Het Canadese Black Mountain rond Stephen McBean en Amber Webber neemt de tijd te werken aan nieuw materiaal .Allerhande projecten doorkruisen dikwijls het schema in de eigen songs .
‘In the future’ was een kleine tien jaar terug de doorbraak en was een pareltje , ‘The wilderness’ had een afgelijnder concept en als we de soundtrack niet meerekenen van ‘Year zero’, is dit na ruim vijf jaar de opvolger .
Tja, Ze brengen met regelmaat van de klok een nieuwe plaat uit dus , en ook met deze zitten we goed als we de uitgesponnen tracks beluisteren. “Mothers of the sun”, “Over & over the chain” en “Space to Bakersfield” klokken boven de acht minuten , en ervaren we als een hypnotiserende trip door die grandioze opbouw , gitaarsolo’s en de ruimte voor keys. Zweverigheid vindt z’n weg en de beheerste vocals dwarrelen onder de nummers . Een filmisch decor in onvervalste retro/stoner/pop , met een psychedelische tune en 60s invloed . Hier kruisen Hawkwind , Pink Floyd , Led Zeppelin , Swans en Sunn o))) elkaar . Nergens te zwaar , maar ook niet te licht … “Defector” en “You can dream” boksen tegen deze langgerekte tracks aan . In de andere nummers ervaren we een gemoedelijkheid door het sfeervolle karakter . Die rustpunten komen altijd wel in hun platen voor , maar zitten netjes gevangen in die zinderende spanning.
Black Mountain heeft een technisch vernuftig album uit . Sterk!
Heel productief kan men ze niet noemen : het Canadese kwintet Black Mountain: Amper drie full CD's in 10 jaar, waarvan de laatste alweer een 5 jaartjes oud is. Zonder nieuw werk op de planken is de band momenteel dan maar op de hort in Europa ter promotie van de re-release van hun titelloze debuut uit 2005. Een expanded version weliswaar, incl. de 4 tracks van de vroege EP 'Druganout' + nog een 4-tal onuitgegeven bonus tracks.
Waar de band in 2005 op dat debuut nog zoekende was en laveerde tussen indie rock en een rauwere psychedelische jaren 60/70 rocksound, viel de balans op meesterwerk 'In the future' uit 2008 duidelijk uit in het voordeel van dat laatste. “Tyrants” en “Stormy high” -2 songs van die plaat- getuigden hier vanavond van Black Mountain's voorliefde voor die heavy psychedelische rock. “Wucan” is dan weer een anders pareltje van diezelfde plaat, ééntje dat we vanavond niet wilden missen en gelukkig ook niet moesten missen : Een lekker voortkabbelende song gedragen door een lekkere groove met daar bovenop een subtiele keyboardlijn en het geheel ten gepaste tijde voorzien van een goed geplaatst gitaarexplosietje.
Verrassend genoeg moest de Botanique het stellen zonder ook maar iets uit de 3e plaat 'Wilderness heart' (2010), maar enkele stevige nieuwe songs waren hopelijk wel de voorbode van nieuw plaatwerk.
Verder werd vanavond vooral geput uit die heruitgebrachte debuutplaat : Opener “Modern Music” was zo een indie-rock exploot hieruit, maar daarna was het vet rocken geblazen met een bijtend “Don't run our hearts around” en idem dito “Set us free”. In die soms lang (maar nooit te lang) uitgesponnen slepende psych rock voelde frontman en gitarist Stephen McBean zich thuis tot en met en waande zich een 40-tal jaren 'back in time'.
Doorheen de hele show was het ook vooral de heldere prachtige stem van Amber Webber die een aangename tegenpool vormde voor het brute snarengeweld van McBean. En laat ons gerust stellen dat het vooral Webber's stem is die mee die typische eigen sound van Black Mountain bepaalt, en die deze band onderscheidt van andere bands in het genre!. “No hits” bleek één van de toppers vanavond : Op plaat een vrij a-typisch -zowaar dansbaar- nummer in hun repertoire, hier omgebouwd tot een bijna 20 minuten durend lekker psychedelisch gitaar keyboard jam monstertje. Indrukwekkend !!
