Lokerse Feesten 2024 - DAG 2 - Phoenix - Visueel dansfeest à la Française!
Lokerse Feesten 2024
Grote Kaai
Lokeren
2024-08-03
Erik Vandamme
Welke troeven kan Frankrijk voorleggen? Parijs, een stad die tot de verbeelding spreekt. Franse wijnen behoren tot de beste van de wereld. De Franse taal behoort tot één van de mooiste talen. Ook op muzikaal vlak kan Frankrijk heel wat troeven voorleggen zoals de Franse chanson artiesten en het Franse house-elektro duo Daft Punk die circa drie jaar geleden ermee ophielden. Rond die periode in de jaren '90 is ook Phoenix ontstaan. De Franse band uit Versailles brak wellicht niet door zoals hun landgenoot, maar drukte toch zijn stempel op wat Frankrijk muzikaal te bieden heeft. Twee jaar geleden verkochten ze de AB twee keer compleet uit, en bewezen ze nog steeds stevig in hun schoenen te staan.
Lees gerust https://www.musiczine.net/fr/concerts/item/88454-phoenix-fait-son-blockbuster-phoenix.html
Op Lokerse Feesten zorgde Phoenix voor een visueel dansfeest à la Française … Er viel uiteraard nog meer te beleven.
Op Rock Herk wist de Compact Disk Dummies (*****), de band rond spring-in-t-veld Lennert Coorevits ons sterk te overtuigen. Wat een energiebommetjes lieten deze drie los in hun elektropopdiscokitsch. Op de Lokerse Feesten was dit evenzeer het geval. Al vrij snel zocht Lennert het publiek letterlijk op en porde hen voortdurend aan. Het publiek werd. Met “Are Friends Electric?” van Gary Numan kreeg Compact Disk Dummies de handen nog meer op elkaar, en vanaf dan barstte het dansfeest zelfs compleet los. Op de nieuwe nummers “Fomo” en de titelsong “The Signal” haalden de twee broers hun beste discodansjes aan. Op “Holy Love” was Lennert weer bij z’n publiek, hij ging zelfs vervaarlijk op de geluidstoren staan. Tot hilariteit van de aanwezigen. “I Remember” was één van de hoogtepunten, de handen gingen compleet de lucht in; de hele Kaai stond te dansen. Wat een enthousiasme en dynamiek, een live band bij uitstek. Het afsluitende “The Reeling” gaf een sitdown, om er dan loos op te springen, wat zorgde voor een lokale aardbeving, 8 op de schaal van Richter. Over een opwarmer gesproken?!
The Roots (****) is o.m. de ultieme huisband van Jimmy Fallon van de Tonight Show in Amerika, maar ze zijn meer dan dat … Het overgrote deel kent hen wellicht door die filmpjes op YouTube. The Roots zijn echter een bont gezelschap top muzikanten die hiphop, soul, afro, jazz, pop tot een aanstekelijk geheel maken. De blazers, de knetterende drums en de soulvolle zang partijen zorgen ervoor dat je gewoon lekker gaat heupwiegen, terwijl het net begon te regenen. Het had zelfs iets magisch als je het ons vraagt.
Een warme band als The Roots heeft echter de zon nodig om te kunnen losbarsten en er een feestje van te maken. En dat was er nu net niet …
We zijn fan van Charlotte Adigéry & Bolis Pupul (***1/2) zowel elk apart, of als duo; ze zorgen telkens voor een lekker dansfeestje met een hoek af. Persoonlijk houden we nog het meest van die momenten als beiden met elkaar zijn verbonden.
Maar hier bleven we echter lichtjes op onze honger zitten. Hun muziek bleef een beetje hangen in dezelfde sfeer en klonk iets minder energiek van wat we gewoon zijn van hen. Ondanks dit minpunt zocht Charlotte het publiek wel op, straalde enorm veel charisma uit en heeft ze uiteraard een kristalheldere stem; Bolis vuurde voldoende opzwepende beats af , met een experimenteel kantje. Misschien dat dit net op het grote podium iets minder aansloeg …. Of lag het aan de regen …
In de gietende regen sloten we af met een Franse band bij uitstek. De sterkte van Phoenix (*****) is dat ze hun opzwepende pop met forse drums en een charismatische frontman Thomas Mars combineren met tot de verbeelding sprekende visuals en effects. Ze wisten ons voortdurend te prikkelen en onze aandacht te behouden. Songs als “Lisztomania”, “Lasso”, “Alpha zulu” en “After Midnight” gingen erin als zoete broodjes.
De dansbare psychedelische beats die worden toegevoegd , met de visuele effecten zijn een meerwaarde en een schot in de roos. Het geeft een hypnotiserende invloed die je in trance brengen. De dansspieren worden aangesproken.
Phoenix houdt ook wel van theater, beetje op het morbide af. Op “If I ever feel better/Funky Squaredance" verscheen Magere Hein op het podium. Eerst leek Thomas Mars hem enkel te aanbidden, later hield de figurant als het ware een levensecht, afgehakt hoofd van de zanger in zijn handen.
De afsluiters van hun sublieme set, “1901” en “Identical”, was aanleiding van Thomas om zijn publiek letterlijk op te zoeken. Het had iets heroïsch in die gietende regen, een soort beeld van “Singing in the Rain” van Gene Kelly borrelde op.
Phoenix overtuigde met een dansfeest à la Française. We lieten ons gewillig een goed uur lang meedrijven in die muzikaal, visueel kleurrijke pracht van Phoenix. Magisch mooi, alsof Parijs en de Olympische Spelen eventjes op de Grote Kaai plaatsvonden …
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/6553-lokerse-feesten-2024.html?ltemid=0
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Oh Hiroshima - Met onze laatste twee albums hebben we er bewust aan gewerkt om wat van onze eigen clichés achter ons te laten. Gewoon om het voor onszelf interessant en inspirerend te houden
Oh Hiroshima is een Zweedse postrock band die sinds 2007 actief is. De band bracht recent een nieuwe plaat uit ‘All This Shining’ waarop ze de postrock wegen lichtjes verlaten, en andere bronnen aanboren. Over deze nieuwe release, het hoe en waarom , hadden een fijn gesprek met Jakob Hemström. Uiteraard polsten we ook naar de ambities en toekomstplannen.
Jullie zijn actief sinds 2007, kunnen jullie kort vertellen hoe het bij jullie is gegaan? De goede en minder goede momenten?
Tot waar de band nu is, is een langzame en geleidelijke opbouw geweest. Ik denk dat het belangrijkste dat ons op de been heeft gehouden het uithoudingsvermogen is dat voortkomt uit onze liefde voor het schrijven en spelen van ons soort muziek. We hebben onze eerste twee albums in eigen beheer uitgebracht en het was een lange strijd voordat we echt konden toeren. Maar we zijn erg blij met waar we nu zijn en elk goed ding dat ons is overkomen voelt als een zegen. We beschouwen niets als vanzelfsprekend.
Ondertussen hebben jullie een aantal geweldige platen uitgebracht, hoewel jullie muziek in het 'post-rock' genre wordt geduwd, merk je dat jullie altijd er de grenzen van opzoeken?
Ja, behalve misschien ons eerste album is onze muziek altijd doordrenkt geweest met elementen van buiten de post-rock. En dat geldt nog meer voor onze laatste twee releases. Grenzen verleggen op het gebied van songwriting is belangrijk voor me, en de bands die ik het meest waardeer zijn bands die dat kunnen. Maar het gaat er ook gewoon om dat je het soort muziek kunt schrijven waar je zelf van houdt, en voor ons is dat vooral muziek buiten het postrockgenre.
Het laatste album 'All this shining' is ook opvallend anders dan de doorsnee post-rock, er zijn wel climaxen maar die komen en gaan als de wind?
Daar ben ik het wel mee eens. Ik denk dat als dit ons eerste album was, we niet als post-rockband zouden worden bestempeld. Misschien eerder een band met post-rock invloeden. Met onze laatste twee albums hebben we er bewust aan gewerkt om wat van onze eigen clichés achter ons te laten. Gewoon om het voor onszelf interessant en inspirerend te houden.
Het is een spel van emoties, variërend van vreugde - verdriet, pijn - geluk enzovoort; zit er een verhaal achter of hoe moet ik het zien?
Er is geen doordacht verhaal dat we hebben als we beginnen met schrijven. Het is gewoon iets dat organisch ontstaat. Maar de flow van onze muziek is erg belangrijk voor ons. Het moet natuurlijk aanvoelen als je van het ene naar het andere deel of nummer gaat. Daar werken we dus veel aan. Ik schrijf de teksten altijd aan het einde van het schrijfproces en probeer de tekst te laten aansluiten bij het gevoel van het nummer en het album.
Is het een bewuste keuze om 'met emoties te spelen' of is dat kort door de bocht?
Ik denk niet dat het heel bewust is. Ik ben altijd geïntrigeerd geweest door en aangetrokken tot muziek die onze diepste menselijke emoties raakt. Dus als ik zelf muziek schrijf, is dat ook wat eruit komt. Het is wat ik nodig lijk te hebben om uit te drukken en wat ik interessant vind.
Ik hou van de zanglijnen, vaak hebben ze iets spiritueels, iets vervreemdend moois... Was het met die intentie om er iets heiligs of spiritueels aan toe te voegen?
Bedankt! Nogmaals, ik denk niet dat het iets heel bewusts is. Ik wist dat ik met deze release iets meer aandacht wilde besteden aan de zang. Maar de manier waarop ik de zanglijnen schrijf is niet iets waar ik achterover leun en over theoretiseer. Ik probeer gewoon dingen uit en als ik het goed vind, dan vind ik het goed. Ik ben opgegroeid in de kerk en met veel spirituele muziek. Voor mij is muziek dus altijd iets geweest dat betrekking heeft op ons bestaan. Het is iets dat verbonden is met sterke emoties en de zoektocht naar betekenis en doel in het leven. Ik weet zeker dat dat mijn manier van muziek schrijven heeft beïnvloed. Het moet aansluiten bij de kern van menselijke emoties en het is een middel om die emoties te bereiken.
Het is ook een erg visuele plaat, de verbeelding wordt geprikkeld, het doet iets met een persoon; ooit overwogen om iets met film of iets dergelijks te doen?
We hebben een tijd geleden een muzikaal stuk gedaan voor een korte film, en van tijd tot tijd hebben mensen ons de hand gereikt en gevraagd om onze muziek op te nemen in kleinere filmprojecten, maar nog niets groots. Als we de kans zouden krijgen, weet ik zeker dat we van de partij zouden zijn.
Het is ook een erg sfeervolle plaat; in de verhaallijn, is er een verband met jullie land Zweden? of met de wereld ?
Veel atmosferische muziek komt uit deze delen van de wereld, dus ik weet zeker dat onze omgeving veel invloed op ons heeft. De nabijheid van de natuur en het mystieke van de diepe bossen enzovoort. Als we het over de lyrische verhaallijn hebben, dit album draait om vragen over betekenis en doel. Het gaat over ouder worden en het verliezen van je innerlijke vlam of vonk. Het is persoonlijk en tegelijkertijd is het iets dat volgens mij gezegd kan worden van de westerse samenleving als geheel. Beide niveaus lopen door elkaar heen en daar ben ik in geïnteresseerd.
"Deze plaat komt niet binnen als een atoombom, maar hij laat wel zijn sporen na, dat kan ik je verzekeren. Oh Hiroshima brengt duidelijk hun gevoelige, breekbare maar bij vlagen bijzonder pittige post-rock naar voren op deze All this shining. '' Ik las een recensie, het vat goed samen hoe ik er zelf over denk... Graag jullie mening
Ik denk dat ik het daar wel mee eens ben. Er is iets aan dit album dat een beetje meer "verborgen" is dan onze vorige platen. In veel opzichten is het directer, maar tegelijkertijd denk ik dat er veel meer in de details en subtiliteiten zit dan voorheen. Het vraagt misschien wat meer aandacht en tijd om de sterke punten ervan te bevatten.
Hoe waren naast deze persoonlijke bevindingen de eerste reacties?
Tot nu toe gaat het goed! We zijn blij met de reacties van zowel luisteraars als recensenten. Natuurlijk zijn er mensen die zich niet kunnen vinden in de richting die we met deze plaat zijn ingeslagen, maar er zijn ook mensen die het erg leuk vinden dat we ons geluid proberen te verbreden.
Hoe gaat het met de post-rock scene in Zweden... Ik lees of hoor er niet veel over?
Ik weet het eigenlijk niet. We hebben nooit het gevoel gehad dat we deel uitmaken van een bepaalde scene. Misschien omdat Zweden nooit een geweldig land is geweest om liveshows te vinden voor ons soort muziek. Maar er zijn nog steeds een heleboel goede Zweedse post-rockband die bezig zijn en nieuwe bands die beginnen. Onze labelgenoten Pg.lost, EF en Barrens, om er maar een paar te noemen.
Wat zijn de verdere plannen?
Nu het nieuwe album uit is, kijken we er echt naar uit om de weg op te gaan en wat nieuwe en oude nummers te spelen. We hebben een Europese tour aangekondigd voor december en we spelen Pelagic Fest in NL in augustus. We hebben ook net een show in Athene, Griekenland, aangekondigd voor volgend jaar en er zijn meer shows geboekt voor 2025. We zijn ook begonnen met het schrijven voor een nieuw album.
Zijn er verdere ambities, een soort doel dat jullie voor ogen hebben?
Muziek schrijven, opnemen en dan toeren. Dat is wat we doen en we proberen onszelf altijd te pushen om op al die gebieden beter te worden.
Als je nog iets toe te voegen hebt, voel je vrij om dat te doen. Hopelijk tot snel in België of Nederland …
We hebben een show in Haarlem en een in Antwerpen in december, onder andere. Hopelijk tot ziens!
Pics homepag @Ellen Hemström & Oskar Nilsson
Bedankt voor het interview!
Les Negresses Vertes – Taal is niet het belangrijkste in muziek, het is de energie. En als de energie werkt in je eigen taal, doe het dan gewoon in je eigen taal... Het gaat dus allemaal om de energie!
Les Negresses Vertes staan al sinds 1987 garant voor een wervelend, folkloristisch dansfeestje. We zagen ze ooit Rock Lede plat spelen in 1991 en zelfs nu trekken ze zich nog steeds geen bal aan van wat de goegemeente daarvan denkt, en zo hoort dat ook. Het overvolle Park tijdens ‘Great Gigs in the Park’ in Sint-Niklaas danste, zong, genoot en ging dan ook compleet uit de bol op deze mooie zomeravond.
Lees gerust het verslag https://www.musiczine.net/nl/concerts/item/95212-les-negresses-vertes-great-gigs-in-the-park-2024-wereldmuziek-met-een-ferme-hoekaf.html
Naar aanleiding van dit concert, polsten we naar de plannen en de ambities van deze band met bezieler Stéfane Mellino
Hoe gaat het de laatste tijd met jullie?
Op dit moment zijn we terug uit Marseille en wachten we op een volgend optreden volgende week vrijdag. We blijven op tournee tot december van dit jaar en misschien gaan we ook in België en Nederland spelen. Dus ja, we blijven de hele tijd bezig...
Ik zag jullie voor het eerst op Rock Lede in 1991, toen al een onvergetelijk concert.
Helaas is er sindsdien veel veranderd, zoals de dood van Helno 'Noël' Rota in 1993. Hoe 'overleef' je zo'n zwaar verlies?
Voor een Franse band, die in het Frans speelt en zingt, was het in die tijd een eerder zeldzaam om buiten Frankrijk te spelen. We hadden nog nooit in landen als Duitsland, België of Engeland gespeeld. Dus het was speciaal om in het begin van onze carrière in die landen te spelen. Over het overlijden van Helno kreeg ik een telefoontje en ik kon het niet geloven. Het was een grote schok voor ons en ik dacht erover om de band te verlaten. We zouden het kunnen doen zoals Joy Division die hun naam veranderde in New Order na het overlijden van Ian Curtis. Maar het label vertelde ons dat dat in ons geval geen goed idee was. Omdat we in de eerste plaats een band zijn. Het label zei 'hij was niet de enige die liedjes schreef, die jullie schrijven en zingen, dus ga door'. Het is een groot verlies, maar we zijn inderdaad een band en kunnen doorgaan, ook al is het soms moeilijk en moeilijk. Dus dat deden we. Zoveel jaar later denk ik dat het beste is wat we voor hem konden doen, doorgaan, dat is wat Helno gewild zou hebben. De energie is er nog steeds op het podium, op een bepaalde manier is Helno er ook nog. Dus we zijn blij dat we toen niet gestopt zijn... Les Negresses vertes leeft nog steeds, de scene ook.
Ik zag jullie een geweldige optreden spelen op Great gigs in the Park in Sint-Niklaas. Wat een energie! Het was eigenlijk nog beter dan dat onvergetelijke concert in 1991 voor mij. Waar halen jullie die energie vandaan?
We zijn nu betere muzikanten, we hebben meer ervaring op het podium. Hoe meer we spelen, hoe beter we worden. Dat verklaart alles. Ik was toen vrij jong en ik ben nu 64. Ik ben bijna op de top van mijn carrière. Ik ben nu bijna op de top van de heuvel. Op het podium staan, optreden, het is een manier van leven.
Ik blijf ook onder de indruk van de diversiteit en de verrassende wendingen live. Is het wereldmuziek? Frans chanson? Of zijn jullie gewoon punk? Wat betekent Les Negresses Vertes in 2024?
Het is er altijd geweest. Voordat we met Les Negresses Vertes speelden, speelden sommigen van ons in de Franse punkscene, dus die punkvibe was er altijd al. De mix tussen stijlen ook. We proberen onze nummers zo dicht mogelijk bij het originele geluid te spelen. In Sint-Niklaas hebben we dat ook gedaan. We willen een hechte band met onze fans, dat is heel belangrijk. Dus, nee we zijn nog steeds hetzelfde als toen maar met veel meer ervaring in wat we doen.
Ik had ook het gevoel dat de speelsheid niet verloren is gegaan; als jonge wolven tekeer blijven gaan. Waar komt die niet aflatende energie toch vandaan?
Ik begrijp waarom bands dat doen, als je je hele leven muzikant bent, heb je veel stress. Je hebt ups en downs. Het draait allemaal om gevoel en verbinding met mensen. Als ik tijdens een optreden de lachende gezichten van het publiek zie, voel ik de energie opborrelen om ervoor te gaan. Maar het is niet de artiest van bands die dat niet doen, die dat vergeten is. Het legt veel druk op jezelf als je live speelt. En soms moet je je daar op concentreren.
Iets anders. Terwijl stijlen komen en gaan blijft het Franse Chanson overeind, net als Nederlandstalige muziek nu (kijk maar naar de Nederlandse lichting met Froukje, Joost Klein en anderen) ... Denk je dat zingen in de eigen taal nu meer geaccepteerd is, en het makkelijker is om door te breken? Hoe zie je het zelf?
Het hangt ervan af wat voor soort muziek je brengt. In sommige stijlen denk ik dat het meer geaccepteerd wordt als je in het Engels zingt als je naast je eigen land ook andere landen wilt bereiken. Misschien is rock- en metalmuziek beter in het Engels. Maar voor bands zoals wij? Wij spelen meer folklore en wereldmuziek, met nog steeds een rock- en punkgevoel erin. Het wordt dan veel gemakkelijker geaccepteerd denk ik. Wij zouden dat ook kunnen doen, onze nummers in het Engels brengen. Maar we voelden, en voelen nog steeds, dat we ons het beste kunnen uitdrukken door in onze eigen taal te zingen. Een van de beste voorbeelden is tegenwoordig rap. Franse rap probeert niet in het Engels te zingen, ze doen het in het Frans omdat dat de beste manier is om uit te drukken wat ze echt willen zeggen. Het werkt. Taal is niet het belangrijkste in muziek, het is de energie. En als de energie werkt in je eigen taal? Doe het dan gewoon in je eigen taal... maar het gaat allemaal om de energie.
Muziek kon je vroeger meer in hokjes plaatsen. De jongere generatie denkt niet echt meer in hokjes. Ze gaan naar een punkconcert, doen dan een Pommelien Thijs en eindigen op een dansfeestje in Tommorowland. Hoe zien jullie dit?
Aan het begin van deze tour in 2018 hebben we op een aantal grote festivals gespeeld en natuurlijk voor jonger publiek dat onze band kende omdat hun ouders onze platen hebben en ik herinner me dat een jonge vent me na de show vertelde “ hey Negresses vertes you're playing real ”. Het klinkt als het beste compliment dat we zouden moeten hebben. Geen vraag voor ons om een USB-sleutel te spelen in plaats van echte instrumenten of zang. Ik denk dat de jongste generatie nog steeds bezig is met het bouwen van nieuwe codes en nieuwe manieren om zich uit te drukken in muziek. Platenmaatschappijen werken niet meer aan de ontwikkeling van artiesten en de jongeren weten dat ze nu op netwerken moeten bestaan.
In 2018 vierden jullie het 30-jarig jubileum. Jullie waren in 2018 ook in Engeland, niet voor het eerst maar toch … Is het niet moeilijker voor een Franse band om er door te breken? Hoe zie dit?
Er is altijd een soort concurrentie geweest tussen Engeland en Frankrijk in de geschiedenis (hihi) maar ik denk dat Engelsen ons leuk vinden omdat we hen niet kopiëren weet je. Wat wij doen is vrij uniek. We brengen een mix van muziekstijlen, maar hebben de rock energie in ons. We zijn ook geen gewone Franse band. Het is die mix van stijlen en culturen die ons uniek maakt en daarom is het makkelijker voor een band als wij om door te breken in landen als Engeland, zelfs als Franstalige band. We voelen dat ook in Sint-Niklaas.
Plannen: Nog steeds platen uitbrengen in deze tijden, of niet?
We willen geen nieuwe albums meer opnemen. Bijna 17 jaar geleden zijn we gestopt met het opnemen van nieuw materiaal. Het is voor mij gewoon te moeilijk om hetzelfde te doen als toen ik jonger was, dus voor mij gaat het erom dat we onze liedjes uit het verleden zo lang mogelijk spelen, maar nieuwe dingen opnemen? Niet met Les Negresses Vertes, maar wel met persoonlijke projecten ...
Andere plannen de komende jaren?
Zoals ik al eerder zei, we spelen optredens tot ergens in december. We hebben de afgelopen jaren veel concerten gedaan, dus volgend jaar nemen we een pauze. En daarna kijken we wat we kunnen doen... we kunnen nieuwe energie vinden, om na dat jaar terug te komen.
Je gaat niets doen voor je 40e verjaardag... om het te vieren
Er zijn nog geen plannen, we willen met dezelfde energie op het podium blijven staan. We willen niet de fout maken om 'één concert te veel' te doen. Dus daar maken we geen plannen voor, maar als het dan goed gaat en die belangrijke energie er nog is, als er nog steeds de band is met het publiek... dan gaan we door... en dan weet je het nooit.
Na al die jaren, zijn er nog ambities of een soort doel dat je voor ogen hebt?
Mijn jongste dochter is singer-songwriter in een Britse band uit Brighton genaamd Belmondo en ik steun haar. Mijn dochters helpen in hun leven en de paden die ze volgen, dat is de belangrijkste ambitie in de toekomst ...
Pics homepag @Sven Dullaert
Bedankt voor dit leuke gesprek, ik hoop jullie in december weer op het podium in België te zien
Arab Strap - Ik denk dat we nu onze eigen plek hebben veroverd, waar ik erg blij mee ben - ik heb geen verlangen om een popster te zijn en ik ben gewoon dankbaar dat we na zo'n lange tijd nog steeds fans aan ons kunnen binden
Arab Strap's unieke signatuur wordt al sinds 1995 gekenmerkt door hun Schotse tongval, poëtische teksten en humor. De indie rock/alternative pop band levert met ‘I'm Totally Fine With It - Don't Give A Fuck Anymore’, 'their most sonically expansive album', weer een waar meesterwerkje af. Het duo Malcolm Middleton en Aidan Moffat, met hun jarenlange productionele metgezel Paul Savage (The Delgados), staat wederom garant voor 12 nieuwe pareltjes 'with a mix of intoxicating melodies and a threatening intensity'. Arab Strap's gelijk vertrouwd aanvoelende en Schotse half gesproken, half gezongen songs bevatten dit keer wat extra pit, beats en urgentie (met veel maatschapplijke thema's) en 'furthers the band's transformation from swooning, lo-fi, slow-core, post-rock romantics to raging, alt-pop chroniclers'.
