Cloudy-Oh - Floris De Decker - Ik wou vooral een plaat maken die niet te hard in je gezicht blaast. Een plaat waar je relax kunt naar luisteren zonder er al te diepzinnig op in te gaan

Binnen de Belgische muziek is Floris De Decker geen onbekende meer; niet alleen met het helaas ter ziele gegane project Team William heeft hij zijn stempel gedrukt. Hij was ook als muzikant een belangrijke schakel binnen o.a. The Van Jets en Intergalactic Lovers. Het was wachten op een nieuw eigen project, en dat is er nu. Met Cloudy-Oh laat hij zich omringen door muzikanten met diezelfde speelse ingesteldheid als Floris zelf. Mauro Bentein (Lagüna), Nils Tijtgat (Protection Patrol Pinkerton, Fortress) en Dennis  Mahieu (Rhinos Are People Too). ‘Exactly where I Wanne be’ is pas uit, en we hebben al een zomerse plaat die op de festivals kan zorgen voor een frisse bries. Naar aanleiding van deze release hadden we een fijn gesprek met Floris De Decker.

In de eerste plaats , proficiat met de release van ‘Exactly where i wanne be’, die titel… is dat persoonlijk, ben je waar je wil zijn?
Het is een stuk tekst uit het eerste nummer “Onto Me”, die zin komt voor in het refrein. Ik had dat nummer al een tijdje geschreven, en vond dit gewoon een zeer mooie zin. Ik vond het gewoon mooi passen bij het concept van deze plaat. Of ik ben waar ik wil zijn? Zoals iedereen soms wel , soms niet. Maar de titel heeft dus daar niets mee te maken. Wat wel  zo is, deze plaat gaat over de vrolijke kant van het leven , dat wilde ik wel in de schijnwerpers zetten. En op die manier past die titel daar uiteraard wel mooi bij.

Ik vind het een plaat vol positieve energie, die we in deze donkere tijden (corona, oorlog, crisis) kunnen gebruiken; het is ook niet te kitsch of te zeemzoetig, een bewuste manier van werken dus?
Ik had daar zeker zin, maar alles wat nu aan de gang is was nog niet bezig toen ik die nummers geschreven heb. Dat kon ik niet weten , wat er allemaal op ons afkwam. Maar het was inderdaad bewust gekozen voor een eerder lichtvoetige aanpak. Ik schrijf ook wel eerder donkere en melancholische nummers, maar die heb ik bewust geweerd op deze plaat.

De brug die gemaakt wordt tussen alternatieve muziek en toegankelijkheid spreekt me aan; een bewuste manier van werken?
Dat is gewoon mijn muzieksmaak, rond mijn dertien a veertien jaar was ik zot van zowel Madonna en tegelijkertijd dEUS , om maar een voorbeeld te geven. Of ik luisterde naar punk groepen, maar was ook fan van Cindy Lauper en pop muziek. Voor mij is het alleen belangrijk dat ik kan horen dat een nummer met passie en liefde gemaakt is. Daar ga ik voortdurend naar op zoek. En dat hoor ik zowel in underground muziek als in pop muziek. Ik ben dus altijd breed denkende geweest wat muzikale smaken betreft, dat schemert dus ook door in mijn songs die ik schrijf.

Jullie zijn één voor één muzikanten die niets meer hoeven te bewijzen, maar toch lever je geen routineklus af, het speelse blijft overeind, mooi. Waar blijf je die energie vandaan halen (je bent nog piepjong, het scheelt ?)
Dat is ook gewoon hoe ik in elkaar zit, dat komt er zeer natuurlijk uit bij mij. Dat is dus altijd zo geweest, dat is gewoon hoe ik ben. Dat speelse is iets waar ik sowieso altijd naar teruggrijp in het componeren van muziek. Ik heb nooit de neiging gevoeld om een harde rock riff te gaan fabriceren. Deze plaat is wel iets meer groovy en gezapiger dan wat ik bij Team William deed. Dat was voortdurend energie, energie en energie. En dat is nu niet meer per se nodig voor mij. Op dat vlak is het bij het ouder worden wel veranderd bij mij, dat ik dus meer dat groovy en gezapige opzoek.

