, dinsdag 22 september 2026, Rotonde, 20h
Chinese american bear, dinsdag 22 september, Witloof bar, 20h
Maria José Llergo, woensdag 23 september 2026, Rotonde, 20h
Light asylum, woensdag 23 september 2026, Witloof Bar, 20h
Casablanca drivers, donderdag 24 september 2026, Witloof Bar, 20h
Mado, donderdag 24 september 2026, Rotonde, 20h
The lemon twigs, vrijdag 25 september 2026, Museum, 20h
GB, vrijdag 25 september 2026, Witloof Bar, 20h
And also the trees, Oren Bloedow, vrijdag 25 september 2026, 20h
Strawberry Guy, zaterdag 26 september 2026, Museum, 20h
IVM Trio, zaterdag 26 september 2026, Rotonde, 20h
Unprocessed, dinsdag 29 september 2026, Museum, 20h
Bex, Cyriel, zaterdag 26 september 2026, Witloof Bar, 20h
Guess, Hanneke, zondag 27 september 2026, Witloof bar, 20h
Little Barrie, dinsdag 29 september 2026, Rotonde, 20h
Forager, woensdag 30 september 2026, Witloof Bar, 20h
The bones of J.R. Jones, woensdag 30 september 2026, Rotonde, 20h
Agel, donderdag 1 oktober 2026, Museum, 20h
Shitkid, donderdag 1 oktober 2026, Rotonde, 20h
Prohibition, Ciseaux, vrijdag 2 oktober 2026, Rotonde, 20h
Dizzee rascal, zaterdag 3 oktober 2026, Museum, 20h
Lou-Adriane Cassidy, zaterdag 3 oktober 2026, Rotonde, 20h
Berre, zondag 4 oktober 2026, Rotonde, 20h
Ben Ellis, zondag 4 oktober 2026, Museum, 20h
Chrissy Chlapecka, maandag 5 oktober2026, Witloof Bar, 20h
Lucy Bedroque, maandag 5 oktober 2026, Rotonde, 20h
Mary in the junkyard, dinsdag 6 oktober 2026, Rotonde, 20h
Echofarmer, Sasha Sykes, dinsdag 6 oktober 2026, Witloof Bar, 20h
Panchiko, woensdag 7 oktober 2026, Museum, 20h
Catbug, woznsdag 7 oktober 2026, Witloof bar, 20h
Kathryn Mohr, Siem Raep, woensdag 7 oktober 2026, Rotonde, 20h
LSD and the search of God, donderdag 8 oktober 2026, Rotonde, 20h
Rogergoon, donderdag 8 oktober 2026, Witloof Bar, 20h
World brain, vrijdag 9 oktober 2026, Witloof Bar, 20h
Astéréotypie, Chaton Leveur, zaterdag 10 oktober 2026, Museum, 20h
Noor, Alice Tunney, zaterdag 10 oktober 2026, Rotonde, 20h
Yasmine, Elea, zaterdag 10 oktober 2026, Witloof Bar, 20h
Elis Floreen, zondag 11 oktober 2026, Rotonde, 20h
Born Bad records: 20Y: Frustration, Zombie zombie, Gwendoline, Leroy se meurt, zondag 11 oktober 2026, Museum, 20h
Moliy, maandag 12 oktober 2026, Museum, 20h
Bayou, maandag 12 oktober 2026, Rotonde, 20h
Margaret Glaspy, maandag 12 oktober 2026, Witloof Bar, 20h
Billie, dinsdag 13 oktober 2026, Rotonde, 20h
Reverend Peytons Big Damn Band, dinsdag 13 oktober 2026, Witloof Bar, 20h
SMR, woensdag 14 oktober 2026, Witloof Bar, 20h
The Lemonheads, Vincent Khouni, woensdag 14 oktober 2026, Museum, 20h
Dobrawa Czocher, woensdag 14 oktober 2026, Rotonde, 20h
Zinée, donderdag 15 oktober 2026, Rotonde, 20h
Pomplamoose, donderdag 15 oktober 2026, Museum, 20h
LVDV, Tyler oni, Skeeff, donderdag 15 oktober 2026, Witloof Bar, 20h
Dinaa, vrijdag 16 oktober 2026, Rotonde, 20h
Bianca Costa, vrijdag 16 oktober 2026, Museum, 20h
Rosalie Cunningham, zondag 18 oktober 2026, Rotonde, 20h
Ulrika Spacek, maandag 19 oktober 2026, Witloof bar, 20h
Essyla, NEL, maandag 19 oktober 2026, 20h
The Guest List, dinsdag 20 oktober 2026, Witloof Bar, 20h
Baba Zula, dinsdag 20 oktober 2026, Museum, 20h
The Bernadette Maries, dinsdag 20 oktober 2026, Rotonde, 20h
Jean-Paul Groove, woensdag 21 oktober 2026, Museum, 20h
Tooth, Esmeralda Road, woensdag 21 oktober 2026, Rotonde, 20h
Milkweed, donderdag 22 oktober 2026, Witloof Bar, 20h
Zed Yun Pavarotti, donderdag 22 oktober 2026, Rotonde, 20h
Mind Enterprises, donderdag 22 oktober 2026, Museum, 20h
Zap mama & K.Zia, vrijdag 23 oktober 2026, Museum, 20h
Alaska Gold Rush, vrijdag 23 oktober 2026, Witloof Bar, 20h
Jennifur, vrijdag 23 oktober 2026, Rotonde, 20h
Valeria Castro, zaterdag 24 oktober 2026, Museum, 20h
Son Lux, Mmeadows, zondag 25 oktober 2026, Museum, 20h
Melanie C, Sophie and the Giants, maandag 26 oktober 2026, Museum, 20h
Heretoir, Unreqvited, Nidar, maandag 26 oktober 2026, Rotonde, 20h
Uche Yara, maandag 26 oktober 2026, Witloof Bar, 20h
Les Nuits Weekender, 30 oktober + 1 november 2026, Museum, 20h
30 okt: Iamddb (the live experience), Natanya, Momo Boyd, keiyaA, Kabeaushé, Arima Ederre, Tasha
31 okt: The Avalanches, Antony Smierek, Hether, Victoryland, Swapmeat, Robber Robber, Konradsen, Fade Evare, Katzpascale, Magi merlin, Rian Brazil
01 nov: Chanel beads, Ear, Loukeman, A good year, Quiet light, Dagmar Zuniga, MGNA Crrrta, Patch+, Superfan, feeo, bloodsports, Camille Keller, Lindy Versick
(www.lesnuitsweekender.be)
Schur, woensdag 4 november 2026, Museum, 20h
Zoh amba, donderdag 5 november 2026, Witloof Bar, 20h
Temples, donderdag 5 november 2026, Museum, 20h
The obsessed, donderdag 5 november, 2026, Rotonde, 20h
Haute & Freddy, vrijdag 6 november 2026, Rotonde, 20h
Underscores, Umru, vrijdag 6 november 2026, Museum, 20h
Digitalism, zaterdag 7 november 2026, Museum, 20h
Solex, Jean D.L., zaterdag 7 november 2026, Rotonde, 20h
Girl Group – zondag 8 november 2026 – Witloof Bar, 20h
Lido Pimienta, zondag 8 november 2026, Museum, 20h
Kiwi Jr., maandag 9 november 2026, Rotonde, 20h
Adult DVD, dinsdag 10 november 2026, Rotonde, 20h
Kelsey Lu, woensdag 11 november 2026, Museum, 20h
Westside cowboy, Wyatt, donderdag 12 november 2026, Museum, 20h
Ars Musica/ Night lives: Kristine Tjogerse + Cikada ensemble, zaterdag 14 november 2026, Museum, 20h
Ars Musica/ Bota kids – zondag 15 november 2026 – Museum, 20h
Feeble little horse, maandag 16 november 20026, Rotonde, 20h
Faux real, maandag 16 november 2026, Witloof Bar, 20h
Master boot record, Fulci, Arottenbit, dinsdag 17 november 2026, Museum, 20h
Maria Arnal, woensdag 18 november 2026, Rotonde, 20h
Martin Luke Brown, donderdag 19 november 2026, Rotonde, 20h
The Sheepdogs, donderdag 19 november 2026, Museum
Mietze Conte, vrijdag 20 november 2026, Rotonde, 20h
Tough enough: David Eugene Edwards,& more, zaterdag 21 november 2026, Rotonde + Museum + Witloof Bar, 20h (+ o.m. The Courettes, Coffin, Munly & The Lupercalians, L.A. Sagne, Fervents, Early James, Tuesday Violence, …
Dizzy Dros, maandag 23 november 2026, Museum, 20h
Strongboi, Salami Rose Joe Louis, dinsdag 24 november 2026, Museum, 20h
Shaking hand, woensdag 25 november 2026, Witloof Bar, 20h
Chloe Slater, woensdag 25 november 2026, Museum, 20h
Yaeger, donderdag 26 november 2026, Rotonde, 20h
10 years Onderstroom, 28 en 29 npvember 2026 – tweedaags festival @Botanique – info zie site
Glaive, Kurtains, dinsdag 1 december 2026, Rotonde, 20h
Julia Wolf, Scro, woensdag 2 december 2026, Witloof Bar, 20h
Ars Musica/Bach/Hillborg/Campo: From Baroque to Hip Hop – woensdag 2 december 2026 – Museum, 20h
Imperial Triumphant, Knoll, donderdag 3 december 2026, Rotonde, 20h
Pongo, donderdag 3 december 2026, Museum, 20h
Syd matters, vrijdag 4 december 2026, Museum, 20h
Kadavar, Scott Hepple and the sun band, zaterdag 5 december 2026, 20h
Ebbb, zaterdag 5 december 2026, Witloof Bar, 20h
Kevin Atwater, zondag 6 december, Witloof Bar, 20h
Jake Xerxes Fussell, dinsdag 8 december 2026, Rotonde, 20h
Maëlle, woensdag 9 december 2026, Rotonde, 20h
Kalika, donderdag 10 december 2026, Rotonde, 20h
Jakomo, zaterdag 12 december 2026, Rotonde, 20h
Rikas, dinsdag 15 december 2026, Museum, 20h
Opus Kink, woensdag 16 december 2026, Museum, 20h
Hippotraktor, woensdag 16 december 2026, Rotonde, 20h
Salvia, donderdag 17 december 2026, Rotonde, 20h
Kulturr, vrijdag 18 december 2026, Museum, 20h
2027
Gilla Band, donderdag 21 januari 2027, Museum, 20h
Johnny Jane, vrijdag 22 januari 2027, Museum, 20h
Henge, dinsdag 2 februari 2027, Museum, 20h
Elder, Temple fang, donderdag 4 februari 2027, Museum, 20h
Les Louanges, donderdag 4 februari 2027, Rotonde, 20h
Ladaniva, zaterdag 6 februari 2027, Museum, 20h
Revnoir, zondag 7 februari 2027, Rotonde, 20h
Mono, donderdag 18 februari 2027, Museum, 20h
Protomartyr, zaterdag 20 februari 2027, 20h
Julia Jacklin, zondag 21 februari 2027, Museum, 20h
South arcade, woensdag 17 maart 2026, Museum, 20h
Laura Veirs, zondag 11 april 2027, Witloof Bar, 20h
Mass of the fermenting dregs, maandag 12 oktober 2027, Museum, 20h
INFOS
Website Responsive website zie Bota site
New Talent! Cool Price! Bota’Carte formule
Tentoonstellingen - zie site
TUMULT Botanique en Tumult organiseren samen een tweedaags festival rond alle metalgenres, in het hart van Brussel
Les Nuits Weekender
Les Nuits Weekender dat plaatsvindt in november. Deze editie wordt een herfstversie van ons traditionele lentefestival, Les Nuits Botanique, maar dan over één weekend. Maar je vindt hier ook dezelfde passie voor nieuwe ontdekkingen die ons zo dierbaar is, in een gedurfd en eclectisch programma
Het Tough Enough festival
Het festival onderscheidt zich door zijn tweeledige programmatie, waarbij traditionele, akoestische- en 'roots' acts worden gecombineerd met meer rock-geïnspireerde sounds, van garage tot punk, surf en psychedelische rock.
