Balthazar - Belgische klasse op internationaal niveau
Balthazar - Eén van de drie wijzen die mirre bracht aan het kindeke Jezus … En hier op muzikaal gebied is Balthazar één van de beste Belgische muziekgroepen op dit moment. Dit bewezen ze in de Lotto Arena met hun éerste concert van een tweeluik dat hun Europese tournee ter promotie van hun nieuwe plaat ‘Sand’ afsloot.
Voor we naar Antwerpen trokken hadden we al even de buitenlandse pers geraadpleegd en die waren bijzonder positief. We hoopten dan ook op iets moois.
In het voorprogramma kregen we Sylvie Kreusch, nu de ex van Balthazar-kopman Maarten Devoldere. Na haar avontuur met Maarten en het zijproject Warhaus, is ze solo gegaan en heeft ze net de soloplaat ‘Monbray’ uit. Ze trad op in een opvallend wit kostuum waar haar jas toch wel wat te groot was. Maar dit bleek helemaal bijzaak, want haar halfuurtje op het podium was er eentje om van te snoepen. Klare, heldere songs met regelmatig passende schrille screams ertussen; veel percussie en synthesizer aangevuld met slangenachtige dansmoves over het ganse podium van Kreusch zelve, maakten er een zeer aangenaam kijk- en luisterspel van. Hier is een nieuwe Fever Ray opgestaan , The Knife achterna. En dat weet je het muzikaal wel … Imponerend! Deze dame heeft héél wat in haar mars. Wat een songs. We duimen verder voor haar.
Playlist Sylvie Kreusch : Walk Walk, Seedy tricks, Haunting melody, All of me, Just a touch away, Please to Devon, Let it all burn
Een kwartier later dan aangekondigd kwamen de vijf heren van Balthazar de bühne op in een wat typisch lichtjes arrogante stijl. De twee directeurs van de groep, Maarten en Jinte, waren in stijlvol pak , in tegenstelling tot drummer Michael Balcaen , die op zijn kousen achter het summiere drumstel kroop.
Maar al vanaf de eerste minuten merkte je dat ze een zeer geroutineerde, opper-professionele groep zijn die niets aan het toeval overlieten. Ook hun zeer mooie bedachte lichtshow was hier een bewijs van. Ze timmeren dan ook al gestaag vijftien jaar aan hun muziekcarrière. En dat was dus te merken.
Meestal zet ofwel Maarten of Jinte op klaaglijke wijze het nummer in , maar dan volgt al héél vlug , en dat maakt Balthazar zo uniek , de samenzang . Op zowat alle nummers zingen alle bandleden mee en niet zomaar op de achtergrond. De schuiftrompet van Tijs Delbeke draagt bij tot het geheel . Sjeik en compact.
Dit resulteert in een unieke Balthazar-sound die door de bijna volledig uitverkochte Lotto Arena bijzonder werd gesmaakt. De nieuwe en oudere nummers zijn perfect over de set verspreid en lopen soms naadloos in mekaar over. Een zeer aangenaam luisterstuk dus.
De groep zijn geen echte publiekmenners en vragen ook niet constant om mee te zingen of mee te klappen, maar lokken dit spontaan uit met hun uniek funky speelstijl en zang.
Naar het einde toe stak iedereen dan ook enthousiast zijn drank omhoog bij de woorden “Rise your glass” van het nummer “Blood like wine”. En bij de nummers “Fever” en afsluiter “Losers” hadden ze het publiek volledig op hun hand en werd er dus duchtig meegezongen en geklapt. Wat een apotheose.
Daarvoor kregen ze dan ook , na ruim anderhalf uur, terecht minutenlang een staande ovatie. We hopen dat ze deze richting blijven uitgaan en bij hun volgende doortocht in ons landje zullen we zeker opnieuw op de afspraak zijn!