Ik heb jou eigenlijk leren kennen via Team William en het Rock Werchter forum, ik voel die vibe toch van o.a. Team William terug in de muziek van Cloudy-Oh, klopt dit?
Dat lijkt me logisch ,dat er een link is naar beide. Ik ben de songwriter van zowel Team William als Cloudy-Oh, dus is het logisch dat die link daar is. Ik hoop dat het ver uit elkaar ligt, maar die link is er dus sowieso altijd ja…

Het is vooral een zeer gevarieerde schijf geworden; “Riding High” is zo een song die aanstekelijk klinkt, maar even goed gaat het de luchtige tour op. Het is uiteraard de bedoeling  om een zo ruim mogelijk publiek aan te spreken maar ik vind dat de nummers vooral smeken om op het podium te worden gebracht. Zijn de nummers ook vanuit dat oogpunt geschreven…
Ik wou vooral een plaat maken die niet te hard in je gezicht blaast. Een plaat waar je relax kunt naar luisteren, zonder de al te diepzinnige tour op te gaan. . En uiteraard op het podium komt er, als je zo’n nummers schrijft, nog meer energie boven drijven. Dat is logisch. Maar ik hoop dat die energie ook op plaat tot uiting komt.

Uiteraard, zeker en vast. Genoeg persoonlijke bedenkingen, de plaat is net uit dus veel recensies zijn er nog niet (denk ik) maar hoe waren de eerste reacties?
We hebben al enkele positieve recensies gekregen. Ik vind het ook leuk dat binnen veel van die recensies de focus op de teksten ligt. Met Team William was dat eerder abstract, en ging het niet zo zeer over onderwerpen. En met het ouder worden doe ik dat bewust wel wat meer, een onderwerp aankaarten. Om per nummer dus over een thema te schrijven, dat kan iets heel banaal zijn. Ik werk dus rond een thema en een verhaal, en ik merk in de recensies dat mensen dat daadwerkelijk horen, en dat doet me veel plezier dat mensen de inhoud van die verhalen snappen. En ik hoop op die manier dan ook op te vallen .

Dan zit er dus wel een persoonlijk verhaal achter die teksten, of is dat kort door de bocht?
Ergens wel, maar wat ik ook meer en meer doe, is de laatste jaren een verhaal buiten mijn eigen leefwereld zoeken, en daar iets over schrijven. Maar uiteraard wel met een persoonlijk interpretatie daarvan. . Een beetje zoals Lou Reed ook eigenlijk altijd heeft gedaan, verhalen gingen nooit over zichzelf maar over anderen, en daar gaf hij een eigen wending aan. Ik merk dat ik ook meer en meer op die manier tewerk ga bij het schrijven van teksten.

We leven in moeilijke tijden, na de corona is er de energiecrisis, de oorlog in Oekraïne en dergelijke meer.. ondervind je als muzikant dat het moeilijker is om aan de bak te komen of concerten te boeken?
Dat was vroeger ook zo eigenlijk. Dat was met Team William ook al, het duurde een jaar of twee eer dat echt begon los te lopen. Het is logisch, als je met iets nieuws start dat je even moet opbouwen. Voorlopig zijn we al tevreden, we hebben HUMO’s rock rally gedaan, zomer festivals. Voor ons gaat alles volgens plan. Wat ik wel merk , tot voor kort hadden we geen boeker, deed ik dat allemaal zelf, en er komen antwoorden van organisaties en andere, dat het budget gewoon op is. Er heerst een algemene financiële malaise in de sector. En dat was vroeger niet het geval.