Afsluiter was “No Satisfaction”, niet de Stones classic, maar hun eigen 60's 'pop' song, sterk schatplichtig aan The Velvet Underground. Niet meteen hun 'pièce d'oeuvre', er was nog sterker materiaal over om eruit te gaan met een knal. Maar laat ons niet gaan miereneuken over details, in onze muzikale hersenpan zit alweer een meer dan geslaagd concertje bij opgeslagen.
En dat de heren en dame maar snel met nieuw materiaal komen aandraven, ons geheugen is bijlange nog niet vol!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/black-mountain-12-06-2015/
Organisatie: Botanique , Brussel
De Zwerver liep, een beetje tegen de verwachtingen in misschien, niet helemaal vol voor Black Mountain. Maar deze groep uit Vancouver rijgt hun tournees dan ook aan een waanzinnig tempo aaneen. Om nog te zwijgen over de concurrentie die avond van Justin B. in Antwerpen.
Als sparringpartner had Black Mountain dit keer gekozen voor het mij tot dan toe onbekende Spindrift uit Los Angeles. De vier heren en dame omschrijven zichzelf als ‘psychedelic spaghetti western pioneers’ en die vlag dekt de lading volledig. Ze zagen eruit als een stelletje stoffige cowboys terwijl de bassist (op dubbele hals gitaar : bariton gitaar en bas) zo leek weggelopen uit een morsige seventies softpornofilm. Hun muziek leek gemaakt voor al dan niet denkbeeldige westerns. Simpele, meestal trage tunes die voortdurend deden denken aan Ennio Morricone en Calexico maar toch iets te mager waren om echt te blijven boeien. Instrumentaal kon het er nog mee door maar wanneer er gezongen werd (gelukkig niet veel en meestal beperkt tot wat ‘ooh's’ en ‘aah's’) kwam de pijngrens soms akelig dichtbij. Tot plots, toen er al veel volk naar de bar was gesukkeld, er een, naar eigen zeggen, nagelnieuw nummer werd gespeeld die wel aan de ribben hield. Een simpel eindeloos herhaald toetsenmotiefje waarrond de gitaar slissend meanderde en de lapsteel behoorlijk creepy klonk. Als dit de richting is die Spindrift uitwil dan komt alles nog goed met deze verlopen cowboys.
Dit was reeds de zesde keer dat ik Black Mountain aan het werk zag. De verrassing is er dus al een tijdje vanaf maar toch blijft een optreden van hen steeds een belevenis waar ik naar uitkijk. De groep heeft een uit duizenden herkenbare sound die moeilijk te plaatsen is. We horen duidelijk invloeden uit de seventies progrock, Black Sabbath verwante riffs en breed uitgesmeerde toetsenpartijen die we bij om het even welke andere groep schabouwelijk zouden vinden maar hier perfect passen. Dit alles weet Black Mountain een eigentijdse draai te geven zodat men haast zou geloven dat ze met totaal iets nieuws op de proppen komen.
In Leffinge gaven ze hiervan nog maar eens een demonstratie, op hun sloffen want imagebuilding of visuele hoogstandjes laten hen Siberisch koud.
Reeds zeer vroeg in de set werden we op een fantastisch en misschien wel HET hoogtepunt getrakteerd met het wonderlijke "Wucan". Een complexe song van een sprookjesachtige schoonheid waarin het sirenengezang van Amber Webber me koude rillingen bezorgde. Ok, veel uitstraling heeft ze niet, nu toch al iets meer dan een natte dweil. Een rockdiva zal ze nooit worden maar wat een stem! Hopelijk doet ze daar ooit nog iets mee in haar nevenproject Lightning Dust.
Halverwege de set werd flink wat gas teruggenomen en volgden enkele rustiger, meer folkgetinte nummers. Misschien net ééntje teveel want bij deze groep horen we het liefst die voortjakkerende gitaar van Stephen McBean die strak in het gareel gehouden wordt door bassist Matt Camirand en drummer Josh Wells, twee schitterende muzikanten die van cruciaal belang zijn bij Black Mountain.
