Bram Vanparys heeft de naam wat ingekort tot Bony King , maar brengt z’n materiaal nog steeds tot de pure essentie van folky amerciana sing/songwriterpop, dat eerlijke, oprechte, poëtische, dromerige soft country brengt , ons doet mijmeren over de dagdagelijkse zaken en de lang vervlogen tijden .
Hij trok naar de VS en deed beroep op Amerikaanse muzikanten voor de nieuwe plaat . Naast Parsons , Dylan , Young of Cohen hebben we hier echt Amerikaanse rootssongs , die de hand reiken aan Wilco, South san gabriel  en Bright eyes (Conor oberst) .
We horen een warme melancholie van sfeervol , ingetogen , onderhouden songs , die gezapig voortkabbelen en getuigen van eenvoud en vakmanschap . Toegegeven , het klinkt niet buiten de lijntjes en een indringende gitaarsoli mocht er wel zijn.
Emotievol materiaal , van “Sad rosanne” naar “Summer nights” tot de pure naaktheid van “River child”. 
Bony King – een talentvol zanger , met een gouden zalvende stem, die er nog steeds in slaagt heerlijk wegdromende muziek te maken!

Er zijn zo van die concerten die je dermate naar de keel grijpen dat ze nog dagen blijven nazinderen; waarvan er zich flarden ongewild aan je opdringen als je al een hele voormiddag tegen je computer aankijkt: beelden van weidse landschappen, waar brede rivieren meanderen tussen groene heuvels en velden van wilde bloemen schitteren onder een blauwe hemel. En dan is er die eenzame reiziger, die in een bos naar de hemel staart, gaat zitten en een wondermooi lied tevoorschijn tovert op zijn gitaar. Dit mooie land lag woensdag heel even in Gent, waar The Bony King of Nowhere zijn laatste plaat voorstelde, samen met zijn goede vrienden en vaste muzikanten – waaronder Gertjan Van Hellemont, alias Douglas Firs.

The Bony King of Nowhere zette meteen de toon met “Across The River”, een nummer uit de geweldige soundtrack van ‘Les Géants’, de coming-of-age film van Bouli Lanners. Wat een intro! De Tim Buckley van de lage landen, met zijn fragiele stem en akkoorden in mineur! “Night of Longing” klonk theatraler met drie gitaren, maar meteen volgde de hamerslag met het intens mooie “On My Way Home”, waarin hij zo eerlijk de wens uitdrukt: “I want to start a brand new life and deny all the things I have learned in the past”. Het lijkt erop alsof Bram Vanparys door deze plaat ook zelf veranderd is en zich niet meer kan vereenzelvigen met de persoon die jaren geleden zijn eerste stappen op het podium zette.
“Het is nooit een bewuste keuze om een lied te schrijven”, verklaarde de zanger, waarna hij het wondermooie “The Rain Falls Down on Mirwart” liet horen. Dat nummer refereert aan Mirwart, een lieflijk plaatsje in Wallonië, waar hij zich twee weken terugtrok om de plaat neer te pennen. De melodie kwam zich gewoon aandienen tijdens een wandeling in de bossen. De zaal werd er stil van, en koud was het ondertussen ook, want het was dikke truiendag en de temperatuur was bewust een graadje verlaagd. “Eleonore”, een lied dat evengoed in de jaren ‘60 had geschreven kunnen worden, bracht de zaal weer op temperatuur. Voor een alternatieve versie van “Alas my Love “ werd de voortreffelijke Gentse folkband The Cataconics, die het voorprogramma hadden verzorgd, op het podium geroepen. Leuk was ook de cover van “Down By the River” van Neil Young & Crazy Horse, die hij opdroeg aan zijn jarige schoonbroer. Maar het duurde niet lang of de poorten van de romantiek werden weer wagenwijd opengezet voor intieme nummers zoals “Lonesome Girl”, “Another Day is Done” en “Wild Flowers”.