Het lijkt wel dat enkel de heel grote namen  uitverkopen (Rammstein) of grote festivals (Graspop is op zaterdag al uitverkocht) echt hun tickets kwijt geraken; hoe zie je dat zelf?
We zien wel, van onze richting uit kunnen we enkel en alleen onze muziek zo goed mogelijk brengen, en we zien wel waar we uitkomen. Tot nu toe hebben we dus al toffe concerten kunnen doen, er komen er nog enkele aan. Dus we mogen niet klagen, voor de rest is het koffiedik kijken. Maar het is wel heavy financieel voor organisaties, dat klopt. En  dat heeft ook gevolgen voor de bands, als dat concertzaaltje je niet kan boeken. Maar het is gewoon voor iedereen moeilijk…

Ik blijf erbij, dat was al zo bij je andere projecten, als je een Engelsman of uit het buitenland kwam, was je al wereldberoemd. Is het moeilijker om als Belg echt door te breken naar binnen- en buitenland toe, of is dat kort door de bocht? Hoe zie jij dat?
Nee hoor, ik ben extreem blij dat ik in België geboren ben. In Engeland of Amerika zijn er letterlijk een miljoen andere bands, daar geraak je als kleine band zo goed als niet aan de bak.

Ik kijk uit naar jullie release show in de Charlatan; wat zijn de verdere tour plannen? En hoe verloopt de verkoop van die release show?
Hoe de verkoop verloopt, kan ik niet op antwoorden want dat ligt in handen van onze boeker. Maar we kijken er dus wel enorm naar uit; het zal een fijne avond worden met een DJ achteraf, en een voorprogramma met  de voormalige zanger van Shht, die doet een nieuw solo project, zeer romantische nummers, super mooi gebracht. Het gaat dus sowieso een feestje worden die avond, en er is zeker een gezonde nervositeit bij ons naar die avond toe. https://www.charlatan.be/agenda/cloudy-oh-release-show

Wat zijn de verdere plannen naast optredens?
Ondertussen zijn we al volop bezig aan de tweede plaat. Songs aan het schrijven daarvan, niet aan het opnemen. Deze plaat is eigenlijk al meer dan een half jaar geleden afgewerkt, in mijn hoofd ben ik eigenlijk al met die tweede plaat bezig. We zijn heel veel aan het schrijven en zo. We gaan ook nog enkele singles en video clips uitbrengen ondertussen.

Ligt die tweede plaat in dezelfde richting als ‘Exactly where I Wanne be’?
Een beetje extremer en hardere nummers zitten er sowieso wel in. En ook wat zachtere, meer contrasten dus. We zijn ook met de volledige band de arrangementen aan het uitwerken, dat is ook anders dan bij die eerste waar ik alles zelf heb gedaan. De tweede wordt dus meer een band plaat, als ik het zo mag stellen.

Ben je ook bezig met andere projecten? Komt Team William terug?
Team William terug komen? Ik denk het niet, dat was gelinkt aan jong zijn dat project. Het was gewoon mooi geweest, we konden er niets meer aan toevoegen. Maar zeg nooit, nooit uiteraard. Ik speel nog steeds keyboard bij Intergalactic Lovers, daarmee zullen we ook regelmatig optreden. Regelmatig in buitenland en zo ook. Dus ja, we blijven bezig.

We kunnen stellen dat je voldoende je stempel hebt gedrukt op de Belgische muziek, een eer om jou te mogen interviewen dus ?, maar heb je nog ambities of doelen die je wil bereiken of ben je daar niet mee bezig?
Ik hoop een soort universum uit te kunnen bouwen, via onze video clips en zo willen we tonen aan de mensen hoe we tewerk gaan. En ik hoop dat we daardoor een publiek rondom ons kunnen krijgen, die ons volgt waardoor we een stempel kunnen drukken op het circuit.

Je hebt zowel de grote zalen en festivals als de kleinere clubs gedaan, wat geniet je voorkeur en waarom?
Wat denk je zelf? Sportpaleis zegt me niets, ik zie zelf ook liever bands in een kleine zaal, waar er rechtstreeks interactie met het publiek is. Wat sfeer betreft is het in een club veel gezelliger en leuker. Met Van Jets en Intergalactic Lovers hebben we vaak grote festivals gedaan. En dat geeft zeker een kik of zo, maar de fun om het publiek echt te voelen dat vind je alleen in een kleinere zaal en dat geniet dus meer mijn voorkeur.