Een echte muzikale smeltkroes waar elke artiest op de een of andere manier een unieke band heeft met de blues. En omdat we in de Bota zijn, zal naast gevestigde bands die al bekend zijn bij liefhebbers van de betreffende stijlen, ook veel aandacht worden besteed aan opkomende bands die de toekomst van deze genres vormgeven, de grenzen van hun muziekgenre verleggen, innoveren.
LES NUITS BOTANIQUE
Gevestigde waarden en aanstormende talenten zullen het buitenpodium, de Orangerie en de Rotonde onveilig maken tussen ...
Les Nuits Bota Een festival met de vinger aan de pols Een unieke locatie, een programmatie met een dijk van een reputatie!
Info: https://www.botanique.be
Pig Parade records news – ‘Vier ogen’ laat dansbaar Lefwerk zien
VIER OGEN LAAT DANSBAAR LEFWERK ZIEN
Lefwerk - Vier ogen (officiële videoclip)
Eerste single van aankomend album
Ruim vijf jaar geleden stak Lefwerk met het album Blijf Klein de neus aan het venster van de hiphopscène als een nieuw, fris geluid. Als hun nieuwe single ‘Vier ogen’ een voorbode is van hoe 'Over u', hun derde album dat in februari verschijnt, zal klinken, dan heeft Lefwerk sinds dat veelbelovende debuut een onmiskenbare evolutie doorgemaakt. Tegelijkertijd slaagt de band erin zijn eigenheid te bewaren.
Na Blijf Klein namen de broers Vinnie en Niels François, die de kern van Lefwerk vormen, de tijd om verder te groeien. Dat resulteerde in 2024 in het uitstekende Stencil, een album dat zich bediende van dezelfde recepten als Blijf Klein, maar waaruit bleek dat Lefwerk heel wat aan maturiteit had gewonnen. Het mocht duidelijk zijn: dit was een band met een eigen smoel, met een zorgvuldig opgebouwde kenmerkende sound en met sterke en vaak poëtische Nederlandstalige teksten van Niels, die de metaforen en dubbele bodems niet schuwt maar daar op een zeer ongekunstelde en slimme manier gebruik van maakt.
Dat bewijst hij met Vier ogen, de nieuwe single, eens te meer.
Op dat vlak dus – gelukkig – niets nieuws onder de zon.
Muzikaal lijkt Lefwerk wel wat bij te sturen. Al is dat relatief: hokjesdenken is nooit aan hen besteed geweest. Wie ooit het genoegen had om deze sympathieke bende live aan het werk te zien, weet dat je hen geweld aandoet door er een puur hiphop-label op te kleven.
Dansbare elektronica
Niettemin lijkt de single Vier ogen te suggereren dat Lefwerk de hiphop nog iets meer wil loslaten. De melodische synths zijn er nog, maar klinken in combinatie met de stevige beats wat donkerder dan we van Lefwerk gewoon zijn. Je zou het dansbare elektronica kunnen noemen. Opvallend is dat de lyrics zeer goed gedijen op dat aanstekelijke ritme.
In de veronderstelling dat Vier ogen representatief is voor het komende album Over u, dan horen we daar dus wellicht een dansbaarder Lefwerk dat zich verder verwijdert van het hiphophokje maar dat wel trouw blijft aan zichzelf. Want wie dansbaar associeert met simpele rechttoe-rechtaan beats, is bij Lefwerk niet aan het goede adres. Vier ogen is een song die groeit, onder meer door de soms subtiele en originele vondsten in de opbouw en productie, waardoor de dynamiek ook na verschillende luisterbeurten boeiend en fris blijft. En in die zin is Lefwerk helemaal zichzelf gebleven, ook al lijkt de band aan een nieuw hoofdstuk begonnen. We kijken al uit naar het album, daar hebben we nu tenslotte Vier ogen voor.
MAKERS
Muziek en productie door Vincent François
Tekst en stem door Niels François
Basgitaar en bassynth door Mattijs De Graeve
Drums door Robbe Vekeman
Toetsen en synths door Vincent François
Opnames bij Studio Ursa, The Greenhouse Studio en Stuudio
Mix bij Studio Ursa door Daan Schepers
Mastering bij EQuuS door Pieter De Wagter
Videoclip door Sam Van Roosbroeck, Pim Gombeer en Jordy Vaes
Riders: Sophia Prouvost, Luca Van Driessch en Florian Van Impe
25/03/27 RELEASE SHOW AT CHARLATAN, GENT
Sony music latest news
Laura Tesoro – Hyde Park
‘Hyde Park’, de nieuwe single van Laura Tesoro, doet ons allemaal even stilstaan bij het leven. De song gaat over oké zijn, terwijl de wereld dat niet is.
‘Hyde Park’ is een akoestische popsong waarin Laura het leven in perspectief plaatst, vertelt ze. “‘Hyde Park’ gaat over liefde en gemis en over oké zijn terwijl de wereld dat niet is en het schuldgevoel dat daarbij komt kijken. Het gaat over reflectie en dankbaarheid voor alles wat er was en is. Voor mij is 'Hyde Park' de ideale song om de herfst in te zetten."
Laura schreef ‘Hyde Park’ in het gelijknamige park in Londen, met haar vaste partner in crime Steven Vergauwen. In diezelfde week in Londen schreef ze ook haar vorige single ‘Plastic Paradise’. Beide songs maken deel uit van haar nieuwe album, dat uitkomt in 2027.
Afgelopen zomer speelde Laura Tesoro op verschillende podia en festivals door heel België, waar ‘Hyde Park’ alvast een succes bleek. In het voorjaar was ze voor de vierde maal te zien als coach in The Voice van Vlaanderen. Ook presenteerde ze het comeback-seizoen van 'So You Think You Can Dance', in samenwerking met Nederland.
Hyde Park - Single by Laura Tesoro | Spotify
Racoon – Dicht Bij Het Vuur
Volgend jaar bestaat Racoon dertig jaar. Op 2 oktober 2027 geven ze daarom een jubileumshow in de Ziggo Dome in Amsterdam. Dat kondigde de Zeeuwse band eerder deze week aan.
Nu verschijnt hun nieuwste, Nederlandstalige single ‘Dicht Bij Het Vuur’.
Zanger Bart van der Weide: “Alle clichés zijn waar. Dertig jaar Racoon? Hoe dan?! Zoveel hart en ziel, tranen en lachen, het is voorbij gevlogen. Man, wat ben ik trots op ons. Engels en Nederlands gaan bij ons hand in hand, wie had dat ooit gedacht? Mensen die van muziek houden, zorgen daarvoor. Dikke dank! En we zijn nog lang niet uitgepiest. Sterker nog, dertig jaar? Wat mij betreft worden het er zestig!”
Op dit moment is Racoon bezig aan een uitverkochte najaarstour door Nederland. In oktober spelen ze onder meer in RTM Stage in Rotterdam Ahoy en AFAS Live in Amsterdam
Dicht Bij Het Vuur - song and lyrics by Racoon | Spotify
Oliver John – Memories Of You
‘Memories Of You’ gaat over hoe moeilijk het is om verder te gaan na een relatiebreuk, wanneer de herinneringen aan iemand de realiteit blijven overschaduwen.
Met de zin ‘" hate how I'm in love with the memories of you" als rode draad behandelt het nummer liefdesverdriet met een oprechtheid die het zowel intiem als universeel maakt. Nog voor de officiële release wist de track al heel wat enthousiasme op sociale media te creëren, met meer dan 4.000 pre-saves, en droeg hij sterk bij aan de recente groei van Olivers community.
Dankzij de aangrijpende lyrics, het bijzonder aanstekelijke refrein en performancevideo’s die sterk aansloegen bij het publiek, groeide ‘Memories Of You’ uit tot de belangrijkste track van de lancering van Oliver John.
Memories of You - Single by Oliver John | Spotify
Albums
Leon Bridges - Happiness Anytime
Leon Bridges brengt vandaag zijn nieuwe album 'Happiness Anytime' uit.
Geproduceerd door J Lloyd-Watson en Lydia Kitto van Jungle, combineert de plaat de warme soul van zijn debuut 'Coming Home' met dansbare grooves en invloeden uit afrobeat, latin en disco.
Het resultaat is een energiek en optimistisch album dat draait rond beweging, vreugde en spontaniteit, en volgens Bridges bedoeld is als een muzikale ontsnapping aan de drukte van het dagelijkse leven.
Happiness Anytime - Album by Leon Bridges | Spotify
Nothing But Thieves – Stray Dogs
Nothing But Thieves brengt hun vijfde album 'Stray Dogs' uit, een plaat rond thema’s als community, verbondenheid en de gedeelde ervaringen die outsiders samenbrengen.
Voor het album keerde de Britse band terug naar Angelic Studios, waar ze ook hun debuut opnamen, en schreef ze gedurende vijf maanden samen aan wat ze zelf omschrijven als hun meest bevrijdende en samenhangende werk tot nu toe.
In aanloop naar de release pakte de band op 19 september uit met '3 shows in 1 day', drie exclusieve miniconcerten in Utrecht, de Ancienne Belgique in Brussel en Londen op één dag.
In 2027 volgt hun grootste headlinetour tot nu toe, met op 31 januari een show in de AFAS Dome in Antwerpen.
Stray Dogs - Album by Nothing But Thieves | Spotify
Nothing But Thieves – 3 shows, 3 countries, 1 day – showcase ‘Stray dogs’ – Veelbelovend, om naar uit te kijken op de grote podia en festivals!
Vinyl
Cristina Camargo - Cristina Camargo
Cristina Camargo verscheen op de Braziliaanse muziekscene in 1980 met de single ‘Moral Tem Hora’, geschreven door de gebroeders Marcos en Paulo Valle.
Deze werkten samen met de producers/muzikanten Robson Jorge en Lincoln Olivetti, die zelf eerder al werkten met de grootste Braziliaanse sterren zoals Jorge Ben, Caetano Veloso en Gilberto Gil.
Samen trokken ze de studio in, wat resulteerde in het gelijknamige debuutalbum ‘Cristina Camargo’. Het album combineert de eigen Braziliaanse traditie met wat toen in was in de rest van de wereld, namelijk de boogie disco die hoge ogen gooide in de USA in de eerste helft van de jaren ’80.
Het album verschijnt vandaag via Music On Vinyl als een limited edition op geel vinyl met een insert.
www.sonymusic.com
Even voorstellen – Death valley girls – welcome to earth
DEATH VALLEY GIRLS “WELCOME TO EARTH” 09/10 (suicide squeeze/konkurrent)
sept 26 “basic witch” https://www.youtube.com/watch?v=AUcz4ObhEW
aug 26 “message from the venus flower” https://www.youtube.com/watch?v=zELcJwPHoZo
Death Valley Girls are a staple of the Southern California rock scene. The city's devastating wildfires provide heart wrenching inspiration for their new full-length, Welcome to Earth, after destroying lead singer Bonnie Bloomgarden's home in Altadena. The record is out October 9, 2026 via Suicide Squeeze Records. Today, the band share the lead single, "Message From the Venus Flower", alongside a video directed by punk legend Ian Svenonius. Over a funky, '80s inspired instrumental, Bloomgarden mourns the loss of her beloved dog while celebrating their spiritual connection. It finds boisterousness in tragedy.
On the single, Bonnie Bloomgarden shares: "After the fire, Tommy, my best friend and dog, was not the same. I didn’t bring her medicine when we evacuated cause I didn’t bring anything, even my phone or car. My landlord, who lived in the house in front, drove us to her friend's house, and it was weeks before we could go back. And when we could go back, everything was destroyed. I wasn’t sure if she was hurting because she wasn’t on her medicine, or if she was scared, or if she didn’t know why we left our home and was mad at me! Previously, we had done sessions with Animal Communicator Amy Wild, and they really helped. They had a session a month or so after the fire, and Tommy tried to tell me that her body didn’t matter, our connection was eternal, because we were eternal souls that reincarnate and meet up in many lifetimes, and moreover, we are always connected and together. The illusion of separation is a very earthly human concept. I told her I don’t care about our souls, I just wanted to know if her body was ok!! Less than a year later, she left her body. I was broken. I had officially lost everything to 2025. After lying in bed wallowing, I decided I needed to try some life. I went on our normal walk and passed by a flower, a butterfly pea (Venus flower.) As I stood there, the flower sent me a message like a lightning bolt to my brain! In an instant the flower shared with me what Tommy had been trying to explain! The flower explained it: IS Tommy. Everything I love is Tommy, because love isn’t just something you feel, share, or do; love is more like a dimension! anything that gives me the feeling I get when I think of Tommy IS her. Because love isn’t just something you feel, share, or do, love is more like a dimension! And you tap into it, or remember often most easily through a physical manifestation like Tommy!"