Na die meer ingetogen passage werd het tempo systematisch opgedreven en werd er vakkundig naar een spetterende finale toegewerkt om uitbundig te eindigen met "Don't run our hearts around", een song uit hun prille beginperiode. Hun allerbeste optreden was het niet maar toch kwam het einde weer veel te vroeg. Hier krijg ik nooit genoeg van!
Neem gerust een kijkje naar de pics
Organisatie: Vzw De Zwerver, Leffinge
Radar Festival 2010: Black Mountain, Caribou, Here we go magic, Deer Tick
Een nogal gediversifieerde affiche op dit, laat ons zeggen, mini festivalletje met verstilde americana (Deer Tick), indie rock (Here We Go Magic), heavy rock (Black Mountain) en elektronika (Caribou)
Deer Tick hebben we gemist, sorry daarvoor, maar wij zouden u wel hun laatste album adviseren met daarop heerlijke slow-rock en fijne americana, hier trouwens na te lezen in onze rubriek cd reviews.
De muziek van Here We Go Magic mocht deze avond een aangename verrassing heten. De songs van de band klonken nogal gevarieerd, van springerige indie rock tot opzwepende pop tot zelfs een gebeurlijke streep noise. Zowel Maximo Park, Arcade Fire, Talking Heads als Sonic Youth kwamen ons voor de geest. Here We Go Magic verpakte al hun invloeden in sterke en zeer pittige songs die de zaal, vooral naar het einde toe, onder stoom brachten. De groep bracht een vijftal songs uit hun nieuwste album ‘Pigeons’ en sloot af met een trio uit hun gelijknamige debuutplaat, waarvan we het hitgevoelige en funky “Fangela” onthouden alsook het in een ware noise eruptie uitmondende “Tunnelvision”. Tamelijk boeiend.
Op naar het zwaardere werk dan. Black Mountain begon nog enigszins rustig aan hun set met het folky “Radiant hearts” maar dan plugde Stephen Mc Bean zijn gitaar stevig in om een portie ronkende heavy rock de zaal in te stuwen. De nieuwste plaat ‘Wilderness Heart’ mag dan al een (heel klein) tikkeltje minder indrukwekkend zijn dan zijn fantastische voorganger ‘In The Future’, de band wist er wel de sterkste momenten uit te halen met de geweldige stonerrockers “Rollercoaster”, “Wilderness hearts” en de wilde vlammende kopstoot “Let spirits ride”. Ook de heerlijke seventies klepper “Old fangs” was een hoogtepunt. De fluwelen stem van zangeres Amber Webber contrasteerde terug prachtig met Mc Beans lijzige vocals. Zo was het samenspel van zang en gitaren in het machtige “Tyrants” wonderbaarlijk, een prachtsong met veel vuur en power gebracht. De band sloot af met het splijtende “No hits”, het enige nummer uit hun eerste plaat. Het was een krachtige en bijtende apotheose en een zette een ferm punt achter een dijk van een optreden.
Het geweer werd dan maar nog eens geheel van schouders veranderd met de dance en elektronica van Caribou. De rockers in het publiek verdwenen definitief richting toog maar de blijvers, die nog maar eens gelijk hadden, waren getuige van een bezwerend en prikkelend concertje dat alsmaar heter en meeslepender werd. De band speelde hun immer aanstekelijke mengeling van tegendraadse funk, psychedelische dance en overstuurde eletronika volledig live -vooral een overijverige drummer verdiende een pluim- en de totaalsound had de energie van een op dreef zijnde LCD Soundsystem, Hot Chip of !!! (ook wel chk chk chk genoemd, voor zij die het niet wisten). Fijn concertje.