Playlist Balthazar : Hourglass, Grapefruit, Do not claim them anymore, Sinking ship, the boatman, Moment, On a roll, I’ll stay here, You won’t come around, Blood like wine, linger on, I want you(ode aan Sylvie ), Fifteen floors, Fever, Entertainment … Bunker, Losers
Organisatie: Live Nation
Balthazar - ‘Sand Castle Tapes', een visueel totaalspektakel
Balthazar is al een tijdje bezig, van in 2004. In het voorjaar van 2005 wonnen Maarten Devoldere, Patricia Vanneste en Jinte Deprez als achttienjarigen de Nationale Kunstbende wedstrijd voor jongeren met "Lost and Found". Vanaf dan ging alles in een stroomversnelling. Balthazar bouwde eerst een live reputatie op in binnen- en buitenland. Na 'Thin Walls' in 2015 last Balthazar een pauze in, de bandleden focussen zich op succesvolle neven projecten om in 2019 stevig terug te slaan met 'Fever' die hen terug op de kaart zette.
Onlangs bracht Balthazar een gloednieuwe plaat op de markt ‘Sand'.
De recensie daarvan kun je hier nog eens nalezen
Er is meer. Na de lockdown door de corona, kwam de band voor het eerst samen om de nummers van hun nieuwe album ‘SAND’ te vertolken. Regisseur Heleen Declercq legt de magische sfeer vast - ‘Sand Castle Tapes’ is niet zomaar een gefilmde liveshow, maar een intieme kijk op Balthazar terwijl hun muziek en verhaal zich ontvouwt binnen de eeuwenoude kasteelmuren.
In een intimistisch, akoestisch kader geeft Balthazar ons niet enkel een rondleiding in hun eigen wereldje , maar ook de omgeving van het kasteel wordt op magische wijze in beeld gebracht. Door de visuele aspecten te verbinden met het mystieke, typisch eigen aan de muziek van Balthazar, wordt zowel het oog als het oor verwend.
Naast de muziek zelf kon er ook wel een grapje vanaf , zoals een potje bowling spelen met blikjes. Simon kreeg een mooie serenade en een stukje taart voor zijn verjaardag. En zo kunnen we nog even doorgaan. Het maakt de film compleet, en het liet bovendien ook de familiale kant en het smeden van vriendschapsbanden zien die dan weer het bewijs vormen dat Balthazar als band zijn speelsheid niet heeft verloren, integendeel.
Door de gevarieerde aanpak werden alle zintuigen voortdurend geprikkeld.
De warmte en geborgenheid van die wondermooie plaat, wordt in deze film perfect in beeld gebracht en zorgt ervoor dat de kijker een visueel totaalspektakel krijgt. Een gelukzalig gevoel daalt over jou.
Er wordt alles uit de kast gehaald, om de fans een echte film aan te bieden en niet zomaar een zoveelste concertfilm. Dat doet ons 'Sand Castle Tapes' overtuigen.
Organisatie: PIAS + Balthazar + HolyShit sessions
Balthazar is al een tijdje bezig , van in 2004. In het voorjaar van 2005 wonnen Maarten Devoldere, Patricia Vanneste en Jinte Deprez als achttienjarigen de Nationale Kunstbende wedstrijd voor jongeren met “Lost and Found”. Vanaf dan ging alles in een stroomversnelling. Balthazar bouwde eerst een live reputatie op in binnen- en buitenland. Ze traden op in Duitsland, Zwitserland, Nederland en Frankrijk. In de zomer van 2009 zakte Balthazar af naar Zuid-Afrika voor een clubtournee om vervolgens bij hun terugkeer te werken aan het eerste album. 'Applause' , 2010, sloeg in als een bom, de band speelde op grote en kleine festivals en is ondertussen uitgegroeid tot een vaste Belgische waarde.
Na 'Thin Walls' in 2015 last Balthazar een pauze in, de bandleden focussen zich op succesvolle neven projecten om in 2019 stevig terug te slaan met 'Fever' die hen terug op de kaart zette. En 'Sand' nu volgt op ‘Fever’ .
Op 'Fever' komen de invloeden van funk en r&b boven drijven. Ook op 'Sand' horen we dit. “Moments” is een zomerse start. De zwoele stem van Maarten wordt gecombineerd met instrumentale weerhaakjes die op de dansspieren inwerken, het is de sterkte van Balthazar. De band flirt graag in toegankelijkheid en experiment. “I Want You” laat een frisser geluid horen.
Algemeen krijgen we een vertrouwd Balthazar geluid , songs met een sterke melodie en fijne weerhaakjes. In al die jaren behouden ze hun sterkte en intensiteit , met de juiste dosis creativiteit.