On the video, she elaborates: "Ian Svenonius is one of my favorite artists! His writing, music, taste, and ethos are genius! He’s a legend of innovation and is always evolving exponentially while still referencing essential splashes of the past with sincere reverence. Yet, somehow is always peak ultra modern! What he and Sandy Denton have created in the scene with the Rated Z Dancers is breathtaking. I can’t believe they agreed to make a video for us!!"
The road to Death Valley Girls’ Welcome to Earth begins in the ashes of California’s Eaton Fire. After losing her home in Altadena and soon after her beloved dog Tommy, lead singer and songwriter Bonnie Bloomgarden confronted questions that resisted easy answers: What survives catastrophe? What remains after loss? How do you rebuild a life when the things that once defined it are gone? The album that emerged from those questions is among the most intimate and searching works Death Valley Girls have ever made.
Throughout the band's body of work, they have treated music as both celebration and search party. Albums like Glow in the Dark, Darkness Rains, Under the Spell of Joy, and Islands in the Sky transformed their space rock sound into a vehicle for spiritual inquiry, finding flashes of transcendence amid everyday chaos. But Welcome to Earth feels distinct from its predecessors. It focuses less on escaping the world and more on understanding how to remain connected after devastation.
What emerged was not a psych-punk record about loss, exactly, but about connection: the invisible threads linking people, animals, memories, landscapes, and lives across time. The album's title functions as both a greeting and a reminder, a welcome from the natural world to a species that has largely forgotten its place within it. Again and again, the songs return to the possibility that separation may be humanity's most persistent illusion.
That idea of connection extends beyond the songs themselves. After the fire, Bloomgarden found herself held aloft by the musicians who now make up Death Valley Girls: drummer Bailey Chapman, guitarist Laena Myers, bassist Alana Amram, saxophonist Sarah Safaie, and keyboardist Gregg Foreman - who devastatingly passed away not long after. They carried her through grief, through the band's first tour after the loss, and a year for her to be ready to write again. Their presence shaped not only the spirit of Welcome to Earth, but its sound: a more expansive, communal energy that feels inseparable from the people who helped bring it into being. "I don't think this record could have been made with any other group of people," Bloomgarden shares. Tragically, the album also stands as the final Death Valley Girls recording to feature Gregg's contributions.
Yet for all its weighty questions, Welcome to Earth is remarkably joyful. "Plant Magic" turns renewal into a communal celebration. "Basic Witch," featuring Seth Bogart, transforms heartbreak into hard-won self-awareness. "Message From the Venus Flower" and "I Love You" reimagine grief as evidence of an enduring connection rather than an ending. Musically, the album remains unmistakably Death Valley Girls: exuberant, melodic, curious, and gloriously open-hearted. Girl-group harmonies drift through hazy psychedelic passages; voices gather into communal chants; choruses arrive with the buoyancy of a collective sing-along. That communal spirit echoes throughout the album's many voices: twenty-three guest singers appear across the record, including a children's chorus whose bright presence lends the songs a fresh sense of wonder. Longtime collaborator Laura "The Kid" Kelsey returns throughout the album, as well as Little Ghost who was equally central to the process, contributing backing vocals throughout the record, creating the album artwork, and remaining a constant creative presence both in the studio and on the road. Welcome to Earth also features acclaimed jazz vocalist and multi-Grammy-nominated artist Gretchen Parlato.
What makes Welcome to Earth so moving is its refusal to separate the cosmic from the deeply personal. Bloomgarden searches for meaning everywhere, following those threads wherever they lead. The result is Death Valley Girls' most intimate album, but also their most expansive: a record that looks directly at loss and somehow emerges more open to wonder. In the end, Welcome to Earth proposes a radical idea disguised as a danceable rock-and-roll record. It suggests that healing begins not when grief disappears, but when we recognize how deeply connected we have always been.
Welcome to Earth tracklist:
Wholes doet een specialleke. In december brengen ze ‘Wholes/Not Wholes’ uit, een album met vijf nieuwe Wholes-songs op de A-kant. Die worden op de B-kant geherinterpreteerd door Nimbus Cart, Joeri Chipsvingers, Shitfruit, Usi ES en Huracán. Als single is er de originele versie van “Berlin” door Wholes en de herwerkte versie door Usi ES, waarvan we eerder dit jaar een fantastisch debuutalbum leerden kennen.
Het nummer balanceert aan de rand van instorting, "You're Berlin on the border of falling down, In a Swiss bank that has sold your life", en schetst een wereld waarin kapitalistische systemen ons van elkaar vervreemden en tegelijkertijd een verlangen naar meer voeden. Dat klinkt bij Wholes als Devo die botst met de noisepunk van Butthole Surfers en de post-hardcore van The Jesus Lizard. In de versie van Usi ES wordt datzelfde “Berlin” een PJ Harvey-murderballad, geïnspireerd door de migratiegeschiedenis van haar Molukse familie, via Nieuw-Guinea naar Nederland. Twee keer ontworteld, telkens door omstandigheden buiten hun controle.
Het zijn twee heel verschillende versies van één nummer, elk met hun kwaliteiten en persoonlijke interpretaties. Wholes krijgt alvast onze lof voor deze gedurfde aanpak.
Dit tweeluik levert al zeker het gezochte muzikale vuurwerk op. Als je de twee interpretaties na elkaar hoort, is er eerst een beetje kortsluiting (is dit echt hetzelfde nummer) en daarna knisperen er vonkjes bij elke nieuwe luisterbeurt.
WHOLES_Berlin
https://on.soundcloud.com/r4RwaeWVnxY4uKrtR7
WHOLES_Berlin (Usi Es version)
https://on.soundcloud.com/116d9vaCEb5MfaxduP
Het Ierse synthpoptrio Tiny Magnetic Pets staat al lange tijd in de elektronische traditie van Kraftwerk, OMD, New Order en Depeche Mode, maar weigert zich tot nostalgie te laten reduceren.
Op de drie nummers tellende EP ‘Astralux’ duikt de band nadrukkelijker de nacht in. Filmische synthesizerlagen, donkere grooves en een stevige elektronische puls richten de blik resoluut op de dansvloer.
De EP werd geschreven, gearrangeerd en geproduceerd door Tiny Magnetic Pets zelf. Tim Dorney, bekend van Republica, stond in voor de mix en mastering. Naast de opnieuw opgenomen versie van “Lost My Guiding Light” bevat Astralux twee uiteenlopende bewerkingen van “Low Places” door producer en dj Paul Dakeyne. Deze korte release vormt niet alleen een herinterpretatie van ouder materiaal, maar ook een voorproefje van de richting die de band op zijn aangekondigde vierde studioalbum wil inslaan.
Met “Lost My Guiding Light (Again)” wordt de toon meteen gezet. Het knappe is hoe Tiny Magnetic Pets verschillende paden binnen de elektronische muziek verkent. Een opzwepende elektronische sound wordt verbonden met toegankelijke zang en klanken die geregeld naar EBM neigen.
Het resultaat voert ons dansend door donkere straten naar obscure clubs, zonder dat de melodie onderweg verloren gaat. Die veelzijdigheid wordt doorgetrokken in “Low Places (Dakeyne Remix)”. De muziek waait verschillende richtingen uit, maar verliest haar herkenbare lijn nooit helemaal.
Tiny Magnetic Pets kleeft zich niet vast aan één stijl en maakt duidelijk dat hokjesdenken hier weinig zin heeft.
“Low Places (Dakeyne Acid Dub)” toont vervolgens een andere zijde van hetzelfde nummer. De zang verdwijnt grotendeels naar de achtergrond, terwijl ritme, bas en elektronische effecten de dansvloer volledig opeisen.
“Lost My Guiding Light (Again)” vormt het kloppende hart van deze EP. Achter de pulserende synths en aanstekelijke melodie gaat een gevoel van onzekerheid schuil, maar de song blijft vooral hoopvol klinken.
Met amper drie nummers is de ‘Astralux EP’ bijzonder kort, maar binnen die beperkte speelduur brengt Tiny Magnetic Pets muzikaal een diverse invalshoek. De EP klinkt donker en filmisch, maar ook vitaal, dansbaar en emotioneel. Het verleden blijft hoorbaar, alleen gebruikt de band dit niet als veilige schuilplaats. De “Astralux EP’ richt de blik vooruit en doet vooral verlangen naar dat aangekondigde vierde album.
Tracklist: Lost My Guiding Light (Again) - 6:39 Low Places (Dakeyne Remix) - 4:32 Low Places (Dakeyne Acid Dub) - 5:30
The Spacelords zijn al bijna 20 jaar de vaandeldragers van de instrumentale spacerock in Duitsland. Buiten hun Heimat is het succes net iets minder groot inzake concerten, maar hun releases worden wel wereldwijd gewaardeerd.
Hun nieuwe album ‘Uranus Omnibus Sanctus’ is opnieuw een heerlijke mix van progrock, heavy psych, spacerock en cosmic stoner.
‘Uranus Omnibus Sanctus’ komt drie jaar na voorganger ‘Nectar of the Gods’ en nog eens drie jaar eerder was er ‘Spaceflowers’. Met slechts vier tracks maakt het trio (met het zowat vaste extra bandlid Didi Holzner op orgel) op het nieuwe album zowat drie kwartier vol. Het is alweer het negende album van het Duitse trio en dus weten de fans wel ongeveer wat ze kunnen verwachten. Nu eens helt een track wat over naar de desert rock, dan weer speelt de psychedelica de boventoon en nog wat later herken je bekende prog-bewegingen …
Het kan allemaal en ze maken er een knap organisch geheel van. De echo’s van pioniers als Hawkwind, Ozric Tentacles, Pink Floyd en Grateful Dead worden niet verstopt, maar The Spacelords hebben al lang genoeg een eigen gezicht om door elke fan van het genre herkend te worden.
‘Uranus Omnibus Sanctus’ is er blijkbaar niet zonder slag of stoot gekomen. De band had een aantal persoonlijke en technische uitdagingen te overwinnen en dat vertaalt zich in songtitels als “Survive to Win”. “Whales” begint met een soort van walvis-achtige geluiden waarbij het niet meteen duidelijk is of ze die naspelen dan wel dat ze originele walvisgeluiden hebben bewerkt. Maar wel mooi hoe ze in de intro niet enkel het geluid benaderen, maar ook het traag pompende ritme volgen dat we wel eens associëren met een zwemmende walvis. Dat is uiteraard slechts het begin. De ritmische resonantie wordt nog voort aangehouden, maar The Spacelords bouwen daar dan nog een volledig muzikaal verhaal bovenop.
De versnelling in de finale van “Whales” is een prima zet. De songtitels verklappen niet altijd alles, maar ook “On The Verge Of Delirium” is een raak gekozen songtitel.
Op ‘Uranus Omnibus Sanctus’ kunnen The Spacelords dan misschien niet verrassen, ze staan er toch maar mooi weer met een nieuw hoofdstuk in hun al lange carrière. Applaus op alle banken.
https://www.youtube.com/watch?v=l9hmvlPuyKY
Stuik is een nieuwe Belgisch-Limburgse stonerband met roots in de band Splendidula. Hun eerste album heet ‘In Sanity’ en werd zopas uitgebracht.
Nadat Peter Chromiak (de bassist van Splendidula) in 2022 overleed, besloten de gitaristen Pieter en David om die band te verlaten. Rond dezelfde tijd viel ook Solenoid uit elkaar, de band van Patrick, de eerste drummer van Splendidula. Ze begonnen al snel plannen te maken om samen met Nina Vandegoor een nieuw project te starten. Nina werd later vervangen door Jana (op bas en vocals) en zo ontstond Stuik.