Iets anders … Waarom zou ik voor jullie moeten kiezen, wat maakt jullie uniek?
We hebben een psychedelische gitaar klank, dat is niet uniek maar wel een basis rond alles wat we doen. ik heb een manier van song schrijven dat je niet veel terugvind, we brengen ook verhalen, vaak half komisch, dat onderscheidt ons wel van de rest. We zijn ook vooral uniek omdat we gewoon in een slaapzak een video clip maken, en bij wijze van spreken er durven gewoon staan als de losers die we zijn, wat eigenlijk iedereen is. Ik hoop dat dit iets heel troostend heeft naar mensen toe.
Laat ons gewoon een band zijn waarbij de mensen zich gewoon goed voelen, en ze gewoon zichzelf kunnen zijn. Wij zijn geen mysterieuze vreemde mannen, maar maken wel toffe muziek waar iedereen zich kan in vinden. Laat het ons daarbij houden.

Bedankt voor dit fijne gesprek, tot op 20 januari in de Charlatan (Gent)

Clouseau - Jong én volwassen met ‘Jonge Wolven’

Een jaar later staan ze opnieuw in de Brielpoort: Clouseau met hun veertiende Nederlandstalige studioalbum ‘Jonge Wolven’. Ze hebben door heel Nederland en Vlaanderen getrokken, én ook Deinze mag niet ontbreken op die lijst.

In 1984 deed Clouseau al alle meisjesharten sneller slaan; zoveel jaren later slaan diezelfde harten nog steeds even snel. De tienermeisjes zijn nu volwassen geworden en brengen hun kinderen mee naar hun idool. Maar ook Clouseau is gegroeid, op muzikaal vlak dan. Hun nieuwe plaat heeft een volwassen uitstraling, maar wel met dat tikkeltje ondeugendheid van vroeger. We kennen ze in verschillende transformaties, maar hun corebusiness blijft aanslaan bij het publiek: passie voor het Nederlands met de karaktervolle stem van Koen en muzikaliteit van Kris. Samen met zeven andere muzikanten spelen ze het dak van de Brielpoort eraf.
Met de woorden “We spelen alles vanavond” start hij het optreden. Dat mag je gerust letterlijk nemen. De show legt de focus vooral op het nieuwe album ‘Jonge Wolven’ en dus wegen die recentere songs zwaarder door. Openen doet de groep met dé binnenkomer “Vonken & Vuur”. Iedereen is meteen los en ook met de drie recentere nummers die volgen, zijn de fans niet tegen te houden. Het concert is ideaal uitgebalanceerd: de nieuwere songs van ‘Jonge Wolven’ wisselen af met klassiekers zoals dus “Vonken & Vuur”, maar ook “Nobelprijs”, “Anne” en ook hun allereerste nummer “Brandweer” mogen niet ontbreken. Daarnaast volgen de uptempo en trage nummers elkaar evenwichtig op.
“Een valse noot is toegestaan”, zingt Koen Wauters tijdens het nummer “En Dans”. Maar die valse noten blijven uit, zelf een hoge uithaal tijdens “Dansen” is foutloos. Waar ook zeker aandacht aan mag gegeven worden, zijn de blazers. Zij komen impressionant uit de hoek tijdens hun solo’s, maar ze zorgen ook voor een extra laag sfeer naast de gebruikelijke instrumenten. Ook mogen we Kris Wouters niet vergeten. De ‘autodidact’, noemde Koen hem, leerde zichzelf piano aan en doorheen het concert wisselt hij zijn gitaar af en toe in voor de toetsen. Maar de broers Wauters zijn ervan overtuigd dat hun muzikanten beter zijn dan zichzelf: “We hebben de beste band van België.”
Naast alle dansbare nummers, springt “Daar Gaat Ze” eruit door de intieme setting dat er rond wordt gecreëerd. Alleen Koen en Kris Wauters staan nog op het podium met elk een spot op hen gericht. Onder pianobegeleiding van Kris hoor je de breekbare stem van Koen. Sober én fragiel. Ook zijn heel wat spots op de zaal gericht die de wiegende mensen meenemen in het verhaal. Wanneer de woorden “Loop naar de maan” weerklinken in de Brielpoort, voel je de emoties bij het publiek loskomen.
Ruim twee uur geven de mannen het beste van zichzelf. Met drie bisnummers lijkt de avond tot een einde te komen met een magisch afscheid: honderden gsmlampjes gingen de lucht in tijdens “Domino”. Maar… “Het winteruur komt er toch aan, dus het kot is van ons!”, kondigt Koen Wauters aan. Dus besluiten ze samen er nog drie nummer aan toe te voegen. Ze eindigen uiteindelijk met “Dansen”. Zo sluiten ze toch af op de klassieke wijze met een nummer om voluit mee te bewegen.