Tracklist: Moment 03:28 Losers 03:26 On A Roll 03:59 I Want You 04:17 You Won't Come Around 05:20 Linger On 04:21 Hourglass 03:56 Passing Through 03:32 Leaving Antwerp 04:01 Halfway 02:48 Powerless 04:10
Na het uitbrengen van vierde langspeler ‘Fever’ blijft Balthazar de sterkste Belgische liveband van het moment. Bewijzen? Ze spelen zowel Werchter als de Lotto Arena plat. Ze brengen intieme songs die ook krachtig kunnen zijn. Melodieus maar met genoeg hoeken af. Nooit een scheve noot te horen, en een publiek dat àltijd mee is, al brullend, heupwiegend of bewonderend. Een set die af is en over nagedacht wordt. Kortom: je krijgt altijd waar je op hoopt, en meer.
Dat was afgelopen week niet anders. De band stond drie dagen op rij in een uitverkocht Koninklijk Circus. Wij konden erbij zijn op de tweede dag van de reeks:
Bij het opkomen hoorden we de Morricone-versie van “Fever”. Merci Lennert Coorevits. ’t Ging vlotjes over in “Do Not Claim Them Anymore”, gevolgd door “Boatman” en “Wrong Vibration”. De toon was gezet. Klop erop, de grooves aanwezig en Maarten Devoldere haalde zijn meest lijzige stem boven. Mama en papa Devoldere zagen dat het goed was.
En uiteraard zijn ook de nummers van de nieuwste plaat gezellig om te horen. “Whatchu Doin’” en “Phone Number” haalden de set. Dus dan wijken songs als “Fifteen Floors” en “Then What”. Dat is natuurlijk spijtig, maar ondertussen kan Balthazar zich dat perfect permitteren. Bij “Phone Number” zagen we trouwens een schreeuwende Devoldere bij de outro. Zo werden zelfs de metalheads even gepleased.
Tijd voor Tijs Delbeke, Simon Casier en Jinte Deprez om hun aandeel in de verf te zetten. Met een betoverend “The Oldest of Sisters” nam Deprez het voortouw, gesterkt door de blazers van de twee andere. En met “Blood Like Wine” kregen ze uiteraard weer alle bekers in de lucht met de klassieke ‘raise your glass’-lyrics.
“Normaal spelen we nu Changes”, zei Devoldere na het spelen van “Halfway”. “Maar heeft er iemand een verzoeknummer?” Iemand op de eerste rij wilde wel graag eens “Leipzig” horen. Maarten stemde gretig in, waarna ze doodleuk “Changes” inleidden. Het soort arrogantie dat zalig binnenkomt en alleen de groten mee wegkomen. Voor “Fever” ging bassist Simon Casier even in de spotlights staan. Op de boxen dropte hij de baslijn, zo smooth dat George Clooney er niets bij is. En we mochten uiteraard meezingen na een langgerekte opbouw. Tussen de zinnen in hoorde je een stilte waarbij je een speld kon horen vallen. Pracht van een nummer, een eerlijk gezegd was de rest van de set één grote mooie outro van “Fever”.
Tijdens bisnummer “You’re So Real” mochten we genieten van de saxofoonsolo van Michiel Balcaen, normaal gezien drummer van dienst. “Grapefruit” was lekker herhalend, en de kopjes gingen nogmaals omhoog en omlaag. Op de aanstekelijke klanken van “Bunker” zond de band ons terug huiswaarts. Wij kijken alvast uit naar de festivals deze zomer.