Een reeks demo’s werden verdeeld onder vrienden en na een aantal concerten werd besloten om een album op te nemen. ‘In Sanity’ werd opgenomen in de Jupiter Studios en is gemixed door Koenraad Foesters (Hedonist, Sons of a Wanted Man, Mordkaul, …). Als Stuik kiest deze band resoluut voor stoner, maar toch met duidelijke invloeden van punk, sludge, en psychedelische rock. Er komen ook flarden van doom, fuzz en grunge langs, maar dat zijn toch allemaal genres uit dezelfde grote familie.
Het is naar eigen zeggen iets voor fans van Red Fang, Mastodon en Kyuss en dat is niet ver naast de waarheid. Zelf willen we daar nog Sleep, Soundgarden en Monolord aan toevoegen.
Het leuke aan deze nieuwe band is de wisselende zang. Pieter en Jana hebben beiden een stem die mooi bij de stevige gitaren kleurt. Het groepsgeluid is massief en misschien eerder stuwend en pompend dan echt ‘thunderin’. Er kleeft vaak een dikke laag sadness en gloom aan deze muziek. Een beetje de emotionele lading die we vaak in postmetal aantreffen, maar dan vertaald in progressieve en massieve stoner.
‘In Sanity’ heeft een constante kwaliteit. “Roots” springt er wat uit met een pittiger tempo en “Stilted” is zelfs galopperend (na een heel slepende intro). “Loosen The Noose” heeft dan weer leuke tempowisselingen. De songopbouw zit altijd wel goed en ze spelen al eens graag met de spanningsboog bij Stuik. Zoals wel vaker in de stoner gaat er meer aandacht (tijd en ruimte) naar de muziek dan naar de lyrics.
Er zijn bands in het genre die met sterke, meezingbare refreinen of catch phrases werken. Dat doet Stuik niet op elke track.
De hoogtepunten zijn “Alone and Alive”, “Lucid Haze” en “Foolishness”. Dit wordt een band om in de gaten te houden.
https://stuik.bandcamp.com/album/in-sanity
Een jazztrio uitbreiden met een volledig symfonisch orkest houdt altijd een risico in. De intimiteit en spontane wisselwerking tussen de muzikanten kunnen gemakkelijk bedolven raken onder een overdaad aan strijkers en blazers. Op ‘Freedom Trail’ gaat het Luxemburgse pianotrio Reis Demuth Wiltgen die uitdaging aan met het Luxembourg Philharmonic, dirigent en arrangeur Vince Mendoza en de Amerikaanse topsaxofonist Joshua Redman.
Het resultaat is geen pianotrioplaat waaraan achteraf enkele orkestrale kleuren werden toegevoegd, maar een ambitieus project waarin bestaande composities worden opengebroken en vanuit een ruimer perspectief herbekeken.
Het trio, bestaande uit pianist Michel Reis, contrabassist Marc Demuth en drummer Paul Wiltgen, toont meteen in titelnummer “Freedom Trail” hoe de composities orkestraal worden opgebouwd, vervolgens groovende wegen inslaan en uiteindelijk uitmonden in een intimiteit waarin twinkelende piano en zachte saxofoonklanken elkaar vinden.
“Never Seen Again” blijft binnen die ingetogen sfeer en brengt de luisteraar haast in een toestand van zen, ver weg van de oorverdovende drukte van het bestaan. Mooi en zalvend tegelijk.
Ook “Cross Country” bewandelt die intieme en intense weg. Het filmische karakter komt nadrukkelijk bovendrijven. Met de ogen gesloten wanen we ons aan zee, waar een zachte bries ons laat wegdromen naar de mooiste oorden. De saxofoonsolo van Redman brengt meer groove en spanning aan, waarna tegen het einde alle orkestrale registers worden opengetrokken.
In “Catherine's Song” bewegen zijn soms overstuurde saxofoonklanken opnieuw voortdurend tussen zalvende zachtheid en uitbundige kracht. Ook “Viral” en “Home Is Nearby” verbinden die verschillende invalshoeken op overtuigende wijze.
Het veelkleurige karakter, waarin orkestrale grandeur en filmische intimiteit elkaar voortdurend afwisselen, maakt deze plaat zo bijzonder. Met “Dante” en het wondermooie “Where the Heart Beats” als laatste bewijs, neemt Reis Demuth Wiltgen de luisteraar mee op een reis die de fantasie voortdurend prikkelt.
‘Freedom Trail’ voert ons naar het oneindige zonder ons met bombast te overdonderen of met overmatige zachtheid in slaap te wiegen. Net dat evenwicht zorgt ervoor dat we geboeid blijven luisteren en de plaat telkens opnieuw willen beleven.
Tracklist: Freedom Trail - 9:30 Never Seen Again - 5:09 Cross Country - 9:49 Catherine's Song - 5:00 Viral - 5:52 Home Is Nearby - 3:54 Dante - 6:07 Where the Heart Beats - 6:16
De Nederlandse oldschool-punkband Mouser bestaat al sinds 2016 (met een pauze tussen 2018 en 2022). Het tienjarige bestaan van de band wordt gevierd met een eerste full album, op vinyl, in een oplage van 200 exemplaren.
Vorig jaar was er de EP ‘¡No Pasaran!’. Van die EP haalde één nummer de verzamelaar ‘Current Affairs’ die eerder dit jaar uitkwam op het label van Hans Ford (van Ford’s Fuzz Inferno).
Een tweede Mouser-nummer op die verzamelaar was het dan nog onuitgebrachte “Mr. Greed”. Op datzelfde label – Subunderground CA (waarbij de CA voor elke release anders ingevuld wordt) - is er nu het full album van Mouser. Met Patrick Delabie van Ford’s Fuzz Inferno als producer. Mooi toch hoe alles aan elkaar hangt?
Mouser is oldschool in muziek en lyrics, denk aan The Kids of Bruce in ons land. Tekstueel wordt er ingebeukt op ‘nieuwe nazi’s’ die als wolven in schapenvacht onze maatschappij binnendringen (“The New Nazi’s) en op mensen die denken dat ze nog niet genoeg fortuin gemaakt hebben (“Mr. Greed”).
“The New Nazi’s” stond reeds eerder als “To Hell With The New Nazi’s” op een digitaal verzamelalbum van Dammit Records.
“Fish Lips” gaat over de uitwassen van plastische chirurgie. “Every Day” is opgedragen aan Simone en bewijst dat een liefdesliedje best kan in punkrock, zelfs zonder melig of kitscherig te worden.
Opvallend is de bonustrack “Cruijff is Dead”. Dat is een heel korte ode (14 seconden) aan het vroegere voetbalicoon.
Het gaat hard en zonder complexen op dit album. Er worden geen grenzen verlegd, geen records gebroken en geen nieuwe inzichten aangeboord. Wel is dit punk in zijn meest pure vorm.
Mijn favorieten zijn “Fish Lips” en “The Rule of Law”.
https://www.youtube.com/watch?v=gk43dlUjtA8
Woordkunstenares Nel Mertens en multi-instrumentalist JP De Brabander verblijden ons reeds sinds 2022 met fijne elektropunk. Hun nieuwe single - “Lachen De Duivels” - is een kleine woordspeling, maar is tegelijk groots in de verrassing.
Waar we zo van onder de indruk zijn, is de nieuwe sound van het duo (live een trio, met wisselende drummers). Hoorden we eerder vooral een groove en synths, dan is deze single een volbloed-bandgeluid. En dat klinkt behoorlijk goed. Het pompt en het stuwt onder de donkere poëzie over duivelse machten die ons willen bespelen als marionetten.
The Sound meets De Brassers. Meer van dat!
https://neljp.bandcamp.com/track/lachen-de-duivels
Meltheads in het Nederlands? We kregen reeds de allesversmeltende single “Naïef” en hun cover van De Brassers’ “En Toen Was Er Niets Meer”. Er is na ‘Decent Sex’ en ‘I Wanna Be A Girl’ nu een volledig Nederlandstalig album in de maak van dezelfde Meltheads. Dat komt ergens volgend jaar uit. De single die ons daarvoor warm moet laten kopen, dat is “Oorlog In Mij”.
Er zit nog een veeg postpunk in, zoals in de vorige Nederlandstalige singles. Met name die weemoedige, bijna huilende baslijn. Maar er is veel meer aan het handje op “Oorlog In Mij”. Zoals strijkers en cello en arrangementen alsof Meltheads stage gelopen hebben bij Hooverphonic. En een portie brave noiserock, die toch ergens ook schuurt en piept. En dieppersoonlijke lyrics die tot de erfenis van Gorki en Madou lijken te behoren.
De song gaat over wrok en loslaten en over de confrontatie aangaan met de donkere kant van onszelf. Geen easy listening shit, deze puike single. Hij hangt bij mij voorlopig ergens tussen ‘ik weet het nog niet’ en fantastisch. Maar oordeel vooral zelf.
https://www.youtube.com/watch?v=LBwGSj3qsRo&list=OLAK5uy_lws6NcQtL3uTMzy159e0x6w1GdgOQW0I8
De Gentse blackmetalband Matavitatau heeft een nieuwe EP klaar. ‘Taeda Inversa’ bouwt mooi verder op de fundamenten die werden gelegd met ‘Numen Nescio’.
Matavitatau verraste ons vorig jaar met de ‘Numen Nescio’. Daarop hoorden we eerder klassieke blackmetal met lyrics uitsluitend in het Latijn. Sinds die release wisselde de band van bassist en van label. Hun debuut kwam uit op tape bij het Italiaanse Canta Erecti terwijl ‘Taeda Inversa’ uitgebracht wordt door Altare Productions uit Portugal. Op dat label zit of zat ook De Vermis Mysteriis, een andere Belgische blackmetalband. De zanger van Matavitatau zong ook het laatste album van De Vermis Mysteriis in.
Na de release van ‘Numen Nescio’ is Matavitatau bovendien live beginnen spelen. Een paar keer als support van onder meer Profanatica, Dudsekop en Kludde en op lokale festivals als Unholy Congregation, Black Chaos Assault, Pankraker Festival en een Consouling Night (vaak als invaller, maar dat telt ook voor de statistieken).
De nieuwe EP dan. Inzake sfeer en dynamiek sluit ‘Taeda Inversa’ mooi aan op ‘Numen Nescio’. Wel voel je dat de band organischer klinkt (meer samenhang) en dat er in de composities stappen vooruit zijn gezet. Mayhem, Darkthrone en andere klassieke/oldschool blackmetalbands zijn zeker nog een inspiratiebron, maar op bijvoorbeeld “Aliter Lachesi Visum” hoor ik toch ook een paar Satyricon- of Watain-momentjes. Inhoudelijk komt de inspiratie van Propertius, Bernard van Cluny, Albertino Mussato en Girolamo Fracastoro.
De EP-titel ‘Taeda Inversa’ verwijst naar het bandlogo met de omgekeerde fakkel, een oud symbool voor het uitdoven van het leven. Ik heb het hardst genoten van “Aliter Lachesi Visum” en van het mooi uitgewerkte “Favilla Mali” (vrij te vertalen als de vonk van het kwaad).
Het leukste is nog wel dat als je de CD koopt van ‘Taeda Inversa’, dat je er dan de vorige EP zomaar bijkrijgt op hetzelfde schijfje.
https://matavitatau.bandcamp.com/album/taeda-inversa
Na een artistieke stilte van bijna negen jaar keert drummer en componist Jeff Herr met zijn Corporation terug. ‘Five Moons’ is geen eenvoudige voortzetting van het vroegere werk, maar het begin van een nieuw hoofdstuk. Met saxofonist Maxime Bender en bassist Pol Belardi zoekt Herr naar een eigentijdse verbinding tussen improvisatie, elektronische klankkleuren en stuwende grooves.
De muziek ontstond tijdens een residentie in de Abbaye de Neumünster, waar het trio experimenteerde met elektronica en nieuwe klankmogelijkheden. Het resultaat beweegt zich op het raakvlak van hedendaagse jazz en electro-jazz, zonder dat de spontane wisselwerking tussen de muzikanten verloren gaat.
Op “Queen's Land” smelten de opzwepende percussie en blazers mooi samen, waardoor het nummer zelfs licht dansbaar klinkt. Het is heerlijk zweven. We wanen ons in een rokerige jazzclub, waar groovende klanken voor lange nachten zorgen, verder is er het experiment en de improvisatie.