The Bony King of Nowhere sluitte de avond af met “Maria”, een a capella gezongen traditioneel lied en “Travelling Man”, waarin hij belooft: “one they I’ll be free and rise to the sky”. Ik denk dat hij al een flink stuk op weg is. Prachtig concert!

Organisatie: Vooruit Gent

De tweede plaat ‘Eleonore’, die in het voorjaar van 2011 verscheen,  plaatst de sing/songwriter/arrangeur Bram Vanparys nog meer in de schijnwerpers. Van de cd is een re-release uit, met 5 solotracks (twee instrumentals , drie gezongen nummers) gehaald van de langspeelfilm ‘Les Géants’ van de Waalse cineast Bouilli Lanners , en het bonusnummer “The stranger” die de cd ook aanvult. Dylanesque pop …
Ohja , voor wie ‘Eleonore’ nog niet kent … de plaat bevat negen fraai indringende nummers, gedragen door het melancholische stemgeluid van Bram. De klaaglijke keelklanken over de prachtig gearrangeerde, overtuigende songs , bepaald door het akoestisch gitaarspel en de sfeervolle omlijsting van toetsen en synths en een ingehouden, beperkt maar treffend instrumentarium en soundscapes , doen ons wegdromen en bezorgen kippenvel. Klassesongs dus en het vollere geluid zorgt voor diepgang en variatie.
Groots talent met een knipoog naar Devandra Banhart, Thom Yorke, Dylan en Cohen  … Een ‘king’ in de groepsnaam waardig , da’s zeker.

Van de vorige cd ‘Alas my love’, debuut van The Bony King Of Nowhere, schreven we nog het volgende: ‘broeierig spannende groeisongs, waarbij de groepsnaam z’n ‘King’ waardig draagt; hij plaatst zich geruisloos tussen een Bonnie ‘Prince’ Billy, Iron & Wine, Bon Iver, Low en Cowboy Junkies’.
Die opvolger ‘Eleonore’ plaatst de sing/songwriter/arrangeur Bram Vanparys nog meer in de schijnwerpers En terecht, want de plaat bevat negen fraai indringende nummers, gedragen door het melancholische stemgeluid van Bram.
Inderdaad, klaaglijke keelklanken over de prachtig gearrangeerde, overtuigende songs en bepaald door het akoestisch gitaarspel en de sfeervolle omlijsting van toetsen en synths en een ingehouden, beperkt maar treffend instrumentarium en soundscapes. “Sleeping Miners”, “The garden” en de titelsong zijn klassesongs, maar ook het vollere geluid op “Hear them calling” en “The poet” intrigeren en zorgen voor diepgang en variatie. Eindigen doet onze ‘King’ in alle intimiteit met “Some are fearful” en “Mother”.
Wat doet besluiten dat hier een groots talent bezig is, die een grootse toekomst verdient … 

Geen groep die het laatste jaar meer, door zij die de vinger aan de pols van het muziekgebeuren houden, in de mond is genomen als The Bony King of Nowhere. Twee jaar na hun overwinningen op het concours De Belofen en de demowedstrijd van de AB-muzikantendag bracht de band hun debuutplaat ‘Alas My Love’ uit. Hun warme en intimistische plaat werd door de verzamelde pers gelauwerd en de hemel in geschreven. ‘Alas My Love’ is een plaat vol breekbare en schitterend gearrangeerde songs geworden die tegelijk weemoedig en opgewekt, introvert en assertief klinkt. Het is een plaat geworden die je tegelijkertijd spontaan iets gelukkiger maakt, maar waar je ook heel erg stil kan van worden.

