Harper Trio - Maria-Christina Harper - Het is een soort presentatie over wat er elke dag in mijn hoofd gebeurt, er gaat zoveel om in mijn hoofd. Daarom is er ook zoveel diversiteit in mijn muziek
De in Griekenland geboren, Egyptische jazzharpiste en componiste Maria-Christina Harper vindt het geluid van de harp in de jazzwereld opnieuw uit. Met haar anarchistische geest en een interesse in het verkennen van wat de harp kan doen, in plaats van het verkennen van de traditionele klanken, presenteert ze haar instrument op nieuwe en opwindende manieren. Door haar wortels in de traditionele muziek te combineren met free jazz creëert ze een onweerstaanbare, meeslepende geluidskosmos. Het is waar Oost en West elkaar ontmoeten. Maria-Christina is gevestigd in het Verenigd Koninkrijk en werkt samen met twee uitstekende, veelgeprezen spelers om het Harper Trio te vormen met drummer-drummer Evan Jenkins en de dynamische saxofoniste Josephine Davies (Instrumentalist Of the Year, 2019 Parliamentary Jazz Awards).
In 2023 brachten ze het album 'Passing By' uit. Een wilde combinatie van stijlen, zoveel diversiteit dat we het er echt over moeten hebben. Dus hadden we een leuk gesprek met Maria- Christina Harper over dit project en toekomstplannen.
Kun je wat meer over jezelf vertellen, hoe is het allemaal begonnen, waarom is de harp zo belangrijk als instrument?
Ik kom uit een muzikale familie. Maar dat had niets te maken met het instrument 'de Harp'. Als kind zag ik de tekenfilm ‘De Aristokatten’ op tv. Een jaar of vier. Een van hen speelde harp en vanaf dat moment wilde ik harp spelen en zo is het allemaal begonnen.
Ik heb gelezen dat je ietwat gefrustreerd was omdat het instrument harp helaas nog steeds in die richting van 'klassieke muziek' wordt geduwd terwijl het ook terug te vinden is in moderne muziek en jazz; ervaar je ook dat het moeilijk is om serieus genomen te worden als harpist in de mainstream muziekwereld, of heb ik het verkeerd voor?
Ik ben begonnen met Piano, klassiek piano, omdat er toen nog geen harpleraar was. Toen de harpdocent op het conservatorium kwam, was ik erg enthousiast en begon ik de orkestrale pedaalharp te studeren. In mijn vrije tijd luisterde ik naar klassieke muziek, maar ook psychedelische rock en blues, en country muziek. Ik vond het repertoire van de pedaalharp erg beperkt. Ik wilde meer doen met het instrument, omdat ik het gevoel had dat ik opgesloten zat, ik had meer nodig. Na mijn klassieke studie heb ik wat symfonische muziek gedaan, maar dat was niet wat ik wilde. Dus verhuisde ik naar Londen om muziektherapie te studeren. Daar leerden we improvisatietechnieken en combineerden we psychologie met muziek. Ik werd erg enthousiast van het toepassen van speciale effecten op de harp en materialen. Eindelijk vond ik een manier om mijn muzikale paden te verkennen met dit instrument. En te gaan werken met de vele mogelijkheden die er zijn.
Ik heb jullie leren kennen dankzij één van onze recensies, die een artikel schreef over een ander project 'Hairetis Harper' (https://www.musiczine.net/nl/chroniques/item/80508-draft.html ) dat helaas midden in die duivelse corona tijden werd uitgebracht; heeft dit album deuren geopend, of was het een slechte timing middenin de corona?
We hadden de optie om het niet uit te brengen. We wisten niet wat er ging gebeuren, of hoe lang de pandemie zou duren. Als ik er nu op terugkijk, denk ik dat het goed is dat het is gebeurd. We hadden het gevoel dat we dit in ieder geval hadden, we kregen overal erg goede recensies. Met dit album (Passing By, Harper Trio) zou ik niet blij zijn als het gebeurde, maar met dat album heb ik nu het gevoel dat het een goede beslissing was om het toch uit te brengen.
Het is alleen jammer dat jullie niet live konden spelen met dat project, of wel?
Ja, dat hebben we gedaan. Voordat we het uitbrachten hebben we een tour gedaan in Brussel, Griekenland en Nederland, maar dat was voordat het album was uitgebracht.
‘Draft' was een succesvol album, komt er meer werk van dit project met Hairetis in de toekomst?
Voorlopig heb ik het te druk met dit project 'Harp Trio', dus er zijn nu geen toekomstplannen voor dat project, dat zien we later wel.
Natuurlijk gaat dit interview over het nieuwe project 'Harper Trio' - Passing By. Ik hou van de manier waarop je zoveel stijlen in je muziek combineert, maar ik voel vooral jazz in veel nummers terugkomen. Klopt het? En was dit een bewuste manier van werken?
Het is een soort presentatie van wat er elke dag in mijn hoofd gebeurt, er gaat zoveel om in mijn hoofd. Daarom is er ook zoveel diversiteit in mijn muziek.
Josephine Davies en Evan Jenkins zijn niet alleen puike muzikanten, ze zijn ook een enorme aanwinst om jouw magische muziek naar een nog hoger niveau te tillen denk ik, hoe hebben jullie elkaar gevonden en vooral, is dit compatibel met jou en hun drukke schema in dit nieuwe project? Ze zijn erg druk bezig; hoe vinden ze tijd voor dit project?
Alles komt terug op de tijd van COVID. Voor muzikanten in het Verenigd Koninkrijk was het legaal om samen te komen om te repeteren en muziek op te nemen. We kwamen dus echt elke week bij elkaar. We hadden toen allemaal de tijd om muziek op te nemen. Misschien was het niet gebeurd als we geen tijd hadden gehad door de pandemie. Zonder stress voor andere projecten en dingen, dat was een goede eigenschap van deze COVID . Muzikaal en creativiteit, als je jezelf tijd en ruimte geeft, is dat altijd goed. Dat was het enige goede aan deze COVID. En nu zijn we zo enthousiast dat we tijd vinden om dit album te promoten.