Van “Mercury Dreams” over “The Longest Arrival' tot 'Dry Your Eyes” komen ook die elementen telkens opnieuw bovendrijven. Het tempo wordt subtiel opgedreven, om dan weer gas terug te nemen en de luisteraar op het verkeerde been te zetten.
Het raakvlak tussen hedendaagse jazz en elektronica komt sterk tot uiting in “Cipher Breaker”. De drums nemen er de bovenhand en worden aangevuld met opzwepende sax. Ook de titelsong “Five Moons'”is er eentje van vernieuwen.
Er valt altijd iets te ontdekken, oude jazztradities worden moeiteloos verbonden met een vernieuwende aanpak. “Lightning'”doet zijn naam alle eer aan met een beweeglijke en energieke dynamiek, waarna afsluiter ”Starwell” alle puzzelstukjes een laatste keer mooi in elkaar laat vallen.
Nee, Jeff Herr Corporation legt met ‘Five Moons’ een verbinding tussen verleden en heden, tussen dansbaarheid en ingetogenheid, en tussen traditionele jazz en hedendaagse elektronica. De diversiteit en de kleurenpracht maakt het tot een te koesteren plaatje!
Tracklist: Queen's Land - 5:59 Mercury Dreams - 4:28 The Longest Arrival - 7:03 Dry Your Eyes - 5:43 Cipher Breaker - 6:09 Five Moons - 6:05 Lightning - 5:37 Starwell - 5:09
Fischer-Z, de Britse art-punkband Fischer-Z onder leiding van John Watts, vierde zijn 50-jarige jubileum met een nieuw studioalbum (‘X-Ray Serenade’), een paar heruitgaves van albums, een podcast-reeks over de bandgeschiedenis en een resem (uitverkochte) concerten.
In ons land werden hiervoor enkele duizenden tickets verkocht, waardoor we gerust kunnen stellen dat deze band hier nog steeds heel populair is.
Het nieuwe album omvat zeven nieuwe songs, vier herwerkte hits en een ‘official bootleg’-versie van de single “Strings”. Van ‘X-Ray Serenade’ was “Strings” de eerste single. Daarna volgden nog “X-Ray Serenade” en “Perfect”. Deze laatste heeft een single-edit (wijkt licht af van de albumversie). Opmerkelijk is dat de single “X-Ray Serenade” wel de albumtitel opleverde, maar dat die niet op het album staat. Het is dan ook een nummer dat totaal niet aansluit bij de catchy poprock van het album. Op dit nummer horen we John Watts in zes lange minuten met een spoken word over een minimalistisch, blikken drumcomputer-ritme met wat vage synth/gitaar-accentjes. Een aardigheidje waarvan iedereen zal begrijpen waarom het het album niet gehaald heeft.
Op de nieuwe nummers van het album horen we een heel vertrouwde versie van Fischer-Z. Dit materiaal sluit perfect aan op dat van ‘Swimming In Thunderstorms’ (2019), ‘Til The Oceans Overflow’ (2021) en ‘Triptych’ (2024). Zeker die ‘Thunderstorms’ en ‘Oceans’ mag je als het beste recente werk van John Watts (71)beschouwen.
In het promopraatje wordt ‘X-Ray Serenade’ opgehemeld als het meest ambitieuze album van de band sinds jaren. Dat het album niet in eigen beheer uitgebracht wordt, onderstreept die ambitie alvast. In muziek en lyrics heeft het nieuwe album dan toch een heel vertrouwd gezicht voor wie Fischer-Z na 50 jaar nog steeds van dichtbij volgt.
Op ‘X-Ray Serenade’ combineert John Watts opnieuw zijn kenmerkende scherpe pen, intelligente humor en milde maatschappijkritiek met de vintage Fischer Z-sound in een moderne, radiovriendelijke poprock-productie. Het nieuwe materiaal verkent de thema's die al altijd centraal stonden in Watts’ werk: de huidige toestand van de wereld, de absurditeiten van het moderne leven en menselijke verhalen. “Perfect” omvat drie kortverhalen die Watts mentaal opschreef in zijn favoriete café in Hamburg. “Perfect” vormt samen met “Strings” en “Rivers” het sterkste trio van dit album. Watts is overigens opvallend goed bij stem, ondanks de voorbije 50 jaar van concerten, repeteren, componeren en opnemen.
Van de herwerkte hits (reimagined, noemen ze dat tegenwoordig) valt op dat Watts niet of nauwelijks raakt aan de lyrics, maar wel aan het ritme. Misschien is het dat hij op zijn gezegende leeftijd liever deze gezapige versies speelt op concerten dan de uptempo-versie van het origineel en dat hij op deze manier daarvoor de weg plaveit op het album. Het kan net zo goed een uitnodiging zijn voor de fans en andere luisteraars om nog eens heel goed te luisteren naar de lyrics. Dat werkt. Van “So Long” dachten wij bijvoorbeeld lang dat het een ‘gewone’ passionele liefdesverklaring was, terwijl het een spreidstand is tussen stalking en ghosting. Ook voor “The Perfect Day” geldt dat deze uitgeklede, kalmere versie nieuwe inzichten geeft in de lyrics, waar meer cynisme in schuilt dan we eerder vermoedden. Bij “Pretty Paracetamol” en “Marliese” heb ik dat gevoel minder en hou ik toch meer van het dansbare origineel.
De ‘official-bootleg’-versie van “Strings” door de Duitse DJ Ingo Wörner blinkt uit in overbodigheid. Het zal voor Watts en Wörner een leuke knipoog zijn naar hun eerdere samenwerking (1999) en kondigt zich aan als een dance-versie, maar het origineel is beter.
‘X-Ray Serenade’ komt uit op CD, vinyl en digitaal.
https://www.youtube.com/watch?v=sRtmKxV0hjY
Toegegeven, het debuutalbum van Dressed Like Boys, we hadden niet meteen door wat een meesterwerk dat was. Het album openbaarde zich aan ons als een slow burner met elke nieuwe single. Sinds de aanschaf staat Dressed Like Boys regelmatig op repeat. En nu is er al een nieuwe single.
“And Then I Woke Up” ligt muzikaal helemaal in het verlengde van het debuutalbum. Het wordt waarschijnlijk ook de titel van het volgende album, dat we dan ergens volgens jaar mogen verwachten. De nieuwe single werd al live gespeeld op Werchter en op de recente Spaanse tournee en kreeg daar heel wat bijval. Nog een leuk weetje: Jelle’s vader speelt staande bas op dit nummer. Hij schreef deze song terwijl hij Tolstoj aan het lezen was en realiseerde zich dat hij bij zichzelf vooral ijdelheid zag als hij in de spiegel keek.
Hij zag iemand die blind was voor alle rijkdom die je niet kan kopen en niet kan verkopen. En uit die realiteit is hij wakker geworden. Mooi toch? Vlaanderen heeft er een muzikaal icoon bij.
https://www.youtube.com/watch?v=kUhL7H4cVw8
Vlaanderen heeft zijn eigen Joni Mitchell, of toch bijna. Bij momenten klinkt Ciska Ciska zo intens als de jonge Joni Mitchell of Joan Baez. Haar songs zijn dan wel meer introspectief, maar vanuit eigen ervaringen en relaties houdt ze de wereld een kleine spiegel voor. De emoties op ‘Page of Cup’s zijn universeel en divers en soms nog wat naïef, maar vooral is dit album als visitekaartje heel beloftevol.
Ciska Ciska is Ciska Dhaenens (26). Ze is een singer-songwriter uit Gent en een telg uit een muzikale familie, die na vader Dirk (Derek And The Dirt) en broer Vito haar eigen muzikale weg zoekt. Op haar debuutalbum ‘Page of Cups (Reversed)’ toont ze een breed spectrum van catchy pop en rock en intieme americana/folk. Soms met twee voeten vooruit spontaan poppy, dan weer breekbaar of met klassiek klinkende harmonieën en soms eens stevig rockend.
Ze schrijft heel rake lyrics (we herhalen nog eens de eerdere vergelijkingen met Mitchell en Baez), heeft een aantrekkelijk stemgeluid en haar composities zitten degelijk in elkaar. Vaak zit er een ondertoon van melancholie in de songs, maar nooit zo zwaar dat dat de overhand krijgt.
Ciska worstelde best hard met het leven en dit album symboliseert voor haar het afsluiten van een levenshoofdstuk waarin angst en twijfel centraal stonden. “Voor mij voelt dit als één groot coming-of-age-verhaal, waarbij ik mezelf en mijn kwetsbaarheid eindelijk op een voetstuk durf te plaatsen”, zegt ze daarover. De stap van naïviteit naar een groter zelfbewustzijn is in heel wat songs bijna tastbaar aanwezig.
We kenden reeds de singles “Biotope”, “Sweet Sixteen” en “Jump Right In”. “For Me” past mooi in dat rijtje van klassesongs. “Indoctrinate Me” hebben we goed onthouden van haar liveconcerten. De studioversie is net zo emotioneel overweldigend en massief rockend als die keer toen we dit nummer hoorden in De Racing in Gavere. Voor mij is dit toch wel één van de hoogtepunten van dit album.
Als album is dit alvast een sterke kandidaat voor de eindejaarslijstjes.
https://www.youtube.com/watch?v=IRkcroK8NLo&list=OLAK5uy_kqSJ3vw6HCAtSlGk04wMLbxOo5g8qqMIU
De verwondering waarmee een kind naar de wereld kijkt, hoeft bij het ouder worden niet noodzakelijk verloren te gaan. Voor contrabassist en componist Avishai Cohen vormt die blijvende nieuwsgierigheid zelfs de kern van zijn muzikale kunst.
Op ‘Eternal Child’ blikt hij terug op zijn muzikaal parcours, zonder in nostalgie te vervallen. Aan zijn zijde staan de jonge pianist Itay Simhovich en drummer Eviatar Slivnik, terwijl zijn vroegere muzikale compagnon Jeff Ballard op vier nummers aanschuift. Melodie, groove en improvisatie vormen de fundamenten van een album waarop verschillende generaties elkaar vinden.
De titelsong, geschreven door Cohens voormalige mentor Chick Corea, maakt de cirkel tussen verleden en heden helemaal rond.
De composities vertellen niet zomaar een verhaal. Bijna ieder nummer verwijst naar iemand uit Cohens omgeving. “Simchover” is opgedragen aan pianist Itay Simhovich, “Sliv El” aan drummer Eviatar Slivnik en “Mr Good Sir” aan zijn manager. “El Bazita” is een koosnaam voor zijn partner, terwijl “My Brues” speels verwijst naar de manier waarop zijn Japanse publiek het woord blues uitspreekt. “Tonight” roept dan weer bewust de wereld van Wayne Shorter, Lee Morgan en The Jazz Messengers op. Alleen “Eternal Child” is geen eigen compositie, maar een klassiek getint eerbetoon aan Chick Corea.
De uiteenlopende emoties die met deze persoonlijke verhalen gepaard gaan, keren overal terug. De intimiteit van “Simchover” en de ingetogen schoonheid van “El Bazita” staan in contrast met het soms onstuimige “My Brues”. Een breed klankpalet dus. Het is de kracht van Avishai Cohen.
De verrassende wendingen zorgen ervoor dat we geboeid blijven naar het muzikaal verhaal. In die instrumentale muziek laat Cohen ons mijmeren. Een link naar ons persoonlijk leven. Een jazzsnoewinkel als het ware; die twinkeling horen we verder op “Tonight”, “Mr Good Sir” en “Humbly Yours”. Ook het speelse “Lookie” en het door Chick Corea geschreven “Eternal Child” versterken dit gevoel van jeugdige nieuwsgierigheid.
Het mooie “Sliv El” en “Closure” brengen deze muzikale ontdekkingsreis tot een prachtig eind. De speelse, ongedwongen manier siert. We zijn telkens verwonderd.
Het Avishai Cohen Trio stelt ‘Eternal Child’ op 30 oktober 2026 voor in de Stadsschouwburg Antwerpen. Een enige Belgische show van deze albumvoorstelling.
