CIVIC - Aussie punk straight in the face
Wij hebben het wel voor die Australische no-nonsens punkbandjes die overal opduiken. Op kop natuurlijk Amyl & The Sniffers en The Chats, maar daarnaast valt er nog veel meer pittigs te ontdekken met onder meer CLAMM, Stiff Richards. Alien Nosejob of C.O.F.F.I.N. Allemaal bands die hun punk pretentieloos en gloeiend heet serveren, zoals The Ramones, The Damned of The Saints het in seventies allemaal bedoeld hadden. Horen ook zeker thuis in het rijtje nieuwe opwindende Aussie punk: CIVIC.
CIVIC komt hier zijn derde album ‘Taken By Force’ voorstellen, en dat is een punkbommetje van jewelste, met toch wel hier en daar een rustiger zijstapje. Van dit laatste echter geen sprake vanavond, de Aussies vlammen op topsnelheid doorheen een korte en razende set van amper 50 minuutjes en doen dat met zoveel roering en energie dat de Franse Aéronef in de kortste keren in lichtelaaie staat. Een rist supersnelle punkkopstoten van songs en een constant opgewonden frontman Jim McCullough weten het publiek voortdurend op te hitsen. Vanaf de vliegende start “Selling, Sucking, Blackmail, Bribes” tot aan de straaljagerpunk van “Fly Song” is er gewoon geen houden aan, zelfs Max Verstappen kan zulk tempo niet aanhouden.
Dit is punk zoals het hoort te zijn, furieus, retestrak, razendsnel en straight in your face.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Ludovic Vandenweghe
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5667-civic-05-12-2023.html?catid=category
Organisatie: Aéronef, Lille
CIVIC - Een CIVIC fan zijn, is een leuke reis, er zijn altijd wendingen. Dat houdt het spannend. Zoals een achtbaan in een lunapark
Civic is afkomstig uit het Australische Melbourne en ‘Taken By Force’ is hun tweede cd. Hun mengelmoes van 'punky indie pop & noisy garage rock', die de band zelf omschrijft als '1984 meets The Endless Summer', bevat vele verwijzingen naar het 'opwindende verleden' van bands als The Stooges, Buzzcocks en The Undertones, maar staat ook zeker in het hier en nu met links naar bands als Idles, Sleaford Mods, Viagra Boys, Fontaines D.C. & Shame. Met ‘Taken By Force’ brachten ze onlangs een knaller van een plaat uit, de recensie kun je hier nog eens nalezen https://www.musiczine.net/nl/chroniques/item/89756-taken-by-force.html . Naar aanleiding van deze release hadden we een fijn gesprek met de band.
Toen Civic voor het eerst begon, rond 2016/2017, weet ik dat het jullie concept was om simpelweg... goede rock’n’roll te spelen; wat belichaamt goede rock’n’roll voor jullie?
We zijn begonnen in 2017. Ik denk dat er een rare quote online staat die zegt dat we "er niet mee wilden rommelen" wat ik altijd grappig vond omdat niemand dat zei. We wilden gewoon een band beginnen die klonk als de groten voor ons. Birdman, Saints, CEb riffles. Dat soort dingen. Maar ook een meer hedendaags gevoel erbij brengen.
Staat datzelfde concept nog overeind in 2023?
De band groeit altijd en beweegt zich in een voorwaartse richting. We willen nooit stil blijven staan en slechts één geluid doen. Ik denk dat het altijd om progressie gaat. Dat zorgt ervoor dat je meer wilt doen. Dat houdt het spannend voor ons.
Heeft het succesvolle eerste album deuren geopend voor jullie?
De plaat op Flightless heeft ons geholpen om een nieuw publiek te bereiken en onze fanbase is zeker gegroeid.
Ondertussen ligt de corona periode wat achter ons, maar hebben deze tijden ook een invloed op jullie muziek, of op jullie als persoon? Hoe zijn jullie die periode doorgekomen? Was het een inspiratie voor deze nieuwe plaat of niet?
Ik had geluk. Ik en mijn toenmalige vriendin woonden in een groot pakhuis, dat vol zat met jonge creatieve mensen. Dus we hadden een jam ruimte en veel vrije tijd. Natuurlijk was het een rottijd voor iedereen, maar we probeerden positief te blijven en ik heb goede herinneringen aan die tijd, maar ook enkele donkere. ‘Future Forecast' was onze afsluitende plaat dus er zit meer invloed in die plaat zou ik zeggen. Ik schreef al die teksten voor mijn nummers op dezelfde bank in dat pakhuis. Ik wil graag denken dat TBF een nieuw beest is en misschien voorbij is, maar dat gezegd hebbende, je bent altijd en moet dingen uit je omgeving opnemen.
