Die mannen van Battles uit NY nemen de tijd - ze zijn nu toe aan hun derde plaat in 8 jaar. Toegegeven , na het prachtige debuut ‘Mirrored’ (08) (met die bepalende prachtsingle “Atlas”) waren ze nog met drie , en werd Battles een strikt instrumentale aangelegenheid (‘Gloss drop’ (11)) van John Stanier (ex Helmet drum), Ian Williams (oud Don Caballero gitarist) en Dave Konopka.
De sound is niet alledaags , complex en verweeft postrock , mathrock, avantgarde en aanverwanten met elkaar ; een aparte , unieke klankkleur , vernuftig , doordacht in elkaar gestoken, maar die evenzeer ruimte laat voor improvisatie . Een hoop elektronica wordt vermengd met frisse gitaren; gedragen door die kenmerkende gortdroge, bezwerende , opzwepende als pompende drums .
Een instrumentbeheersing vs programmeerkunsten die nonchalant als vanzelfsprekend zijn , verwarrend , dwarrelend , ontregeld als speels , ingenieus , aanstekelijk. Een vat vol ingewikkelde ritmiek als melodische frutsels . Maar dat maakt die muziek en die plaat nu net boeiend , en keert de zwaarte om in een heerlijke prikkeling als op “Non-violence”, “Dot com”, “Tyne wear” en “Megatouch” , middenin de plaat de meest groovy nummers. Het avontuur en de wissels hoor je dan op een “The yabba” en “Summer simmer” .
Straf spul opnieuw!
Battles heeft zijn derde plaat uit, ‘La Di Da Di’ en kwam die voorstellen in de Grand Mix. Anders dan bij de vorige plaat, die we niet echt konden smaken, had Battles deze keer niet met gastzangers gewerkt, dus dit werd een instrumentale show pur sang en dat werkt een heel stuk beter dan de projecties van zangers als Gary Numan en Kazu Makino van Blonde Redhead die bij hun passage in de AB ten tijde van “Gloss Drop” de show in een keurslijf stak die de spontaniteit niet ten goede kwam.
De podium act van Battles blijft vertrouwd: drummer John Stanier centraal, zijn cymbaal hoog uittorenend boven alles, gitarist Dave Konopka links, veelal gehurkt boven zijn batterij aan effectpedalen, terwijl keyboardspeler Ian Matthews op rechts vanavond opvallend veel op gitaar speelde.
Battles bouwt zijn nummers op met aparte noten, korte noten combinaties en korte melodieën, met de beats van Stanier die de groove op het rechte pad houden. Eerder dan bij psychedelische bands, die een nummer laagje per laagje doen aanzwellen, lijkt de muziek van Battles eerder op action painting, waarbij de klanken als verfklodders op het doek gesmeten worden. Ja, Konopka gebruikt graag loops, en het modulaire van een Kraftwerk zit er ook in, maar anderzijds schiet het ritme in een nummer wel vijf verschillende kanten tegelijkertijd uit, als een dolle achtbaanrit die maar niet ten einde komt.
Weinig gebruik van keyboards vanavond, maar toch was dit vernieuwende electronica, maar dan op gitaren waaruit de vreemdste klanken gepuurd werden. Hoogtepunt? Dat bleef natuurlijk “Atlas”, met zijn verknipte kabouterzang, dat nog dynamischer en feller klonk, het soort dansnummer voor alternatieve feestjes die nog veel te weinig georganiseerd worden. Luid gejoel van het Franse publiek was het gevolg, en ook bisnummer “The Yabba”, met zijn verschuivende, slepende klanken in repeat die geen repeat was, was heerlijk complex maar ook heel dansbaar.
Battles, het is zeker complexe muziek, ik zou het nooit kunnen spelen, maar het is ook verbazend toegankelijk en dansbaar.
Organisatie : Grand Mix , Tourcoing
Het Belgische gezelschap The Sedan Vault mocht donderdag de feestavond in de Kreun openen. De groep bestaat uit drie broers en een dichte vriend wat voor een bloedband zorgt die net iets meer diepgang biedt dan een gewoon ‘onderonsje’. De heren brachten al twee albums uit: ‘Mardi Gras of the Sisypha’ (2006) en ‘Vanguard’ (2008) en zijn momenteel druk bezig aan een nieuw album. Sinds hun doorbraak op Eurosonic 2009 kregen ze ook de kans om op grotere podia hun eigenzinnige ding te doen: ze stonden al op Pukkelpop, Dour en Lowlands (Nl.). Hun muziek omschrijven, valt niet gemakkelijk: het leunt nog het dichtst aan bij The Mars Volta.