Setlist: Do Not Claim Them Anymore - The Boatman - Wrong Vibration - Watchu Doin’ - Phone Number - The Oldest of Sisters - Blood Like Wine - I’m Never Gonna Let You Down Again - Halfway - Changes - Fever - I Looked For You - Entertainment
You’re So Real - Grapefruit – Bunker
Neem gerust een kijje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/cirque-royal-brussel/balthazar-18-02-2020.html
Organisatie: Live Nation
Vanavond verwelkomt een uitverkochte Lotto Arena Balthazar. Ze zijn met vijf, zijn Belgisch en als je nog nooit van hen hebt gehoord… Gelieve dan zeker verder te lezen. Er wordt gezegd dat de radio hen groot gemaakt heeft met het nummer “Fifteen Floors”, maar niets is minder waar. Balthazar is gegroeid dankzij live performances en natuurlijk hun steengoede muziek die je niet kan labelen. Drie albums later beslist de band een pauze in te lassen waar Maarten Devoldere vreemdgaat als Warhaus, Jinte Deprez met zijn alterego J. Bernardt en Simon Casier helemaal solo als Zimmerman. Alle drie zijn het toppers en laten ze ons zelfs Balthazar een beetje vergeten. Maar toch is er dat verlangen naar meer Balthazar, met als gevolg in 2019 blije fans! Balthazar kondigt de nieuwe plaat ‘Fever’ aan en ook de tour zien ze groots, namelijk een concert in de Lotto Arena. En ik kan u zeggen die was eigenlijk te klein!
Op het eerste zicht is het decor voor de show er minimalistisch. Twee mini podia, waarop enkel een witte waaier staat. Als de show start, merk je meteen dat deze minimalistische insteek zich heeft omgetoverd in een heus lichtspektakel. Al bij al zijn het geen grootse decoratie stukken of showelementen, maar dat is net goed. We weten allemaal dat dit niet is waar Balthazar voor staat. Een degelijke setlist en van nummers een live ervaring maken , dat is hun troef en dat is ook wat ze vanavond doen in de Lotto Arena. Zo ontstaat er bijna een danceparty tijdens het nummer “Grapefruit” waarbij Tijs Delbeke positief uitschuift op zijn trombone, weet Jinte het publiek vast te bijten tijdens een trage solo versie van “The Oldest Of Sisters” en wordt het “Blood like Wine” weer net lang genoeg uitgerekt om het episch te maken.
Hierbij stopt het niet en dat bewijst zowel het nieuwe als het oude werk. Iedere song is raak en dat maakt dat de 19 nummerige setlist in no-time is afgelopen en zowel oude als nieuwe fans bekoort.
Mijn persoonlijk hoogtepunten zijn de schreeuwende viool als opener tijdens “Roller Coaster” of de geweldige muzikale “Fever” waar sommige stukken extra werden uitgerekt en een meezing moment de spanning in de zaal liet stijgen naar een springend publiek als gevolg.
Samenvattend kan ik alleen maar zeggen: uitstekend. Ik ga niet twijfelen voor een volgende show van Balthazar te kunnen beleven. Het is een Belgische trots die ons al veel heeft getoond, maar nog meer zal tonen in de toekomst!
Setlist: Roller Coaster, The Boatman, Sinking Ship, Wrong Vibration, Wrong Faces, Decency, Grapefruit, Whatchu Doin’, Phone Number, The Oldest of Sisters, Blood Like Wine, Bunker,
Changes, I’m Never Gonna Let You Down Again, Fever, Entertainment; Biss: The Man Who Owns the Place, Then What, Do Not Claim Them Anymore
Organisatie: Live Nation
Ons Belgische poprockers Balthazar hebben door de jaren hard aan de weg getimmerd en zijn nu één van de bands die aankloppen in een Vorst Nationaal . Zaterdag ll gaven ze de aftrap van hun grote Europese tournee die hen naar 35 podia in 14 verschillende landen brengt.
Balthazar – Vorst Nationaal – een hoogtepunt in hun tienjarige muzikale carrière.
Ze waren er misschien nog niet volledig in geslaagd deze uit te verkopen, maar dat lieten de fans en de band over zich heen gaan. Wie er was , zag een professionele band en een subliem gesmaakt, overtuigend concert .
De groep werd uiterst warm onthaald. Vanaf de eerste tunes zat de sfeer goed. Alle aanwezigen droegen de band in hun hart; op praktisch elk nummer werd er duchtig meegezongen en geklapt.