In mei ll verscheen het album ’I'm Totally Fine With It’. We hadden over deze release een fijne babbel met de band en polsten uiteraard ook naar de ambities en toekomstplannen en ambities.
Arab Strap brengt al sinds 1996 met regelmaat van de klok langspeelplaten uit. De band maakt niet direct muziek die mainstream genoemd kan worden, maar heeft in de afgelopen jaren wel een zeer trouwe fanbase opgebouwd. Graag jullie mening
We hebben nooit geprobeerd om muziek te maken die als mainstream zou worden beschouwd, en ik betwijfel of we dat ooit zullen doen. Ik denk dat we nu onze eigen plek hebben veroverd, waar ik erg blij mee ben - ik heb geen verlangen om een popster te zijn en ik ben gewoon dankbaar dat we na zo'n lange tijd nog steeds fans aan ons kunnen binden. Ik kan niet ontkennen dat meer geld leuk zou zijn op dit punt in het leven - in een onafhankelijke band zitten kan een constante financiële strijd zijn - maar we hebben nu onze eigen plek in de cultuur, met een relatief kleine maar trouwe fanbase, en dat werkt goed voor ons.
Het muzieklandschap is veranderd, maar het genre dat jullie spelen is nog steeds gerespecteerd. Wat is voor jullie de grootste verandering in tijden van digitalisering en sociale media …
De manier waarop mensen muziek consumeren, muziek ontdekken en muziek promoten is compleet veranderd sinds we zijn begonnen, maar op creatief niveau is er helemaal niet zoveel veranderd, behalve dat de technologie die nodig is om muziek te maken beter en goedkoper is dan in de jaren 90. Vroeger stuurden we cassettes naar elkaar op. Vroeger stuurden we cassettes naar elkaar als we nummers schreven; nu hebben we een gedeelde Dropbox. Apparatuur zoals synths en Roland 808's waren toen te duur voor ons, maar nu zijn die geluiden praktisch gratis.
Sociale media en streaming... je kunt er niet meer omheen, ik vroeg me af hoe belangrijk sociale media voor jullie is en waarom je in deze tijd nog steeds platen uitbrengt (ook al is er nog steeds een publiek voor)?
In muziektermen is social media een essentieel hulpmiddel bij promotie, en ik zou het waarschijnlijk helemaal niet meer gebruiken als we geen plaat uit hadden en geen kaartjes om te verkopen - ik heb het niet echt meer nodig in mijn persoonlijke leven, ik gebruik het vooral zakelijk. Wat streaming betreft, heb ik nog steeds een hekel aan Daniel Ek en Spotify, die doorgaan met het verlagen van de betalingen aan de muzikanten die hun ontluikende imperium hebben opgebouwd. Ik gebruik Apple voor streaming, dat een betere kwaliteit en een grotere catalogus heeft, en een app gewijd aan muziek; ik koop ook nog steeds platen en merchandise, omdat ik weet hoe essentieel fysieke verkoop is voor collega-muzikanten.
Is het in deze tijd, alleen al door de digitalisering, niet moeilijker geworden voor een band om op te vallen? Ik hoor tegenwoordig bands die problemen hebben om concerten te boeken...
Het is zeker moeilijker voor een band om gehoord te worden, ja, vanwege de enorme hoeveelheid muziek die er is - recente rapporten suggereren dat er 120.000 nummers per dag worden uitgebracht. Als je gehoord wilt worden, zijn de oude methodes nog steeds nodig video's, radio-pluggers, advertenties etc. Wat concerten betreft, de livescene bevindt zich op dit moment in een vreemde situatie - grote evenementen lijken te floreren, terwijl kleinere optredens zoals het onze en gewone podia het een beetje moeilijk hebben. De meeste economieën in de wereld hebben het echter moeilijk en mensen hebben op dit moment minder geld te besteden.
In een interview las ik: "Wij zijn de laatste generatie die uit kan gaan en dronken kan worden zonder dat iemand ons filmt terwijl we dronken worden. Dat is waar, maar het kan ook iets goeds zijn... Hoe zie je dat zelf, is het goed of slecht dat dit veranderd is?
De handeling van het nemen van foto's of het maken van video's is natuurlijk niet inherent goed of slecht, maar het hangt af van hoe het wordt gebruikt. Ik begrijp de behoefte om alles te documenteren niet echt, ik ben niet iemand die een optreden filmt en het dan nog eens bekijkt als ik thuiskom.
Gaan jullie de nieuwe plaat ook op vinyl uitbrengen, dat schijnt tegenwoordig 'in' te zijn?
Het album is uitgebracht op vinyl, ja, in drie verschillende kleuren. Platen zijn briljant.
Met je laatste schijf 'I'm totally fine with it don't give a fuck anymore' sla je bekende wegen in, pompende drums, knetterende riffs en een soort verhalende zang die ons een spiegel voorhouden. Hoe moeten we dit zien?
Het lijkt me wel te kloppen, ja, maar je mag het zien zoals je wilt!
Heeft de titel een bepaalde betekenis of is het letterlijk wat het zegt en waarom?
De titel kan op verschillende manieren gelezen worden - het kan vertaald worden naar berusting, of uitdagend en sterk zijn, afhankelijk van hoe je het leest. Het was oorspronkelijk een sms-bericht van onze live drummer, David Jeans - toen hij het stuurde, heb ik meteen een screenshot gemaakt, het deed me echt iets. Ik vond vooral de duim-emoji's leuk.
Ik krijg steeds het gevoel dat ik een stomp in mijn maag krijg, daarom hou ik zo van die plaat en van de band; zit er een boodschap of verhaal achter, of een manier om bepaalde frustraties van jullie af te schudden? Hoe moeten we het zien?
De nummers gaan voornamelijk over de online cultuur en het negatieve effect daarvan op mij in de afgelopen jaren, maar het erkent ook hoe essentieel het is in mijn leven. Zoals ik aan het eind van het eerste nummer zeg: I think I love it.
Jullie muziek en storytelling heeft ook iets filmisch, ooit gedacht om iets voor film of tv-series te doen of is iets me ontgaan?
De enige keer dat we ooit soundtrackwerk hebben geprobeerd was voor een kleine tekenfilm in de vroege jaren 2000, Rogue Farm genaamd. Ik denk omdat de zang en tekst zo'n groot deel uitmaken van Arab Strap, filmmakers er niet echt aan denken dat wij instrumentale muziek maken, wat jammer is, want ik denk dat we het graag zouden proberen. Dat gezegd hebbende, ons nummer The Turning of Our Bones werd onlangs gebruikt als de thematune voor een Brits politiedrama, wat geweldig was - ze hebben de zang er ook in gehouden!
De inspiratie lijkt eindeloos, waar haal je die inspiratie vandaan? Want over die teksten is nagedacht, zoveel is duidelijk
Tekstueel kwam de inspiratie voor het nieuwe album vooral van het lezen van nieuws en artikelen online, en een paar boeken die ik las over sociale media etc., maar ook - natuurlijk - mijn eigen ervaringen, die hopelijk veel mensen de afgelopen jaren hebben gedeeld.
Er zijn al een aantal singles uit, hoe waren de eerste reacties?
Alles lijkt goed te gaan!
Wat zijn je verwachtingen van deze nieuwe plaat? Nog de wereld veroveren? Of is dat geen ambitie?
Wereldheerschappij is nooit onderdeel geweest van het Arab Strap plan, nee - we schrijven gewoon wat nummers die hopelijk enige lyrische en sonische betekenis hebben, spelen ze voor mensen en geven ze een goede avond uit, en hopelijk doen we het goed genoeg dat we nog een plaat kunnen maken en het allemaal nog een keer kunnen doen.
Nu we het er toch over hebben, wat zijn de ambities van Arab Strap na al die jaren?
Mijn enige persoonlijke ambitie was om een sessie op te nemen voor de John Peel radioshow, en dat hebben we bereikt in de eerste paar maanden nadat onze eerste single uitkwam in 1996. Tegenwoordig hoop ik gewoon dat we werk kunnen blijven maken dat mensen aanspreekt - mijn enige echte ambitie is nu om niet oud en shit te zijn.
Naast ambities, wat zijn de verdere plannen?
We hebben dit jaar veel optredens, volgend jaar hopelijk meer en ook een paar festivals. Verder hebben we nog niets gepland, hoewel we in 2026 30 jaar bestaan, dus misschien geven we wel een feestje of zo. Maar ik denk dat het nog wel even duurt voordat we weer een nieuwe plaat maken - het is behoorlijk intens en constant geweest sinds we onze eerste nieuwe single uitbrachten in 2020, dus ik verwacht dat we binnenkort wel even zullen rusten.
Als je onze lezers nog iets anders wilt vertellen, ga je gang ?
De strakste greep is met een losse hand
Bedankt voor het interview!
Festival Dranouter 2024 – dag 3 - zondag 4 augustus 2024 – De Westhoek in feestmodus!
Festival Dranouter 2024
Festivalterrein
Dranouter
2024-08-04
Johan Meurisse
Op deze derde dag kregen we de jubileum ten top . Feest … door het mooie weer en zeker door de het West-Vlaams talent dat hier het juiste danspak aanhad. En sportief moesten we ook niet klagen want Lotte Kopecky behaalde brons op de wegrijt tijden de Olympische Spelen …
50 jaar Dranouter, straf spul op deze ‘Klijte’grond … 55000 bezoekers over het ganse weekend! Om niet gauw te vergeten …
Danny Vera biedt de zoveelste muzikale invalshoek op het festival. Zijn nummers hebben een rock’n’roll/rockabilly swing , met een bluesy tune. Het geheel klinkt catchy, groovy, opzwepend. De man verenigt de sound van Presley, Cash en Orbison. De sax, de keys, de gitaarpartijen en de twee lieftallige backing vocalistes weten die vettige rock’n’roll doordrenkte sound naar een hoger niveau te tillen. “Switchblade” , “roller coaster”, de doorbraak naar hier, en verderop “love” en “when the light shines” maken dat de sunday afternoon delight nog een zaterdagavond gevoel beleeft.
Het Ierse kwintet The Eskies zijn er graag opnieuw bij en brengen integere en swingende folkrock, met een donkere kantje . Maar eenmaal op gang krijgen we een soort hoempapa die de dansspieren prikkelt. Ze peppen het publiek telkens op in hun nummers, maar de vaart geraakt soms uit de set door die verhaaltrant dito anekdotes. Goed maar ook niet meer dan dat …
Chantal Acda is eentje van die ‘Duyster’ adepten, die kwetsbaarheid en broosheid laat horen in haar materiaal . We worden op innemende wijze in die muzikale leefwereld gedropt. Haar songs worden breder omlijst door getalenteerde jazzmuzikanten, The North Sea Drifters, contrabas, blazers en keys. Het onderstreept het sfeervolle karakter van haar materiaal wat positief warm werd onthaald. Het deed onze sing/songschrijfster meer dan deugd .
De diversiteit maakt het Festival Dranouter groot door al deze verschillende muzikale invalshoeken.
In de vooravond kregen we één van hun iconen ,Suzanne Vega , die al een handvol keer te zien was op het festival. Vandaag was het afsluitend optreden van haar tour. Samen met Gerry Leonard op elektrische gitaar, kregen we een mooi overzicht van haar semi-akoestisch materiaal, sober, spaarzaam, treffend en intens. De popfolky NY-se sing/songschrijfster, die eind de jaren 80 haar grootste succes kende, kwam mooi uitgedost met tovenaarshoed op, waarbij ze uitnodigde mee te stappen in haar muzikaal verhaal; zoals ze zelf aanhaalde ‘je krijgt de verwachte old songs, graag stel ik even enkele nieuwe voor en er zijn er nog een paar andere’.
De herkenbaarheid was er meteen van een “Marlena on the wall”, “99.9°F”, “caramel” en “gypsy”; in het begin scherpte het de aandacht van deze zachtmoedige nummers, bepaald door het gitaargepingel van de akoestische en elektrische gitaar, ondersteund door haar warme, lichthese, melancholische vocals. Op de nieuwere songs als “speaker’s corner” en “rats” had ze even haar tekstboek nodig. De tweede was niet vies van een snedige ‘Ramones’ tune. “I never wear white” liet zelfs een oude rauwe , gortdroge PJ Harvey gitaartune horen.
In een sobere groove speelden de twee “walk on the wild side” van Lou Reed, een tweede herkenningspunt, die ruimte liet om het refrein mee te zingen . “Left of center” en “Luka” zetten een mooie closing finale in , met als absoluut hoogtepunt “Tom’s diner”, deze keer niet acapella, maar mooi omgeven van foottics , elektronicabeats en het kenmerkend gitaargetokkel. Plus een mooi meezingmoment van ‘dudududududu’s’ met de obligate handclaps tussenin. Ze zwaaide ons definitief uit met haar hoed, het sterke onthaal dat hierop volgde deed de twee enorm deugd.
Mooneye , ook al een winnaar van Stubru’s Nieuwe Lichting, zagen we nog in de beginfase, net als Portland op de Koer. Intussen zijn ze uitgegroeid tot een band die bloedmooie, melodieus dromerige, broeierige melancho-songs brengt, in de beste traditie van Jasper Steverlinck’s Arid . “Bright lights”, “girl like you”, “thinking about leaving” en “fix the heater” zijn er zo enkele die hier mooi uitgevoerd worden. We worden meegesleept in hun muziek, de instrumentatie krijgt ademruimte en Michiel Libberecht heeft een prachtige innemende, heldere stem. En live durven ze hun songs een schop onder de kont te geven, een push forward, o.m. “in between” en “lover to stranger”. Overtuigen deden ze opnieuw, maar heimelijk moeten we zeggen dat na twee cd’s hun materiaal beetje teveel in dezelfde leest zit.
West-Vlaanderen boven … Miljaar, die broers Coorevits van de Compact Disk Dummies, winnaars van de Humo’s Rock Rally, twaalf jaar terug, zijn live een knaller … Ook zij hebben iets te vieren, 15 jaar bezig zijn , en een nieuwe plaat uit, ‘the signal’. Hun popelektronica krijgt een ferme dansboost door bezwerende, groovy , dreunende, pompende disco, elektrobeats, -tunes en bleeps, die zorgen dat het zeil van de tent mocht afgaan.
Wat een performance ook van Lennert, een podiumbeest die nauw bij zijn en in het publiek is, hen opzweept, enz . Met de percussionist erbij, zetten zij de boel op stelten en wordt iedereen meegetrokken te zingen en te roepen van ‘woo-woo’s’, te dansen , handen in de lucht, om er een dansparty van te maken. Wat een energiebommetjes kregen we hier over ons heen. De nummers vloeiden in elkaar over, van “cry for me”, “holy love”, “i remember”, “girls keep drinking” tot “the reeling” , telkens weten zij middenin deze te doen exploderen.
Alsof dit nog niet genoeg was , komt een andere West-Vlaming hen vervoegen, Brihang , die gisterenavond hier het publiek moeiteloos meekreeg, voor een mashup van “i remember” en “steentje” in een dansversie, met de nodige ‘aiaiai’s’. Zij flansten het in elkaar tijdens de Week van de Belgische Muziek. Een hoogtepunt zondermeer van deze twee.
Wat was me dat van een act, performance, show, set! Ambiance troef. Zij zijn gemaakt voor het grotere werk!
Het optreden zinderde nog na , maar iets verderop kregen we een muzikale ontdekking te horen, het Belgische combo Stavroz die eigenlijk al een pak jaren bezig is. Het kwartet brengt een amalgaan van dark elektro, trance , chillout , lounge, deephouse met psychedelica, Balkan en jazzy loops . We kunnen lekker zweven op hun repeterende, opbouwende , licht exploderende tunes , die naast de elektronica, gitaarloops en diepe basstunes , nog kan worden aangevuld met sax en trompet . De 90s dance in al z’n stijlen, vierde hier hoogtij.
Muzikaal een leuk , prikkelend, dansbaar, jammend onderonsje , die stapsgewijs iedereen in de clubstage kon overtuigen . Een beetje zoals het Australische Parcels dit wisten te doen. Mooi.
Tot slot bleef West-Vlaanderen de vaandel dragen en het feestje van deze jubileumeditie kon niet stuk met Goose , kwartet uit Kortrijk, rond Mickael Karkousse. Ook zij vieren nu hun 25 jarig bestaan, blikken terug en kijken naar de toekomst. En nu met een feestje … Deze elektrorockers moeten niet onderdoen voor hun jongere geestesverwanten. Hier werd de kaart getrokken van een dansparty. Hun synthpop kwam ook bijna telkens tot ontploffing, wat wil je met openers “British mode”, “can’t stop me now” en de EBM van “control”. Moeiteloos werd het publiek opgezweept, opgeslorpt door de slepende, pompende beats‘n’bleeps; een feestje zondermeer! Maar ook de gitaren , de bas en de drums leverden een sterke bijdrage, o.m. op het opbouwende “call me”, midden de set . Net als bij Compact Disk Dummies werden de nummers uitgediept en uitgesponnen. Een perfecte lichtshow deed de rest .
Het knalde bij deze vier die finaalgewijs overtuigden met het meezingrefrein van “words” en de ‘oeoeoe’s’ van het psychedelische “synrise”. De drums en de beats fungeerden als vuurwerk en deinden mooi uit in een knallend “everybody”. De tent daverde , iedereen wuifde en zong mee waar het kon.
Tot in het najaar in de Lotto Arena , waar we nog meer Goose kunnen horen en welke richting ze zullen uitgaan …
Wat was ons dat hier allemaal … Deze jubileumeditie tekende op deze afsluitende dag voor een feestje met eigen West-Vlaams toptalent.
Dranouter is verre van uitgeteld , integendeel goed voor de volgende vijftig jaar. We hopen het zo lang mogelijk mee te kunnen maken …
Neem gerust een kijkje naar de pics @Karl Vandewoestijne en Lien Callewaert
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/6624-dranouter-2024.html?Itemid=0
Organisatie: Festival Dranouter, Dranouter
Lokerse Feesten 2024 - DAG 1 - Pommelien Thijs + Clouseau40- Vlaanderen boven op de Grote Kaai!
Lokerse Feesten 2024
Grote Kaai
Lokeren
2024-08-02
Amber Vandamme
Voor sommigen 'die hard' fans begon dit jaar de Lokerse Feesten wel heel vroeg, om 7u in de ochtend stonden enkele super fans van Berre al voor de poort te wachten om zo toch de beste plaatsen te kunnen bemachtigen. De poorten van De Grote Kaai gingen uiteindelijk open om 18u30 & in een mum van tijd stond het plein vol met jonge en iets minder jonge liefhebbers van Vlaamse muziek. Met publiekstrekkers als Pommelien Thijs en Clouseau was de eerste dag dan ook compleet uitverkocht … Meer nog, de vraag naar tickets op sociale media was zelfs zeer groot.
Berre 7/10 - De opener voor deze editie van de Lokerse Feesten was Berre. Deze singer-songwriter werd bekend op TikTok met zijn cover van “Lost without you” (Freya Ridings). In 2022 bracht Berre zijn allereerste eigen single “Say my name” uit. Ondertussen heeft hij 2 jaar later al zes singles op zijn naam staan. Met een bang hartje kwam Berre het podium opgelopen. Bevend van de stress sprak hij zijn fans toe, deze waren helemaal uitgelaten na een toch wel emotionele speech over zijn angst voor de toekomst en dat je je dromen steeds moet achterna gaan.
Na enkele songs was ook hij helemaal opgewarmd en vloog zijn jeansjas toch maar aan de kant. Een mix van covers en eigen songs zorgde voor een vreugdegevoel bij de fans die ondanks het warme weer toch enthousiast mee zongen en dansten.
Pommelien Thijs 8.5/10 - Voor het 2e jaar op rij mag Pommelien Thijs deel uit maken van de Vlaamse avond. De vorig jaar nog een iets wat bedeesde zangeres maakt nu plaats voor een zelfverzekerde versie die het talrijke publiek voor de volle 100% kon overtuigen van haar kunnen. En dat op 23 jarige leeftijd! Aan enthousiasme was er geen gebrek toen Pommelien het podium opkwam met haar song "Entertainment". De laatste lege plaatsjes op de Kaai werden opgevuld. Een kleine 15.000 man aan publiek ging door het dak tijdens "Wat een idee" om daarna heel Lokeren en omstreken op zijn grondvesten te doen daveren tijdens een gezamenlijke springsessie.
Verder bracht ze ook haar nog niet uitgebrachte single "Roekeloos" waarbij je de die-hard fans kon onderscheiden van de fans die haar nog aan het ontdekken zijn, want die eerste categorie kende de tekst immers al uit het hoofd.
Enig minpuntje was dat tijdens sommige nummers de bassen iets wat aan de luide kant stonden waardoor je Pommelien niet meer kon horen. Voor de rest hoor je ons niet klagen, Pommelien Thijs is anno 2024 uitgegroeid tot een volwassen, zelfverzekerde entertainster die verdomd goed weet wat ze wil. Dat zet ze op Lokerse Feesten nogmaals in de verf.
Clouseau 9/10 - Een voorsmaakje van hun Sportpaleis shows … Waar kan deze beter getest worden dan op de Lokerse Feesten? Het iets wat jongere doelpubliek van de voorgangers maakte plaats voor de fans van dit top duo. Openen deden de broers met hun nummer "Dansen". Daarna volgde een enorme lijst aan succesvolle hits "Vanbinnen', 'Zij is van mij', 'De tegenpartij', 'Domino,…". Gewapend met camera en microfoon doorkruiste Koen het hele publiek tijdens de song "Louise". In totaal brachten de broers maar liefst 19 hits van de meer dan 50 nummers. Het grootste aantal meezingende fans staat zeker en vast op hun naam gepind! Voor sfeer en gezelligheid een dikke 10.
Clouseau40, meer dan verdiend!
Regi 8/10 - Regi nam dit jaar maar liefst vijf gast-artiesten mee, elk met hun eigen sterktes en unieke stemgeluid. Pauline Slangen nam een pop-medley voor haar rekening. Arno Louwette zong vooral de breekbare liedjes met zijn zachte stem. Maxine Van Breukelen zong o.a. haar hit " Horen, zien en zwijgen" en enkele dance nummers. Melanie Amollo mocht op haar beurt "Vuurwerk" zingen, helaas kon ze niet tippen aan de power waarmee Camille dit lied normaal gesproken brengt. Gastartiest van de avond is zonder twijfel Linda Mertens, zij slaagde erin om iedereen omver te blazen met haar nog steeds krachtige stem. Met onder andere "Run" en "Walk on water" liet ze Milk Inc heel eventjes weer opleven, dit kon het publiek zeker en vast smaken.
Afsluiten deed Regi samen met Linda ze gaven nog een laatste keer alles voor "Go to hell".
Vlaanderen boven dus op de Grote Kaai!
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/6553-lokerse-feesten-2024.html?ltemid=0
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Festival Dranouter 2024 – zaterdag 3 augustus 2024 – Van de wortels van het festival naar ‘the new tradition’
Festival Dranouter 2024
Festivalterrein
Dranouter
2024-08-03
Johan Meurisse
Op deze tweede dag greep de organisatie terug naar de wortels van het festival. We werden ook overmand door regenbuien, maar door de vernieuwde beplanking op de weide werd de drassigheid geweerd en behield het de goede bereikbaarheid naar de tenten. Met opnieuw het bordje 'uitverkocht' dus.
In de namiddag was er al een algemene ‘merci’ voor Willem Vermandere, die na z’n laatste set in het Kursaal Oostende in juni toch definitief het podium vaarwel zei. Het 84 jarig icoon van het Vlaamse lied, die normaal hier ging optreden, werd op die manier geëerd voor wat hij heeft betekend . Hij kreeg een tribute Vermandere door de anderen , met o.m. Maaike Cafmeyer, Eva De Roovere, Jan Hautekiet en natuurlijk zoon Augustijn. Ingetogen, uitbundig , sjiek en mooi.
Een kleurrijke sound in de namiddag , het festival werd even een muzikale ‘desert’ , prairie met het Cabana Belgica combo , met o.m. Jan Heldenbergh en Nils De Caster (van The broken circle breakdown), musicalartieste Sara De Smedt en blueslegende Roland . In dit uurtje een fijne afwisseling van integere, gevoelige en swingende, zwierige country, roots, americana, bluegrass met een bluesy inslag . Nummers die zorgden voor een heupwieg , danspas en handclaps . Heldenbergh had het vocaal iets moeilijker in het intieme materiaal, Roland gromde, grauwde doorleefd en Sara raakte door haar heldere vocals. De kenmerkende kledij dito cowboyhoed , boots en het brede instrumentarium met steelpedal , mandoline , piano , keys, mondharmonica gaven elan. Mooi om te zien en te horen.