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Een kanjer van een plaat als ‘In the future’ evenaren, laat staan overtreffen, is quasi een onmogelijke opdracht geworden voor Black Mountain. En, u raadt het al, met ‘Wilderness heart’ heeft de groep een meer dan behoorlijke opvolger afgeleverd die -hoe kan het ook anders- toch een tikkeltje ondermaats is aan zijn superieure voorganger. Feit is dat de heren (en dame) zichzelf wat hebben ingetoomd. De songs klokken allemaal netjes af binnen de vijf minuten. Dit zorgt ervoor dat we aan de ene kant nogal een hecht en compact album krijgen maar anderzijds missen we toch wel een beetje de lange psychedelische uitspinsels. Het is op deze ‘Wilderness heart’ bijvoorbeeld vergeefs zoeken naar een wervelwind van een song als “Bright lights”.
Maar goed, er is nog genoeg om van te smullen. “Old Fangs”, de song die het album voorafging en die ons naarstig deed watertanden naar meer is een heerlijke rocker met al het goede van de seventies in vier minuten gebald. Als de groep echt heavy wil klinken dan doen ze dat ook met overtuiging in “Wilderness heart” en “Rollercoaster” met de zware gitaren naar goede stoner-gewoonte nogal laaggestemd. In het bijtende, snelle en onstuimige “Let spirits ride” barst het boeltje zelfs volledig uit zijn voegen, een buffelstoot van een song die even gevaarlijk is als de witte haai die op de cover pronkt.
Elders worden er andere en soms meer folky horizonten verkend, “The hair song” en “Radiant hearts” zijn knipoogjes naar Led Zeppelin III (het fenomenale album waarop Page nogal wat akoestische dingetjes deed). Een mooi en overwegend akoestisch rustpunt is “Buried by the blues” met zwevende keyboards en fijne overgang van de stemmen van Amber Webber en Stephen Mc Bean. Webber’s stem broeit overigens het ganse album ergens tussen PJ Harvey, Patti Smith en Grace Slick en in combinatie met de vaak gruizige vocals van Mc Bean geeft dit vaak vonken.
Maar het is niet allemaal even fantastisch, want de plaat eindigt een beetje in mineur. De ballad “The space of your mind”, die maar op een half idee is gebouwd, valt een beetje licht uit en ook afsluiter “Sadie” komt, ondanks de dreiging die in de song schuilt, nooit echt uit zijn schulp.
Eindbalans : sterke plaat, maar geen ‘In the future’.
De Canadese band was met hun debuut drie jaar terug aan ons voorbij gegaan, maar vorig jaar waren we sterk onder de indruk van hun optreden, die de tweede cd ‘In the future’ voorafging.
Black Mountain intrigeerde door die mixmax van retrorock, stoner, ’70’s psychedelica, americana en postrock, waarbij sprake is van begeesterende gitarsoli, een bezwerende, zweverige zang en bedwelmende toetsen.
De groep laveert ergens tussen Black Sabbath, Led Zeppelin, Pavlov’s Dog, Hawkwind en Pink Floyd.
Live klinkt de band adembenemend en overweldigend, op plaat gematigder. Het zijn net de lange, soms uitgesponnen, songs die overtuigen en al die verschillende stijlen samenpersen: “Tyrants”, “Wucan”, “Queens will play” en “Bright lights”; niet-van-deze-wereld muziek, dynamisch, slepend en opbouwend met onverwachtse wendingen.
De andere songs zitten melodieuzer in elkaar, waarbij de band de klemtoon legt op americana en stoner. De zang van Stephen McBean en Amber Webber past mooi in het plaatje van deze hippe alternatieve band.
Ik weet het, het jaar is nog pril, maar toch zouden we hier wel eens met het album van het jaar te kunnen maken hebben. ‘In the future’ is, beste mensen, een beest van een plaat, een briljante trip doorheen een woestijn van stoner rock, psychedelica, alt rock, folk en americana. Het is een plaat die zijn fantastische titelloze voorganger zelfs overtreft. Na Black Mountain hun weergaloze passage in de Trix te Antwerpen konden wij al niet meer wachten tot de release van de nieuwe plaat, en nu blijkt dat onze stoutste verwachtingen nog zijn overtroffen. De term stoner rock is te nauw om deze bende hun sound te omvatten. Het is veel meer dan dat. Uiteraard is het retro, maar zeker geen oubollige rock. Het is Led Zeppelin, Black Sabbath, Hawkwind, vroege Pink Floyd, Velvet Underground, Jefferson Airplane en Neil Young, het varieert van sonische space rock (“Queens will play”) tot mooie akoestische folk rock (“Stay free”).