We zagen een enorm enthousiaste band , die een erg uitgekiende set presenteerde; als een geoliede muziekmachine hoorden we hun repertoire, die grilligheid en melodie mooi samen brengt, gedragen door de afwisselende en meerstemmige zweverige en diepgrauwe zang. Hard werk , dat met de nieuwe plaat ‘Thin walls’ werd bekroond. Je kan zeggen dat de band het beste haalt van hun carrière. Wat opvalt in z’n totaliteit, is dat die songs toch verdomd ingenieus in elkaar zitten, geslepen, veelkleurig en van finesse getuigen door het brede instrumentarium, de experimentjes en de huppelende, hakkende, stekelige en sfeervolle ritmes. Je komt dan uit op bekende nummers als “Fifteen floors”, “I’ll stay here”,” The boatman”, “Nightclub”, “Leipzig” en “The oldest of Sisters”; ook de nieuwe nummers “Then What” en “Bunker” sloegen bijzonder goed aan. Ze werden tot twee maal toe terug op het podium geroepen. Na een kleine twee uur besloten ze met de instant killer “Do not claim them anymore”.
Na Oscar & The Wolf zagen we een tweede Belgische band op een goede week tijd, die een sterke prestatie leverde in een grote zaal en zich een internationale doorbraak mag toe eigenen. Alle support aan hen. Puike prestatie!
Organisatie: Live Nation
We hebben zo een beetje de indruk dat Balthazar, na Oscar & The Wolf uiteraard, zowat de meest overroepen band van het Vlaamse land is. Met deze ‘Thin Walls’ hebben we namelijk hetzelfde gevoel als bij ‘Rats’, er staan beste interessante dingetjes op, maar over gans de lijn klinkt het toch wat eenzijdig en behoorlijk saai.
Op te veel songs grijpt de zanger terug naar die irritante aan Bob Dylan ontleende klaagzang van het vorige hitje “Sinking Ship”. Men hoopt er misschien de succesformule wat langer mee uit te melken, maar in onze oren bereikt Balthazar eerder het tegenovergestelde, dat stemmetje begint mettertijd danig op de zenuwen te werken.
Nog zo iets, het hitje “Then What” mag dan al catchy klinken, de song is gebouwd op een riff die schaamteloos gejat werd van “1979” van Smashing Pumpkins. Als dan moet blijken dat dit nog het sterkste nummer van de plaat is, dan is de spoeling toch wat te mager, me dunkt. Voor de rest zitten er misschien terug wel wat goede ideeën in ‘Thin Walls’ maar helaas ook te weinig vaart.
‘Thin Walls’ is in de nationale pers met bakken lof overladen. Misschien hebben wij het weer eens niet begrepen, maar geloof ons vrij, hoezeer ze alhier ook de loftrompet zwaaien met dit album, we denken niet dat het over de grenzen veel potten zal breken. Als dit qua indie-pop het Belgische uithangbord moet zijn, dan zijn we nog ver van huis.
Als u Balthazar live wil zien, ga dan naar om het even welk zomerfestival, u komt ze daar wel tegen.
Balthazar, met als thuisbasis Kortrijk, heeft een nieuwe plaat uit en is begonnen aan een veelbelovende tournee. Donderdagavond bewezen zij dat in de Handelsbeurs in Gent.
Met ‘Rats’ zijn ze pas aan hun tweede plaat toe, maar toch gaven de bandleden – vaak zelf niet veel ouder dan het studentenpubliek – een volwassen indruk op het prachtige podium dat zij kregen. Zij hebben zich in korte tijd een mooie en eigenzinnige sound aangemeten, die uitstekend werkt bij het jongere volk, en met ‘Rats’ stampen zij zeker en vast de deuren open naar een nog breder publiek.
Het vijftal begon het concert met “Later” en, onmiddellijk daaropvolgend, “The Boatman”. Deze twee platen van respectievelijk ‘Rats’ en ‘Applause’ pakten het publiek ineens mee in het aanstekelijk enthousiasme van de band. Dat veranderde niet in het vervolg van de set. De jongens (en het ene meisje) van Balthazar waren minder braaf en rocken meer in het echt dan op de plaat. De groep durfde te spelen met hun eigen muziek. Zo werden nummers langer uitgesponnen, en werd “Blues for Rosann” op zijn Spaans akoestisch ingezet.