Na corona en de crisis waarin we nu leven, ondervind je geen moeilijkheden... met het boeken van optredens en dergelijke? Er is een overaanbod, en sommige bands/organisatoren hebben het moeilijk … Ondervinden jullie dat ook?
Iedereen zit in hetzelfde schuitje met de toestand van de wereld op dit moment. Het voelt nog steeds als chaos. Misschien is dat altijd zo geweest. Ik denk dat je je moet aanpassen en proberen de dingen zo goed mogelijk te doen, en nieuwe wegen te vinden als je verdwaalt. Misschien werd het te makkelijk voor iedereen en is dit de spoeling die muziek nodig heeft. Dat gezegd hebbende, het was klote om 2 jaar niet te kunnen spelen.
Gefeliciteerd met je nieuwe schijf, het debuut was een hit, meestal wordt de tweede beschreven als 'moeilijke plaat'; klopt dit ook voor jullie?
Ik geloof daar niet echt in. Ik denk niet dat het zo makkelijk is. Je maakt gewoon wat je maakt, sommige mensen zullen het leuk vinden en sommige niet. Zolang je dat doet, is het goed.
Persoonlijk denk ik dat er verrassende wendingen in dit nieuwe album zitten, minder leunend naar punk, op zich geen slecht idee, maar ben je niet bang om fans te verliezen van het eerste uur?
Als fans weg willen omdat we niet nog een New Vietnam hebben gemaakt dan is dat prima. We zullen niet boos zijn. Een CIVIC-fan zijn is een leuke reis, er zijn altijd wendingen. Dat houdt het spannend. Zoals een achtbaan in een lunapark
Was dit een bewuste keuze? Ik denk wel dat er iets in zit dat je beroep doet op andere bronnen met deze plaat …
We maken altijd gewoon wat we op dat moment relevant vinden. Ik zou niet zover willen gaan om te zeggen dat het geen punkplaat is, ik zou zeggen van wel. Maar wie weet wat punk nog is. Ik weet alleen dat we het gemaakt hebben, en het leeft in deze wereld, en je kunt er naar luisteren.
Hoe zijn de reacties tot nu toe?
We hebben van iedereen geweldige reacties gekregen. We willen het graag in mensen hun leven steken.
Kunnen we zeggen dat de volgende plaat iets heel anders wordt, of niet
Het zal anders zijn dan de vorige ja.
Wat zijn de toekomstplannen voor dit jaar 2023?
In een tourbus zitten, backgammon spelen en het podium verscheuren.
Bedankt voor dit interview
Civic is afkomstig uit het Australische Melbourne en ‘Taken By Force’ is hun tweede cd. Hun mengelmoes van 'punky indie pop & noisy garage rock', die de band zelf omschrijft als '1984 meets The Endless Summer', bevat vele verwijzingen naar het 'opwindende verleden' van bands als The Stooges, Buzzcocks en The Undertones, maar staat ook zeker in het hier en nu met links naar bands als Idles, Sleaford Mods, Viagra Boys, Fontaines D.C. & Shame.
De band stampt ook lekker om zich heen. Maar in hun broeierige, opwindende deels dreigende sound is er ruimte voor enkele ingetogen momenten.
“Dawn” (kort) en het krachtige “End of the line” zorgen voor adrenalinestoten, eigen aan de punk. Op zich doet CIVIC niets vernieuwends, maar de wijze waarop je wordt omver geblazen is de moeite o.m. op het lange, energieke “Trick of the light” intrigeert hun virtuositeit. Die uppercuts in combinatie met melodieuze, vrij toegankelijke punk evergreens overtuigen, zoals op “Blood Rushes”. Persoonlijk houden we meer van een rauwe aanpak zoals op “Wars or hands of time”. “Time Girl” en “Neigbourhood Sadist” zijn op hun beurt energiebommetjes, waarbij alle registers worden open gegooid.
De band heeft een gedurfd pareltje uit, die een breder publiek kan bereiken, en die ondanks de punkattitude, stevig overeind blijft.
Tracklist: 1 Dawn 2 End Of The Line 3 Taken By Force 4 Fly Song 5 Trick Of The Light 6 Born In The Heat 7 Neighbourhood Sadist 8 Time Girl 9 Wars Or Hands Of Time 10 Blood Rushes 11 Dusk
Punk
Taken by Force
Civic
Opnieuw een talentvolle band van eigen bodem! Dat is de conclusie die wij maakten na het beluisteren van ‘The Second’ van Civilian. Hoewel dit na ‘Wake Up Call’ al het tweede full album, is het voor ons een eerste, fijne kennismaking met dit vijftal uit Hasselt.