De ‘Jonge Wolven’ slagen erin om hun fans mee te nemen van hun beginjaren naar hun nieuwe volwassen tijdperk. Een goed uitgebalanceerd concert, met niet te veel extra opties.

Setlist
Vonken & Vuur – Alles Wat Samen Doen – Vage Herinnering – Tweesprong – Nobelprijs – Stil – De Perfectie – Tijdmachine – California – Eén Keer In Een Leven – Daar Gaat Ze – Altijd Heb Ik Je Lief – Vogel Voor De Kat – Zin Om Te Bewegen – Anne – Brandweer – Zij Is Mijn Waarheid – Oogcontact – Nu Gaat Het Gebeuren – Louise – Vanbinnen – Het Einde Is Nabij – De Tegenpartij / Bis: Zij Is Van Mij – En Dans – Domino (+ Ik, Jij, Hij Of Zij – Geef Het Op – Dansen)


Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4463-clouseau-29-10-2022.html?Itemid=0

Organisatie: VZW Miracle

Armed Cloud - Einddoel? Dat we ook op de nationale radio worden gedraaid of zo. En ook gewoon in het buitenland kunnen spelen zoals Noord- en Zuid-Amerika of Japan

De Nederlandse progressief/symfonische metal band Armed Cloud timmert al circa 10 jaar aan de weg. Ondertussen kwamen één EP en twee full albums op de markt. ‘Obsidian Desert’ in 2015 en ‘Master Device & Slave Machines’ in 2017. Eind november lag de nieuwste schijf op de toonbank: ‘Torque’. De band draait een bladzijde om op deze nieuwe schijf , durft buiten zijn comfortzone te treden en kleurt lekker buiten de lijntjes zonder echt te raken aan de basis waarrond de band is ontstaan .
Onze recensie over ‘Torque’ kun je hier nalezen
http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/80407-torque.html
We hadden ondertussen ook een fijn gesprek met Daan Dekker over deze release, de evolutie van de band in het verleden, het heden en de toekomst. En uiteraard ook over deze corona tijden waarin we leven, en hoe je daar als muzikant en mens mee omgaat.

Voor onze Belgische lezers die jullie beter willen leren kennen ? Kunnen jullie in het kort vertellen over het ontstaan van Armed Cloud?
De band is eigenlijk ontstaan als een soort repetitiebandje van voormalige gitarist Wouter van der Veen en bassist Boris Suvee . Rond 2011 werd dat verder uitgebouwd met Remco van der Veen (de broer van Wouter) op toetsen en drummer Kevin Brandts – die trouwens ook een zeer goede backing vocal had – en uiteindelijk ik als zanger. Vanaf dat moment stelden we vast, er liggen acht nummers klaar, we willen daar daadwerkelijk ook iets mee doen. We zijn met enkele van die songs naar de Pit Studio geweest van Hans Reinders die ook bekend is van zijn tributebands van Alice in Chains en U2, En uiteindelijk hebben we een eerste EP uitgebracht. Binnen de progressieve metal kreeg die opvallend goede recensies tot zelfs in Amerika bij een gerenommeerd magazine die ons drie sterren gaf, dat is voor enkele studentjes van in de twintig die pas komen piepen best goed (haha)! Daarna hebben we op een verzamelelpee gespeeld, onze echte doorbraak. Daarna is onze eerste drummer gestopt. Die kon door zijn job bijna niet optreden en zo. Met Rico Noijen , onze tweede drummer, hebben we dan uiteindelijk onze twee eerste albums uitgebracht.