Intussen was het Ierse combo Kila eraan begonnen in de chateau . Een heerlijk genietbare sound van roots/pop/psychedelica met een folky basis , die evenzeer werd verwezenlijkt door een oor-verrijkend geluid van volksinstrumenten als uilleann pipes, fiddles en bodhran met djembe, congas , samen met elektrische gitaren, bas , drums en hun stemmenpracht. De traditionele Ierse muziek kreeg een breder spectrum , van weidse filmische landschappen in het intieme, en folkpop in de broeierige, meer uptempo materiaal . Inspirerend innovatief.
Een van de meest weirde, originele acts was Loverman wel; gedurfd, gewaagd, alternatief, hier is sprake van een performance dito muziek, die het klassieke verbindt met experiment en een theatrale act. Solo een do-it-all, die zijn handvol songs ontrafelt om ze dan terug in een vaste structuur te gieten. Hij interacteert met het publiek , doet het publiek ‘ondergaan’, laat hen lalala’s en z’n refreinen meezingen , -roepen enz . Hij zet z’n instrumenten nl. akoestische gitaar , piano, blazer, tamboerijn, onder spanning, huppelt heen en weer op het podium, is in het publiek en knuffelt z’n meegebracht hobbelpaardje. Op die manier kreeg je aparte, unieke versies van “loverman” (gehaald van Hendrix) , “tinderly”, “would right in front of your eyes”, “limbo we’ll meet again” en “differences aside”, met het refrein ‘come along for the ride, sing a song tonight’, dat dus door het publiek werd meegezongen – gebruld. Je moet ervan houden of niet van deze experimentele aanpak, op Werchter wist hij iedereen in te pakken, hier had hij meer moeite om de Westhoek deze geniaze muzikale inspiratie, gekte, katharsis verkocht te krijgen.
Een storm aan goede Nederlandstalige (vrouwen) pop siert al een paar jaar onze contreien . De Nederlandse artiestes en beloftes Eefje De Visser, Roosbeef, Merol, Meau , Sophie Straat, S10 hebben er nog eentje bij, Froukje … Ook hier hebben we dromerige, groovende popelektronica, puur, oprecht over dagdagelijkse onderwerpen, indrukken en persoonlijke ervaring, een spreekbuis van de Gen Z, met haar plaat ‘Noodzakelijk verdriet’ . Hier haalde het jongere publiek zijn hartje op en Froukje was samen met haar band onder de indruk van de warme , uitbundige respons . Ook solo wist zij te imponeren . De songs zitten beetje in hetzelfde van die synthpop , maar weten voldoende te raken, zeker de jongeren met o.m. “naar het licht” , “licht en donker” , “heb ik dat gezegd?” , “als ik God was” , de titelsong “noodzakelijk verdriet”, en eentje van haar kompaan S10 “nooit meer spijt”.
Intussen waren de eerste plensbuien er , maar de sfeer bleef optimaal in de kleinere tenten , met eentje van de ‘nordic folk’ , Brass riot , met swingende saxofoonsolo’s , aanstekelijke drums en groovy synths. De twee sax’s lieten een immens klankenspectrum horen, niet vies van enige experimentjes . De nummers kregen sfeervolle , stekelige touches, beetje ‘punkyriot’. Een intense beleving.
In de clubstage had je het Britse The Longest Johns , die hun 10 jarig bestaan vierden , met hun kenmerkende sea shanty’s, muziek en gezangen, geïnspireerd door legendes en de zeevaart in innemende , dromerige en opwindende nummers door mandoline , banjo , akoestische gitaar, contrabas, drums en hun sterke samenzang.
Het Schots/Ierse The Waterboys zijn graag geziene gasten. Frontman Mike Scott werd 65 en het doorbraakalbum ‘this is the sea’ bijna 40. De laatste keer, in 2015 had Scott het niet makkelijk door z’n verkoudheid , maar deze keer gaf het kwintet er een stevige lap op in hun doorleefde, broeierige rootsfolkende rock. De songs kregen een intense injectie door Hammond keys ( wat een enthousiasteling hier), pianoloops en de gitaarpartijen. Zij weten ons nog steeds te bekoren en bij het nekvel te grijpen. Alive & kicking dus, werd er diep gegraven in het verleden van meesterlijke prachtsongs “glastonbury song” , “how long will i love you” , “a girl called johnny”, “medicine bow”, “the whole of the moon” en “fisherman’s blues”. Ze werden erg uitgediept, de keys , piano, gitaren kregen de vrije loop , om ons volledig mee slepen en te zuigen in hun muzikaal verhaal . Alsof Neil Young & Crazy Horse of Pearl Jam hier bezig waren. En we kregen een sfeervolle aanzet van het te verschijnen nieuw album in 2025, de sound nam Scott hier op z’n videorecorder.
Een oproep tot meer samenhorigheid gebeurde toen “because the night” werd verwerkt “in the pan within” en Dylans “knock on heavens door”.
In de regen waren The Waterboys watervrienden en deden ze even die felle buien vergeten …
Spinvis, aka Erik De Jong, is een woordenkunstenaar. In z’n 20 jarige carrière maakt hij woordcollages en brengt hij ze onder in subtiele, melodieus gevoelige, rakende songs . In een bezetting van zes , waaronder cello , viool , piano, keys , harmonium worden we ondergedompeld in een hoopvolle, melancholieke wereld . De sfeervol , donkere tunes krijgen streepjes zonlicht in “stuntman”, “trein vuur dageraad”, “paradijs” , “oogstlied” en oudje “smalfilm”. Steeds opnieuw weet hij te boeien, intrigeren en ons in te nemen …
Brihang - Terug een West-Vlaming (intussen naar Brussel verhuisd) die Dranouter mag afsluiten . Mooi. In tien jaar tijd is Brihang uitgegroeid tot een groots artiest in ons landje. Hij weet elke club uit te verkopen en is op elk festival te zien . Hij omfloerst z’n integere hippop met zijn poëzie, zijn verhalen en spaarzame sounds. Beetje ons Belgische Spinvis als filosoferend woordkunstenaar . Hij is er één die speelt met woorden en persoonlijke verhalen onderbrengt in een maatschappijkritische bril . Na ‘casco’ is er nu een nieuw hoofdstuk ‘droomvoeding’. Muzikaal wordt hij omlijst van een tweekoppige begeleidingsband van drums en synths, die een voller geluid voorzien. De metalen constructies op het podium zijn letterlijk een beetje de springplank om de nummers cachet te geven , om de hoogtes en laagtes van het leven te verkennen . Hij doet dat o.m. met sterkhouders “berg” (die hij hier beklimt!), “rommel” , “binnenkant”, “zee van tijd”, “telefoontje” en “steentje”. Moeiteloos krijgt hij Dranouter aan zijn kant, wat ‘em erg deugd deed . Een tweede geslaagde afsluiter.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Karl Vandewoestijne en Lien Callewaert
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/6624-dranouter-2024.html?Itemid=0
Organisatie: Festival Dranouter, Dranouter
Wine Lips + Crackups - Overrompelend snelle riffs
Het zwoele en plakkerige weer nodigde zeker niet uit om in een volgepakt café naar luide live muziek te gaan luisteren. Maar ik had toch al snel door dat dit veel beter was dan me ergens op een terras lazarus te gaan drinken.
Daar zorgde in eerste instantie Crackups voor, een groep uit Grobbendonk die ik na een vluchtige beluistering van hun tweede plaat, ‘Greetings from Earth’, in 2020 enigszins vergeten was. Totaal onterecht, zo bleek nu. Crackups openden luid en brutaal met een trits korte, nijdige nummers begiftigd met slopende ritmes waaronder de eerder dit jaar verschenen single "Sgt. Haze". Ik maakte me al op voor een set heerlijke, onvermengde punk toen de vier me voor een tweede maal wisten te verrassen door het tempo fors te laten zakken. Het nieuwe "SATAN" begon traag en majestueus, briljant gezongen met die licht gehavende stem van Thomas Valkiers, om dan verder een paar keer tot ontploffing te komen. Meeslepende garagepunk en wat mij betreft de beste song van de avond. Dat belooft alvast voor de later dit jaar te verschijnen derde plaat, ‘Plexi’. Meteen daarna bewezen ze met "Plane crash", de laatste single, opnieuw best wel te weten hoe ze een knap nummer in elkaar kunnen knutselen. Bovendien werd alles soepel en strak ten gehore gebracht door vier gretige, goed op elkaar ingespeelde muzikanten. Naast de eerder vernoemde Valkiers (zang/ gitaar) zagen we Toon Van Looy op gitaar, Niels Meukens op drums en Siebe Le Duc op bas. Een erg sympathieke groep met een zanger die geregeld interactie zocht met het publiek. Zo nodigde hij ons uit om een moshpit te vormen voor een nummer dat na nauwelijks een dertigtal seconden abrupt stopte of verzocht hij iemand uit het publiek die geen gitaar kon spelen om een solo te geven.
Kortom, een verrassend sterke set met alles erop en eraan. Later spelen ze nog op Pukkelpop en de Nederlandse festivals Bruis en Left of the Dial en dat is zeker niet onverdiend.
‘Now that's what I call music’ liet Iggy Pop zich ooit ontvallen over Wine Lips op BBC Radio 6 en wie ben ik om de getaande godfather of punk tegen te spreken. Bovendien werd ik vorig jaar op Sjock zelf van mijn sokken geblazen door dit kwartet uit het Canadese Toronto.
Wine Lips draait vooral om zanger-gitarist Cam Hilborn en drumster Aurora Evans. Op plaat laten ze zich bijstaan door bassist en producer Simon Larochette terwijl ze live beroep doen op gitarist Jordan Sosensky en bassist Charlie Weare. Visueel leek er niet veel veranderd. De zonnebrillen waren misschien wat minder extravagant (Aurora was de hare zelfs vergeten) maar de knevels waren intact gebleven.
Ook muzikaal leken ze niet meteen uit een ander vaatje te tappen. Nog steeds die somptueuze mix van garagepunk, psychedelica en fuzzy noise. Het soort psych rock dat we ook kennen van The Oh Sees. Baanbrekend of grensverleggend zal het wel niet zijn - John Dwyer en co zijn dat trouwens ook al een tijdje niet meer - maar dat geeft niet. Ok, sommigen zullen wellicht moeite hebben met dat hoge schreeuwerige stemmetje van Cam Hilborn maar eenmaal die hindernis genomen, kan je niet anders dan je laten meeslepen in de maalstroom die Wine Lips toch wel is.
We werden voortdurend bestookt met overrompelend snelle riffs, spetterende vocals en beukende drums voortgestuwd door een niets ontziende drive. Zo goed als alle nummers kwamen uit hun twee platen die ze voor Stomp Records maakten: ‘Mushroom Death Sex Bummer Party’ (2021) en ‘Super Mega Ultra’ (2024). Veel werd er niet afgeweken van de beproefde formule hoewel ze toch enkele keren voor wat afwisseling opteerden. Zoals tijdens "New Jazz" waarin heel voorzichtig wat jazz invloeden (jawel!) waren binnengesmokkeld of het instrumentale "Lemon party", één van mijn twee favoriete nummers op de laatste plaat. Het andere, "Cash man", lieten ze helaas in de kast liggen. Een ander verfrissend moment kwam er toen de drumster met een heerlijk kirrende stem in duet ging met Hilborn. Dat had wel meer gemogen.
Wine Lips leek misschien net iets minder onontkoombaar dan op Sjock, een jaar geleden, door het ontbreken van een moshpit maar daar zal de zweterige atmosfeer wel voor iets tussen gezeten hebben. Mocht Rock Zerkegem nog bestaan dan had het hier de perfecte headliner kunnen vinden.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Festival Dranouter 2024 – dag 1 - vrijdag 2 augustus 2024 – Zalige start met Belgische kleppers en het Nederlandstalige lied
Festival Dranouter 2024
Festivalterrein
Dranouter
2024-08-02
Johan Meurisse
Voor het eerst ooit is Festival Dranouter helemaal uitverkocht in voorverkoop, dus het mag wel duidelijk zijn: iedereen heeft veel zin in de jubileumeditie '50 Years Of New Traditions'!, al traditiegetrouw ingezet op donderdag.
Een paar nieuwigheden zagen we: de tenten kregen een upgrade (betere zichtbaarheid en toegankelijkheid), het nieuwe folkpodium De Koer (met een terugblik naar de begindagen, de roots van het festival, een folk line-up hosted by het Muziekcentrum), de kans om artiesten van dichtbij te spotten in de Podcast Corner (met radio 1), 'Nordic Focus' in de spotlight, dit zijn interessante Scandinavische folkbands en natuurlijk het maken van de ‘new traditions’.
Op vlak van foods & drinks doet Dranouter verder op hetzelfde elan, foodtrucks voor elk wat wils , themabars, animatie, straattheateracts. En ja kinderanimatie niet te vergeten, evenzeer belangvol en heel mooi uitgewerkt telkens van de organisatie; en op de feestzone heb je fanfares en DJ’s . Het maakt de folklore en het festival kleurrijker …
Een gevarieerde line-up , die een unieke positie inneemt in het festivallandschap. Festival Dranouter tekent voor ‘muziekvakantie’, mensen laten zich verrassen door gevarieerde bands, klinken op de vriendschap en het ontmoeten , voor elk wat wils dus. We kunnen het maar beamen …
Een gemoedelijke sfeer heerste op deze eerste festivaldag, die meteen tekende voor een recordopkomst van 16000 festivalgangers. Een geweldige start …
Het Ierse Villagers rond Conor O’Brien, live met vijf, zoekt de aansluiting met het publiek in de chateau. Het nieuwe album ‘that golden time’ onderstreept mans kunst als sing/songwriter en brengt sfeervolle, dromerige indiepop met een folkty tune. De emotievolle, neuzelende (zeg)zang en de keys nemen een meer een belangvolle rol in en zorgen voor een kleurrijk geheel. O’Brien heeft er zin in. Al twee grootse singles zitten in het begin van de set , oudje “nothing arrived” en de huidige single “you lucky one”. Spijtig genoeg blijft de versterking wat uit en ervaren we Villagers als achtergrondmuziek. Live klinkt het materiaal nochtans krachtiger in de opbouw. Die extraverte push bood een boeiend concert van dit muzikaal talent , die meer airplay verdient. “Becoming a jackal”, “the waves” en “a trick of the light” waren mooie afsluiters van een fijn warm concert .
In de Cirque waren we onder de indruk van één van die acts van de ‘nordic folk’, die dit weekend centraal staat, o.m. het Finse Suistamon Sähkö, die een soort folktronica met disco , trance en beats produceerden. Het kwartet werd met hun muziek, dans -al of niet synchroon-, en fashion art sterk ontvangen . Zeker op het eind toen ze probleemloos het publiek overhaalden in singalongs. Met een dosis relativering en humor was dit een act die zwierig als minimal klonk en inwerkte op de dansspieren, door de elektronica en folky accordeon , met een knipoog naar ‘the love parade’ en ergens refererend aan de Scissor Sisters en het in hun middens gerespecteerde Varttina. Te overwegen, een deelname op het Eurovisiesongfestival?!
Portland is groot geworden . Toen ze een goede zes jaar terug ‘de nieuwe lichting’ van Stubru wonnen, zagen we hen in de kleine clubs en zelfs op Dranouter op de koer. Een ontdekking meer dan waard, de band rond spil Jente Pironet, die na een gekweld fysiek jaar terug in het circuit te bewonderen is, om uiteindelijk die tweede plaat ‘departures’ opnieuw voor te stellen . Portland is écht een liveband, op plaat gevoeliger, innemend, live wordt het beest losgelaten en onderscheiden ze zich als een energieke, emo-rockende band die hun instrumenten ademruimte biedt en onder spanning houden, zeker het gitaarspel, niet vies van wat gewaagde stukjes en experimentjes.
Jente is een entertainer en podiumbeest, hij weet z’n publiek voor zich te winnen en te ontroeren, met z’n expressieve stem en intense gitaarsoli. Wat een charisma. En Portland heeft een backing vocaliste, Nina Kortekaas, die zich vocaal goed wist te nestelen in die meerstemmige zang. Portland eigent zich hier terecht een plaatsje toe in de chateau .
Portland kwam, zag en overwon , liet ruimte aan z’n publiek om te genieten met het meeneuriën, -zingen en handjeszwaaien. Iedereen genoot van hun materiaal die durfde te exploderen, ingetogen, kwetsbaar als stevig, krachtig, met zinderende songs als “sensational”, “lucky clover”, “good girls”, “aftermath”, “killler’s mind”, “she really really means it” (eentje omgebouwd van metejoor!) en het afsluitende “pouring rain”. Music from the heart, met enkele krachttoeren. Een blij weerzien dus, Portland beet duidelijk van zich af, klaar om iedereen (opnieuw) te veroveren …
Leuk om eens na al die jaren terug te zien , Think of One , rond David Bovée en Tomas De Smet, in de clubstage. Ze komen af en toe eens samen om een leuke mishmash aan stijlen te spelen met een goed rockende groove. Ze verwerken zo een beetje van alles in hun wereldlijke sound met salsa, afro, Balkan en Cuban sounds. Ze maken er een improvisatie oefening van, met behoud van die (Zuidamerikaanse) zomerse ritmes . Ergens waait hier de muzikale wind van Rumbaristas, Manu Chao, Gogol Bordello en Vampire Weekend.
Dubbel feest op Dranouter met Novastar … Joost Zweegers heeft een overzicht klaar van z’n klassiekers, geen normaal overzicht maar remakes van z’n nummers over 25 jaar heen, die hij opnieuw stoffeerde met Britse en vanavond hier ook met enkele Belgische muzikanten. Ze klonken emotioneel direct met een gepassioneerde singer Zweegers op het voorplan. En als special guest Geike , die op het eind enkele nummers meezong , “off shore” en “never back down” .
Het materiaal krijgt een nieuw muzikaal hoofdstuk, een bredere klankkleur, die in z’n gevoelige, emotionele pop, rock en americana omarmt , en minder rijkelijk, orkestraal of bombastisch is. Mooi om het materiaal in dit melodieus, fris karakter te horen, zonder afbreuk te doen van het melancholische karakter , gedragen door de immer sympathieke Zweegers, die vol overgave beweeglijk heupwiegt en danst in de nummers.
Een magic rock’nroll touch ervaarden we , mooi ingezet door “wrong” en “light up my life”. Het enige nieuwe nummer “look at you now” knipoogt naar één van z’n idolen The Beatles, later wist hij solo Neil Young te eren met z’n “like a hurricane” , een versie op z’n Novastars. Het publiek liet zich gewillig meedrijven en was in te palmen voor singalongs op die indringende, groovy, extraverte kleurrijke sound van “because” , “closer to you” en schitterende afsluiters “when the lights go down on the broken hearted” en “the best is yet to come”. Een elegante schoonheid die los-vast, rechttoe-rechtaan en gevoelig klonk met de puntjes op de ‘i’. Overtuigende set dus.
Al drie decennia lang trakteert Kommil Foo ons op prachtige songs, die ontroeren , raken en ons weten te verbinden . Dit gegeven staat ook centraal met hun samenwerking met de bigband van Brussels Jazz Orchestra, die enkele van hun nummers weten te improviseren , te ontrafelen en er een ingestudeerde jamsessie van maken . Het Nederlandse kunstlied in een jazzy groove van blazers, piano , gitaar, flute, blokfluit en lichte drums, met kleppers als “zoogdier” en “ruimtevaarder”. De broers Walschaerts zingen, vertellen , spelen, entertainen en betrekken moeiteloos het publiek in deze set, alsof de pink panther een nieuw leven toebedeeld krijgt. Wat een originaliteit van hen en wat enthousiasme in de clubstage.
Tot slot kon Het Zesde Metaal een thuismatch spelen , de band is uitgegroeid tot een kwintet rond Wannes Cappelle, die hun West-Vlamingen wist in te palmen , met hun persoonlijke, maatschappijkritische Nederlandstalige muziek in het W-Vlaamse dialect. Hier werd o.m. de laatste plaat ‘het langste jaar’ voorgesteld, letterlijk een afscheidsceremonie van dierbare vrienden. Hun reeds vijftienjarige carrière krijgt cachet door die muzikale afwisseling. Er werd stilgestaan rond het verlies van goede vriend Tom Pintens , net een jaar terug, die nog kon meehelpen aan de plaat.
Na al die jaren zijn ze erin geslaagd één van de avonden in Dranouter af te sluiten, door hun gestadige groei.
We kregen een boeiende afwisseling, ingenomen , dromerig , als directer, snediger rockend , die door keys en steelpedal kleur kregen. Op de festivals wordt de kaart van het live beleven getrokken met dynamische, weerbarstige nummers als “gie den otto en ik” , “dag zonder schoenen” (waarbij iedereen wel bereid was om even te zwaaien met z’n schoen of sandaal), “naar de wuppe” , en op het eind de instant klassieker “boze wolven” van Gorki op de tune van “where is my mind” van The Pixies en het rockende oudje “ik haat u nie”.
Tussenin hoorden we de fijnzinnigheid, de gevoeligheid en de sfeervolle sound, met ruimte voor de instrumenten, van openers “tid van ton”, “nog maar begonnen”, “calais”, “ploegsteert ( met de verwerking van Vermandere’s “bange blankeman” (eerbetoon aan de man!)), “ier bie ons” en het prachtige broze “het langste jaar” , eentje die op hun borst mag gespeld worden. Het toont het diverse muzikale gelaat van de band, integer, meeslepend, opwindend, muziek voor alle leeftijden wat ook wel het credo is van Festival Dranouter. Terechte afsluiter van een mooie eerste dag …
Neem gerust een kijkje naar de pics @Karl Vandewoestijne en Lien Callewaert
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/6624-dranouter-2024.html?Itemid=0
Organisatie: Festival Dranouter, Dranouter
Ramkot - De perfecte warm-up voor de grote festivals
Het was het zover: Ramkot betrad het podium van De Kelk in Brugge voor een spetterende try-out show ter voorbereiding op hun aankomende Europese festivaloptredens (Sziget, Lowlands en Pukkelpop). De band, bestaande uit de broers Tim en Tom Leyman (Tom op drums en Tim op gitaar) en Hannes Cuyvers (bas) liet zien waarom zij de belofte van de Belgische rockscene zijn.
Bij het betreden van de zaal viel meteen op dat de airco op maximum stond. De temperatuur was zelfs onderkoeld, wat een ongebruikelijke start was voor een rockconcert. Maar deze frisse omgeving veranderde snel toen Ramkot het podium betrad en met hun energieke muziek de temperaturen de hoogte in joeg.
De set werd geopend met ”Drop Down”, een krachtige introductie die het publiek direct in beweging bracht. Dit werd gevolgd door “Exactly What You Wanted”, waarbij de strakke ritmesectie en de dynamische gitaren meteen lieten zien waar de band voor staat. Het nummer “Nowhere to Go” is een nieuw nummer van de LP die ze net afgewerkt hebben en die later dit jaar zou moeten uitkomen.
“Heart Shaped Minds” en “Zeppelin” deed de zaal exploderen met zijn krachtige riffs en opzwepende beat. “Claim To Faim” (de nieuwe single) en “Red “zorgden voor een stevige middenstuk van de set, met hun aanstekelijke hooks en stevige ritmes.
Het publiek werd pas echt volledig opgezweept bij “Tied Up”, een nummer dat iedereen luidkeels meezong. De energie bereikte een hoogtepunt met “Blame “ (die ook op de nieuw te verschijnen plaat zou moeten staan), waarbij de intensiteit van de band en het enthousiasme van de fans elkaar perfect aanvulden. “One More” zorgde voor de perfecte springplank naar de afsluiter van de avond.
Het afsluitende nummer “Am I Alright Now” liet een blijvende indruk achter. De band verliet het podium onder luid gejuich en applaus, terwijl de warmte van de muziek de koude start van de avond volledig had verdreven.
Ramkot bewees met deze try-out show klaar te zijn voor de grotere podia van Europa. Hun optreden in De Kelk was een voorproefje van wat komen gaat, en de verwachtingen voor hun festivalshows zijn nu torenhoog. Het is duidelijk dat deze band een sterke toekomst tegemoet gaat in de Belgische rockscene. We kijken vol ongeduld uit naar de nieuwe plaat!