Civilian omschrijft hun sound zelf als new age hardrock en die term is best wel goed gekozen. Het kwintet brengt een catchy, groovy mix van hardrock, metal,rock en grunge en voegt daar bij momenten een lekker punksausje aan toe.
Bovenal zitten de diverse songs op ‘The Second’ goed in mekaar, blijven ze snel hangen en zijn ze zeer meezingbaar. Opvallen deden allereerst de snelle opener “Zusammen” en voetenstamper “Love In The Moshpit”.
Excellent is ook het donkere rocknummer “Wrong Side Of The Tracks” met een hoofdrol voor de prima strot van Mark Van Luijk. Verder is er het dreigende “Break The Chain” die door de heerlijke riffs en het schitterende refrein onze favoriet op dit album is. Titelnummer “The Second” moet dan weer het kortste nummer zijn dat ooit op een plaat is gezet.
Tenslotte geven we nog een vermelding aan “Digging A Hole” dat verwijst naar onze favoriete band Alice In Chains, voorwaar geen slechte vergelijking.
U leest het, dit is een prima plaat die de aandacht verdient van iedere rechtgeaarde hardrockliefhebber.
Meer info over Civilian vind je op http://civiliantheband.be .
Twee sing/songwriters uit Nashville hebben elkaar gevonden , nl. Joy Williams – John Paul White. Ze brengen stemmige, ingetogen , akoestische country/americana en indiefolk. Een ingetogen sfeer door de akoestische gitaren, sobere pianoklanken en treurige cello, gedragen door de twee stemmen die met elkaar versmelten .
Het duo won onlangs twee Grammy’s met beste de folkplaat en de beste country-act. Ze trokken de aandacht met het nummer “Poison & wine” , dat prominent werd gebruikt in een aflevering van Grey’s Anatomy. De titelsong laat een krachtiger gitaargeluid horen .
We zijn onder de indruk van hun ‘tristesse’ songs , die in hun ontroerend karakter best happy klinken . Puike ontdekking dus!
De cd wordt nog aangevuld met een zestal sober gehouden , ‘ruwe’ (cover) tracks o.m. “Billy jean” , “Dance to me to end of love” en “You are my sunshine”.
Het duo geeft de rootspop alvast een gevoelige , emotionele lading .
Toen ons enkele maanden geleden het nieuws bereikte dat CIV 3 clubshows zou doen in Europa en één daarvan in Trix zou doorgaan waren we behoorlijk ‘psyched’ om hen terug aan het werk te zien.
Na hun geslaagd optreden op Groezrock dit voorjaar -die overladen werd met superlatieven- waren de verwachtingen dan ook hooggespannen voor het New Yorkse combo.
De band, ontstaan uit de resten van het legendarische Gorilla Biscuits, verbaasde in '95 vriend en vijand met hun debuut ‘Set Your Goals’ dat een echte klassieker werd in het genre.
De plaat geschreven door songsmid Walter Schreiffels – in het verleden ook bij de Biscuits en later bij o.a. Quicksand- leverde de band al snel een cultstatus op...
Maar toen 3 jaar later opvolger ‘Thirteen day getaway’ verscheen, volgde snel de ontnuchtering, het album werd met de grond gelijkgemaakt en de band gooide in '00 de handdoek in de ring.
Op deze warme herfstavond was Trix voor de helft gevuld om de energieke hardcore/punkband onder aanvoering van Anthony Civarelli nog eens te zien schitteren.
Van bij opener “Set your goals” werden we meegezogen in een kolkende, aangename sfeer met massa's singalongs en veel actie in de pit. Alle kleppers passeerden de revue: “All twisted”, “United kids” en “Choices made”, allen klonken ze snedig, fris en tijdloos.
De band was energiek en vol overgave en gaf weinig ademruimte tussen de tracks. Af en toe prevelde kopstuk Anthony de nodige boodschappen en loofde hij meermaals de 'dolle atmosfeer' van het publiek die in de zaal hing.
Opvallend veel dertigers in de zaal die hun jeugdsentiment kwamen herbeleven en alle nummers meezongen, nostalgie ten top dus! Met klassieker “Can't wait one minute more” ergens halverwege de set explodeerde de zaal en werd er lustig gedanst, gemosht en gedived. Alles kon ...
Zonder de minste verslapping kregen we in het slot nog sterke uitvoeringen van "Boring summer " en "Marching goals" en zagen we overal rond ons hoe iedereen genoot van deze ‘oldskool’ set.
In een goed uur werd de volledige debuutplaat erdoor geblazen en baadde de sympathieke Civarelli in het zweet. De band sloot af met de Gorilla Biscuitscover “Hold your ground” en zette daarmee de kers op dé taart
Organisatie: Heartbreaktunes (ism Trix)
Nederlands 
Français 