Na een viertal nummers leerde de band, als dat nog nodig was, het publiek hun nieuwere songs kennen. Sterke baslijnen, heerlijke samenzang en inventieve kronkelende vioolpartijen zorgden voor enkele prachtige nummers. Dat kon het publiek zeker waarderen en ook de muzikanten leken volop te genieten. Zanger Jinte Deprez was onder de indruk en liet de aanwezigen weten dat “ze nog nooit zo snel een concert hadden uitverkocht in de geschiedenis van de band”. Hoogvliegers waren “The Oldest of Sisters” en “Sinking Ship”. In dit laatste nummer leek Maarten Devoldere zich helemaal te kunnen laten gaan, alsof hij zich echt kwaad maakte op de ratten die het zinkende schip verlaten.
Met “Fifteen Floors” viel alles samen. Het publiek veerde op bij het herkennen van de ietwat oudere hit. De vergrotende schaduwen tegen de witte muren, de rook in de paarse gloed, het vijftal die zich helemaal gaf, het publiek dat net hetzelfde deed. Het liet de temperatuur rijzen in de al broeierige Handelsbeurs in Gent.
Dat de band niet alleen speelt met de eigen muziek, maar ook met de toehoorders werd duidelijk tijdens de laatste nummers. Devoldere vroeg bij het eerste nummer of er enkele suggesties waren, waarop prompt “Any Suggestions” werd aangesneden. Na dit bisnummer verdween men weer in de coulissen om nog eens opnieuw terug te komen voor “Blood Like Wine”. De bassist kwam pas op – langs een andere ingang – als zijn baslijnen aan bod kwamen, zodat zijn inzet nog krachtiger overkwam. Op het einde werd nog samen het glas geheven en het zinnetje “Raise your glass…” bleef lang erna nog in de hoofden hangen.
Dit concert toonde aan dat Balthazar klaar is om buiten de grenzen te treden. ‘Rats’ bewijst dat de band gerijpt is en bevestigt als één van de beste Belgische rockbands van het moment. Het is alleen jammer dat de platen waarmee Balthazar geboren werd (‘This is a Flirt’ en ‘Bathroom lovin’ Situations’) niet meer live te horen zullen krijgen. Gelukkig is deze band goed genoeg om dat op hun gemak op te vangen.
Organisatie: Democrazy (ism Handelsbeurs) Gent
Neem gerust een kijkje naar volgende zaken ivm Balthazar
http://www.musiczine.net/nl/fotos/balthazar-6-12-2012/ (het Depot, Leuven 06_12_2012)
http://www.musiczine.net/nl/review-concerts/balthazar/balthazar-in-n-woord-klasse/ (de Kreun , Kortrijk 07_12_2012)
Het Kortrijkzaanse Balthazar kan en mag groot worden . Ze verdienen het . Ze hebben hard aan de weg getimmerd en het kwintet heeft al twee sterke platen afgeleverd , ‘Applause’ en ‘Rats’ . Tja , in en rond Kortrijk hebben we al een scene om U tegen te zeggen, naast Ozark Henry , Goose , Sx, het te vroeg heen gegane Hitch, dringt Balthazar zich nu op , naast de amicale vrienden Amenra, Black Heart Rebellion en Steak Number 8, die er qua sound nog een tandje bijsteken .
Maar even bij de leest, Balthazar draait rond de zangers/gitaristen/componisten Jinte Deprez en Maarten Devoldere, heeft drie sterke groepsleden achter zich, die elk hun rol hebben en hun verantwoordelijkheid opnemen.
Hun songs vallen op door een basisstructuur van spaarzame, sobere begeleiding, worden gedragen door die afwisselende en meerstemmige zweverige en diepgrauwe zang, en intrigeren door een broeierige spanning, heerlijke melodielijnen , de toevoeging van synths en viool en ze zijn niet vies van een grimmig randje op z’n dEUS .
De songs zitten ingenieus in elkaar en zijn veelkleurig door het brede instrumentarium, de experimentjes en de huppelende, hakkende, stekelige en sfeervol slepende ritmes. Hecht songmateriaal van een hecht klinkende band. Balthazar is op z’n minst als een Gorillaz bezig, die met dezelfde finesse te werk gingen. Oog voor detail dus !