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/6643-ramkot-01-08-2024.html?Itemid=0
Organisatie: Peter Verstraelen agency ism Ramkot + De Kelk, Brugge
Channel Zero - try-out - Een eerste Belgische gouden medaille!
Op een zwoele avond in de intieme 4AD in Diksmuide gaf Channel Zero een try-out concert ter voorbereiding op hun festivalzomer. De band, die volgend jaar hun 35-jarig bestaan viert, stelde niet teleur en trakteerde het publiek op een krachtige set die de zaal deed kolken van energie.
Vanaf de eerste noten van “Suck My Energy” voelde je de broeierige sfeer die de hele avond zou blijven hangen. De hitte in de zaal zorgde ervoor dat iedereen al snel in het zweet stond, maar dat leek het enthousiasme van de aanwezigen alleen maar te vergroten. Het publiek bestond uit een mooie mengeling van oudere fans die de band al jarenlang volgen en een jongere generatie die Channel Zero voor het eerst live kwam ontdekken.
De setlist was een zorgvuldig gekozen mix van zowel oude als nieuwe nummers, met hoogtepunten als “Tales of Worship”, “Dashboard Devils” en “Heroin”. Elk nummer werd met passie en precisie gespeeld door de huidige bandleden: Franky De Smet-Van Damme (zang), Mikey Doling (gitaar), Christophe Depree (gitaar), Tino De Martino (basgitaar) en Seven Antonopoulos (drums).
Dit leverde het bewijs dat Channel Zero na bijna 35 jaar nog steeds een relevante en krachtige liveband is.
Hoewel de band duidelijk klaar is voor de komende festivals, liet Franky af en toe vallen dat ze misschien nog wat aan hun conditie moeten werken. De intensiteit van de show eiste zijn tol. Gelukkig vonden ze na een aantal Red Bulls en het nuttigen van het door de zanger geïnspireerde bier Turbeau de extra energie die ze nodig hadden. Daarna spatte de toewijding en het speelplezier terug van het podium.
“Lonely”, “Unsafe” en “Dark Passenger” werden met zoveel emotie gebracht dat je de rauwe energie bijna kon voelen. Het publiek ging volledig uit zijn dak tijdens klassiekers als “Bad to the Bone” en “Black Fuel”, waarbij de hele zaal meezong en headbangde. Het is duidelijk dat deze nummers nog steeds een diepe indruk maken bij de fans.
Afsluiter “Black Fuel” trouwens was de perfecte climax van een avond vol muzikale hoogtepunten. Channel Zero bewees nogmaals waarom ze na al die jaren nog steeds een vaste waarde zijn in de metalwereld. Ze hebben de 4AD getransformeerd in een kolkende massa vol energie en passie, en als dit een voorproefje is van wat de festivalzomer te bieden heeft, staan we nog heel wat moois te wachten.
Kortom, het was een avond om niet snel te vergeten. Channel Zero mag trots zijn op wat ze hebben neergezet in Diksmuide en kan met vertrouwen uitkijken naar hun optredens op Rock Olmen, OLT Rivierenhof, Rockwood, Fonnefeesten, Alcatraz en de Paulusfeesten.
Dit optreden vond plaats tijdens de openingsceremonie van de Olympische Spelen in Parijs, en de band heeft hier alvast een gouden medaille verdiend. Dit concert bevestigde dat hun muziek nog steeds springlevend is en generaties blijft verbinden.
Neem gerust een kijkje naar de foto’s
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/6554-channel-zero-26-07-2024.html?Itemid=0
Organisatie: 4ad, Diksmuide
De Australische formatie Middle Kids trok de aandacht met de sterke debuutsingle “Edge Of Town” uit 2016. Het trio toerde veel en was o.m. de support van The War On Drugs en Cold War Kids. Met hun derde album 'Faith Crisis Pt 1' lijkt de band nu zelf klaar …
Hannah Joy, zangeres/gitariste, neemt je gemoedelijk mee op haar muzikale reis, doorheen een leven van vreugde en pijn, ondersteund van haar veelzijdige vocals, zonder al te klef te klinken. Er zijn de sterke muzikanten die haar zo mooi aanvullen. Muziek. De band balanceert tussen pop en alternatief , en kan een breed publiek aanspreken; een afwisseling van weemoedige en aanstekelijk material.
“Bootleg Firecracker” klinkt overtuigend, een strijd naar innerlijk groei, waarmee jongeren worden geconfronteerd. Hannah heeft hiermee een jong publiek, die zich in haar vertelstijl kunnen vinden.
Soms klinkt het wat donker, dreigend als op “Highlands” of het prachtige “Bend”, met mooie climaxen. Soms kaart Middle Kids mistoestanden aan van sociale media, luister maar naar “Philosophy”, waarop de façade van die social media uit de doeken wordt gedaan. De ballade en afluister “All-in My head” klinkt broos en breekbaar.
Er is steeds de zoektocht naar dat sprankeltje hoop dat de jongeren zo graag wensen. Het lichtvoetig material is een stap voorwaarts hiernaartoe. Een soort positieve energie die het kwetsbare-in-je overbrugt. Middle Kids laat haar diepste emoties de vrije loop en vertaalt het in een rits wisselende prachtsongs. Band die muzikaal pop en alternative verbindt en die een spreekbuis is voor een jongere generatie, die worstelt met hun emoties.
Indie
Faith Crisis Pt. 1
Middle Kids
Tracklist
Petition 01:45
Dramamine 02:57
The Blessings 03:16
The Blessings Interlude 01:14
Bootleg Firecracker 03:20
Highlands 03:31 Bend 03:50
Go To Sleep On Me 02:41
Terrible News 02:52
Philosophy 02:54
Your Side, Forever 03:31
Your Side, Interlude 01:34
All In My Head (feat. Dave Le'aupepe) 03:10
De multiculturele groep Amorosa bestaat uit singer-songwriter Stéphanie Scultore en de Braziliaanse jazzgitarist en componist Matteo Carola. Het combo is gevestigd in Brussel. De bezetting wordt gecompleteerd door saxofonist Mathieu Robert, de Braziliaanse contrabassist Filippe Caporali (Commander Spoon) en percussionist Falk Shrauwen (Sylvie Kreush, Echoes of Zoo). Een koor bestaande uit Robert en twee zangeressen, evenals de sopraansaxofonist Pierre Vaiana, zijn ook te horen op sommige nummers.
Met 'Petit Soleil' is de band aan zijn tweede album toe.
'Petit Soleil' gaat vooral over emoties, geïnspireerd door de geboorte van een kind én het overlijden van een moeder/grootmoeder enkele maanden later ; de plaat omschrijft hoe een mens ermee op doordachte wijze omgaat. Opvallend zijn de Braziliaanse ritmes in combinatie met de Westerse sound.
Op « Il Etait une fois' wordt geflirt met het Franse chanson, een mooie insteek trouwens, die we nog een paar keer zullen horen. Het maakt het plaatje compleet.
Door deze emoties in het (muzikale) verhaal, leef je intens mee, met wat de liedjesschrijver echt doorstaat. De pakkende titelsong en « Ou Es-Tu » zijn volgende voorbeeld, het gevoel te willen leven in weidse landschappen maar evenzeer met een gevoel van weemoed. « Cache Cache » is een meesterlijk nummer, die de veelzijdigheid en de emoties onderstreept, en ondanks pijn en verdriet, schijnt de zon achter elke donkere wolk.
In dit muzikaal verhaal zit een punt van herkenning , het leven dat we dagdagelijks meemaken met alle emoties ermee verbonden. Wat een gevoelsplaat.
Jazz/Wereldmuziek
Petit Soleil
Amorosa
Tracklist
Petit Soleil 4:54
Ce Matin 5:13
Casino 5:37
Il Était Une Fois 4:21
Où Es-Tu ? 3:27
Steven Et L'Hirondelle 3:31
Cache Cache 3:22
Meu Menino 3:31
Déposer Des Fleurs 3:25
Liliane Et Radou 5:04
Slechts een paar jaar nadat zijn eerste album als leider en componist, ‘In the Eyes of the Whale’ (Auand Records, 2020) uitkwam, voegt de jonge Italiaanse contrabassist Michelangelo Scandroglio een nieuw en cruciaal stuk toe aan zijn werk. “Met deze band en dit album,” zegt Scandroglio, ”probeerde ik mijn oude waarden te combineren met mijn meer recente interesses, en probeerde ik te begrijpen hoe muziekproductie kan passen in de innerlijke werking van improvisatie en compositie. Er is een kleine afwijking van mijn vorige album en van improvisatie als solomoment, evenals een afwijking van melodie - die niet langer het centrale punt is. Ik denk dat het belangrijkste kenmerk van deze nieuwe opname het zoeken naar een 'synthese' is, zoals ook blijkt uit de duur van de tracks: vergeleken met de meeste jazzstukken zijn ze ongewoon kort. Ik heb geprobeerd om 'microwerelden' te herscheppen, korte onafhankelijke momenten die dan samenkomen. Ook al lijken ze muzikaal ver van elkaar af te staan, in werkelijkheid bewegen ze zich naar een gemeenschappelijke bestemming.”
Bron: bandcamp: https://michelangeloscandroglio.bandcamp.com/album/gently-broken
Dat elke schakel even belangrijk is blijkt al uit het eerste pareltje “Extraction”, dat een breed spectrum biedt aan klanken en een structuur, die je verrast. Daarin slaagt Michelangelo Scandroglio dus met brio. Al die verschillende wendingen maken het net boeiend. Subliem hoe de band erin slaagt om nooit te chaotisch te klinken, en dus die zekere structuur aan te houden. Het is een plaat bol van ontdekkingen en voor wie niet vies is van wat avontuur. Een combinatie van virtuositeit, speelsheid en de zin om te improviseren,.
Op deze gevarieerde plaat hoor je een opzwepende, swingende als intieme, breekbare sound. Het overtuigt ons des te meer!
Extraction 02:15
Premonition 02:13
Deduction 02:05
Jazzneverdie 02:23
The Princess Of Breaking Shadows 02:24
Unespected Breakthrough 00:49
Danubio/lnsight 04:11
Addition 02:40
Deconstruction 02:56
Subtraction 02:04
You-er Than You 03:03
The Space Through The Process 02:35
Disruption 03:11
Joined Forces In Extended Spirits 03:05
Als je talenten samenbrengt zorgt dit voor magie. In 2016 werkte Anderson .Paak voor het eerst samen met hiphopproducer Knxwledge onder de naam NxWorries, en dat was er meteen boenk op!
Het duo bracht nu 'Why Lawd?' uit, muzikaal tussen jazz, hip hop en soul. Het zijn deels korte songs, doe ervoor zorgen dat je best deze plaat in zijn geheel beluistert.
De kleurrijke aanpak hoor je al op “86Sentra” en “MoveOn”. Er is ook de fijne samenwerking met Thundercat op “KeepHer”.
Samenwerkingen genoeg trouwens! O.m. de prachtige stem van Rae Khalil op “OutTheWay” en op ”WalkOnBy”.
De inbreng van Paak en Knxwlegde is uiteraard subliem. Wat weten zij allemaal te verkennen. Luister maar naar "MoreOfIt", met prachtige violen die een sentimentele klank hebben; of iets verder de blazers op "Distractions", een nostalgische trip naar oude, krakende jazzvinylplaten.
Een pak verrassende wendingen noteren we. Het uiteenlopend totaalpakket is op de plaat 'Why Lawd?' meer dan de moeite en overtuigt sterk. Hun virtuositeit en speelsheid is ongezien. Het kan hoedanoook een breed publiek aanspreken, die houdt van wat avontuur in het genre. Interessant Plaatje dus!
Hiphop/Soul
NxWorries
Why Lawd?
Tracklist
ThankU (feat. Dave Chappelle) 00:50
86Sentra 01:36
MoveOn 02:47
KeepHer (feat. Thundercat) 04:14
Distractions 01:49
Lookin' 00:54
Where I Go (feat. H.E.R.) 03:21
Daydreaming 03:06
FromHere (feat. Snoop Dogg & October London) 04:01
FallThru 02:21
Battlefield 03:38
HereIAm 01:34
OutTheWay (feat. Rae Khalil) 03:26
SheUsed 02:36
MoreOfIt 01:12
NVR.RMX (feat. Charlie Wilson) 01:18
DistantSpace (feat. The Last Artful, Dodgr) 01:23
WalkOnBy (feat. Earl Sweatshirt & Rae Khalil) 03:47
EvnMore 00:25
We volgen het instrumentale trio Atomic Vulture al een achttal jaar. De band wist ons voldoende te overtuigen, en bracht in juni de derde plaat uit. 'Pilgrims of The Sun'. De plaat heeft enkele luisterbeurten nodig , maar neemt je mee op reis.
'The Landing' is een epische song, eentje die je meesleurt, bonkend tegen geluidsmuren, of momenten van intimiteit, die je confronteert met je eigen persoonlijkheid. Het zit allemaal verweven in dit nummer. Mooi.
Het is tevens de rode draad doorheen de hele plaat. “Alpah Wave” is net als “Ad Astra”, “Dust Fall” en het sublieme “Black Blizard” het ontdekken waard en heeft verschillende lagen. Er is zelfs een filmisch, futuristisch aspect, wat een avontuurlijke, deels experimentele, onaardse aanpak impliceert. Het vergt enige inspanning, die echt de moeite loont.
Het indrukwekkende ''Subterranean Suffers' sluit de plaat met een verbluffende knal af. Die afwisseling maakt het net boeiend.
Atomic Vulture nestelt zich met deze plaat tussen de betere instrumentale bands in. We hopen nu op de verdiende erkenning.
Instrumentaal
Pilgrims of The Sun
Atomic Vulture
Tracklist
The Landing 05:25
Alpha Wave 04:51
Ad Astra 04:35
Dust Fall 05:58
Black Blizzard 08:14
Reverse Osmosis 06:00
Subterranean Surfers 06:12
Na lange afwezigheid in het release-schedule houdt Bjorn Berge de laatste jaren een mooi regelmatig tempo aan: 'Who Else?' verscheen in 2019 en zijn laatste album 'Heavy Gauge' was van 2021.
De Noorse blues/gitaar-maestro kreeg door de lovende kritieken op zijn nieuwe albums en zijn vele optredens de smaak weer flink te pakken. In 2024 bracht hij een nieuwe plaat uit: ‘Introducing SteelFinger Slim'.
Naar aanleiding van deze release hadden we terug een fijn gesprek met Bjorn Berge, en we keken ook even naar de toekomstplannen van hemzelf, en het Blues genre op zich
Lees gerust
https://www.musiczine.net/nl/interviews/item/94079-bjorn-berge-het-gevoel-is-wat-de-speler-op-dat-moment-voelt-het-is-niet-aan-hendrix-aan-mij-of-aan-jou-om-te-bepalen-hoe-de-artiest-zich-voelt-gevoelens-kunnen-op-vele-manieren-worden-uitgedrukt.html
Aan de basis van z’n blues, waarmee hij groot is geworden, is op zich niet zoveel veranderd. De plaat bevat toch enkele verrassende parels zoals de eigenzinnige versie van T-Rex “Get it On” en de pompende versie van Deep Purple's “Black Night”.
Los daarvan is het een typische blues plaat, waar je vooral een groots muzikant en artiest hoort, bij wie het vuur nog steeds brandt. Je hoort het in de opzwepende songs, maar ook in een pakkend nummer “Like A King”, over de dood van Rodney King. Soms neigt zijn stem naar Nick Cave en Mark Lanegan, en er is diezelfde donkere galm als op "Devil Calling", die rillingen bezorgt. Het gaat van donkere melancholie naar een meer toegankelijk en opzwepend geluid. "Bastards" is alvast een gevarieerd meesterwerkje.
Bjorn Berge is gewoon zichzelf gebleven, durft wel eens afwijken, maar bewijst een bijzonder blues artiest te zijn. 'Introducing Steelfinger Slim' onderstreept het nogmaals.
Tracks:
01. Mama Said
02. Get It On
03. Your Man
04. Devil Calling
05. Like A King
06. Bastards
07. Spoonfull
08. Begging
09. Black Night
10. Don't Look Back
Raut Oak Fest 2024 - Uniek festival met zicht op de Alpen
Raut Oak Fest 2024
Festivalterrein
Riegsee (Duitsland)
2024-07-19 t-m 2024-07-21
Ollie Nollet
Raut Oak Fest is een klein, onafhankelijk festival zonder sponsoring dat doorgaat in Riegsee, deelgemeente van Garmisch-Partenkirchen in Beieren, een unieke locatie met zicht op de Alpen. Ontstaan in 2011 toen Christian na 4 maanden huwelijk besloot te scheiden en daar een feestje voor gaf. Dat viel zo goed mee dat hij het jaar erop enkele groepen uitnodigde wat de kiem bleek van Raut Oak Fest, een driedaags festival vol underground music dat dit jaar iets meer dan duizend toeschouwers mocht verwelkomen.
Een bijzonder aangenaam festival, oude stijl met slechts één podium, waar het bier in halveliterflessen werd verkocht en waar de bar mee bemand werd door een contingent Vlamingen.
dag 1 - vrijdag 19 juli 2024
Het festival werd vrijdag om 15u30 afgetrapt door het in Londen residerende Fraülein dat niets vandoen bleek te hebben met de gelijknamige song van Townes Van Zandt. Dit duo bestond uit de Noord-Ierse Joni Samuels (zang-gitaar) en de Nederlandse drummer Karsten van der Tol. Iemand omschreef hen ooit als PJ Harvey op een autorally en zelf beweren ze geobsedeerd te zijn door Big Thief. Sympathiek, dat zeker, maar dit was het soort indierock die me niet langer dan vijftien minuten kon boeien.
Daarna kregen we opnieuw een duo in exact dezelfde bezetting. Red Money uit Pau, niet te verwarren met de gelijknamige band uit Richmond, Virginia of de rapper uit Atlanta, bestaat uit Laure Laferrerie (zang-gitaar) en drummer Arnaud Dussiau. Hun laatste plaat, ‘Shake, burn and love’ werd in Nashville geproduceerd door Andrija Tokic, die ook al werkte voor Alabama Shakes en Benjamin Booker. Dat schept toch enige verwachtingen en die werden deels ingelost. Dit was stevige rock die het midden hield tussen grunge en stoner. Niet meteen mijn favoriete genres maar met Laferrerie had Red Money een frontvrouw in huis die naam waardig. Haar gitaar klonk meestal als een overstuurde bas, maar wist toch voor voldoende variatie te zorgen. Verder viel er nog een verrassende cover te noteren: "The whores hustle and the hustlers whore" van PJ Harvey.
Voor velen was Tramhaus, een vijftal uit Rotterdam dat zich waagt aan postpunk met een vleugje noise, dé verrassing van de dag. Voor mij was dat wat minder het geval daar ik ze reeds verschillende keren aan het werk zag. Toch bleven ze ook mij van de eerste tot de laatste noot fascineren en was dit wellicht de beste keer dat ik ze aan het werk zag. Als geen ander weet Tramhaus hard en zacht te combineren. Het is hen vele malen voorgedaan, toch bleef het altijd inventief. We hoorden stuk voor stuk sterke, knap afgewerkte nummers waarin opvallend veel aandacht besteed werd aan de tweede stem. En dan had ik het nog niet over die twee gitaren die van een wilde frisheid getuigden (vooral die van Nadya Van Osnabrugge) of het fenomenale natuurtalent Lukas Jansen. Hoe hij met een onwaarschijnlijke souplesse over het podium dartelde zou zelfs een jonge Mick Jagger doen verbleken. Dat terwijl zijn zang al even wonderlijk was. Vooral tijdens een nieuwe song wist hij me te verbazen door vocaal alles uit de kast te halen. Het doet me nu al reikhalzend uitkijken naar de op 20 september te verschijnen debuutplaat, ‘The first exit’.
Met Earth Tongue uit Wellington, Nieuw-Zeeland kregen we opnieuw een duo waarvan een vrouw (Gussie Larkin) de zang en de gitaar voor haar rekening mocht nemen en een man (Esra Simons) achter de drumkit postvatte. Earth Tongue heeft een gloednieuwe (tweede) plaat, ‘Great haunting’, uit en dat op het befaamde In the Red Records uit Los Angeles. Voldoende om mijn aandacht te wekken en even leek het erop dat dit een memorabele set zou worden. Dit was het soort heavy psych rock dat ik wel kon smaken. Gussie Larkin bleek een innemende frontvrouw met een heldere, etherische stem die men niet meteen verwacht in dit genre. Ook de riffs die ze uit haar luide gitaar kneep, waren best wel pakkend. Helaas sloeg na een tijdje de eentonigheid toe en schoof Earth Tongue iets te veel richting metal op.
Afsluiter op vrijdag was Endless Boogie uit New York maar niet uit Brooklyn, wat Paul Major ons meteen met buitengewoon harde taal duidelijk maakte. Waarvoor dat nodig was, is me nog steeds niet geheel duidelijk. Het viertal opende de set met een nummer van om en bij de twintig minuten en de overige nummers zullen wellicht niet veel korter geweest zijn. Maar wat geeft dat? Had het er eentje van 50 minuten geweest, dan had dat me even gelukkig gemaakt. Het recept van Endless Boogie is vrij eenvoudig. Gitarist Jesper Eklow, drummer Harry Druzd en de bassist (van wie de naam me niet bekend is) construeren een minimalistisch, hypnotiserend geraamte waarin de, in een eeuwig streepjesshirt gehulde, bijna 70-jarige Paul Major ongehinderd kan soleren. Effectpedalen zijn daarbij compleet overbodig. Enkel Jesper Eklow trapt af en toe op een wah-wah pedaal. Dat lijkt misschien bijzonder saai, maar dat was het allerminst, integendeel. Die twee gitaren klonken zo subtiel dat er geen ontkomen aan was. Het leken wel virussen die zich steels onder je hersenpan nestelden om je zo in een gelukzalige roes te dompelen. Waaruit we bruusk gewekt werden toen Paul Major een snaar brak, zijn eerste in vijftien jaar. Maar eenmaal dat euvel verholpen werden we met "Vibe killer" naar het walhalla getransporteerd. Endless Boogie zorgde voor twee uur puur genot en was vast van plan om dat zondagavond nog een half uur langer te doen.
dag 2 – zaterdag 20 juli 2024
De line-up op zaterdag stond volledig in het teken van de vorig jaar op 60-jarige leeftijd overleden Chris Johnson. Chris Johnson was de oprichter van het Deep Blues Fest, het grootste alternatieve bluesfestival ter wereld en godfather van de Deep Blues Community. Zijn belang voor die groepen die hun blues of roots net iets rauwer en ongepolijster laten klinken kan niet overschat worden. Alle groepen die op zaterdag optraden hadden dat vroeger ook op Deep Blues Fest gedaan.
Opener op zaterdag was Mudlow uit het Britse Brighton. Met zijn drieën (gitaar/zang,bas en drums) brachten ze donkere blues die wellicht beter tot zijn recht zou komen in een nachtelijke kroeg dan op deze zonovergoten weide. Knap gedaan maar echte vonken bleven uit. Tobias Tester liet af en toe een sardonisch lachje horen tussen de nummers en ergens hoopte ik dat hij ook zo eens zou zingen. Maar hij bleef het beschaafd houden, zeker toen hij "Flesh and blood" van Joe Henry coverde.
Reverend Deadeye is afkomstig uit Denver maar woont al een tijdje in Zwitserland, waar hij ook zijn drumster vond. De man is reeds meer dan twintig jaar actief en mag dus stilaan bij de veteranen gerekend worden. Maar sleet zat er alvast niet op. De vlam sloeg meteen in de pan met "Drunk on Jesus". Een ander hoogtepunt was "Can't take it with you" terwijl hij verder verrassend veel nummers uit zijn eerste en niet meer te verkrijgen plaat bracht. Niet alles was even sterk maar zijn enthousiasme werkte toch aanstekelijk. Zo zagen we hem zijn tamboerijn, die meestal aan zijn voet hing, gebruiken als slide.
CW Ayon was thuis in Las Cruces, New Mexico gebleven, zodat de rest van het programma wat vooruit werd geschoven. Dat leek me eigenlijk niet slecht uit te komen, zo zou ik wat vroeger naar bed kunnen. Die voorsprong op het uurschema werd echter meteen tenietgedaan door de tegensputterende Fender Rhodes van James Leg. Het kostte enig moeite om het orgel, dat hier een jaar onaangeroerd was achtergebleven (James Leg mag ieder jaar acte de presence geven op Raut Oak), terug aan de praat te krijgen.