The Sedan Vault is ook gegroeid met de jaren waardoor hun geluid nog rijker werd met groovier beats, gevarieerder gitaarwerk en slimmere arrangementen. En dat kwam donderdag live zéér tot uiting. Een stevige band met een eigen geluid, dat allesbehalve Belgisch klinkt en live swingt als een tierelier. Een unieke aanwinst voor het al te homogene (Belgische) rocklandschap en ideale opener voor Battles!
De Amerikaanse experimentele rockgroep Battles uit New York City draait al bijna 10 jaar mee in het alternatieve circuit en bracht naast enkele EP’s, een compilatie-cd en een eerste full-album ‘Mirrored’, recent het schitterende album ‘Gloss Drop’ uit. Ze schitterden deze zomer al op LeffingeLeuren en moesten noodgedwongen hun optreden op Pukkelpop cancellen (we weten allemaal maar al te goed waarom). De groep moet het al een tijdje zonder Tyondai Braxton (gitaar, keyboards, zang) doen, daar hij vorig jaar besliste om zich op een solocarrière te richten. Bijgevolg is Battles een trio geworden met centrale kracht John Stanier (ex-Helmet, Tomahawk) op drums, Ian Williams (ex-Don Caballero) op gitaar en keyboards en Dave Konopka (ex-Lynx) op gitaar of bas.
En dat de heren ‘hot’ zijn, bewijst de vraag om medecurator van dienst te zijn van het prestigieuze ATP (All Tomorrow’s Party) festival in Minehead (Engeland) dat dit weekend (09-11 december) plaats heeft. Samen met de andere curatoren Les Savy Fav en Caribou halen ze daar onder de noemer ‘Nightmare Before Xmas’ bands als The Ex, Bitch Magnet, The Dodos, Silver Apples en legende Gary Newman naar het lokale Center Parks.
Dat deze laatste op de affiche staat, is duidelijk het werk van Battles, daar op hun nieuwste single “My Machines” uit hun laatste album, Gary Newman prominent aanwezig is. Live in de Kreun zagen we hem dan ook op een videowall meezingen met het drietal.
Een liveconcert van Battles is honderd maal intenser dan hetgeen we op hun platen te horen krijgen. Het werd dan ook van de eerste tot de laatste noot een memorabel concert. Aanstekelijke songs, die laag per laag werden opgebouwd en voorzien van driftig gesamplede tunes en een gemanipuleer van jewelste via de bakken effectenapparatuur, zorgden ervoor dat er in het publiek een dansstemming ontstond, die het ganse concert zou blijven hangen.
Ook de koelste kikker in de zaal kon onmogelijk onbewogen blijven bij dit geweld van swingende songs met rots in de branding drummer Stanier, die de songs telkens de ideale groove meegaf. We konden de beentjes op een bepaald moment ook niet meer stilhouden. Naarmate de set vorderde, ging het publiek volledig uit zijn dak. Het werd een dansfestijn met uitschieters “Atlas” uit het Mirrored-album en het opgefokte “Ice Cream” uit hun recentste cd.
Battles wonnen het publiek voor zich en kunnen tevreden terugkijken op een meer dan geslaagd concert. Het werd een ideale warm-up party voor hun doortocht op ATP. We gingen dansend en euforisch de Kortrijkse nacht in.
Wil je eens meedansen op de aanstekelijke muziek van de heren, check dan deze clip http://www.dailymotion.com/video/xin011_battles-ice-cream-featuring-matias-aguayo_music en gooi alle remmen los: I scream - You scream - We All scream for Ice Cream!
Organisatie: Kreun, Kortrijk)
In 2008 verbaasde het Amerikaanse Battles, John Stanier (ex Helmet drum), Ian Williams (ex Don Caballero gitarist), Dave Konopka (ex Lynx gitarist) en Tyondai Braxton (zoon van avantgarde jazz muzikant Anthony Braxton). Toen waren ze nog met vier.
De sound van het debuut werd omschreven als mathrock, complexe muziek , die vernuftig in elkaar was gestoken, een klankkleur van avant garde, grillige pop, psychedelica, dub, symfo, prog, jazz en hiphoptunes, onder diverse tempowisselingen. O.m. de single “Atlas” zat in het geheugen gegrift.