Tracklist: Simchover - 5:37 El Bazita - 4:01 My Brues - 6:12 Tonight - 6:32 Mr Good Sir - 5:59 Humbly Yours - 6:22 Lookie - 4:58 Eternal Child - 5:07 Sliv El - 3:37 Closure - 4:09
Schoonheid hoeft zich niet altijd luidruchtig op te dringen. Soms ontstaat ze net in de ruimte tussen enkele zorgvuldig geplaatste noten. Op ‘Mediterranean Echoes’ brengt de Griekse oudspeler en componist Alekos Vretos mediterrane gevoeligheid, Arabische en Griekse melodieën en de vrijheid van jazz horen we samen in een intens maar verfijnd klanklandschap.
Opvallend is dat het kwartet volledig zonder drums of percussie werkt. De oud (apart instrument) van Vretos, de klarinet van Giannis Diskos, de piano van Dimitris Verdinoglou en de contrabas van Kimon Karoutzos creëren hier samenhun eigen natuurlijke puls.
Compositie en improvisatie gaan voortdurend in dialoog. Het resultaat klinkt intiem. Het is haast kamermuziek; door de onderlinge wisselwerking is het voortdurend in beweging.
“Now What” en “Rev” zetten meteen de toon in een golvende dynamiek; het brengt de luisteraar in innerlijke rust. Op “Jovano-Jovanke'” wordt die lijn zachtmoedig, speels prikkelend doorgetrokken. In “H.” krijgt de muziek extra diepgang door een strijkkwintet van het Athens State Orchestra. De violen, altviool, cello en contrabas versterken de emotionele draagkracht van de compositie. Op “The Freedom Suite” krijgen we een driedelig verhaal. “Lullaby”, “The Quest” en “Dance of Freedom” sluiten haast naadloos op elkaar aan van een verstilde zoektocht naar een bevrijdende finale.
De kern van “Mediterranean Echoes” krijgen we door een lyrische, ruimtelijke en interactieve klankwereld, zonder de zachtheid te verliezen naar een haast hemels muzikaal landschap.
Ook “Guerra” en het afsluitende “Signature” bevestigen die indruk.
Mediterranean Echoes is een intens mooi album, een meditatief genot voor wie even wil ontsnappen aan de harde realiteit.
Tracklist: Now What - 1:45 Rev - 7:41 Jovano-Jovanke - 5:39 H. - 5:19 The Freedom Suite: a. Lullaby - 2:48 The Freedom Suite: b. The Quest - 1:33 The Freedom Suite: c. Dance of Freedom - 4:15 Guerra - 5:25 Signature - 1:52
Jazz/Worldpop
Mediterranean Echoes
Alekos Vretos
Peu de groupes peuvent se targuer d'avoir le statut de 'groupe culte', mais c'est clairement le cas pour Light Asylum. Emmené par la voix énigmatique de Sharon Funchess, le projet basé à Portland, dans l'Oregon, a secoué le petit monde de la musique alternative en 2012 grâce à un premier album éponyme et à un titre complètement hallucinant: “Dark Allies”. Combinant darkwave, synth-pop et post-punk, Light Asylum y déployait un souffle épique, illuminé par un riff de synthé incandescent, porté par une rythmique hypnotique et rehaussé par un chant d'une puissance inouïe. Le titre devint rapidement un hit mondial dans les soirées 'dark' alternatives.
Malheureusement, le succès de Light Asylum fut de courte durée. Le projet cessa d'enregistrer, Funchess se contentant de faire quelques concerts aux USA et en Europe. Aujourd'hui, changement de cap! On assiste à la résurrection du projet et c'est une excellente nouvelle! Sharon Funchess a ainsi accordé un concert au Botanique, à Bruxelles, au cours duquel elle a chanté les morceaux les plus marquants de l'époque: “Dark Allies”, “Skull Fuct”, “Shallow Tears”, etc. Mais elle a surtout levé le voile sur plusieurs nouvelles compositions de très belle facture et tout permet de croire qu'un nouvel album est en préparation. Dans une interview accordée à El Garaje De Frank, elle a déclaré: “J'ai hâte de sortir de nouveaux morceaux. Les 'vers d'oreille' ('earworms') sont en route. N'ayez crainte, tout cela fait partie du processus.” A suivre!
Pour écouter “Dark Allies”, c'est ici.
Even voorstellen - TSAR B X Dionysos Now! - Live - "The Writer"
Tsar B zet haar reis voort en neemt ons deze keer mee naar het hart van de Sint-Antoniuskerk. Hier krijgen we de kans om vijf nummers van haar nieuwste album, The Writer, dat afgelopen januari verscheen, opnieuw te ontdekken.
De Belgische artiest en het collectief Dionysos Now! presenteren ons een rustige, zachte versie, gedragen door hun stemmen en begeleid door de theorbe van Adriaan Lauwers.
In een tijd waarin kunstmatige intelligentie zijn intrede doet in de opnamestudio's, kiest Tsar B voor één enkele opname, de menselijke adem en het koor. Samen zetten ze zo de dialoog voort die is begonnen met Adrian Willaert, een Vlaamse componist uit de zestiende eeuw, wiens polyfone erfenis Tsar B aanboort om deze, vijfhonderd jaar later, te laten weerklinken in een zeer persoonlijke stijl.
Tsar B x Dionysos Now! - Live in the St. Antonius Church
Dragonforce – drie Benelux concerten in april 2027
SNELSTE BAND TER WERELD DRAGONFORCE KONDIGT NIEUW ALBUM 'DRAGONFORCE 'AAN: HET EERSTE MET FRONTVROUW ALISSA WHITE-GLUZ, ZANGER ALESSIO GARAVELLO EN BILLY WILKINS (ZANG EN GITAAR)
ALBUM RELEASEDATUM: VRIJDAG 19 MAART 2027 VIA NAPALM RECORDS
EERSTE SINGLE EN VIDEO 'HUNGER OF THE BEAST'
DRAGONFORCE - Hunger of the Beast (Official Video)
De voor een GRAMMY genomineerde internationale metalband Dragonforce (GB-HK-NZ-IT-USA-CAN) kondigt vandaag zijn tiende studioalbum aan. Het titelloze ‘Dragonforce’ verschijnt op vrijdag 19 maart 2027 via Napalm Records. Met de recent aangetreden leadzangeres en frontvrouw Alissa White-Gluz en zanger/gitarist Alessio Garavello - plus nieuwkomer Billy Wilkins - slaat de band een nieuwe artistieke weg in, naast de vaste leden Herman Li, Sam Totman, Gee Anzalone en Alicia Vigil.
Het resultaat is een belangrijke volgende stap in de carrière van de band, en een album waarin de kenmerkende razendsnelle power metal van Dragonforce wordt gecombineerd met nieuwe dynamiek, rauwe energie, aanstekelijke melodieën en virtuoos gitaarwerk. Gezamenlijk tillen ze de band met de nieuwe kanten van hun artistieke kwaliteiten en virtuoze muzikale vaardigheden naar een hoger niveau, terwijl ze voortbouwen op de elementen die Dragonforce al bijna drie decennia zo geliefd maken.
Met de eerste single 'Hunger of the Beast' laat de inmiddels zevenkoppige groep (samengesteld uit maar liefst zes verschillende nationaliteiten) vandaag een verrassend eerste voorproefje horen van de nieuwe artistieke fase van de band. Dit explosieve nummer is speciaal geschreven rond de veelzijdigheid en het indrukwekkende vocale bereik van White-Gluz en Garavello. Daarmee vormt 'Hunger of the Beast' de eerste kennismaking met het nieuwe album en laat het meteen de nieuwe dynamiek én de speelvreugde horen die centraal staat binnen de band. Meer specifiek: razendsnelle gitaren, donderende drums, aanstekelijke melodieën en de gezamenlijke energie van twee uitzonderlijke vocalisten smelten perfect samen met het virtuoze gitaarwerk van Herman Li en Sam Totman.
Met een knipoog naar het vroege werk van de band is 'Dragonforce' een album geworden vol meedogenloze snelheid en zware, aanstekelijke hooks - allemaal verweven op een manier die fans nooit eerder van Dragonforce hebben gehoord. Het nieuwe album werd geproduceerd, opgenomen, gemixt en gemasterd door Jens Bogren. Op ‘Dragonforce’ grijpt de band deels terug naar de rauwe energie en intensiteit van zijn vroege werk, zonder daarbij de nieuwe muzikale mogelijkheden van de huidige bezetting uit het oog te verliezen.
Het melodieuze powermetal-DNA van de band wordt samengebracht met rauwe energie, aanstekelijke hooks en compromisloos gitaarwerk. Nummers als ‘Neverending Nightmare’ en ‘The White Wolf’ laten verschillende kanten van het album horen: van razendsnelle melodieën en virtuoos gitaarwerk tot melodieuze power metal met explosieve instrumentatie en monumentaal gitaarwerk.
Dragonforce-oprichter en leadgitarist Herman Li kijkt met veel enthousiasme terug op het maken van het tiende album: "Elke keer als we aan een nieuw album beginnen, denken we: 'Wow – ik kan niet geloven dat we na al die jaren nog steeds doen waar we van houden.' De aanpak van dit tiende album is net zo belangrijk als die van het eerste album, of van welk album dan ook, omdat we muziek zien als een kunstwerk dat voor altijd wordt vastgelegd."
Volgens Li draait het daarbij vooral om het verder ontwikkelen van de band: "We proberen altijd alles wat we door de jaren heen hebben geleerd te gebruiken en dat in onze nieuwe muziek te verwerken. Dit is anders dan ieder ander Dragonforce-album dat je ooit hebt gehoord. We maken muziek omdat we iets willen creëren waar we zelf graag naar luisteren en omdat we ons muzikale niveau naar een hoger plan willen tillen."
Ook Alissa White-Gluz, die afgelopen voorjaar de allereerste frontvrouw ooit van Dragonforce werd, is enthousiast over de nieuwe samenwerking: "Ik heb enorm genoten van het hele proces van muziek maken met Dragonforce. Het is geweldig om samen te werken met zulke uitzonderlijke muzikanten en samen het beste uit onze verschillende stijlen te halen. Ik denk dat deze nieuwe combinatie van snelheid en vocale meedogenloosheid verfrissend en spannend is. Het wordt in elk geval sowieso ontzettend leuk om dit live te spelen."
Met ‘Dragonforce’ begint voor de band, die in 1999 werd opgericht, een nieuwe fase waarin bijna drie decennia aan ervaring samenkomt met een vernieuwde bezetting en een frisse muzikale dynamiek.
DRAGONFORCE
Alissa White-Gluz – Lead Vocals
Herman Li – Guitar, Backing Vocals
Sam Totman – Guitar, Backing Vocals
Alessio Garavello – Lead Vocals
Alicia Vigil – Bass, Backing Vocals
Billy Wilkins – Rhythm Guitar, Backing Vocals
Gee Anzalone – Drums, Backing Vocals
Discografie (studio albums)
Valley of the Damned (2003)
Sonic Firestorm (2004)
Inhuman Rampage (2005)
Ultra Beatdown (2008)
The Power Within (2012)
Maximum Overload (2014)
Reaching into Infinity (2017)
Extreme Power Metal (2019)
Warp Speed Warriors (2024)
Dragonforce (2027)
LIVE 2027
April 11 - Tilburg, NL - 013
April 14 - Esch sur Alzette, LU - Rockhal
April 18 - Brussels, BE - Ancienne Belgique (via Live Nation)
WEBSITE - https://dragonforce.com/
Fun Lovin’ Criminals with The DiFontaine Orchestra, Stadsschouwburg, Sint-Niklaas op 20 september 2026 – Pics
Fun Lovin’ Criminals team up with The DiFontaine Orchestra for a unique live show where their genre-crossing sound meets cinematic orchestration
De legendarische Amerikaanse band Fun Lovin’ Criminals (US) kwam naar de Stadsschouwburg van CC Sint-Niklaas, een Belgische stop in hun wereldtournee. Voor het eerst brengen ze hun typerende sound – een moeiteloze maix van rock, hiphop, funk, blues, jazz en disco – samen met The DiFontaine Orchestra in een bijzondere live-ervaring.