Live hebben we daar weinig aan toe te voegen . De nieuwe nummers zijn meer dan goed ingeoefend . Balthazar staat er. In de thuisbasis, de Kreun, was het publiek massaal afgezakt om hun band te ondersteunen . Het deed het vijftal deugd. In het begin werd elke m2 van het podium benut , en gingen ze gretig , fel en enthousiast te werk . De oudjes “The boatman”, “Morning”, “I’ll stay here” en “Blues for Roseann” brachten ons in de juiste Balthazar-sfeer: een handelsmerk van verrassende wendingen, ritmewisselingen en die aparte zangstijl.
Qua sound: een lekker diep dreunende basstune, zalvend, snedig gitaargetokkel, de indringende, zwierige vioolpartijen en –getokkel, de synths en de bezwerende, opzwepende drums .
Wat dan perfect werd aangevuld met het recente materiaal, de single “The oldest of sisters”, “The man who owns his place”, “Sinking ship” , “Sides” en “Later”. Telkens werd Balthazar warm onthaald door een aandachtig (ook jong) publiek . Eén van hun eerste singles “15 floors” injecteerden ze onverwachts met een lekker dynamische uitgesponnen outtro; huiveringwekkend klonk het afsluitende “Blood like wine”, die eindigde in een adembenemend kippenvel a capella outtro …
Hier druipt de spanning en de originaliteit van af . Klasse! Balthazar is een te koesteren belofte en kan groot worden. Driekoningenavond kan er maar wel bij varen en een gebaar is met deze gemaakt naar de festivalzomer.
Neem gerust een kijkje naar de pics van de set, dag eerder in Depot, Leuven
http://www.musiczine.net/nl/fotos/balthazar-6-12-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/roosevelt-6-12-2012/
Organisatie: Kreun , Kortrijk
Het Kortrijkse kwintet van de zangers/gitaristen/componisten Jinte Deprez en Maarten Devoldere, heeft opnieuw een sterke plaat afgeleverd . Na ‘Applause’ namen ze de tijd te werken aan die belangrijke tweede.
Overtuigend klonken ze door de broeierig spannende opbouw, de heerlijke melodielijnen , de meerstemmige zangpartijen en de toevoeging van synths en viool, die niet vies zijn van een grimmig randje .
Hier hebben ze hun materiaal nog dieper in detail uitgewerkt . De songs zitten ingenieus in elkaar en zijn veelkleurig door het brede instrumentarium, de experimentjes met blazers en de huppelende, sfeervolle ritmes.
Hecht songmateriaal van een hecht klinkende band. Balthazar is op z’n minst als een Gorillaz bezig, die ook met finesse te werk gingen; dat levert pracht op als “The oldest of sisters” , “The man who owns the place” en “Any suggestion” , zonder de andere groeisongs te vergeten . Geen enkel moment van verveling.
Hier druipt de spanning en de originaliteit van af . Klasse! .
’Applause’, de eerste plaat van de Belgen van Balthazar is een absolute voltreffer. De band rond Maarten Devoldere en Jinte Deprez is natuurlijk ook niet de eerste de beste. Begonnen in 2004 won Balthazar al snel Westtalent, het rockconcours van de provincie West-Vlaanderen. In 2006 stond de groep samen met The Hickey Underworld en The Black Box Revelation in de finale van Humo’s Rock Rally. Won Balthazar niet, dan kaapte ze wel mooi de publieksprijs mee. Daarna scoorde de band in diverse hitlijstjes met de eerste twee singles “This is a flirt” en “Bathroom lovin’ situations”. Balthazar speelde al diverse keren in het buitenland én op verschillende grote festivals als Dour, Marktrock en Dranouter.
Nu komen ze eindelijk met hun debuutalbum en die weet ons duidelijk te bekoren. Wie de catchy single “Fifteen Floors” ondertussen niet kent, leefde de voorbije maanden op een andere planeet: een leuk pianodeuntje, een zeer meezingbaar refrein en een dreigende bas. De hele plaat is trouwens opgebouwd rond de (groovy) basgitaar die gecombineerd wordt met heerlijke melodielijnen en nonchalante en vaak meerstemmige zangpartijen. Op gepaste tijdstippen voegt men er nog wat vioolklanken bij en zo komt men tot elf heerlijke popnummers die stuk voor stuk zeer radiovriendelijk zijn. Hoewel de band beïnvloed is door groepen als Artic Monkeys, Das Pop, Gorillaz, The Streets heeft men onmiskenbaar een eigen geluid.