Die diversiteit in aanpak is kleurrijk, dat ik na elke luisterbeurt iets nieuws ontdek; het is een groeiplaat, me dunkt?
Het is niet zo dat ik bewust nadenk over hoe het publiek denkt over wat ik doe als ik componeer. Maar ik vind het heel leuk als iemand zegt dat er meer gebeurt dan één luistersessie; dat is iets wat ik echt wil doen. Je raakt niet snel verveeld als dit gebeurt. Maar het is niet dat dit een bewuste keuze is, het gaat bij mij allemaal heel natuurlijk. Soms zit ik aan de harp en komt er iets in mijn hoofd, dat ik dan naar buiten breng. Soms is er niets en blijf ik spelen en spelen, tot ik iets vind.
Ik heb ook het gevoel dat je een band hebt met Avant-Garde?
Mijn groter ervaring situeert zich meer experimentele muziek. Ik hou gewoon van Avant-Garde, en improvisaties, dat brengt je overal. Dus dat vind ik heel leuk, bedankt dat je dat zegt.
Daarnaast is er een connectie met je Griekse roots en Egyptische roots las ik ergens. Op welke manier komt dat tot uiting in je muziek denk je?
Er is een nummer 'In Cairo / Grandma's Coat, waar de inspiratie komt van mijn familiewortels in Cairo, ik droeg een kledingstuk van mijn oma tijdens een concert en daar gaat dit nummer over. Maar op het album zelf is er niet echt een bewuste verwijzing naar mijn Griekse of Egyptische roots. Alleen in dat ene nummer eigenlijk.
Het is niet alleen de diversiteit, maar ook hoe je overschakelt van intimiteit naar een krachtiger geluid; experimenteren met geluiden trekt me aan, improvisatie tot kunst verheven. Een bewuste benadering? of hoe moet ik dit zien?
Omdat ik veel beïnvloed ben door mijn klassieke muziekstudie, is het hebben van een flow en verschillende texturen binnen hetzelfde stuk iets dat me interesseert en opwindt. Daarbovenop komen andere texturen uit andere muziekgenres in de muziek door middel van effecten en toonverkenning. In het algemeen probeer ik mijn gevoelens en gedachten over te brengen door middel van geluiden die ik uiteindelijk omzet in composities.
Ik hou van die avontuurlijke aanpak, daarom schrijf ik graag over muziek; op die manier trek je alleen publiek aan, die constant geprikkeld willen worden. Hoe zie je het zelf?
Voor mij gaat het om het moment van schrijven en improviseren. En dan het opnemen... ik denk pas na over elke stap, pas als de stap zich aandient. Ik ben het ermee eens dat het geen muziek is voor een groot publiek van populaire muziek. Ik denk dat het publiek dat ons leuk zal vinden, misschien een achtergrond in jazz of avontuurlijke muziek heeft. En vrije improvisatie, en misschien ook wat psychedelische rock. Natuurlijk zou ik het geweldig vinden om een album te maken waar iedereen naar wil luisteren, maar alleen als ik de muziek zelf ook goed vind. En niet in een richting wordt geduwd die ik niet leuk vind.
Je zei dat je over elke stap nadenkt, maar pas als de stap zich aandient. Wat is nu de volgende stap?
We zijn nu bezig met het organiseren van een aantal zomerfestivals en een herfsttour. Gewoon deze plaat promoten en optredens organiseren is nu de volgende stap. En ik heb ook een paar nieuwe ideeën voor dit project, maar eerst deze stap, live spelen met dit Harper Trio.
Hoe waren de belangrijkste reacties op de plaat?
We hebben erg goede recensies gekregen, de fans vinden het ook leuk. Het gaat erg goed. Dus ja, we hebben positieve feedback voor dit project van onder andere The Guardian, Jazzwise magazine, BBC radio en jazz FM.
Zijn er nog andere toekomstplannen naast de tour?
De volgende stap en toekomstplan is, terwijl we op tournee zijn, nieuwe muziek opnemen en ik denk na over een gastsamenwerking, weet nog niet wat. Dat is een ander idee dat in mijn hoofd opkomt.
In tijden van Spotify en Youtube, is het interessant om nog steeds platen te maken? Ik weet dat er nog steeds een markt voor is, maar toch... waarom?
Ik hou van creëren, de muziek, het geluid, het beeld, een plaat in je handen houden heeft nog steeds iets magisch. Je presenteert het aan iemand, het is fijn om het dichterbij te hebben, als een boek dat je in je hand kunt houden. Er is nog steeds een publiek voor.
Tot slot, wat zijn je grote ambities, ik denk niet dat het spelen in grote stadions is? Of wel? Heb je een soort 'doel' in gedachten of ben je daar niet mee bezig?
Ik heb het niet over dit project, maar in muziektermen... het draait allemaal om marketing. Als mensen marketing krijgen, wordt de saxofoon 'gehyped' en gaan mensen voor dat instrument. om een voorbeeld te geven, dus het draait allemaal om marketing en combineren. Populaire muziek is iets dat de hele tijd evalueert, dus als een instrument populair wordt, kan het een gehyped instrument worden voor een groot publiek. het heeft allemaal met marketing te maken. Over mijn ambitie? Als muzikant wil ik blijven spelen wat ik echt wil spelen. De luxe hebben om te kiezen waar ik kan spelen, de podia , de gast die met mij en ons speelt. Gewoon de vrijheid hebben om de muziek te spelen waar we allemaal voor staan... dat is mijn grootste ambitie.