Maar er was nog meer aan de hand. Onze man uit Chattanooga, Tennessee was afgezakt naar Riegsee zonder drummer. En hoewel er een drumstel werd opgesteld (en nadien ook weer afgebroken) en er een naam van een mogelijke invaller circuleerde besloot James Leg te experimenteren met een drumcomputer. Iets om nooit meer te herhalen want dit klonk gewoon schabouwelijk. Los daarvan hoorde ik een behoorlijk sterke set die geopend werd met twee nieuwe nummers, die het beste laten verhopen voor de nieuwe plaat. Wat kalmer dan gewoonlijk maar met tonnen soul. Meteen daarna bereikte hij ongekende hoogten met een adembenemende en nooit eerder zo intens gebrachte cover van Nina Simone's "Sinnerman". Hij draagt blijkbaar niet voor niets een broeksriem met de beeltenis van deze legendarische zangeres. Daarna bleef het hoogtepunten regenen met onder meer "Every damn time", "Georgia" en zelfs "A forest" dat het origineel van The Cure liet vergeten.
Dat hij een meester is in het zich eigen maken van andermans nummers bewees hij nog maar eens met de twee afsluitende songs: "Drinking too much" (The Kill Devil Hills) en "Fire & brimstone" (Link Wray).
De revelatie van Raut Oak 2024 was ongetwijfeld Restavrant, oorspronkelijk uit Victoria, Texas maar verkast naar Los Angeles. Helemaal uit het niets komen ze nu ook weer niet. In 2012 wist dit duo me al te verrassen met de plaat ‘Yeah, I carve cheetahs’, uitgebracht op Hillgrass Bluebilly Records, maar daarna volgde de absolute stilte. Tot deze passage en dat zal ik geweten hebben! Wat een rollercoaster was dit. Tijd om adem te halen hadden we nauwelijks. Restavrant (zoek niet te veel achter die naam, gewoon verkeerd geschreven) wist als geen ander blues en punk te combineren in ultrakorte en van moordende tempos voorziene nummers. Zanger Troy Murray, wiens petje meer dan één wasbeurt kon gebruiken, ramde op met spuug en paktouw aan elkaar hangende gitaren terwijl Tyler Whiteside een elektronische drumset combineerde met een conventionele snare drum en een hoop trash waaronder plastieken emmers, een autovelg, aan elkaar geknutselde nummerplaten en een gasfles. Achteraf was hun merchandise in geen tijd uitverkocht.
Dat Left Lane Cruiser (Fort Wayne, Indiana) er zin in had werd meteen duidelijk. Nooit eerder hoorde ik Freddie J IV zo de longen uit zijn vege lijf schreeuwen. Zat de volle maan hier voor iets tussen of wou hij er zich van verzekeren dat we Restavrant meteen vergaten. Het werd een onstuimige set (drummer Brenn Beck gaf tussendoor enkele richtlijnen voor de moshpit maar problemen waren er nooit) die niet zo heel veel verschilde met die van in de 4AD enkele weken geleden. Uiteraard kon het lang niet meer gehoorde "Mr. Johnson", een eerbetoon dat reeds dateert uit 2008, hier niet ontbreken.
Dit was reeds de vijfde keer tijdens deze tour dat ik ze zag en geloof het of niet: van verzadiging is nog steeds geen sprake. Dit was nog maar eens een immens festijn van rauwe, beukende garageblues vol demonische gitaren en triomfantelijk klinkende drums .
Voor de afsluitende en erg uitgebreide jam vroeg Left Lane Cruiser dit keer niet enkel vrijwilligers uit het publiek, die eerst nog abusievelijk door de security terug van het podium werden gejaagd, maar kwam er ook assistentie uit de coulissen opdagen: James Leg en de drie kinderen van Chris Johnson waarvan er één een gitaar bijhad. Veel muzikale potten werden er niet meer gebroken, dit leek eerder een kakofonie maar het straalde wel een enigmatisch gevoel van samenhorigheid uit zodat je toch gefixeerd bleef toekijken.
Na al dat geweld mocht Guadalupe Plata uit het Spaanse Úbeda de tweede festivaldag in schoonheid afsluiten. Zanger Pedro De Dios is een fenomenale gitarist, erg gestileerd en met veel gevoel voor details. Samen met drummer Carlos Jimena en enkele gasten boetseerde hij cinematografische songs met diepe wortels in de blues. Plots konden we zelfs even mee neuriën toen hij "El Condor Pasa" zijn set in smokkelde.
dag 3 – zondag 21 juli 2024
De zondag begon met een traditioneel ontbijt (waarvoor ik gepast heb) dat opgevrolijkt werd door een uitgebreid orkest onder de eik. Die Landlergschwister uit München telde maar liefst veertien leden: 4 klarinetten, 4 trompetten, een tuba, 2 drums, een accordeon, een banjo en een gitaar annex zang. Gezeten in een grote kring speelden ze de sterren uit de hemel, waarbij we af en toe een cover, zoals "The Model" van Kraftwerk, konden noteren. Een bijzonder aangename verrassing.
De eerste band op het podium kwam ook uit München. Ippio Payo, een project van multi-instrumentalist Josip Pavlov, hield het bij tamelijk experimentele indierock. Knappe momenten, waarbij ik dacht dat hij weleens zou kunnen solliciteren bij ‘Thrill Jockey’, werden te vaak afgewisseld met richtingloze probeersels, al moet ik toegeven dat mijn concentratie nog niet volledig op punt stond.
Dat was wel het geval bij Screaming Dead Balloons uit het Griekse Larissa. Ze haalden hun naam bij het gelijknamige boek, een spannende avonturenroman van Philip McCutchan uit 1968. Een belezen band? Verder viel daar alleszins niet veel van te merken. Met zijn drieën (gitaar, bas, drums) brachten ze vrij stereotiepe psychrock die net iets te weinig uitschieters kende. Maar echt vervelend werd het nooit en toen zanger Ioannis Pispirikos zijn gitaar ruilde voor een mandoline kreeg hun muziek plots een Grieks trekje. Dat had hij gerust meer mogen doen.
Intussen hadden donkere wolken zich onheilspellend samengepakt en werden we plots gevraagd om het terrein te verlaten en te gaan schuilen in tent of wagen. Wie geen van beide had, kon terecht in een schuur. Binnen enkele minuten was de site ontruimd en bijna meteen daarna brak het tempeest los.
Gelukkig zonder schade en na een paar uur onderbreking mocht Cantes Malditos uit het Spaanse Granada de draad weer oppakken, zij het in de schuur. Verre van ideaal want slechts een paar rijen konden de vier artiesten, die zittend speelden, zien. We herkenden gitarist Pedro De Dios, die we de vorige avond bij Guadalupe Plata hadden gezien. Maar dit keer was de ster Antonio Fernández, een waarlijk fenomenale zanger. Cantes Malditos laat zich vertalen als vervloekte liedjes en gezien de lichaamstaal van Fernández kregen we die ook te horen. Ik ben niet meteen een flamenco fan maar zoals het hier gebracht werd met af en toe een miniem scheutje blues of country, daar kon ik alleen maar mijn hoed voor af doen. Schitterend!
Intussen was het podium netjes opgedweild voor Lonesome Shack uit Escondido, Californië. Opnieuw een exponent uit de Deep Blues community, normaal met zijn drieën maar de drummer was ziek thuisgebleven. Dus moesten zanger-gitarist Ben Todd en Luke Bergman, afwisselend op bas en dobro, het met zijn tweeën zien te rooien, wat naar mijn mening niet helemaal lukte. Het knappe gitaarspel, dat even deed denken aan John Fahey, gecombineerd met die ijle zang van Ben Todd zorgde voor mysterieuze blues maar het hypnotiserende zoals we dat kennen van een Junior Kimbrough bleef dit keer uit. Wellicht door het gebrek aan een drummer. Toch nog altijd goed genoeg om mijn interesse te wekken voor hun nieuwe plaat, ‘Song of the Horse’ die intussen verschenen moet zijn.
Een twee en een half uur durende show van Endless Boogie. Dat was de geplande apotheose voor deze editie van Raut Oak. Velen keken ernaar uit, maar door de opgelopen vertraging was hier uiteraard geen tijd meer voor. Het einduur was immers al bereikt, nog voor de groep kon beginnen. Toch kregen we nog een volwaardige set met zoals beloofd enkel nummers die we op vrijdag niet gehoord hadden. Paul Major had zelfs zijn eeuwige streepjesshirt in de kast gelaten, een poging om het contrast nog duidelijker te maken? Tot tweemaal toe werd een inzet gemist, wat liet vermoeden dat ze minder vaak gespeelde nummers hadden geselecteerd.
Toch was dit weer Endless Boogie van de bovenste plank. Wat bluesier en zompiger dan op vrijdag en met een Paul Major die tijdens het laatste nummer zowaar ging scatten. Dat terwijl de regen met bakken uit de hemel viel en de frontstage in een modderpoel was herschapen. Maar dat kon geen domper zetten op een alweer adembenemend optreden van Endless Boogie.
Organisatie: Raut Oak Fest
Rock Herk 2024 – Rock Herk, een muzikaal vat boordevol contrasten
Rock Herk 2024
Festivalterrein
Herk-De-Stad
2024-07-19 + 20
Erik Vandamme
Toen ik mijn veertigste verjaardag vierde, voelde ik me nog piepjong. Een evenement dat nu ook veertig jaar op de teller heeft staan, is Rock Herk. Een boek verscheen 'Het grootste kleine festival van het land'. Een aanrader!, met een bom van informatie en weetjes van en rond het festival. Rock Herk heeft zeker geen makkelijk parcours afgelegd, was een tijdje gratis en bijna failliet. Maar het festival doorstond weer en wind , stormen en staat stevig op zijn grondvesten.
Deze veertigste editie was compleet uitverkocht. Rock Herk was een muzikaal vat boordevol contrasten qua optredens als qua weersomstandigheid.
Ons verslag van twee dagen vertoeven in een van de meeste gezellige Limburgse festivals die ons land rijk is…
dag 1 - vrijdag 19 juli 2024 - Nooit te heet om te knallen
We starten ons parcours met Mojo & The Kitchen Brothers (****) die qua sound refereert aan de jaren ’70. Referenties: Black Sabbath, Pink Floyd tot Wishbone Ash, lezen we in de biografie. Scherp als een scheermes en knetterend als een stoomketel die op springen staat doet Mojo & The Kitchen Brothers ons lekker headbangen. Ze geven een eigenzinnige draai aan die jaren. Een band met potentieel dus.
YESNOMAYBE (*****) - De winnaar van de van De Nieuwe Lichting 2024, gaan als wildemannen tekeer op het podium. Al vrij vlug resulteert dit in circle-moshpits en stagedivers. De beweeglijke zanger gaat zelfs de stelling beklimmen om zijn publiek aan te porren, we vreesden even dat hij het publiek in zou springen, zo vuurkrachtig ging hij tekeer. Het mooie was echter hoe hij oproept om bij een moshpit het fair te houden, en wie valt direct recht te trekken. Het moet plezant blijven. Het siert hem ook.
YESNOMAYBE onderstreept maar eens hoe het komt dat ze winnaar werden van deze wedstrijd door hun muzikaal oplawaai.
De contrasten ervaarden we muzikaal door optredens bij te wonen op de mainstage als in de Street. Beide locaties overlapten elkaar wel …
Een eerste trip bracht ons bij Brorlab (****1/2) die ons eerder dit jaar op ‘We Are Open’ al omver blies. Snelle nummers, snauwend, bijtend en een zangeres met een heel hoog stembereik. Ze zingt en schreeuwt zich schor voor het punky feestje dat ons recht naar de ballen grijpt.
Het contrast met BLUAI (****), die een zeemzoetige, dromerige aanpak prefereert, kon niet groter zijn. Ze speelden voor minder volk op de mainstage, maar hun warme sound en vocals boden innerlijke rust.
Ronker (*****) zagen we ooit die Street stage in lichtenlaaie zetten en eerder waren we aanwezig op hun eerste EP voorstelling. Toen al stelden we vast wat een sterke band ze reeds waren in ons muzieklandschap. In de Club wist Ronker energiek opnieuw te bevestigen.
Een muzikale wervelwind, niet vies enkele uppercuts uit te delen.
Millionaire (****) is een publiekstrekker op de affiche, zeker in hun eigen Limburg, de mainstage stond overvol. Niet zo verwonderlijk met de band ooit heeft gepresteerd.
De band rond Tim Vanhamel is ondertussen aan zijn tweede leven toe. Ze zetten de set wat routineus in, maar gaandeweg werd het gaspedaal ingedrukt en klonk het melodieus snedig, potig en hard, niet vies van enige experimentjes. Door knappe songs als ‘We don’t live here anymore’ tot ‘Can’t stop the noise’ kregen ze meer grip op zichzelf en op het publiek; in een wervelende finale, en als apotheose ‘Happy Birthday Rock Herk’ , werden alle registers open gegooid, om te eindigen in een eigen unieke oerknal
Hotel Lux (***1/2) kreeg heel wat minder volk voor zich in de Club. Ze hadden ook af te rekenen met enkele kleine technische problemen in het begin. De adrenalinestoten die ze konden toedienen, intrigeerden en wisten ons net goed genoeg te overtuigen.
Contrasten , het draaide hier rond op Rock Herk … o.m. met MadMadMad (****) op de Street stage en Glints (****1/2) op de mainstage. MadMadMad heeft zijn naam niet gestolen, wildemannen waren het. Beats en breaks vlogen om de oren, dansen was het uitgangspunt! Iedereen was snel mee op die afwisselende, opzwepende sound.
Ook niet vies van enige absurditeit was Glints. Een zeer beweeglijke Jan Maarschalk Lemmens huppelt van de ene kant naar de andere kant, schreeuwt zijn stem schor en haalt alles uit de kast om zijn publiek uit de bol te laten gaan … Mooi om te zien! Een intiem momentje met zangeres Blue Samu , net een nachtegaal, halen zelfs het ritme niet uit de set.
Een leuke, aanstekelijke show met een hoek af. Wat een virtuositeit van deze Glints.
Een optreden van Doodseskader (*****) moet je ondergaan, net als hun vrienden van Amenra. We genoten van deze trip in de diepste kerker van onze persoonlijkheid. Doodseskader is een duo, die door de zang en het schitterende drumwerk kippenvel bezorgen.
Wat een kracht en intensiteit. Een donkere trip , zeker niet voor tere zieltjes dus.
Raketkanon (****) vierden vier jaar geleden hun afscheid, o.m. in de AB. Speciaal voor deze 40ste editie van Rock Herk kwamen ze terug bijeen om een show te brengen, en hoe! Pieter-Paul Devos sprong al direct bij ‘Louis’ in het publiek, en was niet vies om het te herhalen tijdens de set. Het muzikaal vuur bleef ondanks dat afscheid, nog steeds branden. Hoogtepunten volgende elkaar in een razend tempo op met songs als ‘Harald’ , ‘Anna’ en ‘Ibrahim’ Wat gingen ze tekeer op deze wervelende show. Raketkanon, duidelijk hun naam waardig. We tekenen zeer zeker voor een reünie van deze band , die de ene na de andere mokerslag toediende. Mooi!
Whispering Sons (*****) - We herinneren ons nog dat onzeker en bedeesd bandje op TrixTrax in de Trix in 2016. Toen al voelden we aan dat er heel wat potentieel zat en zij iets unieks waren binnen die postpunk revival.
Ze bouwden ondertussen een ijzersterke reputatie op en brachten zelfs een nieuwe plaat uit, waarbij ze hun comfortzone durven te verlaten. Live zien we een band die nog steeds hun roots trouw is, maar vooruit kijkt. Dat bleek al bij kleppers als ‘Something good’, ‘Heat’ en ‘Hollow’. Een zelfverzekerde Fenne hoeft haar publiek niet aan te spreken, maar door haar zang weet ze het publiek te mennen en komt de menigte in beweging door die sombere aanstekelijke sound.
Whispering Sons is sterk op elkaar ingespeeld. Opnieuw overtuigend hun postpunk, eigenwijs van aard, die weet te raken! Met ‘The talker’, Walking, flying’ en verderop Alone’ en ‘Try Me Again’ werd dat op het einde van de rit mooi in de verf gezet.
“We sluiten af met een feestje‘ hey … hier is Goose (****) aan het werk, die veel meer zijn dan zomaar een dans act. Goose port natuurlijk aan tot dansen, door hun beweeglijke frontman Mickael Karkousse, een entertainer pur sang, én hun synthrock getinte muziek. Een perfecte lichtshow doet de rest. Ze vlogen er al vanaf het begin keihard in met “British Mode”, “Can’t Stop Me Now” en “Control” . Een uur lang staat de tent in vuur en vlam. Goose steekt nu wat meer psychedelica in hun geluid, wat ons lekker doet zweven. Een ruim publiek spreken ze aan met hun brede sound. Een knallend feestje dus , om dag 1 te besluiten …
dag 2- zaterdag 20 juli 2024 - Van de zon naar de zondvloed
We waren er al vroeg bij om de formatie Stay Idle (****) aan het werk te zien. In 2022 wisten ze ons op het festival Razernij al te overtuigen, we waren dus heel benieuwd hoe ze het er in een nog niet zo vol gelopen Club zouden vanaf brengen. De enthousiaste band brengt punk vanuit de onderbuik. We kregen een potige, gretig spelende band te zien als opener van dag 2.
Stay Idle stond op scherp en ging als een losgeslagen bulldozer tekeer. We werden dus al direct wakker geschud. Dank u , Stay Idle!
Heel andere koek, maar even interessant was Ed Harcourt (****1/2). Hij start zijn set aan de piano. Zijn warme stem doet de rest. Een breekbare, gezapige aanvang, maar iets later door o.m. violist Rick Nelson van The Afghan Whigs wordt het geluid intenser en voller. Met Greg Dulli er dan ook nog bij, wordt hier nog spannender. “Broken Keys” is een overtuigend nummer met deze twee, en maakt het plaatje compleet.
Ed Harcourt ontpopt zich als een multi-instrumentalist als hij de gitaar omgorde en met knallende drum samples ons overspoelde. Die aparte mix van drumroffels, pianolijntjes en gitaarriffs zorgde voor een apotheose. Een muzikale kameleon, die de twijfelaars duidelijk over de streep trok.
In de Club deelde de Gentse post-hardcore formatie Dad Magic (****) ferme uppercuts uit, door de razend tempo’s. Ze bieden toch iets speciaals aan in dit genre door er creatief mee om te springen. Het gaspedaal wordt ingedrukt en een ondoordringbare geluidsmuur wordt opgetrokken. Sjiek!
We bleven hangen in de Club voor Campus (****1/2). Tien jaar na hun laatste show is de band terug van nooit weggeweest. In 2023 bewezen ze in de AB Club dat het vuur nog steeds brandt; hier in een volgelopen Club werd dit bevestigd. Niet teveel poeha, er direct invliegen en het publiek bij de lurven nemen. Zo hoort dat gewoon.
Ondertussen begon het buiten te rommelen en te regenen, het eerste signaal van een zondvloed die later over Rock Herk trok.
Campus trok muzikaal alle registers open. Wat een wall of sound. Als een pletwals gingen ze tekeer. Campus heeft in deze reünie duidelijk zijn nieuwe adem gevonden en is klaar voor een nieuw hoofdstuk!
We volgden de dreigende wolken naar de Street voor Pruillip (****) die ons al twee keer konden overtuigen, nl. Op We Are Open van 2023 en recent nog op het BRDCST festival in de AB.
Resultaat een sludge gerelateerde brij, onder de intense vocals van Annelies, die je ziel doormidden scheurt“ , schreven we over dat laatste optreden. Ondanks het feit dat de hemelsluizen volledig open gingen , ging Pruillip ferm tekeer in hun duistere brij; een versmelting van verschroeiende sludge en die bijzondere vocals van Annelies, het werkte. Wat een intense gewaarwording. Missie geslaagd dus!
Op We Are Open dit jaar waren we diep onder de indruk van Predatory Void (*****) die ons onderdompelde in een donker badje. Ook zij kregen wat hulp van de weergoden want het werd pikdonker en het regende nog feller. En even fel en intens was hun demonische sound, met ijzingwekkende screams van zangeres Lina R. Geen voer voor tere zieltjes, de mokerslagen als klievende bijlen, vlogen om de oren. Wij persoonlijk lieten ons meevoeren naar die aparte muzikale fantasiewereld. De donkerte, de kilte en de zondvloed werd op die manier gevoed.
J. Bernardt (****) deed de zon uitbundig schijnen op de mainstage, na zo’n weer en na de set van Predatory Void. Zijn eerder zeemzoetig, bedwelmende, zweverige nummers songs als zijn warmhartige vocals, zorgen voor innerlijke rust en laaten ons gemoedelijk genieten.
Op Great Gigs In The Park, Sint-Niklaas wist hij moeiteloos het publiek in te palmen, nu lukte het moeizamer.
J. Bernardt slaat met zijn solo project vooral een brug tussen alternatief en toegankelijkheid, Wie houdt van wat avontuur in die toegankelijkheid, vond hier zijn gading.
Over contrasten hadden we het … Hier nog eentje switchend van licht naar donker … Want in Club stond B R I Q U E V I L L E (****) . Hun duistere klauwen maakten zich meester van het zonlicht. ‘Een hoogmis voor donkere zielen’, schreven we al dikwijls. Het nieuwe is er wat van af , maar B R I Q U E V I L L E blijft nog even intens donker aanvoelen.
Wat waren we blij dat we de kans kregen om de Compact Disk Dummies (****1/2) live aan het werk te zien. We hoorden al dat een live band bij uitstek is geworden. In een goed gevulde mainstage toonden de broers hoe energiek, krachtig , dansbaar ze wel klinken. Sterk. Er is de beweeglijke frontman Lennert Coorevits, die werkelijk van de ene naar de andere hoek stuift. De niet aflatende energie overtuigt. Wat een adrenalinestoten. Live band om U tegen te zeggen.
Na de portie duistere gedachten van Briqueville en Predatory Void werd het hoog tijd voor de absolute climax met Psychonaut (****1/2). Een uur lang worden we door elkaar geschud. De tent ging pas overslag bij hun instant klassieker “The Fall of Consciouness”, die ons koude rillingen bezorgde. De band rond Thomas Michiels (bassist en zang) en gitarist Stefan De Graef verstaan de ultieme kunst om licht en donker met elkaar te verbinden. Een verdienste. Hun weirde klankenspectrum van gitaren, drums en de rauwe, cleane vocalen intrigeren. Psychonaut is er eentje die de grenzen opzoekt. Wat een intensiteit , wat een band.
Een nostalgische trip naar de jaren ’90 kregen we met Therapy? (*****) , maar ze boden meer dan dit . De spraakzame frontman Andy Cairns, de verbluffende muzikale omlijsting en hun herkenbaar materiaal waaronder het onvermijdelijke ‘Stories’ tot ‘Nowhere’ klinkt verre van gedateerd. Met een dosis humor, zelfrelativering, pakkende anekdotes, uppercuts van nummers en hun gekende kleppers als ‘Die Laughing’, ‘Knives’, “Diane”, overtuigden ze speels en ongedwongen. Een leuk , ontspannend rock feestje dus op Rock Herk. Nostalgie en Emotie vonden elkaar hier moeiteloos. De kers op de taart volgt met de Judas Priest cover ‘Breaking the law’. Prachtig!
Yard Act (****) is een interessant alternatief bandje, die net als op Rock Werchter hier het publiek inpalmde. Wat een energieboosts bezorgden ze ons hier ook . Lees gerust de review
Rock Werchter 2024 – Vier dagen muziekbeleving – Meer dan Goed – Op naar Goud! (musiczine.net)
Eén van de topacts die de organisatie kon strikken was The Afghan Whigs (***1/2) die behoort tot die rits bands die ooit zorgden voor een memorabele Pukkelpop in 1994. Ondertussen hebben we de band rond Greg Dulli al enkele keren live gezien. Sommige concerten waren ronduit memorabel, andere beetje futloos. Dulli had wat last van een pijnlijke knie en speelde een deel van zijn set zittend op een klapstoel. Zijn indringende , lichthese, warme stem en het uitmuntende gitaarwerk leden hieronder niet.
Puur muzikaal en vocaal was dit af, door de aanstekelijke adrenalinestoten en hun bekoorlijke herkenbare sound en songs als ‘What jail is like’, ‘Algiers’, ‘Toy Automatic’ en ‘Going to town’. En toch was er ‘iets’ tekort … ze kwamen nogal onderhouden, cool over , waardoor het wat spontaniteit, speelsheid miste. En er spijtig genoeg geen bis werd aan gebreid …
The Afghan Whigs gaven een zeer mooi concert weg, een nostalgietrip zondermeer , maar ook niet meer dan dat.