Iedere luisteraar en fan van de band zal bij het beluisteren van deze plaat zijn favoriete nummers hebben, maar als wij er enkele moeten uithalen zijn dat naast de genoemde single ook het puntige “Morning”, het tegendraadse en Millionaire-achtige “Hunger at the door” en “Blues for Rosann” waarbij de intro nogal aan Portishead doet gelijken. Ook “Throwing a ball” is een fantastisch nummer dat heel lang in je hoofd blijft hangen. Een luid applaus dus voor de debuutplaat van Balthazar!
Balthazar - De Wijze Wijzen uit het Westen - Applause voor en van Batlthazar
Balthazar oogst Applause. In alle betekenissen van het woord. Het zwanger worden duurde jaren met een halve EP-abortus ergens op de in-vitro-weg. De bevalling zelf was nog een groovy aanzet tot in Noorwegen, maar het kind is gezond. En wel ! De Kortrijk-Gentse ouders presenteren een origineel geboortekaartje. Met invloeden, maar zonder na-aaptrekjes. Balthazar is Balthazar en ‘Applause’ (toch enige grootheidswaanzin?) een debuutplaat die - op zijn Gents – meer dan ‘wijs’ is.
De heren - en vrouw - wonnen in 2006 de publieksprijs van Humo's Rock Rally met ietwat foute folky songs als “Lorraine” en “Lost and Found”, maar bewijzen dat ze onderhand klaar zijn voor het echte werk. Een resultaat van geduld en veel live performances, zo gokken we.
Van bij de eerste piano-aanslagen hang je vast en word je meegetrokken naar de sterke funky-groovy climax van Afrekeningfavo en eerste single/hit “Fifteen Floors”. En dat kabbelt catchy verder met “Hunger at the door” om lekker door te bassen en strijken met “Morning”. Bass en strijk, de maïzena zo zal blijken van Balthazar.
Een noemer vastpinnen is moeilijk, gezien ook de afwisseling van (lead)zanger. Weinigen zien in hun muziek de invloed van triphopbands als Portishead, zoals de lome beats en heartfelt zanglijnen van frontman Maarten Devoldere, de Bob Dylan van de band. De nummers waarop die andere frontman, Jinte Deprez, het voortouw neemt, zijn meer Beatlesque: slimme, catchy popdeuntjes die iets meer naar de benen mikken dan naar het hoofd. Zo gaat “Wire” er bijzonder poppyvlotjes door, wat gevolg wordt door een zeurderig-dromerige “I’ll stay here”, een beetje de song zonder meer voor ons.
“Blues for Rosann” is dan weer sterk op zijn Batlthazars: bass, vleugje pop en meezingbaar: hitpotentieel dus en dat label moet je meerdere nummers wel meegeven. “Throwing a ball” start drums- en bassgewijs aanstekelijk eighties-like en blijft wel boeien - op het breakmoment halverwege na - waarna het weer hoofdknikkend verder popt.
“More ways” heeft alweer dat hitgevoelige meezingding – ja het koortruukje werkt– maar schuift een beetje af naar het einde toe. Qua sound hebben de Balthazars aardig naar Phoenix geluisterd, de artrockband uit Parijs die onderhand iedereen kent van hits als “1901”, “If Ever Feel better”, ... En ook de albums van hiphopband Gorillaz staan in hun kast of op hun iPod, te horen aan de strakke bas-en-drum-tandem. De drums werden ingespeeld door Belgisch ritmische trots Mario Goossens, die op de plaat bewijst dat hij veel meer is dan de rockbom van Triggerfinger.
Op “The boatman” prikt de gitaar er gezellig tussen de grooves in en daar klinkt het dan weer – zoals velen vinden - Britpoppish (The Streets en Arctic Monkeys). “Intro” en “Blood like Wine” vormen precies een tweedelige afsluiter waarvan het laatste vooral blijft nazinderen.
Samengevat: laidback, schijnbaar nonchalant, maar vooral een eigenheid. Balthazar maakt het zichzelf makkelijk en moeilijk. Makkelijk omdat ze zichzelf zijn. En moeilijk om dat te blijven en te bevestigen. Maar nu is het alvast genieten van en met ‘Applause’!
Nederlands 
Français 