Bedankt voor dit leuke interview, nog zaken? Ik hoop alvast je live te zien in België
https://mariachristinaharper.com
https://www.instagram.com/mariachristinaharper
https://www.facebook.com/MariaChristinaHar
https://www.youtube.com/c/MariaChristinaHarper
Die van Sharp Cookies begonnen in 2019 aan hun muzikale veroverings- en ontdekkingstocht op zoek naar de allerbeste gitaarpopsong.
Herwig Verhovert had als radiomens decennialang melodieën opgezogen en laat de songs nu uit zijn lijf vloeien. Drummer Samuel Mampuya, basgitarist Toon Dockx (And They Spoke in Anthems, Hannelore Bedert) en leadgitarist Jan Evenepoel (Head Full of Flames) zorgen voor beats, licks en riffs.
Het resultaat is zonnige Britpop met een Vlaamse twist. Een beetje Weezer, Beech, Komisar, Boo Radleys, Housemartins, Danny Blue The Old Socks, The Beautiful Babies, The Machines, …
De eerste single heet “Surrender” en gaat over kleine strubbelingen die in tijden van verplicht cocoonen gigantische proporties kunnen aannemen. Zonnige popmuziek die licht brengt in de donkerste periode van het jaar. Dat noemen we dan goed getimed. Wij geven ons over!
https://www.youtube.com/watch?v=seDMLwfxOOY
Een duo met harp en luit voor een review bij Musiczine? Hebben we ons dan niet vergist van kanaal? En als ik dan zeg dat het een elektrische harp is en dat de Britse harpiste Maria-Christina Harper al eens loops, wah en distortion gebruikt? Dan wordt het al wat interessanter. Harper vormt op ‘Draft’ een duo met de Griekse luitspeler (en zanger) Yiagos Hairetis. Die haalt zijn inspiratie uit de muziektraditie op Kreta en combineert dat met een liefde voor Led Zeppelin, The Doors en Black Sabbath.
Verwacht nu wel geen hardrock van het duo Hairetis Harper. Wel veelal cinematografische en experimentele jazz voor de meerwaardezoeker. Het is knisperend fris en modern. Of toch een rocksong. “Lute Interlude” heeft een intro die vaag herinnert aan Ennio Morricone ten tijde van ‘Once Upon A Time In The West’, maar eens aan de helft komen er plots fragmenten van stoner/desertrock langs. De andere tracks hebben een meer impro-jazz-sfeer, al voel je wel dat er niet zomaar uit de losse pols wordt geïmproviseerd en dat er wel degelijk wordt gewerkt naar achterliggende structuren. Het zwoele “Lost In The City” had op de soundtrack van ‘Shaft’ kunnen staan, terwijl “Bells” dan misschien eerder past bij de Twilight-saga. Zeker als Yiagos niet zingt, ligt het soundrack-gehalte hoog.
Het duo kwam reeds naar Brussel voor een concert en ook in Nederland zijn ze best populair. Hun ‘Draft’ komt uit bij het Griekse boutique-label Same Difference Music. Dat specialiseert zich in re-issues van Griekse albums op vinyl, maar geregeld komt er ook nieuw materiaal uit. ‘Draft’ komt uit in een oplage van amper 100 vinyl-exemplaren.
https://hairetis-harper.bandcamp.com/
Carpathia mag dan een gloednieuwe band zijn in het alternatieve progressieve metalgebeuren, de bandleden hebben al wat watertjes doorzwommen. Multi-instrumentalist Bobby Drinkwater speelt zowel gitaar als viool, piano en drums en was op zoek naar vers bloed voor een nieuw project. Hij vond nogal snel een medestander bij drummer Jason Barsotti. Deze ervaren drummer streelt de drumvellen sinds zijn 10ste jaar. In de vorm van Andrew Miller, met wie Bobby in een vorig project in 2014 al heeft samengewerkt, vindt hij een bassist die perfect in het plaatje past. In de periode 2016 tot 2017 ging de band op toer als een instrumentale band. Tot ze in Samantha Alice en haar bijzondere stem de juiste vocaliste vonden om het plaatje compleet te maken.
Carpathia kreeg dus pas echt vorm in de lente van 2017. Nu komt de band met een debuut-EP op de markt: '1912'. Een visitekaartje waarmee Carpathia zijn stempel wil drukken op het progressieve metalgebeuren.
De zeer meeslepende, langzaam op gang komende aankleding, waarbij de gestroomlijnde gitaarpartijen je koude rillingen bezorgen worden goed aangevuld door een vocale inbreng van de kristalheldere stem van Samantha. Die brengt de aanhoorder op een energieke wijze in vervoering vanaf “Verdijn”. Een elan waarop de band blijft doorgaan bij daarop volgende “Rasing Arrows”. Het meest opvallende is de gevarieerde aanpak. Van eerder zwevend, waardoor je niet anders kunt dan lekker staan headbangen, gaat de band vaak over naar het opengooien van alle registers. Daardoor blijft de aandacht scherp gehouden, ook bij het daaropvolgende “Sacrifce”. Met de daaropvolgende ballad “Molon Labe” gooit de band één van zijn sterkste wapens in de strijd: die bijzonder warme en verdovende stem van Samantha die je letterlijk lijkt te hypnotiseren. Ook al hebben we vaak de indruk dat er meer in zat dan er echt is uitgekomen. Alsof er soms angstvallig op de rem wordt geduwd.
Echter, laat '1912' een band zien en horen die over potentieel beschikt om potten te breken binnen het progressieve metalgebeuren.
Dat elk van de bandleden topmuzikanten zijn die weten waar ze mee bezig zijn, zorgt natuurlijk voor het afleveren van een perfect meesterwerk. Maar je moet dan wel dezelfde kant uitkijken, om die perfectie te overschrijden. En dat is dus net wat over de gehele EP gebeurt. De kruisbestuiving tussen tovenaars met riffs en drumsalvo's, met die kristalheldere stem van Samantha zorgt bovendien voor een magie van zelden hoog niveau.