We sloten de avond af in de Club met Brutus (*****) die na middernacht bewezen dat ze zijn uitgegroeid tot één van de absolute toppers binnen de metal/rock. Het bandje dat we ooit ergens in een verloren hoekje zagen optreden, is duidelijk volwassen geworden. Ze wisten meteen het publiek bij de leest te houden. Intensiteit en opwinding. En uiteraard was er die heldere, verbluffende stem van Stefanie Mannaerts in combinatie met haar oorverdovende drumwerk. maar Brutus is meer dan dat … een geoliede machine van drie muzikanten, die elkaar perfect aanvoelen om als een pletwals tekeer te gaan, en de modder uit de schoenen te stampen.
Brutus is een wereldband geworden. Een knallend optreden die met brio deze twee dagen besloot, een muzikaal vat boordevol contrasten!
Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/6532-rock-herk-2024.html
Organisatie: Rock Herk
Clamm - Met het mes tussen de tanden
Clamm, Bruce, Retaliation
De Australische punkband Clamm is bezig aan een zomertournee door Europa en de UK. Na twee haltes in Nederland, deden ze de Pit’s in Kortrijk aan. Bruce en Retaliation mochten mee het podium op als support.
Retaliation is een jonge band uit Rollegem-Kapelle. Ze pikken kersen van de H8000-taart en hebben veel liefde voor NYHC. Hun eerste optreden ooit was in de Pit’s en het viertal was maar wat blij dat ze daar nu als opener stonden voor Clamm. Hun hardcore kwam echter niet helemaal uit de verf in Kortrijk. Het was wat slordig en bij momenten klonk dit meer als metal dan als hardcore. Ze lieten wel mooie dingen horen en een aantal songs hebben potentie. Een eenzame fan aan de rand van het kleine podium ging loos met een wilde pogo die wat weg had van martial arts, maar er vielen geen gewonden.
Eind augustus organiseren ze hun eigen feestje met Drudge en Röt Stewart in hun repetitiehok en in die biotoop zal Retaliation vast meer indruk maken.
Bruce is een doorwinterde Belgische punkrockband die dweept met de Australische punksound van onder meer Cosmic Psychos. Clamm past dan niet voor de volle 100% in dat plaatje, maar de band grijpt elke kans wanneer een Australische punkband langskomt. Het is intussen van 2019 geleden dat Bruce het album ‘Captain, We’ve Lost Bruce’ uitbracht. Sindsdien was er nog de heruitgave op vinyl van ‘The Vaticano Trail’, maar erg productief is dit trio niet. Slechts drie nieuwe nummers zijn ongeveer afgewerkt. Die kregen we nog niet te horen in Kortrijk, of het zou “My Friend” moeten zijn.
Wel een mooie dwarsdoorsnede van hun oeuvre, met potige versies van “Amanda Stopwatch”, “Sportsfreak”, “One Man Demolition Squad” en “Fix My Brains”. Uit de pre-Bruce / Leftovers-periode speelden ze nog “Underground”. Hun cover van Joy Division’s “Warsaw” werd slechts door enkelen in het publiek als dusdanig herkend. De mannen van Bruce hebben die song dan ook helemaal naar hun hand gezet.
De Pit’s stond helemaal vol voor Bruce en het Kortrijkse publiek reageerde enthousiast. Er mocht zelfs een toegift gespeeld worden en dat werd “The Referee From Tonypandy”, de enige overgebleven song die Bruce zomaar uit het hoofd kon spelen.
Clamm komt uit Melbourne en heeft reeds twee albums uit: ‘Beseech Me’ en ‘Care’. En zopas was er de in Nederland opgenomen EP ‘Disembodiment’ waar deze Europese tournee eigenlijk om draait. Van deze pas uitgekomen EP speelde Clamm in de Pit’s drie van de vier nummers: “Change Enough”, “Define Free” en titeltrack “Disembodiment”. Enkel “The Pressure” van de EP sloegen ze over. Maar er zaten wel nog meer onuitgebrachte nummers in de set, zoals “Problem Is”, “Heavy Fines” en “Bare The Brunt”. Allemaal prima nieuwe songs en je vraagt je dan af waarom ze van die EP geen full album gemaakt hebben.
Jack, Stella en Miles hadden er best wel zin in, in Kortrijk. Vorig jaar speelden ze nog in het café van De Kreun en dat maakt dat deze Australiërs alvast in Kortrijk geen onbekenden meer zijn. Het publiek reageerde bijzonder enthousiast op de powerpunk van het trio en zowat de helft van de uitverkochte Pit’s stond te dansen. Het is moeilijk te duiden waar de overtuigingskracht van Clamm zit. Het is meer dan de energieke en pompende punk (wat een bas-virtuoos is die Stella wel niet!), het zit ‘m in de sense of urgency waarmee ze het brengen. Je moet Clamm live gezien hebben om het te snappen.
Organisatie: Pit’s, Kortrijk
De Gents/Oostendse band Vito werd onlangs Victoria Pax. Wie Vito opzocht op het net, kwam altijd eerst terecht bij Mercedes en er zijn ook al teveel Vito's als muzikant aan de slag. Daarom werd aangeraden door management en platenfirma om een andere artiestennaam te vinden, zonder dwang, in alle vrijheid. Frontman Vito Dhaenens koos voor Victoria Pax. Die Pax komt van de berichtjes die zijn muzikale vader (Dirk/Derek van onder meer Derek & the Dirt) ondertekende met Pa x (kus). Op de recente optredens op de Gentse Feesten staat Victoria Pax overigens nog gewoon als Vito aangekondigd.
'Me Oh My Oh Why’, de eerste digitale single van Victoria Pax op Excelsior Recordings, is een lied over de hopeloze, maar tevergeefse zoektocht naar schoonheid en betekenis in donkere, mistige tijden. Het is tijdloze, melancholische indie-dreampop die wat doet denken aan Beach House, Pale Saints, The Sands en Tame Impala.
Inzake stemtimbre komt Vito hier wat dichter in de buurt van zijn vader dan op eerdere releases, maar muzikaal zijn er nog ruime verschillen.
Met zijn mix van light-tristesse en bijna-zonnige lichtvoetigheid staat deze single – waarschijnlijk onbedoeld – mooi symbool voor onze kwakkelzomer.
Je vindt ‘Me Oh My Oh Why’ onder meer op Spotify.
Synthdriven symfometalband HellForged eindigde derde in de finale van de nationale Wacken battle en stond eerder ook al in de finale van de battle voor het Nederlandse Femme-festival. In Zingem waren wij er bij en we zagen toen een band met een leuk concept en een goede act en met aanstekelijke songs en lyrics.
HellForged bracht zopas zijn eerste EP uit en daar horen we de sterkte van deze band in terug: vasthouden aan het concept en catchy metal met een originele invalshoek. De zes nummers liggen goed in het gehoor, hebben elk een eigen gezicht en blijven meteen hangen.
Er zijn in België niet zo heel veel metalbands die zonder schroom de synths centraal durven zetten. Het cliché wil dat synths wel leuk zijn in het groepsgeluid, maar dat ze niet al te prominent aanwezig mogen zijn. Daar hebben ze bij HellForged lak aan. De toetsenist krijgt vrij spel voor de intro’s en bepaalt een groot deel van de melodie. Hij wordt hier dus niet in een hoekje gedrumd. De drums halen bij momenten dance-beats (een beetje zoals vroeger de Tanz-metal van Rammstein, maar dan met een andere vibe) en op andere momenten zijn ze dan weer heel klassiek voor symfonische metal. Alles wordt uiteraard overgoten met veel stevige gitaar-riffs en enkele epische solo’s.
De combinatie van cleane vrouwelijke vocalen met mannelijke grunts heeft al eerder zijn verdiensten bewezen en wordt bij HellForged mooi uitgespeeld. Je moet als luisteraar niet veel moeite doen om mee te gaan in de verhalen in de songs. De lyrics zijn herkenbaar hedendaags en het gaat gewoon ergens over.
Mijn favoriete tracks zijn “Mannequins”, “Red Ravens” en “Get Your Game On”.
Hier en daar missen nog hier en daar een refrein dat we meteen kunnen meezingen, wat toch een vast gegeven is in de female fronted symfonische metal. Vermoedelijk zou met nog meer tijd en budget de productie nog vetter kunnen klinken, maar zoals het nu is, krijgen we ook al een goed en eerlijk beeld van wat deze band wil laten horen. Met nog slechts één of twee nummers extra had dit een prima album geweest, nu is het een fijne EP van een band die de ambitie moet hebben om hiermee verder te gaan.
Je vindt deze EP op Spotify.
Eosine, één van de coolste en meest besproken gitaarbands uit Franstalig België, pakt stormenderhand de Lage Landen in. In Nederland maakten ze indruk op Left of the Dial in Rotterdam, Sniester in Den Haag en Ik Zie U Graag in Breda. In België deden ze hetzelfde op Les Nuits Botanique en Dour en als voorprogramma van DIRK., en The Haunted Youth. De nieuwe single werd “Plant Healing” gedoopt en die heeft een heel jaren ’90-sound. The Breeders meets Heather Nova: rafelige, dreamy, shoegazerock. Leuk, intrigerend, betoverend.
De mix was in handen van Maxime Wathieu die vorig jaar voor Eosine ook al de EP ‘Coralline’ inblikte. Deze single is de voorbode van de nieuwe EP. ‘Liminal’ komt uit op 27 september en wordt voorgesteld op 24 oktober in Botanique in Brussel
https://www.youtube.com/watch?v=54Qquw-1NBM
Van de Belgische Wacken battle finale hebben alle smaakmakers inmiddels nieuw materiaal uitgebracht, op winnaar Poseydon na. Na HellForged, Barrel Smoke en Painted Scars is het nu aan Decision om met een digitale single te komen.
“Chaos in a Can” gaat in de lyrics over het opstaan tegen tegenslagen van buitenaf en wil de luisteraar motiveren om op te komen voor zichzelf en zijn/haar overtuigingen. Het gaat over het beginnen van een nieuw hoofdstuk en het achterlaten van het oude.
Muzikaal horen we potige, moderne heavy metal met een direct meebrulbaar refrein. De power en agressie zitten niet enkel in de gitaren, maar ook in de krachtige vocalen. De intro is best lang en het duurt wat voor het tempo goed zit. Er komen wel wat bandnamen voorbij, maar toch is het moeilijk om de sound van Decision op deze single aan één of meer andere bands te koppelen.
Je vindt deze “Chaos in a Can” van Decision op Spotify.
Laura Loeters uit Antwerpen en Gregor Sonnenberg uit Hamburg vormen samen het dreampop/shoegaze-duo The Day. Ze brachten hun tweede album ‘The Kids Are Alright’ uit. Ondanks die albumtitel zijn er maar weinig overeenkomsten met The Who of Bettie Serveert.
Dit Belgisch-Duitse duo tourt al eens door Duitsland, België en Nederland en rijgt de leuke supportslots aan elkaar bij onder meer Kate Tempest, Oscar and the Wolf, Chantal Acda, Isbells en Girl Scout. De band bracht al twee EP’s uit en in 2019 het debuutalbum ‘Midnight Parade’. Samen zijn die goed voor 8 miljoen streams op Spotify.
Met ‘The Kids Are Alright’ heeft The Day een album opgenomen dat met zijn donkerste songs momenten van onzekerheid en spanning capteert te midden van meerdere crisissen die in de wereld plaatsvinden. Nostalgische accenten zorgen voor rust, vertrouwen en bemoediging. "Er is zoveel dat moet gedaan worden. Er moet zoveel veranderen in deze wereld. En daarbij stuiten wij altijd op grenzen en glazen plafonds. We moeten veel meer naar de jeugd luisteren, zij zijn de toekomst, de nieuwe generatie!" zegt zangeres Loeters. "
Al degenen die verontwaardigd zijn, hebben gelijk. Wij staan aan hun kant. Alles wat een tegenbeweging vormt, is goed", voegt Sonnenberg in.
De single "Nemesis" verwijst naar de Griekse mythologie en gaat over gevoelens van machteloosheid, de strijd tegen onrecht en het gevaar om overmoedig te worden in een tijd waarin we leven met voortdurende bedreigingen en angsten waar we geen controle over lijken te hebben. En ook over het blijven zoeken naar balans en betekenis en naar het dat zeldzame fonkelende licht in de duisternis.
Tijdens de coronapandemie nam The Day een reeks covers op. Daarvan heeft enkel “Tenderfoot” van Smudge/The Lemonheads het album gehaald.
The Day klinkt op ‘The Kids Are Alright’ intiem, verbindend, ingetogen en melancholisch.
https://www.youtube.com/watch?v=apSCExJuENo
De Kortrijkse fastcoreband Röt Stewart stond eerder deze maand nog als support van Napalm Death in de Muziekgieterij in Maastricht en ze spelen behalve in eigen land ook regelmatig in Frankrijk en Duitsland. Niet slecht voor een bandje dat nog maar twee jaar bestaat. Ze zijn na een demo, een live-demo (beide op cassette) en een split-album met Freddie And The Vangrails (op 7″ vinyl) eindelijk toe aan hun officiële debuutalbum.
Wat meteen opvalt bij ‘3 Tattoos & A Road Tax Bill’ is dat op dit album zowat alle songs van de demotape uit 2022 hernomen worden, zonder de twee covers dan. “Verk”, “Shitty City”, “Digital Masturbation” en “Fucking Shoe” zijn dan ook al klassiekers voor al wie deze band al minstens twee keer aan het werk zag. De ‘oude’ tracks aanvullen doen ze niet met tracks van het splitalbum, wel met recenter werk. Daarvan blijven vooral “Fuck That Weak Shit”, “Funky Fungus” en “Play Faster” hangen.
Röt Stewart brengt zijn hardcore hard, snel en kort. De 14 tracks van dit album nemen alles samen nauwelijks een kwartier in beslag. Dat is dan ook zowat de duur van hun live-set. Met een totale speelduur van 1 minuut en 32 seconden is “Shitty Citty” de langste track van dit album. Voor “P.M.A.” hebben de Stewarts dan weer niet langer dan 13 seconden nodig. Dat de songs kort zijn, wil niet zeggen dat de band er geen tijd en energie in steekt. De intro’s zijn stuk voor stuk heel degelijk en de lyrics gaan (meestal toch) over relatief ernstige onderwerpen. Enig puntje van kritiek: we missen de grove korrel die we in de demo’s en op de concerten horen. Voor deze band klinkt het album misschien net iets te gepolijst.
Het album werd ingeblikt door Dominiek Hoet van King Hiss die eerder al in de studio zat met onder meer Scrape, Dudsekop en The Mars Model. ‘3 Tattoos & A Road Tax Bill’ is al digitaal beschikbaar en op CD. De vinylliefhebbers moeten nog even geduld hebben.
https://rotstewart.bandcamp.com/album/3-tattoos-a-road-tax-bill
Alweer een nieuw album van Ford’s Fuzz Inferno? Wel, niet helemaal. ‘Electrofuzzification’ bevat slechts vier echt nieuwe nummers. En dan nog zes nummers van de vorige release, ‘Fuzz Up Your Electric Chair, Baby!’. Dat live-in-de-studio-album is niet op vinyl uitgekomen, en met deze nieuwe release kunnen de fans dan toch de helft van dat album op vinyl beluisteren.
De vier nieuwe nummers op de A-kant van deze release klinken vintage-Ford’s Fuzz Inferno: gemene en fuzzy garagepunk. We hebben veel sympathie voor het korte, gebalde “Body Controls”. Ondanks een speelduur van 1 minuut en 18 seconden voelt dat niet aan als een vluggertje. “24 Hours To Go” is al net zo’n pompende adrenalinerush. De echte parel onder de nieuwe tracks op dit album is dan toch “Maintain Your Good Name”, met een leuke jaren ’90-indierock-vibe. Dan is er nog “Till Not So Long Ago”, misschien het smerigste nummer van de vier nieuwe.
Alweer een leuke release van dit Nederlands-Belgische trio.
https://www.youtube.com/watch?v=Mu2TKGT3eFM
Cactusfestival 2024 – van 12 t-m 14 juli 2024 - Sfeer, gezelligheid en … goede muziek, aangename sets!
Cactusfestival 2024
Minnewaterpark
Brugge
2024-07-12 t-m 2024-07-14
Talitha Delaere, Stan Vanhecke en Astrid De Maertelaere
Het feeërieke Minnewaterpark in Brugge is waar we traditiegetrouw vertoeven in juli, dit keer voor een volledig uitverkochte 41e editie van Cactusfestival met 30000 bezoekers. De tickets gingen razendsnel de deur uit, geen kaartjes voor de twijfelaars deze keer. En met zo’n line up lijkt ons dat volledig terecht.
vrijdag 12 juli 2024
Het heilige podium als eerste betreden, die eer ging naar Kids With Buns. We kennen de meiden vooral van hun deelname aan Humo’s Rock Rally en hun overwinning in De Nieuwe Lichting 2021. Hun single ‘Bad Grades’ domineerde ook een hele tijd de playlist van Studio Brussel en haalde nummer één in de Afrekening. Een uitverkochte AB met hun eerste album out of place was een logisch en terecht vervolg. Marie (met bun) en Amber (zonder bun) zijn met hun indiepop niet meer weg te denken van de podia deze zomer. Het duo bracht zelfs het eerste streepje zon mee na een dag vol regendouches. De ietwat hakkelende bindteksten tussen de nummers door was volgens ons alleen maar het bewijs dat ze erg onder de indruk waren van het West-Vlaamse publiek. En wanneer ze hun vrolijke deuntje ‘Bathroom Floor’ inzetten, gingen ook de hemelsluizen opnieuw open en vielen de eerste druppels uit de lucht. Het had niet beter kunnen passen bij de trieste tekst die verborgen zit achter het dansbaar deuntje.
Na het meidenduo was het aan de broertjes Coorevits van Compact Disk Dummies. Lennert werd net papa maar van de slapeloze nachten was niets merkbaar, met bakken energie en heel veel goesting bestegen ze het podium in Brugge. Het was voor de West-Vlamingen dan ook bijna een thuismatch. ‘There’s No Sex Without You’ deed het kwik meteen 5 graden stijgen, de bijhorende danspasjes deden er nog een paar graden bij. De regenbui tijdens ‘Cry For Me’ deed ons weer wat afkoelen, waarbij Lennert meteen verkondigde “geweldig dat jullie al een beetje nat zijn”. De combi van dansbare tunes, een portie ADHD en een publiek met goesting leverde een geweldig optreden op met veel interactie. Tijdens ‘Holy Love’ zwierde de frontman al rond een paal van de PA stand en ‘I Remember’ onderwierp de planché op het middenplein aan een eerste stevigheidstest. De broers organiseerden de eerste sit down en eerste crowdsurf tijdens hun uur durende performance. Afsluiten deden we met nog een extra West-Vlaming op het podium. Brihang bracht samen met de broertjes hun ‘I Remember/Steentje’ mashup.
Klein puntje van kritiek, de zang van Lennert was niet altijd loepzuiver, maar wegens het overmatig enthousiasme willen we dit gerust door de vingers zien. Eén ding was zeker, ondanks de matige weersvoorspellingen hadden we het intussen lekker warm.
Daarna volgden de enige Noorderburen die op vrijdag het podium mochten betreden. Opnieuw uitgenodigd na het overweldigende succes van twee jaar geleden lagen de verwachtingen meteen hoog voor Willie Wartaal en zijn kompanen van De Jeugd Van Tegenwoordig. En zo gaat dat met hoge verwachtingen, deze kunnen niet altijd ingelost worden. De jeugd had er weinig zin in, zelfs met hitjes als ‘Tante Lien’ en ‘Manon’ kwam de set niet op gang. Bij ‘Watskeburt?!’ hoopten we dat de boel toch even ging loskomen, maar door een (te) lange uitloper van het nummer was de energie weer snel verdwenen. We kregen een flauwe moshpit, flauwe zang en een algeheel pover optreden. We misten energie en ‘Get Spanish’ op de setlist. Bij ‘Sterrenstof’ hoopten we dat de jongens van Bazart de boel nog wat mee gingen komen opvrolijken, maar ook deze poging was tevergeefs. Misschien focussen de Nederlanders bij hun volgende passage best iets meer op hun prestatie op het podium in plaats van op hun drankvoorraad achter de DJ booth.
Gelukkig waren we snel over de povere show heen wanneer de volgende West-Vlaming het podium betrad. Een week eerder stond Brihang voor het eerst op de mainstage van Rock Werchter met een knappe show die uitsluitend positieve kritieken ontving. De eer was dus voor ons dat de Knokkenaar met zijn stelling ook het podium in Brugge wilde bestijgen. Openen deed Boudy Verleye met ‘Accepteren’, waarin de heel schattige vraag kwam van zijn oudste kindje ‘Hallo Cactusfestival, gaat alles goed?’, we smolten meteen. Met ‘Alles Loopt Anders’ werd al ons oud liefdesverdriet weer opengehaald en daarna mochten we ook nog samen een ‘Berg’ opklimmen in het Minnewaterpark.
Brihang nam ons mee, naar een ‘Telefoontje’ met slecht nieuws op vakantie, naar de ‘Rommel’ in zijn huis en hoofd, naar de ‘Kleine Dagen’ die zo belangrijk zijn. En wij volgden gedwee mee met zijn zeemzoete stem en de zware beats. Zelfs bij de bindteksten over de gewone esdoorn hingen we aan Verleye zijn lippen. Meezinger ‘Steentje’ en de gezamenlijke aiaiai waren hoorbaar tot ver buiten de provinciegrenzen. Eindigen deden we met ‘Cut op de set’, al wilden we dat deze set nooit tot een einde kwam.
De eerste concertdag werd afgesloten met headliner Bazart. Het trio koos voor een eerder rustige festivalzomer, voor Cactusfestival maakten ze met plezier een uitzondering. Het festival heeft een speciaal plekje in hun hart, ze waren een tiental jaar geleden namelijk zelf nog gewoon bezoeker in het Minnewaterpark. Frontman Mathieu Terryn noemde het zelfs het beste festival van België. We spreken hem niet tegen, we zouden niet durven.
Het begon allemaal met ‘Goud’ maar ondertussen zijn er al heel wat kleppers te vinden in het oeuvre van de best geklede Nederlandstalige band. Samenwerkingen met Pommelien Thijs, Eefje de Visser en Guusje passeerden allemaal op vrijdagavond, hits die de jongens ook aardig solo stand lieten houden. We misten soms wat verbinding tussen de verschillende songs, maar met een setlist vol hits kunnen we dat Terryn en co makkelijk vergeven. Het laatste beetje energie werd ingezet om te dansen op ‘Grip (Omarm Me)’ en monsterhit ‘Goud’.
Afsluiten deden de kameraden met ‘Denk Maar Niet Aan Morgen’. We nemen het advies alvast ter harte als we richting de bar gaan voor het laatste biertje van deze eerste succesvolle festivaldag.
zaterdag 13 juli 2024
De tweede festivaldag werd opgestart door de meiden van Bluai, die de donkere regenwolken en de katers hielpen verjagen. Ondanks hun vroege programmatie, kwam er veel volk vroeg afgezakt om de groep aan het werk te zien. Na het winnen van zowel Humo’s Rock Rally als de Nieuwe Lichting lagen de verwachtingen zeer hoog, al kan hun prestatie van vorige week op Rock Werchter er ook voor iets tussen zitten. Daar mochten de dames ook de mainstage openen op zondag. Wie veel verhalen en bindteksten verwachtte kwam tevergeefs, wie prachtige meerstemmige songs wou kreeg waar voor z’n geld. Hun nummer ‘Dime Store’ omschreven ze zelf als hun eerste holy shit momentje als het op de radio werd gespeeld. We denken dat er nog vele soortgelijke momenten zullen volgen na hun bedwelmende prestatie op Cactusfestival. Hoogtepunten waren ‘My Kinda Woman’ waarbij er collectief werd meegeklapt. Al verkondigden ze zelf al blij te zijn als ze niet op hun gezicht waren gegaan. Eindigen deden we met ‘In Over My Head’, drie blondjes, drie gitaren, drie engelenstemmen. De lat werd gelegd.