Iconische nummers zoals Scooby Snacks, met samples uit Quentin Tarantino-films, en Love Unlimited, een eerbetoon aan soullegende Barry White, maar ook songs uit hun recente album ‘A Matter of Time’ worden gespeeld in rijke orkestrale arrangementen.
De herkenbare grooves van de band krijgen zo extra diepte en nuance, terwijl de energie en het karakter van Fun Lovin’ Criminals helemaal behouden blijven.
Het resultaat is een concert dat tegelijk groots en verrassend intiem aanvoelt.
Neem gerust een kijkje naar de pics
FLC w/ Orchestra
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10301-fun-lovin-criminals-20-09-2026?Itemid=0
Rob Eberle
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10314-rob-eberle-20-09-2026?Itemid=0
Org: SNIK CC Sint-Niklaas ism De Casino, Sint-Niklaas
Gwen Sainte-Rose – Een zinnenprikkelende set in klank en beeld
Na vijf dagen vol concerten, workshops, expo’s en andere activiteiten liep ‘AB’s Housewarming’ op zondagochtend stilaan naar zijn ontknoping. Met dit feestelijke programma stelde Ancienne Belgique haar vernieuwde vleugel in de Steenstraat voor. Op deze autoloze zondag mocht Gwen Sainte-Rose in de vernieuwde AB salon voor een rustige muzikale start van de dag zorgen.
De in Brussel gevestigde muzikant, componist en klankkunstenaar Gwen Sainte-Rose (******) benadert geluid als een levende en ruimtelijke ervaring. In de AB Salon presenteert die ‘Floe and Scoria’, een nieuwe liveperformance waarin cello, loop station, field recordings en videobeelden samenvloeien. Voortbouwend op de wereld van Collines/Racines verkent Sainte-Rose de elementen vuur en water. Dit resulteert in een zinnenprikkelende set die ons drie kwartier lang volledig in haar greep houdt en diep op het gemoed inwerkt.
Met zachtaardige natuurbeelden en het geluid van een vogel die op een tak zit te tsjilpen, biedt Sainte-Rose vanaf de eerste ogenblikken een haast zalvend tegengewicht aan de gejaagdheid van de buitenwereld. Poëtische celloklanken, subtiele field recordings en langzaam bewegende beelden brengen ons in een toestand waarin tijd en ruimte even lijken op te lossen. Gedurende die drie kwartier vergeten we alles om ons heen en genieten we samen van een stilte die haast oorverdovend klinkt. Frustraties en pijn waarmee we de zaal misschien zijn binnengekomen, verdwijnen gaandeweg volledig naar de achtergrond. Wanneer op het scherm mensen rond een vreugdevuur dansen op een soort marktplein, bereikt die gedeelde verstilling haar warme apotheose. Het knetteren van de vlammen vormt uiteindelijk het laatste geluid, alsof ook het vuur langzaam uitdooft en ons weer aan de werkelijkheid teruggeeft.
Een magische zondagochtend, zonder meer!
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel (ikv BRDCST)
Nothing But Thieves – 3 shows, 3 countries, 1 day – showcase ‘Stray dogs’ – Veelbelovend, om naar uit te kijken op de grote podia en festivals!
Drie cluboptredens op één dag, daar ging ’t em om, om ‘Stray Dogs’, nieuwe plaat van Nothing But Thieves, die eind volgende week definitief uitkomt, voor te stellen … Stop twee bracht hen in de mooie AB Club, Brussel; in de morgen traden ze op in Utrecht en ‘s avonds waren ze te zien in Londen.
Eind september brengt Nothing But Thieves hun langverwachte vijfde album dus uit. Met het succes van ‘Dead Club City’, het vele toeren en de festivalpassages, zijn de verwachtingen hoog en is hun fanbasis snel gegroeid.
Naar promotie toe heeft de band niet alleen al een aantal sterke songs gelost maar deden ze ook wel een aantal andere stunts. De drie concerten op één dag maken daar vlak voor de release deel van uit.
Na hun ochtendconcert kwam de tourbus, een uurtje voor tijd, aangereden bij de AB voor hun tweede concert van hun gewaagde promotietour van 3 optredens in één dag. De gelukkigen die een kaartje konden bemachtigen voor hun tweede stop in de AB Club moesten wel een extra 20 minuten wachten voor ze naar binnen mochten, maar dat vonden ze zeker niet erg.
Eenmaal iedereen binnen kon er geen minuut verloren gaan, kwam de groep op en opende direct met het sterke “Evolution” wat gretig ontvangen werd door de fans. Wie dacht veel onuitgebrachte songs te horen van de band, was er wel aan voor de moeite want enkel het nog onbekende “AI.Jesus” stond mee op de setlist van negen nummers die ze in een toch wel snel tempo er uit knalden. Dat was op zich geen probleem want de band heeft genoeg andere hits die ze mooi tussen de nieuwere songs van ’Stray Dogs’ wisten te plaatsen.
Waar bij “Evolution” er misschien nog een beetje geluidsproblemen te horen waren, door het snelle opstellen denk ik dan, was dat bij hun tweede nummer “Itch” duidelijk al weggewerkt, en bracht de song misschien een vleugje nostalgie mee maar was die voor de aanwezige fans duidelijk geen onbekende.
“Baby Kool” werd door de bandleden net iets harder gebracht wat opnieuw sterk werd onthaald in de intieme club.
De band had er duidelijk zelf ook zin in en na “Sorry”, waar het publiek al het refrein voor hun rekening nam, kwam het ijzersterke “Stray Dogs”. Wat live toch een echte publieksliefhebber zal worden. Wat een perfecte combinatie is dat nummer tussen de riffs van de gitaren, de drums en de sterke stem van frontman Conor. Er ontstond zelfs even een kleine moshpit in de AB Club.
Ergens in het midden van de set excuseerde Conor Mason zich nog voor de snelheid waarmee de songs elkaar opvolgden, maar hij verzekerde de fans dat dit enkel was om zoveel mogelijk songs te kunnen spelen in de korte tijdspanne. Want ja, er stond nog een club op het programma maar dan wel in Londen.
Daar waar tijdens de eerste nummers de band dichter en strakker begon te spelen en ze misschien ook gewoon door hadden dat hun tweede optreden van de dag goed ging komen, werd bij de sterke hits “Welcome to the DCC” en “Is everybody going crazy” de connectie tussen band en fans nog sterker.
Eindigen deden ze met hun laatste uitgebrachte telg “A Different Kind of Happiness”. Het afsluiten met deze iets rustigere song was welgekomen bij een set waar stilstaan en de meezing bijna geen optie meer was.
Die drie clubs op één dag is een puike prestatie van de band. Maar vooral een 100% genieten voor de aanwezige fans. Want geef toe, hoeveel kansen zal je nog krijgen om Nothing But Thieves in zo een kleine venue aan het werk te zien. En ze hadden er duidelijk zin in. Je had bijna het gevoel dat de bandleden gewoon zeer sterk aan het jammen waren ergens in een garage, maar dan met dat kleine verschil dat het wel allemaal super sterke hits waren die ze er uit lieten rollen.
Hetgeen we tot nu toe al hebben mogen leren kennen van ‘Stray Dogs, laat toch wel horen dat Nothing But Thieves weer iets meer hun rauwere rockkant opzoekt. Maar dat vinden we zeker geen probleem. De harde gitaren en luide drums werken gewoon perfect bij de magische stem van frontman Conor Mason. Want of het nu over “A Different Kind of Happiness”, het hardere “Stray Dogs” of “Baby Kool” gaat, altijd zorgt Conor er met zijn groot stembereik voor dat zijn vocals perfect matcht en het goed hoorbaar is tussen de ofwel harde rock of iets zachtere indie pop achtige sound.
Nothing But Thieves staat op 31 januari in de AFAS Dome … Als ze met deze energie ook de AFAS Dome inpakken begin volgend jaar, is dit al zeker een concert dat je niet mag missen.
Setlist: Evolution – Itch - Baby Kool - AI.Jesus – Sorry - Stray Dogs - Welcome to the DCC - Is Everybody going crazy? – A different kind of happiness
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10298-nothing-but-thieves-19-9-2026?ltemid=0
Organisatie: Sony music ism Live Nation en Ancienne Belgique, Brussel
Holly Humberstone ontpopt zich met Cruel World tot veel meer dan een timide singer-songwriter...
Holly Humberstone – Cruel World Tour 2026 + Nell Mescal
Het was al de derde (!) keer dit jaar dat we als kleine België de Britse Holly Humberstone mochten ontvangen. Van een intieme AB club in februari tot een festivalset op de Lokerse Feesten vlak voor Pommelien Thijs. Op de Grote Kaai viel ze helaas totaal verloren tussen de onwetende mega-Pommelien-fans.
Revanche dus nu met een bijzonder sterke set in de dromerige Museum-zaal van de Botanique. Veel? Ja! Maar wel telkens iets anders; waar ze in het voorjaar nog met een solo-acoustische show passeerde om de nieuwe sound te introduceren, kwam ze nu met full-band en sterke visie rond nieuwste plaat ‘Cruel World’ die beloftes als sterke frontvrouw waarmaken. Een heel eind van die timide singer-songwriter die we op Werchter 2023 leerden kennen.
Belgische fans hadden trouwens geluk, voorafgaande shows van deze tour-openingsweek werden afgelast door ziekte, ‘I had to get healthy in time for Brussels, right?’. Hierdoor bleef de setlist op 17 september wel nog een verrassing, een schrale troost voor de fans uit Parijs en Amsterdam.
Kleine opvallende sidenote; de shows van Holly op Belgische bodem moesten over de voorbije 3 jaar telkens inboeten aan capaciteit en ook nu kon de compacte Museum-zaal geen sold-out bordje bovenhalen. Vreemd wanneer haar song-kwaliteit en stage-presence enkel de lucht ingaan, maar misschien doelt niet elke artiest op arena’s en onbereikbaarheid.
Nell Mescal een nepo-baby of -sister (?) label geven, doet af van haar talent. Haar set werd zeker nooit spannend, maar ook niet saai. Met haar nog net iets zoetere/lievere songs kwam ze bijna in de buurt van Holly’s sound. “Settles” als uitblinker.
In februari zagen we een artiest die een nieuwe era kwam aankondigen, in september zien we dat ze die transformatie nu ook live helemaal gerealiseerd heeft. Met een bijna filmische intro-sound (klokkengeluid) kwam een zelfzekere Holly het podium opgewandeld, gooi daar nog een jonge driekoppige en heel sterke live-band bij en je krijgt een geëvolueerde Humberstone show.
Met “To Love Somebody” als opener krijgen we al van bij het begin een meezingmoment, misschien wel het meest poppy nummer van de nieuwste plaat, maar live nog een stuk krachtiger met een extra rock-sound. Bij “The Walls Are Way Too Thin” en “Overkill”, beide al meer dan 5 jaar oud, werd dezelfde extra kick toegevoegd, de insteek van deze tour werd duidelijk.
Titeltrack “Cruel World” is duidelijk haar lievelings-nieuwe en overtuigt ook live, het blijft een raadsel waarom een song zoals deze geen radio-hit wordt. “Blue Dream” klinkt net iets elektronischer en is daardoor een frisse afwisseling.
Holly’s nieuwe zelfzekerheid maakt blijkbaar ook mopjes, ‘Don’t worry guys, I’m not contageous anymore’ grapt ze naar de fans op de eerste rij. “Kissing In Swimming Pools” brengt de serieusiteit er terug in en fluoriseert wat een uitzonderlijk sterke teksten de Britse steeds schrijft; speelse metaforen, catchy woordspelingen en verhalende zinsstructuren. De Mazzy Star sample is gelukkig terug aanwezig, werd gemist tijdens de acoustische set in februari.Wat een song, een eerste muzikale hoogtepunt van de avond.
“Die Happy” en “Paint My Bedroom Black” leiden een tweede deel van de show in en met “Down Swinging” graaft ze diep in haar catalogus een bijzonder sterke ballad op. Al blijft van die ballad niet veel meer over, een rock-infused versie inclusief gitaarsolo’s komt heel sterk over en een band-introductie ertussendoor voelt zeer gepast aan.