Met '1912' levert Carpathia dan ook een visitekaartje af waarmee ze nu al hun stempel drukken op het alternatieve progressieve metalgebeuren. Net door een gevarieerde parel af te leveren, die je enerzijds ontroert en anderzijds stevig doet headbangen en uit de bol gaan, bespeelt de band bewust meerdere emoties. En dat laatste trekt ons uiteindelijk nog het meest over de streep.
Tracklist: Verdijn; Rasing Arrows; Sacrifce; Molon Labe
Aan de jaren 80 gerelateerde synthwave is er dezer dagen geen gebrek. Het is dus zaak om het kaf van het koren te scheiden. Carpenter heeft een tijdje geleden de succesvolle EP-trilogy gereleased. Het was dan ook uitkijken naar het eerste full album van deze Franse synthwave band. Mispak je niet aan de cover want je zou denken dat je hier een glammetal band zoals WASP, Motley Crue zal horen. Dit is zeker niet het geval. Enkel de glam of camp uitstraling klopt aan deze cover.
‘Leather Teeth’ is een album waarin het verhaal verteld wordt van een wat introverte jongen die verliefd is op een meisje maar zij niet op hem. Hij is daarop van plan om rockstar te worden en zo de meisjes te kunnen verleiden. Een thema dat eerder op bakvissen mikt zou ik zo denken als veertiger. Muzikaal doet het mij wat denken aan een blend van MGMT, Michel Jarre en Desireless.
Het album valt een beetje tussen camp, vlakke synthpop en energieke progsynth. Die laatste tracks zijn dan ook de beste. Ik denk dan aan “Monday Hunt” of “Hairspray Hurricane” die goed ineen steken en weten te boeien, met gitaarlijnen (in “Monday Hunt”) die naar glammetal verwijzen. De meeste tracks zijn instrumentaal. Op “Cheerleader Effect” zingt Kristoffer Rygg en Mat McNerney op “Beware The Beast”. De gezongen tracks zijn niet noodzakelijk de beste.
Veel nummer klinken als een soundtrack, o.m. de afsluiter “End Titles” kan zo dienen als achtergrond bij een groezelige jaren 70 politiefilm genre ‘To Live and to Die in LA’.
Een paar songs zijn wat aan de lichte/vlakke kant als “Cheerleader Effect” en “Sunday Lunch” maar globaal gezien is dit een aardig album vol met synthwave/lounge muziek.
Een beetje apart geluid maar ideaal voor een retro cocktail party.
De vier lieftallige, bevallige dames van Warpaint uit LA komen op de proppen met hun derde cd ‘Heads up’ , die hun twee vorige samenbalt in heupwiegende prikkelingen. Jawel , er is meer elektronica in hun indiechillende popsound en alle vier nemen ze nu vocaal een voorhoede positie in. “New song” en “Above control” brengen radiovriendelijkheid en clubbeats tesamen. Bizar genoeg ontbreekt de respons.
De plaat zit nochtans goed in elkaar , er is meer variatie en er is een meer extraverte uitstraling . Warpaint zorgt voor een belangvolle, toegevoegde waarde in de dromerige, sferische , zweverige indiepopscene ; mistige psychedelica , postpunk , shoewave en galm zijn verweven, en ergens worden op die manier oudgedienden Cranes , Cocteau Twins, Belly en huidige bands als Beach House gelinkt; ook de 80s new-wave liefhebber zetten ze naar hun hand. Dampende funk heeft ook z’n ingang gevonden, die verwijst naar Luscious Jackson , de onvolprezen 90ies female band . Die verschillende invalshoeken geven kleur en elan aan het materiaal en tekenen voor een bedwelmend , chillend , aangenaam , leuk , prikkelend geluid; de rinkelende gitaarmotiefjes , de spannende basstunes, de pastelachtige elektronicagrooves , de zalvende, opzwepende drums en de fluisterende , indringende zangpartijen maakt Warpaint sterk!
Al hotsend , golvend draven we doorheen de plaat . “White out” geeft de toon aan en “Today dear” , met een semi-akoestische inslag sluit overtuigend de plaat af . Dit is een boeiende plaat met aangename , groovy, dansbare , dromerige insteeks!
De vier lieftallige, bevallige dames van Warpaint uit LA kwamen in het najaar van 2016 op de proppen met hun derde cd ‘Heads up’ , die hun twee vorige samenbalt in heupwiegende prikkelingen. Een meer extraverte uitstraling heeft de plaat in z’n totaliteit met de dansbare popsong “New song” als single; bizar genoeg, ondanks de radiovriendelijkheid , wordt Warpaint links gelaten . Geen grote doorbraak dus , maar voldoende om de AB bijna vol te krijgen en een broeierig puike set te spelen die baadt in zweverigheid, chill, indie en clubbeats.
Warpaint is een vaste gast in het clubcircuit en was ook al te zien op onze twee grote zomerfestivals , Rock Werchter en Pukkelpop. Steevast tekenen ze voor een boeiend , bedwelmend, opwindend concert . Ook vanavond was dit het geval , ruim anderhalf uur lang werden we in hun mistige psychedelica wereld ondergedompeld; de recente plaat kwam in de spotlights. Het nieuwe materiaal was mooi verdeeld in het oudere en enkele mooi verdoken etherische parels van hun bijna tien jaar oude EP ‘Exquisite corps’ werden opgerakeld!
Warpaint zorgt voor een belangvolle, toegevoegde waarde in de dromerige, sferische , zweverige indiepopscene ; psychedelica , postpunk , shoewave en galm zijn verweven, en ergens worden op die manier oudgedienden Cranes , Cocteau Twins, Belly en huidige bands als Beach House gelinkt; ook de 80s new-wave liefhebber zetten ze naar hun hand.