Je spreekt het uit als [ɐ͂w̃] maar ÃO bracht enkel kreten van verlossing. De Portugees/Engelse band uit eigen land met Brenda Corijn aan de microfoon betoverde ons vanaf noot één. Zwoele deuntjes, mooie gitaarlijnen en een indrukwekkende percussie op alles wat drumbaar is, we gaan ons niet excuseren voor ons heupgezwaai. Op het prachtige ‘More’ deden zelfs de stijfste heupen een poging om mee te bewegen. Corijn heeft Mozambikaans-Portugese roots die duidelijk de sound van de band beïnvloeden, haar hoge noten gecombineerd met enkele zwaardere beats zorgden voor een prachtige mix. Het kippenvelmomentje mag ook aan de frontvrouw worden toegeschreven. Na het optreden ging ze richting Portugal voor de huwelijksverjaardag van haar ouders. Of we even wilden meewerken aan het filmpje? Uiteraard! En plots scandeert een volledig publiek ‘Parabéns’, een mooier cadeau dan deze felicitaties kan een dochter voor haar ouders niet wensen. Volledig onder de indruk werden we achtergelaten, de ene met losgemaakte heupen, de ander met toch een beetje [ɐ͂w̃].
Omwille van ziekte van één van de groepsleden moest Beak> zaterdag last minute afhaken voor het festival. Ze werden vervangen door The Murder Capital. We kunnen ons inbeelden dat hun Belgische fanbase treurde, gezien alle tickets voor zaterdag al weken de deur uit waren. De postpunkers werden muzikaal beïnvloed door Idles en Shame, die laatste mochten we vorig jaar nog leren kennen op Cactusfestival. De Ieren verzorgden recent het voorprogramma van Pearl Jam en stonden vorig jaar nog op Coachella en Glastonbury. Zanger James McGovern had zich voor de gelegenheid een zebrakapsel aangemeten. Om het met de woorden van het meisje naast me te zeggen, "die wil ik liever niet tegenkomen in een donker steegje". De jongens staan met de nodige arrogantie op het podium, maar brachten een brave strakke set, toch iets minder punk dan we hadden verwacht, evenals die tamboerijn. Dat de frontzanger naast zijn sterallures ook een prachtige stem heeft werd bewezen tijdens ‘Gigi’s Recovery’. De set afsluiten deden we met ‘Don't Cling To Life’ dat letterlijk eindigde met een mic drop.
Uitblazen na de moshpits mocht met Whispering Sons. Opnieuw een band die, je raadt het nooit, gelanceerd werd na een overwinning in Humo’s Rock Rally. De Limburgers staan gekend voor hun stevige live reputatie. Openen deden ze met ‘Balm (After Violence)’ en ‘Standstill’, twee nummers van hun recent verschenen plaat The Great Calm. De nieuwste plaat bepaalde een groot deel van de setlist, waarbij ‘Walking, Flying’ en ‘The Talker’ de uitblinkers waren. Bij ‘Cold City’ kon je een speld horen vallen, Fenne Kuppens liet het publiek uit haar hand eten, we konden geen weerstand bieden en konden enkel meegaan in deze fluisterende betovering. Wat een stem én wat een outfit. We kunnen bijna niet geloven dat dit Belgisch is.
Het Zesde Metaal speelde bijna een thuismatch in Brugge, de West-Vlamingen waren vanaf minuut één in hun nopjes. De immer charmante Wannes Capelle was tevreden met z’n publiek, ‘amai, we zijn nog maar begonnen’, het gelijknamige nummer was meteen gepast. Dat Wantje de grootste fan is van Willem Vermandere is geen geheim, er durft dan ook wel eens een cover in de setlist sluipen. Deze keer was dit ‘Bange Blankeman’, gevolgd door het prachtige ‘Ploegsteert’. Een ‘Dag Zonder Schoenen’ resulteerde in vuile sokken, gezien traditiegetrouw een hoop schoenen in de lucht werden gestopt. Gelukkig blies de wind de geurtjes de andere richting uit. ‘Na De Wuppe’ was het mooie meezingmomentje waar we allemaal op hoopten, terwijl de zon achter de bomen verdween. Nog een laatste keer kippenvel wanneer ‘Boze Wolven’ van Gorki werd gecoverd in een sample van ‘Where Is My Mind’ van Pixies. Een eerbetoon aan Tom Pintens, die vorig jaar de strijd tegen kanker verloor. Hij zou ongetwijfeld trots zijn geweest op deze passage van zijn poulains.
Wannes Capelle grapte, “in 2020 stonden we nog na Patti Smith geprogrammeerd, maar die is intussen beroemd geworden”. De 77-jarige legende was natuurlijk de ware reden dat velen op zaterdag kwamen afgezakt naar het Minnewaterpark. Na vorig jaar zijn we toch wat twijfelachtig bij levende legendes, toen Kim Gordon beter was thuisgebleven. Patti kwam op in jeans, sneakers en een oversized shirt, zwaaide ons als een lief omaatje tegemoet en zette ‘Summer Cannibals’ in. Het begin van een mooi stukje muziekgeschiedenis. Daarna volgde ‘Ghost Dance’. Na een ode aan de gewone esdoorn van Brihang gisteren, vond Patti (mogen we al Patti zeggen?) de bomen ook een heel interessant deel van het publiek, ‘I think they are having a good time’ vermeldde ze. Wij ook, Patti, wij ook.
Er passeerden een resem eerbetonen, eentje aan Bob Dylan, eentje aan Johnny Cash en eentje aan de broertjes Van Eyck, ook Brugge bracht inspiratie. Smith coverde het wondermooie ‘Summertime Sadness’ van Lana Del Rey voor haar man Fred, met zoonlief op de gitaar. ‘Because The Night’ kon natuurlijk niet ontbreken in de setlist, volgens mij kregen zelfs de bomen kippenvel van dit nummer. Eindigen deden we met ‘About A Boy’ en een eerbetoon aan Kurt Cobain met ‘Smells Like Teen Spirit’ gebracht als een soort mars. Iedereen marcheerde gewillig mee. Eerlijk is eerlijk, enkel legendes mogen andere legendes coveren. Wij schreeuwden nog de longen uit ons lijf met ‘People Have The Power’ en dan verdween ze, met evenveel gezwaai als ze was gekomen. De legende met het lange grijze haar liet ons verdwaasd en voldaan achter. Zoals Kirsten Lemaire het vooraf aankondigde, “er is altijd een voor en er is altijd een na”, deze performance zal niemand ooit vergeten.
Maarten Devoldere deed het waarschijnlijk in zijn broek om na Patti Smith met z’n solo project Warhaus op het podium te verschijnen. Het was een beetje merkbaar, want de set kwam maar traag op gang, opener ‘Control’ gevolgd door ‘Desire’ had maar weinig effect. Vanaf ‘Popcorn’ kwam er eindelijk wat tempo in en ‘Machinery’ gebracht onder begeleiding van een draaiorgel klopte het laatste stof van de performance. Vanaf ‘Best I Ever Had’ waren we vertrokken op een drafje met een climax op ‘Love’s a Stranger’ dat perfect een Balthazar nummer had kunnen zijn. Maarten haalde zijn beste moves en schoonste huppeltjes boven, de muzikanten (waaronder de zeer getalenteerde Jasper Maekelberg) gaven intussen van jetje op alle blaasinstrumenten die ze konden vinden. Een trotse mama en papa in het publiek wanneer Devoldere bij ‘Open Window’ zijn kopstem nog een laatste keer bovenhaalde.
Warhaus was als een diesel gestart maar op de hoogste versnelling geëindigd.
Deze succesvolle en zeer gevarieerde festivaldag afsluiten deden we met Brittany Howard, je weet wel, die van Alabama Shakes die het nu zonder de Shakes doet. Solo brengt Howard een mix tussen soul, R&B en jazz. Met maar liefst 8 muzikanten op het podium weten we niet altijd waar eerst gekeken. Helaas valt ons oog maar zelden op Howard zelf, het intussen uitgedunde publiek kon ook moeilijk de aandacht bewaren. We bleven hopen tot het einde dat Brugge uit zijn voegen ging barsten, want twijfel niet, Howard heeft een klok van een stem. Maar we bleven toch wat op onze honger zitten, een gemiddelde performance die toch wat power miste. Al lieten we het niet aan ons hart komen, morgen is een nieuwe festivaldag.
zondag 14 juli 2024
Oef! De bottines mochten uit. De afsluitende dag van het Cactusfestival was in een mum uitverkocht toen bekend werd dat ‘The War on Drugs’ zou komen. Maar naast de Amerikaanse indierockband kwam ook de zon even gedag zeggen. De mix zorgde voor een gezapige zondagse sfeer met een apotheose van formaat.
Toch werden de Bruggelingen rond de noen al even brutaal door elkaar geschud. Het razende Demob Happy schonk de vroege vogels een ferme show en liet het gebrek aan toeschouwers niet aan hun hart komen. De drie cheeky geordies houden van riffs die blinken in hun vel en een beetje glamour rock’n roll. ‘Sweet and Sour America’ werd met een vettige knipoog opgedragen aan Donald Trump en klonk ruig melodieus. ‘Autoportrait’ had dan weer een heel coole intro, uiteraard begeleid met tonnen swag van de frontman, Matthew Marcantonio. De band gaat gepaard met een sausje seventies en er worden ook invloeden van Sgt. Pepper van The Beatles toegeschreven. Dat zal allemaal wel, maar van dat laatste vonden wij de connectie nogal vergezocht. Queens of the Stone Age klonk alleszins dichterbij. Ook het anti-alles sfeertje paste bij de vibe. Afsluiten deed de band met ‘Be Your Man’ van album ‘Holy Doom’. Het bekendste nummer van de groep was jammer genoeg een beetje all over the place, al zal het ongetwijfeld allemaal de bedoeling zijn geweest.
Waxahatchee lokte nauwelijks meer publiek naar het Minnewaterpark. Katie Crutchfield speelde vooral songs van haar laatste twee uitstekende platen. Tegelijkertijd bleek het daardoor te vaak te veel van hetzelfde om echt te blijven boeien. De rustige indie/americana van de band kon bekoren met ‘Right Back To It’ en ‘Fire’, maar het was vooral fijn als achtergrondmuziek om in de sfeer te komen. Geen opgezweept publiek, geen nieuwsgierigheid bij de binnenkomers en geen echte uitschieters. Het is muziek van de singer-songwriter, gebracht door een naar wat ons een iets te uitgebreide band leek. Crutchfield is wel een echte pro, want qua zangtalent en technisch vernuft zat dit top in elkaar.
Ondertussen stroomde het park vol voor wat ongetwijfeld meer als bekend aanvoelde voor de Bruggelingen. Admiral Freebee ontgoochelde niet. Niet alleen trokken ze hun blik aan hits open met ‘Einstein Brain’, ‘Rags 'n' Run’, ‘Oh Darkness’ en nog vele andere, ze brachten ook wat old school rock ‘n’ roll met stevige gitaarsolo’s en een schreeuwende Tom Van Laere. Af en toe hield de band eens halt met een nummer als ‘Nothing Else To Do’, waarbij Van Laere zich van zijn zachte kant toonde. Bij ‘Always On The Run’ mochten we genieten van een heerlijke solo op synthesizer. Ironisch getimed was ook het vliegtuig met Vlaams Belang-banner die overvloog tijdens ‘Get Out of Town’. Gemonkel steeg vanuit het publiek, we veronderstellen dat de band er voor niets tussen zat.
De set van Admiral Freebee had niet al te veel verrassingen in petto, maar soms heb je gewoon zin in een klassieker. Tom Van Laere en de zijnen bezorgden net wat het publiek nodig had.
Een stem als een klok en een stijl om jaloers op te zijn. Zo stelde Anna Calvi zich voor aan het Brugse publiek. Virtuoos en passioneel voor de ene, compromisloos en uitdagend voor de andere. Niet de meest toegankelijke show dus, waardoor het aanvoelde als terug bij af. De aanhoorders reageerden eerder mak, iets wat een jammerlijke rode draad zou worden deze festivaldag. Al vuurde Calvi genoeg op ons af om blij van te worden. Enkele prangende gitaarsolo’s en wat Oosterse invloeden tijdens ‘Love Won’t Be Leaving’ verrasten. De lange intro van ‘I’ll Be Your Man’ was grimmig en gaf je het gevoel in het Birmingham van Tommy en zijn Peaky Blinders te vertoeven. Het hoeft dus niet te verbazen dat Calvi de score van seizoen 5 & 6 mocht verzorgen. Voor de rest lijkt de vocaal ijzersterke frontvrouw geen zieltjes te hebben gewonnen op Cactus.
Zo kwam het dat J. Bernardt opnieuw wat leven in de brouwerij moest proberen brengen. Het nevenproject van Jinte Deprez slaagde daar ook wel in. Met ‘Contigo’ als kersverse langspeler in de set verwerkt, kregen we ook de nodige tristesse in onze bak geslingerd. Al ging dat gepaard met een poppy, funky en groovy saus. ‘Don’t Get Me Wrong’ swingt bijvoorbeeld over de moeilijke communicatie in een relatie die spaak loopt. ‘Mayday Call’ klonk dan weer zeer orkestraal en groot, waarbij Deprez met een drumstick losging op zijn gitaar tijdens de outro. De show must go on. Bij ‘Left Bathroom Sink’ ging het energielevel even naar beneden, om daarna op te bouwen. Ook ‘Matter of Time’ groeit steeds aan na een aanzet met strijker en zachte stem. Tijdens de hit ‘Wicked Streets’ toonde de frontman wat een stem hij heeft. Lang uitgesponnen kreeg hij iedereen mee, vooraleer J. Bernardt ons verliet met een ‘Last Waltz’.
Unknown Mortal Orchestra – what's in a name – luidde vooral de hongerige magen in, want jammer genoeg betekende onbekend ook vooral het beminnen van de vele eetkraampjes verderop. Meer plaats voor de echte fans om zwierig mee te bewegen met de Nieuw-Zeelanders dus, die een staaltje gaven van hun sterke plaat, ‘II’. Voor de rest bleef de band in trippy sferen met ‘Hunnybee’ en ‘Multi-Love’. Veel deuntjes, zeer melodieus. Zacht en elegant, zo presenteerden ze zich. Erg toegankelijk is de muziek alweer niet, en op dat vlak deed het wat denken aan Waxahatchee en Anna Calvi. Met een erg specifieke Cat Power sings Dylan 66 set daaropvolgend leek het wat te veel van dattum. Afsluiter ‘Can’t Keep Checking My Phone’ maakte daarin wel wat goed, we waanden ons ook in een soort luchtige crimi sfeer bij het nummer. Laat het maar ons geheimpje zijn, beste kiwi’s!
Voor de fans van Dylan was het daarna smullen geblazen. Voor de rest: not so much. Cat Power zong in de Royal Albert Hall in Londen een integrale set van Dylan van toen hij daar speelde in 1966. Ze kreeg wat minder tijd op Cactus dan in Londen, waardoor ‘Visions of Johanna’ en ‘Desolation Row’ sneuvelden. Deze twee songs zaten normaal gezien in het zeer ingetogen akoestische eerste deel van de set. De stem van Cat Power is krachtig en kreeg iedereen stil. Of hoorden we daar in de verte toch een knorretje bij het wakker schrikken, toen ze overschakelden van enkel piano en stem naar de elektrische instrumenten?
Daarna zorgde Cat Power nog voor enkele prachtige versies van ‘Tell Me, Momma’ en ‘I Don’t Believe You’. Tegelijkertijd was dit het ideale moment voor de muzikanten om te shinen met enkele topsolo’s. We genoten ook van ‘One Too Many Mornings’ en bij ‘Leopard-Skin Pill-Box Hat’ hoorden we duidelijk de country en Elvis invloeden. ‘Like a Rolling Stone’ sloot een geslaagd concert af, al bleef de honger naar de échte headliner van de avond groot.
The War On Drugs zorgde voor een overvol Minnewaterpark. Al liet het echte ontploffingsgevaar nog even op zich wachten tijdens ‘Pain’ en ‘Baby Missiles’. Waarschijnlijk zijn we bij hen te veel gewend geraakt. ‘An Ocean in Between the Waves’ was een eerste herkenningspunt voor velen. ‘I Don’t Wanna Wait’ volgde kwiek. De sferische indierock van de Amerikaanse band bouwde telkens op, én klonk vaak net dat tikje anders dan op de plaat. Met af en toe een schreeuw van Adam Granduciel voor wat extra cachet was het publiek eindelijk helemaal mee met wat er op het podium aan het gebeuren was. ‘Harmonia’s Dream’ bracht een unieke elektronische intro met bijbehorend lichtspektakel. ‘Red Eyes’ verhoogde het tempo alleen nog maar, en werd gecombineerd met het symfonische ‘Strangest Thing’ inclusief ronkende gitaarsolo.
Frivoliteit alom toen we met ‘Love Is a Long Road’ plots een cover van Tom Petty te horen kregen. Oerend hard ging de band naar de apotheose. Ze vuurden een drietrapsraket af met ‘Under the Pressure’, ‘I Don’t Live Here Anymore’ en ‘Thinking of a Place’. Tijdens die tweede song leerden we alle bandleden kennen, en zat het ritme anders dan we gewend zijn. Fijn als de act weet te verrassen en je de adem beneemt. Want dat was exact wat The War on Drugs deed. Ze overtroffen de al hoge verwachtingen en wisten er een couche op te leggen die het meer dan de moeite waard maakte om er live bij te zijn.
Zo werd Cactus in stijl afgesloten met een fantastische headliner. Het struikelblok? Dat het publiek duidelijk voor hen kwam, en dat het enthousiasme voor Waxahatchee, Anna Calvi, Unknown Mortal Orchestra en misschien zelfs Cat Power daar wat onder heeft geleden.
Toch was deze laatste dag er één vol aangename sets, een gezellige sfeer en een afsluiter die ons van de sokken blies.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Astrid De Maertelaere
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/6491-cactusfestival-2024.html?Itemid=0
Organisatie: Cactus Club, Brugge (Cactusfestival)
Gent Jazz 2024 met Rodrigo Y Gabriela – Reis rond de wereld in één dag!
Gent Jazz 2024
Bijlokesite
Gent
2024-07-14
Erik Vandamme
Iedereen kent de roman ‘De reis om de wereld in 80 dagen’ van Jules Verne wel. Deze werd vele keren verfilmd. De organisatie van Gent Jazz deed op zondag 14 juli nog beter, ze boden een reis rond de wereld in één dag aan. We vertoeven in Cuba, zochten de warme Latijns-Amerikaanse oorden op en eindigen in Mexico met het geweldige duo Rodrigo Y Gabriela.
We starten echter de dag gewoon in eigen land met Zap Mama (****) Hoewel je bij dit collectief niet voorbij kan aan de Afrikaanse invloeden, is het, na het overlijden van haar moeder in 2011, heel lang stil geweest rond Marie Daulne en haar Zap Mama. Er komen op Gent Jazz heel wat emoties naar boven van pijn, verlies en verdriet. Maar vooral wil ze hét leven vieren samen met alle fans om haar heen. We draaien dan ook meerdere rondjes rond de aardbol met Zap Mama . Met de vuist in de lucht of uitbundig een dansjes uitvoeren, het kan allemaal. ‘Haar’ Zap Mama , maar eentje waarbij Marie Daulne zich verdomd goed laat omringen door muzikanten en achtergrondzangeressen, die haar perfect aanvullen in de aanstekelijke set. Dat mag ook in de verf worden gezet. Het was een vrij zonnige en warme zondag, én Zap Mama deed de temperatuur haast naar een kookpunt stijgen. Kortom: De wereld voelde dankzij Zap Mama een beetje beter aan… Ze kunnen het na al die jaren dus nog steeds!
We zetten onze wereldreis verder en belanden in Brussel met het gezelschap Nicolas Mortelmans Quartet (*****) die met zijn debuut ‘MĀYĀ’ ,uit bij WERF Records, zijn liefde voor het instrument Sitar in de kijker wil zetten. Hij zocht en vond daarvoor voldoende gelijkgestemde muzikanten. Live zorgt het dus wel degelijk voor een reis naar het verre India. Er hangt de gehele set een bevreemdend mooie sfeer, die mensen aanzet zich neer te zetten en te luisteren. In de Garden Stage werden sommige acts geconfronteerd door overdadig geroezemoes. Maar bij Nicolas Mortmans Quartet bleef het opvallend stil. Ook bij de wat intiemere momenten. En dat is een zeer sterke prestatie. De hypnotiserende Sitar , tabla en Tanpura klanken werden trouwens gecombineerd met gewoon Elektrische gitaar. Wat op zijn beurt zorgde voor een milde botsing tussen Indiaanse cultuur en Westerse Cultuur. En dat maakt dit gezelschap zo een unieke parel om te koesteren.
Uniek in zijn kunnen is eveneens de legendarische Cubaanse zanger, gitarist en songwriter Eliades Ochoa (****) De kranige zeventiger werd wereldwijd bekend als één van de oorspronkelijke leden van Buena Vista Social Club maar staat ook solo zijn mannetje. Samen met zijn kompanen brengt hij een gezapige set boordevol verwijzingen naar Cuba, hoe kan het anders. En ook brengt hij enkele songs die verwijzen naar die tijd met Buena Vista Social Club, wat zorgt voor herkenningsapplaus en dansende mensen. Want op deze opzwepende muziek is stilstaan echt onmogelijk. Ritmische gitaar riffs, warme vocals en verbluffend drums doen het aanvoelen als een reis naar dat verre Cuba. Een uur lang even de warme oorden opzoeken , en genieten dan maar! Prachtige totaalbeleving die je in onze contreien niet elke dag tegen komt, deze Cubaanse warme gloedgolf.
Susobrino (****) , geboren in Bolivia, gevestigd in Brussel, is een multi-instrumentalist die van vele markten thuis is. De typische Latijns-Amerikaanse ritmes verweeft hij zonder probleem met de Westerse cultuur, ook hij troont ons mee op een reis rond de wereld. Op een zeer harmonieuze wijze. Bovendien biedt hij ons een kleurrijk palet aan. Intimiteit, opzwepende klanken, filmische sounds of harmonieuze tussen stukken; het zit er allemaal in verweven. Hoewel daarbij vooral de percussie de bovenhand neemt, gaat het puur instrumentaal ook zoveel kanten uit. Heel indrukwekkend dat de man, helemaal op zijn eentje, je niet alleen het gevoel geeft dat er een complete band op het podium staat. Hij biedt je een wereldreis aan naar alle hoeken van de aarde, op een klein uurtje tijd… En in alle kleuren van de regenboog …
Bij de uit Cuba afkomstige formatie Cimafunk (*****) draait het de gehele tijd rond dansen, dansen en dansen. In de biografie staat te lezen ‘’ Cimafunk vertrekt van Cubaanse ritmes en tradities, voegt er Afro-Amerikaanse flavours aan toe en komt zo tot een moderne versie van funk.’’
In sommige contreien wordt hij vergeleken met James Brown. En dat is niet zo ver gezocht eigenlijk. Diezelfde energie straalt de man zeker uit. Het resulteert dan ook in een waar feestje in de tent. Niet alleen is er de bewegelijke, charismatische frontman. Hij laat zich verdomd goed begeleiden. Zo waren we diep onder de indruk van de blazerssessie die met koperklankentapijtjes de oorschelpen doen trillen, en meteen ook op de heupspieren inwerken. Hoewel Cimafunk wat de neiging heeft steeds in datzelfde potje te roeren, het stoorde door de overdosis energiebommetjes die op je afkomen totaal niet.
Op het einde van deze wervelende set mochten mensen uit het publiek op het podium komen meedansen, wat zorgde voor een apotheose. Een Cubaanse wervelstorm, met een aanstekelijke Funky tune, zo kunnen we dit verbluffende optreden van Cimafunk nog het best omschrijven.
We gingen de rust opzoeken in de Garden Stage met Azmari (****) die bedwelmende klanken weten te verbinden met groovy jazz partijen en daardoor de innerlijke rust doet wederkeren. Zonder je in slaap te wiegen echter. Lekker heupwiegen doe je dan weer wel doordat het gezelschap ook opzwepende klanken weet te verbinden aan dat melodieuze kantje. Deze Brusselse formatie zorgt voor een terugkeer naar de pure jazz maar biedt je ook nog een lekker dub sfeertje aan. Wat hen toch vrij uniek maakt. Een fijne kennismaking , die smaakt naar meer..