Het heeft een tijdje geduurd voor de opvolger klaar was . De groep heeft een ellendige periode achter de rug, gezien bij de opnames Braxton de band verliet en de drie andere de muzikale formule moesten aanpassen, op zoek naar een ietwat nieuw geluid. Een hoop elektronica, iets meer dan vroeger, wordt vermengd met frisse gitaren; een opzwepende en pompende drum geven de toon en de sound kan een licht Caribische inslag hebben. Toegankelijk, aanstekelijk en licht dansbaar dus . “Ice cream”, “Futura” , “Inchworm”, “Rolls bayce” en “Sundome” zijn sprekende voorbeelden.
De cd verrast aangenaam, heeft boeiende en avontuurlijke wendingen en is soms niet vies van een experimentje zoals op “Wall street”, “My machines” en “White electric” .
Ze deden beroep op enkele gastvocalisten om de sound hier wat meer open te trekken, danceproducer Matias Aguayo , Kazu Makino van Blonde Redhead en Yamantaka Eye van Boredoms.
De cd toont nog eens het puike samenspel van elektronica – gitaar en drums aan. Overtuigende tweede plaat.
Je moet het maar durven, welgeteld al één plaat hebben uitgebracht, het schitterende ‘Mirrored’ uit 2007, en daar dan geen noot van spelen.
Battles is zo een bandje die alle wetten met de voeten treedt, hun volledig instrumentale set is helemaal opgebouwd uit songs van de nog te verschijnen nieuwe plaat. Geen herkenningspunten dus, we moeten het doen met nagelnieuw materiaal.
Uiteraard zijn ook de nieuwe songs binnen het gekende geluidsconcept van Battles vervaardigd. Een hoop elektronica, iets meer dan vroeger misschien, vermengd met frisse gitaren en natuurlijk een opzwepende en pompende drum, nog steeds overduidelijk het handelsmerk van Battles.
Het trio heeft zo te merken de nodige tijd in de songs gestoken, en deze moeten ook nog wat groeien. Een Battles song zit namelijk vol met verborgen verleiders, het duurt een tijdje vooraleer we die allemaal ontdekken. In ieder geval speelt de band met volle overgave en laten ze hun nieuwe songs ruim open bloeien. Het trance gevoel die ze wel eens kunnen veroorzaken is niet verloren gegaan, zeker wanner hun songs een eigen weg mogen gaan naar een gloeiende climax toe, met de indrukwekkende afsluiter “Sundome” daarin als treffend bewijs.
Het wordt afwachten of de nieuwe plaat dezelfde begeestering zal teweegbrengen dan ‘Mirrored’, de tijd zal het uitwijzen. De live uitvoering bewijst in alle geval dat er weer een pak potentie en creativiteit in de songs vervat zit.
Battles is en blijft iets apart, en zeker op een podium.
Valse noot van de avond is het Amerikaanse voorprogramma Mi Ami, een elektro duo die we ons als één van de ergste verschrikkingen van het jaar zullen herinneren. Het duo prutst klungelig aan wat knoppen met de bedoeling een dansbare sound te bekomen, helaas komt er een hels irritant gebral uit. En als één van de twee begint te zingen is het helemaal naar de duvel, de man krijst als een Chinees dwergkonijn dat brutaal in de kont wordt genomen door een hitsige baviaan die met zijn op hol geslagen hormonen geen blijf meer weet. Het is echt niet om aan te horen en het publiek druipt dan ook massaal af. Ook de niet rokers gaan met plezier een half uurtje in de kille wind staan om verlost te zijn van dit ellendige gejengel.
Organisatie: Aéronef, Lille
Battles is het muzikaal avontuur van John Stanier (ex Helmet drum), Ian Williams (ex Don Caballero gitarist), Dave Konopka (ex Lynx gitarist) en Tyondai Braxton (zoon van avantgarde jazz muzikant Anthony Braxton).
Het Amerikaanse viertal is al van 2003 actief en bracht al een paar EP’s uit, die maar een vingeroefening zijn tav het uiteindelijke ‘Mirrored’. De groep omschrijft zichzelf als een ‘matchrock’kwartet, een wiskundige precisie van hun complexe muziek, creatief en vernuftig in elkaar gestoken. Ze omschrijven op hun site hun geluid als ‘beep boop boop cras …’ , handig voor een buitenstaander om te weten waarmee deze band bezig is!
Avantgarde, grillige pop, psychedelica, dub, symfo, prog, jazz en hiphoptunes, onder diverse tempowisselingen, zijn vervat in de weirdo Battles sound, onder de vervormde spacevocals van Braxton. Battles als klankkleur! ‘Mirrored’ is muzikaal een openbaring!
Nederlands 
Français 