Heel wat variabelen hoorden we door de rinkelende gitaarmotiefjes, de spannende basstunes, de zalvende, opzwepende drums en de fluisterende , indringende zangpartijen . Er werd nu nog meer aandacht besteed in groovy, dwepende, hitsende ritmes, elektronica en harmonieuze samenzang . De twee gitaarspelende dames (Theresa Wayman – Emily Kokal) staan nu zij aan zij met de amicale chillende bassiste (Jenny Lee Lindberg) en drumster Stella Mogwaza . De vocale variatie , de samenzang in de refreinen sterken het materiaal en creëren een hechte samenhorigheid. In combinatie met de muzikale weerhaakjes en de grooves gaf dit een aangename , overtuigende set, waar de dames lekker konden uithalen.
Opener “Heads up” was ‘boenk erop’ en bracht al de opgesomde elementen samen; de song werd mooi uitgesponnen. De swung zat erin en het spelplezier droop er vanaf . Het oudere “Krimson” schuifelde , blies dan als een zachte bries over ons heen . De repetitief , opbouwende loungy ritmiek intrigeerde. Op “Undertow” nam de bassiste het voortouw. Zij gaf het nummer draagkracht en intensiteit , zowel in zang als in de sound . Dampende funk op z’n Luscious Jackson , de onvolprezen 90ies female band, klonk door op “CC” .
Die verschillende invalshoeken gaven kleur en elan aan het materiaal en aan de set . Leuk en mooi dus!
Al hotsend , golvend draafden ze doorheen de set, “ Above control” gidste ons door een zweterige clubbeat en het opgehoeste “No way out” werd een heerlijk genietbare trip . Ook “Stars”, nog maar weinig live gespeeld, was zo’n lieflijk oudje door de zalvende , pastelachtige , dromerige psychedelicatunes . Op het podium hadden we een decor van bloemetjes en flikkerlichtjes .
De dames zijn gegroeid , het warme onthaal gaf zelfvertrouwen en losse spontane contacten waren het gevolg.
Een stevige , swingende aankleding kregen nieuwe nummers als “The stall”, “White out” en “No good” . Ze waren te horen op het eind . Tot slot hadden we het intense “Elephants”, onze kennismaking met de groep, “Love is to die”, de sterke single van hun titelloze tweede plaat en het frisse, twinkelende “New song”, het uitgangsbord van ‘Heads up’ ; het deinde uit in sierlijke, opwindende popelektronica van “Dre” . Een prachtige inkleuring , intensiteit en dynamiek . De dansspieren werden aangesproken .
De dames wilden nog langer spelen , maar spijtig genoeg zat de AB tijd er op en was het liedje van Warpaint uitgezongen …
Net als The xx is Warpaint geëvolueerd en horen we meer afwisseling in hun platen. Een boeiende set met aangename , groovy, dansbare , dromerige insteeks was het resultaat!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/warpaint-19-03-2017/
Organisatie: Live Nation
De dames van Warpaint uit LA hebben ons al een tijdje in hun greep met hun bevallige, dromerige, sferische, zweverige indiepop. Ze hadden ons al overtuigd op Rock Werchter , maar konden nu pas hun clubconcert geven , na het onverwachts uitstel in november om persoonlijke redenen.
Warpaint weet ook de 80s new-wave liefhebber naar hun hand te zetten met die etherische sound , waarin wat psychedelica , postpunk , shoewave en galm is verweven, en die hier ergens aan oudgedienden The Cranes , Cocteau twins, Belly en de huidige Beach House , Best coast kan worden gelinkt.
De groep intrigeert door de mooie spanningsopbouw , de donkere broeierige intensiteit , de hemelse fluistervocals van Emily Kokals en de harmonieuze samenzang. De kleine variabelen die ze aanbieden op hun twee platen , worden live ook niet geschuwd , waardoor we mooie muzikale momenten beleefden . Op het achtergrond hadden we de prachtige pastelachtige hoestekening van hun titelloze nieuwe plaat .
Meteen was eigenlijk op die manier de sfeer getekend van hun optreden die een klein anderhalf uur duurde. De eerste twee songs “Warpaint” en “Undertow” zorgden voor die kenmerkende bezwerende , chillende sound ; we hoorden een goed beheerste dosis pedaaleffects, galm en de harmonieuze samenzang was sjeik. “Love is to die” - sterk door die Cure bassloops – én nog in een commercial gebruikt -, was al vroeg in de set en kon rekenen op een warm onthaal . Ook die andere single “Keep it healthy” en het afsluitende “ Elephants” twinkelde , sprankelde door die sfeervolle, galmende geluidjes en de zalvende grooves .
Het deed de dames deugd , op het podium scherpte het zelfvertrouwen aan , de losse spontane contacten groeiden , ervaarden ze meer zekerheid en kwamen ze meer en meer in de juiste stemming.
De muzikale weerhaakjes waren golvend en schokkend ; naast songs als “Composure” “Burgundy” en “Krimson” was het nieuwe “No way out” hier even veelbelovend. Met een knipoog naar het onvolprezen Luscious Jackson, klonk op “Disco/very ” dampende funk door, een krachtige gitaar, een diepere bassline en opzwepende drums ; het zette de dames in beweging en de dansspieren werden aangesproken .Wat even liefdevol benaderd werd bij “Bees” en “Biggy” in de bis door de repetitief opbouwende loungy ritmiek.
Die afwisseling in hun mistige muziek leverde een boeiend , bedwelmend , opwindend concert op. Warpaint hun liedje is duidelijk na deze platen nog niet uitgezongen …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/warpaint-15-03-2015/
Organisatie: Live Nation ism Botanique, Brussel
De dames van Warpaint uit LA hebben een tijdje op zich laten wachten . Ruim drie jaar na hun debuut ‘The fool’ en de EP ‘Exquisite Corpse’ is nu die langverwachte opvolger daar met hooggespannen verwachtingen .