Maar wij waren dus naar Gent Jazz afgezakt voor het Mexicaanse duo Rodrigo Y Gabriela (*****). Hun optreden op Pukkelpop 2007 staat nog steeds in ons geheugen gegrift, en dat is gezien het grote aantal concerten en festivals dat we jaarlijks bezoeken toch opmerkelijk. Er werd ook wat nieuw werk voorgesteld, en ook grossiert het duo doorheen hun laatst uitgebrachte plaat. Of halen enkele kleppers boven. Telkens verbonden met enkele mooie bindteksten, zorgt Rodrigo Y Gabriela er niet voor dat dit resulteert in een routine klus. Dé speelsheid blijft dus overeind. Daarbovenop hoor je subtiel die Mexicaanse invloeden. En dat maakt nu net het plaatje compleet. Van opzwepend naar intiem tot zelfs heel emotioneel beladen riffs passeren negentig minuten lang de revue.
De passie voor gitaar , en alle aspecten daarvan, zorgen voor niet één maar honderden adrenalinestoten. Wat ook opmerkelijk blijft, is hoe deze Rodrigo Y Gabriela puur met twee een compleet gevulde tent in vervoering kunnen krijgen. We zien het weinig bands , zelfs met een volledige line-up om zich heen, hen nadoen. Ze laten hun gitaren (woorden) spreken. Dat deden ze al twintig jaar, dat doen ze dus nog steeds.
Bovendien vult het duo elkaar zo perfect aan, dat het wel lijkt alsof ze als een schakel van een ketting met elkaar zijn verbonden. Waardoor er de gehele tijd magie in de lucht hangt.
De gitaar liefhebber werd door dit duo dan ook meer dan verwend. Een perfecte afsluiter van deze bonte reis rond de wereld, in één dag…
Neem gerust een kijkje naar de pics op de site www.gentjazz.com
Organisatie: Gent Jazz
Rock Zottegem 2024 – zaterdag 13 juli 2024 met Hellmut, Brihang, John Fogerty en Daan - Potige vaderlandse en internationale rock
Rock Zottegem 2024
Bevegemse Vijvers
Zottegem
2024-07-13
Geert Huys
Met 30 jaar op de teller mag Rock Zottegem zich zonder schroom een vaste waarde in het segment van de middelgrote zomerfestivals noemen. Wie last heeft van keuzestress kunnen we gerust stellen, want overlap met het tegelijk lopende Cactusfestival is er eigenlijk nauwelijks. Potige vaderlandse en internationale rock zitten al sinds het prille begin stevig verweven in het DNA van Rock Zottegem, maar omdat risicospreiding nu eenmaal cruciaal is in dit competitieve wereldje krijgen ook pop en beats steeds nadrukkelijker een plaats op de affiche.
Toegegeven, de line-up oogt daardoor soms wat eclectisch. De headliners op vrijdagavond, Joost en Toto, zijn in zowat elk opzicht elkaars tegenpolen, maar in Zottegem werkt die zotte combinatie van ‘upcoming & onstuimig’ en ‘retro & gezapig’ klaarblijkelijk wel.
Probeerden de weergoden op de openingsdag het verjaardagsfeestje aan de Bevegemse Vijvers nog enigszins te vergallen, dan kon het publiek tijdens de tweede festivaldag laarzen en poncho’s met gerust gemoed thuis laten. De aftrap op zaterdag leek overigens wel weggelopen uit een vorige editie van Graspop.
Na de opwarmingsronde door plaatselijke metal helden Ironborn en het nu-metal tribute gezelschap Bizkit Park liep de tent een eerste keer helemaal vol voor Hellmut Lotti Goes Metal (***). Broer en metalhead Johan kan trots zijn: hij bracht destijds immers de hardrock platen binnen ten huize Lotigiers waarmee de crooner carrière van Helmut decennia later een onwaarschijnlijke draai zou nemen. Vergezeld van een erg strakke band borduurde Lotti in Zottegem doodleuk verder op zijn veelbesproken maiden trip in de Metal Dome van Graspop nu een goed jaar geleden. Genre classics als “Poison”, “Smoke On The Water”, “Breaking The Law” en de uit de hand gelopen Radio Willy grap “Run To The Hills” gingen er bij een overwegend 45+ publiek in als gesneden koek, maar dé strafste momenten in de set waren toch diegene waar de Gentenaar knipoogde naar zijn eigen crooner verleden. “Tiritomba” klonk ineens behoorlijk credible dankzij een ferme speedrock injectie, en een bijna onherkenbaar “That’s Alright Mama” verzoende Elvis met Lemmy op de tonen van “Ace Of Spades”. Ook Whitesnake’s “Here I Go Again” kreeg een Hellmut remake; hij puurde er zowaar een hoogstpersoonlijke levensles over emotionele heropstanding uit waardoor dit stroperig gedrocht ineens toch een gans andere lading kreeg.
Kortom, Lotti bewees in Zottegem dat hij een sympathieke lefgozer is die, wie weet, volgend jaar zo maar even met een hip hop plaat op de proppen kan komen.
Terwijl andere vaders van 31 met hun kroost op vakantie trekken schuimt Brihang (***½) deze zomer de festivalpodia af. En of er hierdoor brood op de plank komt: één week na Rock Werchter en daags na het Cactusfestival was de man met de pet alweer te bewonderen in Zottegem. De opdracht was duidelijk maar verre van simpel: hij moest en zou een publiek meekrijgen dat op papier niet echt het zijne is. Brihang hield na de doortocht van Hellmut nog een half gevulde tent over, maar nog belangrijker: hij hield stand! De West-Vlaming speelde een aantal nieuwe troeven uit in vergelijking met een paar jaar geleden toen we hem als the next big thing in een overvolle tent op Pukkelpop zagen debuteren.
Vooreerst heeft de DJ van toen intussen plaats geruimd voor een tweekoppige begeleidingsband. Live drums en synths zorgden voor een voller geluid waardoor de minimale poëzie van Brihang meer wind in zeilen kreeg tot in alle uithoeken van de tent. Ook het bijna iconische trapladdertje van weleer is ingeruild voor een podium vullende modulaire metalen constructie waardoor de rapper letterlijk de hoogtes en laagtes van het leven kan verkennen.
Niet voor niets is “Berg” één van de sterkhouders op zijn vorig jaar verschenen derde plaat ‘Droomvoeding’: ‘Waarom zou ek al m’n tijd aan een berg spenderen/der is nog zoveel van de heuvels te leren’. Als filosoferende woordkunstenaar scheert hij hoge toppen, maar in het échte leven moet ook hij toegeven dat de stap van ‘voldoening’ naar ‘onderscheiding’ soms een (te) grote tol vergt. ‘Hebben jullie al een beetje gerockt?’ vroeg de guitige Brihang met een knipoog naar de grootste gemene deler van het festival. Het mooiste antwoord dat hij kon terugkrijgen was een zachtjes meegefluisterd “Steentje”.
Hoe verdienstelijk of genietbaar de voorgaande acts ook waren, toch werden ze allen moeiteloos overschaduwd qua reputatie, overlevingsdrang en energie door de niets minder dan legendarische John Fogerty (*****). Het gros van die aandacht dankt de kranige Californiër aan de pakweg vijf jaar waar hij als songschrijver, zanger, gitarist én producer de creatieve kracht was achter het in oer-Amerikaanse traditie gewortelde Creedence Clearwater Revival, oftewel CCR.
Aangevuurd door een band met twee Fogerty juniors in de rangen schoot de CCR jukebox met een verschroeiend tempo uit de startblokken in Zottegem. We zijn amper 10 minuten ver in de set, of met “Bad Moon Rising”, “Up Around The Bend” en “Green River” zijn reeds drie onvervalste evergreens de revue gepasseerd. Meteen valt op dat Moeder Natuur behoorlijk mild is geweest voor Fogerty’s rauwe howl, en bovendien kon de ouwe knar al die jaren terugvallen op de goede zorgen van vrouwlief Julie die hij vanavond uitgebreid in de bloemetjes zet. Zij zorgde er immers voor dat de 79-jarige veteraan zich pas vorig jaar kon loswrikken uit het wurgcontract met CCR’s toenmalige platenlabel Fantasy Records. ‘I finally got my songs back, and tonight I’m gonna play every single one of them’ klonk het triomfantelijk, en om dat te vieren -dit is tenslotte zijn ‘Celebration’ tour- liet Fogerty prompt een magnum fles Duvel aanrukken.
Het siert de Amerikaanse veteraan bovendien dat hij naast massaal meegebrulde anthems als “Have You Ever Seen The Rain” ook deep cuts uit de CCR catalogus opviste waaronder de alt.country avant la lettre uppercut “Effigy” en de broeierige swamprock stamper “Keep On Chooglin’”. Met het even simpele als onsterfelijke “Rocking All Over The World” en het door een hitsige sax aangedreven “Proud Mary” serveerde Mr. CCR de match uit met een ace.
En nu we toch volop met superlatieven strooien: onze bucket list is na vanavond één item armer, onze tijdloze live top 10 daarentegen een nieuwkomer rijker.
De uittocht was al goed begonnen toen Daan (****) ruim na middernacht de twijfelachtige eer kreeg om de tweede festivaldag af te sluiten. Zijn azuurblauw maatpak en statige zonnebril om half één ’s nachts herinnerden ons er prompt terug aan: wie live van Daan wil genieten moet er de flamboyante en kitscherige persona bijnemen. In ware Ennio Morricone stijl greep de Leuvenaar meteen onze aandacht vast met de instrumentale opener “Western” wiens verstandshuwelijk tussen banjo en beats de komende jaren wellicht zal uitgroeien tot een nieuwe vaste waarde op de setlist. Ook in zijn begeleidingsband is er, op trouwe drumster Isolde Lasoen na, altijd wel sprake van enige vernieuwingsdrang. Na o.a. Pieter-Jan De Smet, Arno en Triggerfinger heeft nu ook Daan meestergitarist Geoffrey Burton weten te strikken. Burton weet als geen ander platgetreden Belpop classics als “Exes”, “Icon” en “Everglades” opnieuw in te kleuren met avant-gardistische weerhaakjes waardoor ze ineens toch weer verfrissend klinken.
Midden in de set bewees Daan overigens dat hij in principe helemaal geen band nodig heeft. Enkel begeleid door een elektronisch klank- en lichtspektakel zette hij een ronduit imponerende versie neer van “Woods”, naar eigen zeggen één van ’s mans favorieten uit zijn Dead Man Ray periode.
En ja, na zijn passage in ‘Liefde voor Muziek’ hoort ook “Dag Vreemde Man” enigszins onvermijdelijk tot zijn live cover repertoire. Wanneer Daan & co vervolgens dieper gaan putten uit de recentste plaat ‘The Ride’ gaapt er meteen een pijnlijke kloof met de impact van het oude werk. Dat ligt niet aan de drummende nachtegaal Lasoen of de diepe croon van haar broodheer, maar wel aan de nummers zelf die spanning lijken te hebben ingeruild voor meligheid.
Gelukkig is er nog altijd dat bonkende pensioennummer “Housewife”: steeds raak om een set op een euforische noot mee af te sluiten én bovendien verdomd moeilijk uit je systeem te krijgen richting parking.
Zottegem: de meesten onder jullie waren gewoonweg fantastisch!
Organisatie: Rock Zottegem, Zottegem
Lokerse Feesten – ‘Als we elke avond het publiek iets unieks kunnen aanbieden, wat we toch hebben geprobeerd bij het samenstellen van de affiche, dan is onze opzet geslaagd en is elke avond een favoriete avond’
Lokerse Feesten is dit jaar aan zijn 49ste editie toe. Met een affiche vol diversitei, zijn de combi tickets ondertussen uitverkocht. Ook de dag tickets voor sommige avonden loopt als een vuurtje. Lokerse Feesten gaat door van 2 tot 11 augustus 2024
Info via www.lokersefeesten.be
In de laatste rechte lijn naar het festival toe, hadden we een fijn gesprek met programmatoren Peter Daeninck, Lander Merckpoel en Bert Reniers.
We praten uiteraard over het programma, en stelden ook enkele kritische vragen… én we keken even vooruit naar de 50ste verjaardag in 2025 …
Ik vind het een divers programma, voor elk wat wils ... Waar blijft die inspiratie toch vandaan komen?
Het gaat vooral over inspelen op trends, en wat echt leeft op ons festival. Bands moeten natuurlijk beschikbaar zijn. Daar begint het bij.
Een kritisch punt dat ik vaak hoor (maar niemand kent of begrijpt hoe moeilijk het is tegenwoordig) geen echte metaldag meer op zondag, in het verleden werd ook de punkdag niet meer georganiseerd, en nu geen kindernamiddag. Ik hoor mensen morren, maar ik hoor het graag van jullie?
Veranderingen is voor sommige mensen moeilijk. Wat de avond met KoRn betreft we konden die enkel op dinsdag boeken, dus hebben we daar logischerwijs op ingespeeld. Mensen vragen soms naar vernieuwing, en als dat dit dan gebeurd is het voor sommige ook niet goed. Dat is hetzelfde verhaal op Graspop waar Electric Call boy afsloot, daar was ook veel discussie over maar dat bleek een schot in de roos te zijn. De kindernamiddag is een ander verhaal. Het is gewoon het probleem dat we weer naar dezelfde artiesten zouden moeten teruggrijpen, daarom hebben we gekozen voor een ander formule in de vorm van een tiener fuif. Maar kijk, doordat erover gesproken wordt betekent het ook dat het leeft, het zou raar zijn moest dat niet het geval zijn. Het is gewoonweg belangrijk om als festival vernieuwend te durven zijn anders stopt het ergens. Dat niet iedereen zich daar kan in vinden? Is jammer, maar die avond met KoRn verkoopt zeer goed ondertussen… en zelfs beter dan de metaldag vorig jaar.
Is het sinds corona moeilijker geworden om bands te boeken door exclusiviteit contracten?
Er is nog nooit zo een groot aanbod geweest, nog nooit zoveel festivals geweest ook. Ook in het buitenland. Dus moeilijker? Het is natuurlijk afwachten of die bepaalde band ja dan nee in Europa speelt. Maar er is dus wel een overaanbod aan mogelijkheden.
Bert: persoonlijk vind ik ook dat we ons strafste line-up ooit hebben dit jaar. Elke avond is wel iets bijzonder te beleven.
Peter: de combi tickets zijn uitverkocht, sommige losse avonden ook al en bij andere zal dat niet lang meer duren. Het loopt als een treintje. Dus kunnen we nu al stellen dat het een succesvol jaar zal worden. We hebben toch ook exclusieve dingen kunnen boeken zoals Front242 die bij ons hun laatste festival concert komt brengen. Ik denk dat we dus zeker geslaagd zijn in onze opzet.
Ik overloop even de avonden, en kom terecht bij The Roots, die toch wel een naam is die eruit springt terwijl Phoenix afsluiten die (denk ik) toch niet bij iedereen zo goed gekend is..
The Roots komt voor vijf dagen naar Europa en werd ons voor die dag aangeboden. We hebben dat aanbod met beide handen aangenomen. Wat Phoenix betreft, dat is toch wel een super groep binnen het genre. En zeker headliner waardig. Ze speelden onlangs nog AB compleet kapot. Om maar te zeggen.
Clouseau komen voor hun 40ste verjaardag , zou je die niet beter een abonnement geven…
Clouseau brengen gewoon een show die af is. Met die tafels tijdens corona kwamen ze in de namiddag en avond en speelden op elk moment een andere set, en het dak vloog eraf. Na veertig jaar doen ze dat nog steeds. Het is en blijft een publiekstrekker en uiteraard een geweldige band.
Diezelfde avond staat ook Pommelien Thijs. Die heb ik toch zien groeien, is er een generatie ‘conflict’ tussen Pommelien Thijs en Clouseau?
Wat populariteit betreft is Pommelien Thijs enorm gegroeid, ze verkoopt ondertussen meerdere keren AB uit en staat op Pukkelpop, dat is een artieste die naar een absolute top aan het groeien is. Ze is duidelijk volwassen geworden, maar gaat vooral haar eigen weg zoveel is zeker. Een prachtige toevoeging op die avond, zeker en vast. Ze is aan het uitgroeien tot een potentiele headliner op festivals.. ze spreekt ook een heel breed publiek aan. De jeugd is daar ook voor te vinden, dat was vroeger wel anders.
Bert: vroeger was je punk, of metal head of new waver. Maar nu zijn er bij de jeugd geen hokjes meer. Die gaan zaterdag naar Kompas, en zondag naar een punk of HC feestje. Ze staan breder voor alles open.
Die avond met Prodigy ziet er ook geweldig uit, NAS, De La Soul erbij o.a. benieuwd hoe Prodigy zal klinken zonder Keith, maar ik veronderstel dat jullie dat al hebben gecheckt …
Prodigy hebben we vorig jaar reeds aangeboden gekregen, en we waren ook wat sceptisch daarover na het overlijden van Keith. Ondertussen hebben we shows gezien die ons overtuigen dat het vuur , met respect voor Keith, nog steeds brandende is bij Prodigy. Dus dat komt zeker goed! Het is een avond die jong en oud zal aanspreken, voor veel mensen zal De La Soul wel herinneringen oproepen, voor jongeren een band die in verlengde ligt van de muziek van nu. NAS is zo wat het beste wat R&B te bieden heeft. je ziet die bands ook niet elk jaar in Europa. Dat wordt dus een zeer gevarieerde avond voor jong en oud…
Ik denk dat het een programma is dat vooral toch een jonger publiek zal aantrekken, met behoud van de oudere generatie, niet? Verjonging is goed?
We proberen beide tegemoet te komen. Zo is er een avond met Pixies, die eerder vernoemde New Wave avond met Front242. We proberen de gulden middenweg op te zoeken tussen vernieuwen en de oudere generatie ook kansen geven. Op Graspop zag je ook soms die clash tussen generaties. Zoals bij Megadeth en bij Electric Callboy , bij die laatste zag je een jonger publiek opdagen en keken de ouderen daar wat meewarrig naar, om later toch lekker mee te headbangen. Het is als organisator vaak keuzes maken, en de headliners van vroeger blijven ook niet bestaan. Je moet dan ook vooruit durven kijken.
Het is goed dat jullie een jonger publiek proberen aantrekken en vooruit kijken. Maar is Lokerse Feesten niet een beetje te duur voor diezelfde jeugd denk je?
Duur? Wat is duur eigenlijk. Goedkoop is het zeker niet. Maar als je ziet dat de combi’s al uitverkocht zijn en ook bepaalde avonden. Zoals die avond met Oscar And The Wolf en Joost, wat een waar succes is. De eerste avond is nu al uitverkocht. Dat hebben we nog maar zelden meegemaakt, doorgaans kunnen we nog op de dag zelf ticket verkopen of een paar dagen daarvoor. Dat hebben we dus nog nooit meegemaakt Bovendien als je een combi koopt en tien dagen komt betaal je amper 25 euro per dag. We proberen wat dat betreft toch ook tegemoet te komen aan mensen met beperkingen en zo, dat mogen we toch ook benadrukken. Dat we dus naar die mensen toe een inspanning doen…
Ook de avond met Nederlands artiesten als Joost Klein, Froukje loopt als een trein, tot zeer goed; was is toch de sleutel tot succes van die Nederlandse bands, denken jullie?
Ze spreken de taal van een generatie, en durven ook hete hangijzers als mentale problemen benoemen. En dat in eigen taal. Dat spreekt de jongeren dezer dagen enorm aan. Joost is een beetje voor hen wat bijvoorbeeld een Johnny Rotten om maar een te noemen voor de oudere generatie was, iemand die oprecht tegen heilige huisjes durft stampen. Het sluit allemaal gewoon aan bij waar jonge mensen dus echt mee bezig zijn. In die context zijn er ook, S10 of Merol Nederlandse pop artiesten die begrepen hebben wat leeft bij jongeren. Froukje is een beetje hetzelfde verhaal eigenlijk.
Kortom. We zitten gewoonweg met een generatie die zeer sterk bezig is daar in Nederland..
Zijn er mensen die zeggen dat er wat weinig Belgische bands op de affiche staan? Tegenover die Nederlandse dag…
Misschien moeten mensen eens wat verder kijken dan enkel de namen op die mainstage, en zo ontdekken dat er best wat Belgisch talent geprogrammeerd staat. In de zaal staan toch wel enkele Belgische bands als Ise, AO en The Bony King of Nowhere artiesten die potentieel hebben om ooit op het grote podia te staan. Om een voorbeeld te geven. Brutus heeft ook in de zaal gestaan, en is nu headliner waardig. Dus we geven zeker Belgische bands de kans. We proberen ook, zoals al gezegd, thematisch te werken. Dus moeten we ook keuzes te maken. Maar als je dus de hele affiche echt goed bekijkt, ook wat het aanbod in de zaal betreft zie je best wat Belgische bands. Trouwens, op de mainstage staan 18 Belgische bands! Om maar te zeggen..
Op die avond een opvallende naam in de club Ide Snake, die de lawijtstrijd heeft gewonnen; ik had een interview met hem en het ging over het project ‘MOEDERTAAL’ valt daar iets te rapen of een samenwerking naar de toekomst toe?
Bert: vanuit de Casino wel, we moeten nog samen zitten met Ide daarvoor, maar we gaan sowieso een traject uitbouwen zoals we vorig jaar met Lightspeed hebben gedaan, en die hebben een label, een manager en meerdere optredens gedaan. We moeten nog wat afwachten wat zijn noden en vragen zijn... en dan zien we wel verder naar Lokerse Feesten toe.
Een overzicht van de Line-up brengt me ook bij Richard Hawley die een pracht van een plaat uitbracht, die avond is gewoon formidabel. Hoe zijn jullie bij hem terecht gekomen? En toch wel (voor mij) wat verrassend dat hij niet afsluit eigenlijk?
Het is een woensdag, een iets ouder publiek toch. We proberen ook rekening te houden met mensen die van Antwerpen of Brugge of zo komen. Het was interessanter om Novastar, die een wat meer lokaal publiek aantrekt te laten afsluiten die avond. Om middernacht nog een headliner laten spelen kun je in deze tijden niet meer maken, iedereen wil naar huis geraken daar moeten we toch rekening mee houden.
Ik had stiekem ook Slowdive verwacht eigenlijk …Ook met Massive Attack is het een blij weerzien…
We kunnen hen een goede ontvangst en productie aanbieden. Ze komen hier heel graag , omdat het goed georganiseerd is. En, dat is ook wel het verhaal van Pixies of KoRn tot Blur vorig jaar. Die spelen meestal op grotere festivals en komen in een wat intiemere sfeer terecht, dichter bij het publiek. Dat maakt Lokerse Feesten ook wel uniek in dat Festival landschap. Ze zijn dus enthousiast om hier te spelen. En Lokerse Feesten kan natuurlijk wel wat adelbrieven voorleggen eerlijk gezegd. Dus een band als Massive Attack komt hier graag en dat geldt dus ook voor andere …
Welke avond is jullie favoriete avond?
Lander: ik twijfel tussen de avond met Paul Kalkbrenner en de Massive Attack dag eigenlijk.
Bert: Vooral toch die avond met Prodigy met NAS en De La Soul maar ook een interessante avond in de zaal. Ook Andromedik die avond is gewoon indrukwekkend, dus ja die avond los van dat ik heel de affiche schitterend vind.
Peter: het is moeilijk iets uitkiezen , ik kijk vooral uit naar die wisselwerking tussen zaal en mainstage, wat toch uniek is. Maar kijk toch ook uit naar Phoenix die ik in AB heb gezien twee jaar geleden, en nog steeds een van de beste concerten vind die ik al gezien heb in de laatste vijf jaar. Als we elke avond het publiek iets uniek kunnen aanbieden , wat we toch hebben geprobeerd bij het samenstellen van de affiche, dan is onze opzet geslaagd en is elke avond een favoriete avond.
Bert: Dat is Lokerse Feesten dus. Op een weekend starten met Fatboy Slim, de andere dag Slayer en afsluiten met K3 … dat maakt ons festival heel uniek!
Volgend jaar bestaat LF 50 jaar, een tipje van de sluier eventueel?
Lander: Er is hierover wel al wat verschenen in de media. Er zijn dus heel wat activiteiten in het teken van het gouden muziekjubileum. Een van de evenementen is een samenwerking tussen het cultuurcentrum van Lokeren en de Lokerse Feesten. Er is ook en expo rond 50 jaar Lokerse Feesten. We willen ook onze medewerkers in de bloemetjes zetten, zonder die vrijwilligers staan we nergens. Zij maken de sfeer, en ons festival de moeite waard. dat willen we ook in de kijker zetten ter gelegenheid van die 50 jaar Lokerse Feesten.
Bedankt, heel veel succes, en we zien uiteraard elkaar terug op De Grote Kaai …
Nederlands 
Français 