Ook live begeestert The Bony King door een ingetogen en sobere aanpak met daarin een unieke en atmosferische toets. Bijna alle nummers zijn doorspekt met een zorgvuldig uitgedacht instrumentarium die er voor zorgen dat je als aandachtige luisteraar steeds nieuwe laagjes ontdekt. Naast het fluwelen hoge stemgeluid van zanger Bram Vanparys zorgen de backingvocals van Cleo Janse voor een extra dimensie. O.a. de ingehouden percussie en de contrabas maken ‘het plaatje’ compleet.
Het optreden van de band was een uitstekende weergave van het album en lichtte een tip van de sluier van een grote toekomst. Een toekomst die er volgens ons wel eens eentje met internationale allures zou kunnen zijn. Zowat alle nummers van de debuutplaat passeerden de revue. Openingsnummer “The Sunset” was, net als op plaat, de ideale aanzet voor de rest van de set. Meteen werd het aanwezige publiek in een warme en mysterieuze droom ondergedompeld. Meteen na het ritmische dwarrelende “Everything I like” en het sluipende “There I am” was het de beurt aan het fantastisch mooie “Maria”, dat zwaarmoedige gevoelens illustreert in al zijn eenvoud en oprechtheid. Titelnummer “Alas My Love”, dat uitblonk in minimalisme, werd gespeeld op akoestische gitaar doorspekt met fantastisch handgeklap en deed heel erg denken aan de sound van Bon Iver. Daarna hoorden we het jazzy aandoende “Taxidream”, met een sublieme baslijn en sluipende drums, en het ingetogen en met ingehouden percussie doordrenkte “Favourite”. Na het fijne “Losing My Gravity” volgde met “The Darkness” een nummer dat niet op de debuutplaat staat. Na “Visitor” hoorden we “My Invasions”, dat anders klinkt dan de andere nummers met zijn repetitieve pianolijntje en heel dicht aanleunt bij Radiohead (denk aan één van de nummers op ‘OK Computer’). De stem van Vanparys klinkt hier minstens even gekraakt en weemoedig als die van grootmeester Thom Yorke.
Als toegift kregen we nog “Adrift” en met “Eleonore” opnieuw een nummer dat ook niet op de debuutplaat staat, maar die de potentieel mooie toekomst van de band alleen nog meer illustreert. Een toekomst die volgende week al begint in GO Racing te Gavere!

Voor The Bony King zagen we Ansatz Der Maschine aan het werk. Dit is het project van Kortrijkzaan Mathijs Bertel. In 2004 kroonden zij zich tot ‘Het Jong 2004’, een wedstrijd uitgeschreven door CJP. Twee jaar later verscheen hun debuutplaat ‘The Postman is a Girl’ en in februari laatstleden verscheen de opvolger ‘Painting Bad Weather On Her Body’. Ansatz Der Maschine nam ons mee op een sfeervolle en verrassende elektronische ontdekkingstocht waarin het roer soms werd omgegooid met strijkers en blazers.

Organisatie: Nijdrop, Opwijk

Het zag eraan te komen … Het Gentse The Bony King Of Nowhere won een paar jaar terug het lokale Beloften concours om zich dan in de schijnwerpers te plaatsen als supports en op festivalletjes. En nu hebben ze een puik debuut uit!
Spil is zanger/componist Bram Vanparys, die in de zang doet denken aan Girls In Hawaii en Absynthe Minded. Hij biedt op de elf songs een verstilde, ingetogen en sobere aanpak van emotievol semi-akoestisch gitaargetokkel, kleurrijke keyboards en een ingehouden percussie. De melancholisch romantische pop krijgt nog elan door contrabas en een tweede gitaar. Sommige nummers klinken hierdoor wat meer doorleefd en hebben wat meer diepgang, waaronder “The sunset”, “There I am”, “Everything I like” en “Taxidream. Kippenvelmoment vormt “Favourite”, minimaal begeleid en gedragen door de dromerige, indringende, licht overwaaiende vocals van de zanger. Een talentrijk zanger en een goed op elkaar ingespeelde band dus, die een aan Radiohead/Sigur Ros klanktapijt niet schuwt door toetsen en soundscapes, als op “Maria”, “Losing gravity” en de intieme afsluiter op piano, “My invasions”.
‘Alas my love’ bevat broeierig spannende groeisongs, waarbij de groepsnaam z’n ‘King’ waardig draagt. Ze plaatsen zich geruisloos tussen een Bonnie ‘Prince’ Billy, Iron & Wine, Bon Iver, Low en Cowboy Junkies.