Toen vielen de dames op met bevallige indie, omgeven door post-punk, wave en galm; zweverige en dromerige songs, die een donkere, broeierige intensiteit hadden, waarover hemelse vocals en een harmonieuze samenzang heen waaide, die deed denken aan oudgedienden The Cranes , Cocteau twins, Siouxie sioux en Belly en de link maakte naar Beach house , The xx, Here we go magic en Best coast .
Hun etherische, zweverige wavepop blijft het centrale gegeven op die tweede plaat . De psychedelicatunes en shoegaze effects gaan er over heen, net als de fluistervocals van Emily Kokals.
In die dromerige sfeer merken we een mooie spanningsopbouw; maar op songs als “Disco/groove”, “Go in” en “CC” horen we diepere basslines en dampende funk van het vroegere Luscious Jackson , een vervlogen damescollectief uit de 90s.
“Keep it healthy” , “Love is to die” ( in een commercial toegevoegd) en “Hi” bepalen de sfeervolle , broeierige intensiteit van de plaat .
Het zijn kleine variabelen die wel degelijk die overtuiging bieden op hun tweede plaat. We ervaren opnieuw mooie muzikale momenten .
Ze hebben al een paar platen uit en op die aantrekkelijke , aanstekelijke , broeierige en sfeervolle folkpop zijn natuurlijk Arcade Fire , Mumford & Sons , The Polyphonic Spree en The Lumineers invloedrijk . De songs kunnen rijkelijker gearrangeerd zijn door keys , blazers- vioolpartijen , zijn ontspannend , relaxt of hebben een lichte groove en kunnen vrolijk uit de hoek komen . “Life is hard” betekent dan ook de doorbraak naar een breder publiek en is één van hun uptempo optimistische songs. Innemend klinkt het gezelschap dan op “Remember to remember” en “This life” .
Algemeen staat Edward Sharpe & The Magnetic Zeros wel garant voor een leuk potje uiterst genietbare pop!
Warpaint
Ancienne Belgique (AB Box)
Brussel
Warpaint zal begin 2014 haar tweede album op de wereld loslaten. Om hun debuut ‘The Fool’ te evenaren zal het vrouwelijke kwartet echter straf uit de hoek moeten komen, want die eersteling is nog altijd één van onze favoriete platen van de afgelopen jaren. Eerste single en voorproefje “Love is To Die” borduurt alvast voort op de hypnotiserende sound die ze tentoonspreidden op hun debuut.
Het Gentse indiecollectief Horses kreeg de opdracht om het publiek op te warmen, maar slaagde daar niet helemaal in. “Dark Darker” zorgde met zijn uitwaaierende gitaarlijnen en warme, melancholische toets nochtans voor hoge verwachtingen. De rest van het materiaal klonk echter te klef, te standaard, te zoet. De creativiteit die hun grote voorbeelden (Sparklehorse, The Flaming Lips, My Morning Jacket) wel hebben, hoorden wij niet terug bij Horses. Ook wanneer de band tijdens het laatste nummer een versnelling hoger schakelde, wist ze niet te overtuigen. Instrumentaal zat het echter wel snor, frontman Bert Vliegen werd begeleid door vier uitstekende muzikanten. De brave sound van de band kan er voor zorgen dat Horses door een groot publiek gesmaakt wordt, maar voor de liefhebbers van iets experimentelere muziek was dit toch maar een lauw voorprogramma. Nochtans hoorden wij wel dat de groep voldoende potentieel in huis heeft, in se zijn het stuk voor stuk prima songs, die echter gebaat zouden zijn met een iets minder gepolijste aanpak.
Warpaint begon een kwartiertje te laat aan hun set, maar maakte dat goed door een dijk van een optreden neer te zetten. Stuk voor stuks namen de songs je langzaam bij de lurven. De dreinende baslijnen, bezwerende drums en hemelse samenzang waren haast onaards. De donkere postpunk van Siouxsie and The Banshees ging een perfect huwelijk aan met de etherische schoonheid van Cocteau Twins en hun bastaardkind bezorgde het publiek een ijle koortsdroom van anderhalf uur.
De nieuwe nummers die ze speelden pasten perfect tussen hun oud materiaal, al klonken ze misschien iets luchtiger en dansbaarder. Maar goed, bij een band als Warpaint, gaat het meer om het totaalplaatje dan om de individuele songs. Dat het optreden desalniettemin nog enkele gigantische hoge pieken haalde, spreekt enkel in het voordeel van de groep. Afsluiter van de reguliere set, “Elephant”, was een gigantische pletwals die je finaal in stukjes hakte. De euforische baslijn denderde langs de elegante gitaarrif, terwijl Emily Kokal als een bezetene gif spuugde. In de jamsessie die erop volgde ging de band genadeloos een dodendans aan met Satan, waarbij die laatste na afloop verslagen moest afdruipen. Het publiek hing aan de lappen van het kwartet, smekend om meegenomen te worden naar Warpaints eigen ondermaanse universum. Het contrast kon niet groter zijn toen Kokal alleen terug het podium opkwam en het liefelijke “Baby” inzette. Het is die schizofrenie van de band die hen tegelijkertijd zo verleidelijk maakte. De overgang tussen beide gezichten verliep bovendien zo onopvallend dat je blindelings het pad bleef volgen die de groep had uitgestippeld.
Zelfverzekerd, maar omhuld met een mantel van mysterie, baande Warpaint zich een baan door de set, het publiek meteen bij de kladden grijpend. ‘Now I Got You In The Undertow, Nobody Ever Has to Find Out What's In My Mind Tonight’ is dan ook een stuk tekst dat de avond perfect samenvatte.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4265
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Deze zomer vindt de 17de editie plaats van de Warped Tour. Zoals de naam van het festival doet vermoeden, is het schoenenmerk Vans opnieuw de hoofdsponsor.... Het moge dan ook overduidelijk zijn dat commercie een enorm grote rol speelt bij dit gebeuren ...