Met “White Noise” komt de meest catchy single van ‘Cruel World’ eindelijk aan bod, akoestisch al opvallend sterk maar met volledige band bleeft ze nog meer hangen … ‘Play a sad song dj, I just wanna sway tonight’. ‘Since I lost my baby all I wanna do is cry.’
“Falling Asleep At The Wheel” is duidelijk door de volledige zaal gekend, de luide ‘Sing it Brussels!’ van Holly’s gitarist bleek niet eens nodig.
Het unreleased “Too Cute To Be Lonely” past perfect in haar stijl en kan vanaf het tweede refrein zelfs ook al op voorzichtige meezingmomenten rekenen. “Red Chevy” zorgt voor kippenvel, niet door ingetogenheid, maar door een plots besef van een complete artiest op het podium. Lyrics zoals ‘So Kiss Me Like You Fucking Mean It’ meeschreeuwen hadden niet veel mensen verwacht bij de verlegen Holly Humberstone die 6 jaar geleden met haar gitaartje kwam piepen in de Britse pop-scene.
Het slot met “Dive”, “Lucy” en grootste hit “Scarlett” bewijst nogmaals dat een complete artiest op donderdag 17 september op het Brusselse podium stond. Holly weet haar publiek niet langer alleen maar emotioneel te raken, maar zet het nu ook volledig naar hand.
Live review dit voorjaar 2026 Holly Humberstone - Intieme comebackshow van zelfbenoemde specialiste gothic pop-songs
Setlist: – To Love Somebody – The Walls Are Way Too Thin – Overkill – Cruel World – Blue Dream – Kissing In Swimming Pools – Die Happy – Paint My Bedroom Black – Down Swinging – Deep End – White Noise – Falling Asleep At The Wheel – Too Cute To Be Lonely (Unreleased) – Red Chevy – Drunk Dialling – Dive – Lucy - Scarlett
Neem gerust een kijkje naar de pics @Kristof Acke
Holly Humberstone
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10299-holly-humberstone-17-09-2026?Itemid=0
Nell Mescal
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10300-nell-mescal-17-09-2026?Itemid=0
Organisatie: Botanique, Brussel
Judas Priest – Metal Gods on the highway door hun uitgebreide oeuvre!
Judas Priest + Nevermore
Na hun concert in de Zenith in Parijs, stond Brussel de dag erna klaar om Judas Priest en special guest Nevermore te verwelkomen.
Het publiek bestond uit doorgewinterde veteranen in versleten spijkerjacks tot jonge tieners die de 'Metal Gods' vermoedelijk voor het eerst live te zien kregen.
Nevermore mocht de opwarming verzorgen en zette met hun technische, krachtige thrash/prog-metal een messcherpe set neer die de zaal direct op de hand kreeg. Ze kregen drie kwartier om de klus te klaren.
De set was vergelijkbaar met deze van afgelopen zomer, welke ze op het Alcatraz festival speelden. Ze gingen van start met “Narcosynthesis”. Daarna kregen we “My Acid Words”, “Inside Four Walls”, “The River Dragon Has Come”, “Believe in Nothing”, “Engines of Hate”, “Born” en als afsluiter kregen we “Enemies of Reality” te horen.
Samengevat een sterke opener die er in slaagde het publiek klaar te stomen voor Judas Priest.
Toen de traditionele tape van Black Sabbath's “War Pigs” afspeelde, viel al snel het gigantische backdrop-doek, waarna de Metal Gods tevoorschijn kwamen.
Rob Halford, ondertussen 74 jaar jong, verraste met uitstekende stem en geluid. Het charisma is er nog steeds. Richie Faulkner welke sinds 2011, K.K. Downing vervangt, soleerde probleemloos op de talrijke Judas Priest nummers. Andy Sneap, die sinds 2018 mee gaat op tour, vervangt op zijn beurt Glenn Tipton. Beiden speelden alsof ze er al van bij de beginjaren aanwezig waren. Op de achtergrond werden beide heren zorgvuldig in het ritme gehouden door Ian Hill (sinds 1970!) op bas en Scott Travis, die toch ook al vanaf eind jaren 80 de drums verzorgt.
We kregen een krachtige mix van ultieme klassiekers en fijne verrassingen.
Judas Priest ging van start met “You've Got Another Thing Comin'”, met achtereenvolgens “Metal Gods” en “Breaking the Law”. “The Ripper” mochten we daarna toch als verrassing noteren. Dit nummer stond jaren niet meer op de setlist. Dit nummer dateert van 1976, waarvan Rob nog de enige aanwezige op het podium is.
Daarna kregen we “The Sentinel”, “Desert Plains”, “Lightning Strike”, “Turbo Lover” en “Steeler” te horen. Gevolgd door “Delivering the Goods” van het album ‘Killing Machine’. Een nummer welk we voor het eerst terug live te horen krijgen in Europa sinds 1980. Van het recentste album ‘Invincible Shield’ uit 2024 kregen we “Panic Attack” en “Halls of Valhalla” te horen.
Na “Victim of Changes” en “Painkiller” verdween Judas Priest achter de coulissen. We kregen de kans niet om bis te roepen, en de Metal Gods waren er al terug voor de bisnummers. Te beginnen met het voorspelbare “The Hellion”, gevolgd door “Electric Eye”. Daarna werd het tijd voor Rob’s traditionele ritje met de motor op het podium. Hierna volgden nog “Hell Bent for Leather” en “Living After Midnight”.
Anderhalf uurtje heavy metal van deze Britse top band was voorbij gevlogen! See you next time!
Neem gerust een kijkje naar de pics @Stijn Raepsaet
Judas Priest
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10319-judas-priest-18-09-2026?ltemid=0
Nevermore
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10320-nevermore-18-09-2026?ltemid=0
Organisatie: Live Nation
Marie François en VONK & Zonen geven De Seizoenen een nieuwe klank met muziek, poëzie en performance
Met Joke van Leeuwen, Lize Spit, Ester Naomi Perquin en Max Temmerman
Première op 4 november in Antwerpen
Op 4 november gaat in de Arenberg in Antwerpen De Seizoenen in première: een avontuurlijke concertvoorstelling waarin muziek, poëzie en performance samensmelten tot één gedragen theatrale ervaring. Samen met literair productiehuis VONK & Zonen brengt pianiste Marie François ode aan De Seizoenen van Tsjaikovski, een iconische pianocyclus die 150 jaar geleden elke maand van het jaar muzikaal tot leven bracht, telkens met nieuwe poëzie van een bekende dichter. De Seizoenen trekt dit concept door naar vandaag. Joke van Leeuwen, Lize Spit, die tevens haar debuut als dichter maakt, Ester Naomi Perquin en Max Temmerman schreven nieuwe poëzie bij de twaalf maanden. Onder regie van Tom Goossens krijgt het geheel vorm op het podium. Na de première reist de voorstelling door Vlaanderen en Nederland, met een slotshow in het KMSKA.
TOURDATA
4 november 2026 - Arenberg, Antwerpen (première)
6 november 2026 - Casino Koksijde
22 november 2026 - Explore the North, Leeuwarden (NL)
28 januari 2027 - C-Mine, Genk
30 januari 2027 - 30cc, Leuven
2 april 2027 - TivoliVredenburg, Utrecht (NL)
29 april 2027 - KMSKA, Antwerpen
https://www.vonkenzonen.be
De Mens ‘late night’ – een laatste keer dicht bij U
DE MENS "LATE NIGHT" IN NAJAAR '26 EN VOORJAAR '27 EEN LAATSTE KEER DICHT BIJ U
De Mens, al vierendertig jaar leveranciers van Doorvoeld Entertainment (c), en heden ten dage populairder en geliefder dan ooit, zakken om de vijf-zes jaar graag af naar de talrijke mooie theaters en cultuurzalen die ons land rijk is.
Dit seizoen dient zich (wegens succes!) een verlenging aan en verschijnen zij opnieuw in maatpak en in het decor van een sfeervolle laatavondtalkshow. Met stemmige belichting, een comfortabele zetel en sterke babbels rond de nu eens intiem, dan weer swingend gebrachte songs uit het eigen, rijke repertoire.
De Mens is sowieso een band met een dwingend verhaal, dat ook het verhaal van zijn publiek is. Dat wordt in De Mens Late Night op een stijlvolle manier verteld. Een must voor elke De Mens-fan/muzikale fijnproever.
Voor meer informatie en tickets: http://demens.be/agenda/
14.11.26 OC Utendoale, Westouter (TRY-OUT)
18.11.26 Mark Liebrecht Schouwburg, Mortsel
20.11.26 Den Egger, Scherpenheuvel-Zichem
21.11.26 Cultuurhuis Stroming, Berlare
25.11.26 CC De Kruisboog, Tienen
26.11.26 Club Kalmthout @ Kerktheater, Kalmthout
27.11.26 Club Kalmthout @ Kerktheater, Kalmthout
03.12.26 CC 't Schaliken, Herentals
04.12.26 Cultuurhuis De Leest, Izegem
05.12.26 CC De Ververij, Ronse
09.12.26 De Corren, Steenokkerzeel
10.12.26 Westrand, Dilbeek
15.01.27 De Vooruit, Gent
16.01.27 CC Het Perron, Ieper
22.01.27 Cultuurhuis Jan Tervaert, Hamme
23.01.27 Popallure @ CC Nova, Wetteren
28.01.27 CC De Kimpel, Bilzen-Hoeselt
29.01.27 De Grote Post, Oostende
11.02.27 Arenberg, Antwerpen
19.02.27 De Gam, Rumst
26.02.27 GC De Kam, Wezembeek-Oppem
04.03.27 CCHA, Hasselt
www.vitrine-agency.be
Sony Music news - Triggerfinger brengt eindelijk nieuw album 'Tarmac' uit
Release: 18 september 2026 Hufter / Sony Music
Tarmac - Album by Triggerfinger | Spotify
Na de twintigjarige jubileumtournee van 2019 zou Triggerfinger twee jaar pauze nemen. Die periode verliep echter anders dan gepland toen de coronapandemie de wereld stillegde. Wat begon als een moment van reflectie en individuele projecten, groeide uit tot een periode waarin de bandleden ook moesten zoeken naar een nieuwe dynamiek.
Toen de concertsector weer op gang kwam, besloot Mr. Paul afscheid te nemen van de band. Voor Triggerfinger betekende dat een ingrijpende verandering. Ruben en Mario besloten echter zonder aarzelen verder te gaan. Met Geoffrey Burton, die al deel uitmaakte van de livebezetting als tweede gitarist, vond de band een nieuwe balans. Het respect en de dankbaarheid voor Mr. Paul blijven daarbij onverminderd groot.
De honger om opnieuw samen muziek te maken en het podium op te zoeken, bleek sterker dan ooit. In september 2025 verscheen 'Stars', de eerste nieuwe single sinds 2017. De daaropvolgende tournee door de Benelux, Frankrijk en Duitsland was nagenoeg overal uitverkocht. Met 'Come Clean' en 'Through The Beam' liet de band vervolgens horen welke muzikale richting ze uitging. Nu is er eindelijk ook een nieuw album: 'Tarmac'.
De opvolger van 'Colossus' (2017) kwam tot stand in Los Angeles, waar Ruben en Mario opnieuw samenwerkten met producer Mitchell Froom. Deze keer werd Froom al vanaf het prille begin betrokken bij het schrijfproces. Zijn aanpak, gebaseerd op intuïtie, eenvoud en experiment, gaf Ruben en Mario nieuwe creatieve vrijheid en zorgde voor een frisse dynamiek binnen de band.
De keyboard- en synthesizerpartijen van Froom kleuren het geluid van 'Tarmac' nadrukkelijk mee. Triggerfinger liet zich uitdagen om nieuwe paden te verkennen, zonder daarbij de kracht en energie van hun rockfundament uit het oog te verliezen.
“De term ‘Tarmac’ refereert natuurlijk in eerste instantie naar landingsbanen, reizen en onderweg zijn, maar hoeft niet altijd letterlijk geïnterpreteerd te worden. Zowel Mario als ik bevinden ons in een periode van verandering. De verhouding tot onze ouders verandert, net als die tot onze kinderen. Die voortdurende transitie vormt de rode draad doorheen dit album.”
– Ruben Block
www.sonymusic.com
Nederlands 
Français 