Maar denk in geen geval dat we hier met een stel ouwe hippies te doen hebben. Black Mountain brouwt een eigen sound uit het beste van vroeger en nu en geeft er een formidabele lap op. Lange songs als het machtige “Tyrant” kolken en broeien op een laag van loodzware gitaren en slepende keyboards. De verdeelde zangpartijen van Amber Webber en Stephen Mc Bean vormen een mooi contrast, de ijle stem van Webber vult de eerder stonede vocals van Mc Bean goed aan.
De moordende gitaarrifs van Mc Bean doen songs als “Stormy high” en “Evil ways” volledig openscheuren en de volop aanwezige ‘70’s klinkende keyboards zetten de retro sound nog een stuk meer in de verf. Een korte folk- rock song als “Wild wind” zweemt naar Bowie.
En dan is er de 16 minuten lang durende trip “Bright lights”, een song die alles in zich heeft, bezwerende vocals, sluimerende psychedelica, openbarstende gitaren, hevige acid stoner rock. Op het einde van de song worden nog eens alle registers opengetrokken, wij blijven compleet murw achter.
’In the future’ is een moordplaat, donker, hard, stomend en onheilspellend.
Het Canadese Miracle Fortress had 2 drummers (staand !) in hun rangen die er enthousiast op los mepten. Het geluid van deze band is niet in een vakje te steken, het varieert van licht psychedelisch naar berekende noise met de zang wat naar achteren gemixt, een beetje zoals bij vergeten bands The Pale Saints of The Rain Parade.
In hun korte set speelde dit vijftal enkele vernuftig in elkaar gestoken songs voor een vrij enthousiast publiek. Voorwaar een aangename kennismaking met een bandje die ons totaal onbekend was.
Een bijzonder uiteenlopend publiek was gekomen voor Black Mountain, variërend van metalfans tot hippe alternatievelingen. Wat ons ook niet verwonderde, want Black Mountain spreekt verschillende muziekliefhebbers aan met hun mix van stonerrock, lo-fi, zweverige pop, psychedelica en krachtige americana. Wij waren vooral naar hier gekomen omdat we begin dit jaar sterk onder de indruk waren van hun fantastische titelloze debuutalbum waaruit hier amper twee songs werden gespeeld, het furieuze “Don’t run our hearts around” en het dreigende “Drugonaut”.
Voor de rest was de set volledig gevuld met materiaal van het nieuwe album dat in februari moet verschijnen. En, beste mensen, bestel al maar een exemplaar, want het nieuwe werk klonk zo overweldigend dat we er nu nog niet goed van zijn. Die prachtige zweverige stem van Amber Webber ! die lekkere groovy keyboards ! die openbarstende gitaren ! Die bezwerende songs ! Alles was aanwezig.
Black Mountain ontpopte zich de ene keer als een donkere stoner rock groep, de andere keer als een Americana band met tweeledige zang (denk My Morning Jacket,) nog elders als een psychedelische kosmische trip.
Hun slotnummer van zowat 15 minuten bracht ons in hogere sferen. Het was de apocalyps van een indrukwekkend, stevig en overrompelend concert. Wij waren high zonder dat we aan het stuff hadden moeten zitten.
Verder nog een flinke pluim op de hoed van de plaatselijke dj die tussen de optredens door de meest fantastische stonerrock en de meest weirde sixties muziek met elkaar in het huwelijk deed treden, uiterst groovy. Een welgemeende thank you.
Organisatie: Trix, Antwerpen
Nederlands 
Français 