Wij belichten hier echter alleen het muzikale aspect wat echt wel de moeite waard is . De Vans Warped Tour is eigenlijk een soort reizende tourkaravaan die in de zomermaanden doorheen de VS en Canada trekt en in de grootste steden neerdaalt. Fijne sporten zoals BMX, skateboarding en andere sporten op de half-pipe worden er gecombineerd met muziekoptredens.
Per show treden er zowat 100 verschillende bands op en dat op 10 verschillende podia. In de beginjaren waren het voornamelijk punkrockgroepen die op de bill prijkten, de laatste jaren is het aantal verschillende stijlen en subgenres serieus gestegen. Emo, posthardcore, folkpunk, reggae, rap, metalcore, technocore... iedere alternatieve muziekliefhebber vindt wel z’n gading op de Vans Warped Tour.
Het festival brengt ook jaarlijks een fijne verzamelaar uit. De Tour Compilation 2011 is een dubbelaar waarop je 50 bands (die allen een stek op de bill van dit jaar hebben) hoort. Niet alleenkomen op de twee schijfjes zowat alle genoemde genres aan bod, er is ook een mooie afwisseling van oudere bands (A Skylit Drive, Against Me!, Dance Gavin Dance, The Aggrolites..) met nieuwe namen (Lucero, Foxy Shazam en Streetdogs).
Wie wil horen welke bands de schoolgaande jeugd van de VS prefereert, wie de toekomstige grote bands wil ontdekken of wie gewoon een fijne, gevarieerde verzamelaar voor zeer weinig centjes op de kop wil tikken, raden we deze dubbelaar enorm aan. En wie deze zomer in de VS verblijft, die kan natuurlijk een bezoekje aan dit leuke festival overwegen...
De dames van Warpaint uit LA hebben na de EP ‘Exquisite Corpse’ een (bijna even korte) eerste full cd uit, ‘The fool’. De indie van de dames wordt nogal omgeven door post-punk, wave en galm; zweverige en dromerige songs, die een donkere, broeierige intensiteit hebben, waarover hemelse vocals en een harmonieuze samenzang heen waait.
Een betoverende, sfeervolle sound en een boeiende luistertrip die The Cranes (Alison Shaw), Cocteau Twins (Elisabeth Frazer), The Mazzy Star (Hope Sandoval) en Slowdive omarmt, en niet vies is van de dames PJ Harvey, Siouxie Sioux, Sonic Youth’s Kim Gordon en die de sound van Talking Heads en The Cure dichter bij elkaar brengt.
Aan hun etherische wavepop geven ze een eigen draai, die nog het nauwst leunt aan The xx en zich plaatst naast huidige indie doorbraken Beach House, Best Coast en Here we go magic. Ze kregen de hulp van John Frusciante, Josh Klinghoffer (RHCP!) en jawel Siouxie Sioux.
De semi-akoestische opener “Set your arms down” is de aanzet voor de sfeervol opbouwende composities, die kleine variaties hebben onderling. Het broeierige “Lissie’s Heart Murmur” sluit en verve de plaat van negen songs af.
Ben Harper heeft iets met live albums. Dit is inmiddels al zijn vijfde live registratie die op cd wordt geperst. Maar geen waarop hij meer briest, scheurt, knarst, bijt en gromt als deze hier. Met dank aan The Relentless 7, zijn nieuwe band waarmee hij in 2009 al het ziedende ‘White lies for dark times’ opnam en daarmee al onze twijfels wegnam na de daaraan voorafgaande middelmatige plaatjes. Quasi het volledige album is hier in deze live set opgenomen. Kan ook moeilijk anders, want dit was tot op heden nog maar de enige plaat die onder deze bezetting werd gemaakt. Wat we wel kunnen zeggen is dat de songs in een live kleedje nog een flinke brok gloeiender en scherper klinken, een stuk langer ook zoals in “Keep it together” waarin Harper zwaar aan het soleren gaat. Harpers gitaar klinkt overigens heter en gevaarlijker dan ooit, zijn Hendrix demonen zijn volledig losgeslagen en The Relentless 7 gaan geweldig tekeer.
Ook een paar interessante nieuwigheden zijn te vinden op dit live album. De bijzonder felle opener “Faster Slower dissapear come around” is een verdomd knappe en brute nieuwe song en Harper zet iets verder ook een vlijmscherpe versie van Hendrix’ “Red House” in de etalage.
Enkel de overbodige cover “Under pressure” (Queen en Bowie) staat hier een beetje onnozel te wezen en ook de ballad “Another lonely day”, de enige overblijver van The Innocent Criminals tijd, is nogal lauwtjes en past evenmin op dit bruisend live album.
Een live plaat die zeer in de smaak zal vallen bij Hendrix adepten, zoals Harper er natuurlijk zelf één is.
Het door de organisatoren van de Cactus Club opgezette festival Music In Mind probeert de vinger aan de muzikale pols te houden, en dan kan je slechtere dingen doen dan bijvoorbeeld het Warp-label voor een avond in huis halen. Dit label is onder electronica-adepten in de jaren 90 vrij legendarisch geworden met releases van projecten zoals Autechre en lag ook aan de basis van de vaak verguisde term intelligent techno. Voor velen was het probleem dat je op intelligent techno helemaal niet kon met de benen kon benen en slechts wat meewiegen op het ritme in je hoofd. Muziek kortom die te veel enkel voor het hoofd gemaakt was.
Na al die jaren heeft Warp ondertussen wel een aantal artiesten in huis die niet meer in dat hokje gestoken kunnen worden en deze avond gaf ook de gelegenheid om dat te ontdekken.
Red Snapper maakt niet eens elektronische muziek, wat ik nou niet per se als blasfemie wil beschouwen. Ze maken een soort instrumentale jazz, die steeds gekenmerkt wordt door een goeie groove. Heel ritmische muziek die soms wat te weinig punch had en ergens ook wel last van een gebrek aan variatie. Kwaliteit zonder meer, maar er ontbrak iets wat de songs boven de middelmaat deed uitsteken. Op het einde ging iedereen enthousiast op vraag van de frontman recht staan maar meer dan wat meedeinen op de groove werd er door de meesten ook niet gedaan, behalve dan door die ene enthousiasteling helemaal vooraan. Leuk moment.
Dan was ik meer bekoord door Plaid, een echte Warp studio-act, die hier haar typische abstracte soundscapes bracht, ondersteunt door sterke visuals. Het kraakte en knisperde dat het een lust was. Dit is zo een act die in het verlengde van de dubtech monumenten als Basic Channel en Rhythm & Sound ligt, maar er zit nog meer dynamiek in, onder meer door de bijkomende breakbeats. De visuals waren heel atmosferisch en ik denk dan haast iedereen wel heel erg op ging in het geheel. Later kwamen er meer afgewerkte filmpjes waarvan ik gerust zou willen weten wie ze in elkaar gestoken heeft. De muziek evolueerde ook mee naar minder vloeiende klankexperimenten, wat ik op zich geen verbetering vond. Het satirisch filmpje op het eind deed vermoeden dat deze gasten in de linkse hoek gezocht moeten worden, maar in dat aspect heb ik me ook niet verder verdiept.
De afterparty heb ik niet meer gehaald, en dat kon ik niet anders dan jammer noemen.
Organisatie: Cactus Club ism Concertgebouw, Brugge (ikv MIM 2009)
U mag het er gerust op nakijken op deze site. In september 2007, met de release van het zwakke ‘Lifeline’, schreven we nog : “We hopen van harte dat we de volgende recensie van Ben Harper eens mogen beginnen met ‘Ben Harper heeft nu eens een echte rockplaat gemaakt’ want momenteel zitten we met een ondermaatse prestatie van een groot artiest” . En kijk, de man heeft onze gebeden aanhoord.
Ben Harper heeft zijn Innocent Criminals voor onbepaalde duur aan de kant gezet en hen vervangen door een bende veel ruigere wolven genaamd The Relentless 7. Dat is zowat het beste wat hij kon doen want de nieuwe band staat hier wild en gedreven te spelen, en wat nog beter nieuws i : zelf heeft Harper ook zijn Hendrix-demonen terug tot leven geroepen. Gevolg, een paar killers van songs waarvan we niet meer wisten dat hij het nog kon.
Harper heeft een kwak uiterst ontvlambare benzine in zijn gitaar getankt en er komt nu terug ronkende blues uit in “Number wit no name”, puntige powerpop in “Shimmer and shine” en brutale bluesrock in “Why must you always dress in black”. De verschroeiende riffs en scheurende slide-gitaren maken van “Keep it together” een hoogtepunt en de jungle beat en dito drums in het lekker rollende “Boots like these” zijn leentje buur gaan spelen bij Bo Diddley, wij beschouwen het nummer dan ook als Harper’s hulde aan de jammerlijk overleden meester.
Het zijn trouwens niet alleen de gitaren die dit album zo sterk maken, ook vocaal is Harper in zeer goeie doen en pompt hij liters soul in het groovy en funky “Lay there and hate me” dat verder voorzien is van een heerlijk riedelend pianodeuntje, allemaal very seventies. Ook op “Up to you know” staat hij prachtig te zingen, een song die opent met een gitaar die ons zowaar aan Tool doet denken en die zich verder ontplooit als iets waar rock en soul tot een perfect huwelijk samensmelten.
Uiteraard zijn ook de obligate ballads, waar Harper de laatste jaren een beetje te veel een patent op had, van de partij. Hier heten ze “Skin thin”, “The word suicide” en “Faithfully remain”. Ze mogen er zijn, maar geloof ons vrij, het zijn niet de beste momenten op deze plaat, ook al zorgen ze voor de nodige variatie.
Ben Harper heeft op een overtuigende en vooral rockende manier een antwoord gegeven op zijn eerder matige platen van de laatste jaren. En dat vooral met dank aan The Relentless 7. Moge deze samenwerking jaren standhouden.
Ben Harper heeft wel meerdere muziekstijlen onder de knie zoals rock, blues, gospel en funk, maar deze keer heeft hij een echte soulplaat gemaakt. Zijn elektrische gitaar heeft hij in de koffer gelaten, dit is meer Otis Redding en Marvin Gaye dan Jimi Hendrix. Maar net als zijn voorganger, de dubbelaar ‘Both sides of the gun’ (1 goeie en 1 slappe kant), is ‘Lifeline’ maar een half geslaagde plaat geworden. We zouden zelfs meer zeggen, ‘Lifeline’ is nog een stuk minder en klinkt bij momenten echt melig. Er staan nergens songs op die blijven plakken, ook al zijn ze vakkundig verpakt door Harpers band The Innocent Criminals. De eerste drie nummers zijn zelfs gepasseerd zonder ook maar enkele luttele seconden onze aandacht te hebben aangewakkerd. Pas met “Needed you tonight”, een knappe weliswaar korte soulsong, komt er een beetje schot in de zaak. Daarna gaat het echter terug bergaf met een slap en lusteloos “Having wings”. In de swingende gospel-soul van “Say you will” wordt het tempo terug wat opgedreven maar lang duurt dat niet. Alleen de instrumental “Paris sunrise 7” , Harpers interpretatie van Ry Cooder’s “Paris Texas” zeg maar, is nog de moeite waard al was het maar omdat we hier nog eens mogen horen wat een prachtige gitarist Harper eigenlijk is, en dat horen we nu net te weinig op deze ‘Lifeline’.
We hopen van harte dat we onze volgende cd recensie van Ben Harper eens mogen beginnen met “Ben Harper heeft nu eens een echte rockplaat gemaakt” want momenteel zitten we met een ondermaatse prestatie van een groot artiest. Foei, Ben!
Nederlands 
Français 