Om te beginnen met een standaard vraag die ik iedereen stel ? Armed Cloud timmeren ondertussen circa 10 jaar aan de weg. Wat zijn zo een beetje de hoogte- en diepte punten?
Die verzamelelpee waar ik het over had , was eigenlijk een groot hoogtepunt, het was de ultieme doorbaak binnen toch de symfonische metal en progressieve metal scene in Nederland voor ons. En ook daarbuiten. Daarna hebben we enorm veel opgetreden, we hadden soms twee optredens per maand wat we nooit voor mogelijk hadden gehouden. We hebben toen ook Jampop gewonnen waar bands uit Nederland en België komen optreden. Die periode is dus wel heel belangrijk geweest voor de band. Een ander hoogtepunt is toch het eerste album dat algemeen zeer goed is ontvangen, mede ook dankzij de gelikte progressieve metal productie van Christian Moos. Voor het tweede album hadden we een crowdfunding met 120% opbrengst gedaan, ook dat werd goed ontvangen. Dat zijn toch ook enkele mijlpalen.

Over mijlpalen gesproken. Jullie debuut was zeker een mijlpaal als ik de berichten daarover lees. Heeft dat deuren geopend?
In die zin dat we daardoor konden optreden op toch wel wat gerenommeerde progressieve metal festivals, waar we telkens opvallend veel merchandiser verkochten. Je kunt dus stellen dat het op dat vlak zeker deuren heeft geopend.

Jullie tweede plaat ‘Master Device & Slave Machines’ was opvallend donkerder. Had dat een onderliggende reden toen?
Wouter is rond die periode bij ons weg gegaan. Hij had het gehad met metal en zit nu in de jazz. Die feel dat sluipt ook in zijn teksten. Ik herinner me ook dat een aantal mensen binnen de band in die tijd best wel een rottijd hebben gehad, en dat sluipt dus eveneens in de muziek op die LP. Daardoor zijn de songs ook minder up tempo, ook eerder groovy en zelfs naar de meer meeslepende metal, in de buurt van de doom zoals de latere Dio Black Sabbath had. Maar dat had dus allemaal te maken met die toch wel meer donkere periode van sommigen van ons.

‘Torque’ is zelfs opvallend lichtvoetiger, klopt dat?
Die titel komt van onze huidige drummer, de titel betekend gewoon ‘energie opwekken’. We stellen ook vast sinds onze nieuwe gitarist Kay Boutsen erbij gekomen is dat we zoveel energie hebben en daardoor beginnen we iets meer te experimenteren ook. Terwijl Wouter meer was te vinden voor Rainbow en de klassieke metal, is Kay dan meer voor Rage Against The Machine en dergelijke, en dat keert dus zeker terug in de sound op dit nieuwe album. Ik ben zelf ook half alternatieve muziek en half symfonische metal liefhebber. Ook onze toetsenist Remco houdt wel van een potje experimenteren. Die meer ‘alternatieve muziek touch’ is er dus mede door Kay zijn inbreng zeker ingekomen in deze plaat.

Ik hoor vooral een lijn tussen Dream Theater en Muse maar ook een streepje Judas Priest invloeden? Je mening
Die invloed van Judas Priest was eigenlijk niet de bedoeling, maar onze roots zijn wel daar. Want we zijn eigenlijk begonnen als Iron Maiden en Rainbow gerichte band om het zo te zeggen. Die hebben toch zeven jaar in onze invloeden verstopt gezeten. In de huidige context neigen we toch meer naar Muse dan Dream Theater, dankzij de inbreng van Kay en Remco. De invloed van Fates Warning en Savatage zal ook blijven uiteraard, maar nu neigen we toch meer naar het experimentele van Muse. 

Eerlijk gezegd hou ik niet van namedropping en zo, want jullie beschikken vooral over een eigen smoel zoals we hier zeggen. Je mening
Dat is ook gewoon zo, we hadden al vanaf het begin een eigen gezicht eigenlijk. Onze drummers, zowel onze vroegere als huidige, hebben een eigen drumstijl. Ook onze schrijvers Remco en zowel Wouter vroeger als nu Kay zoeken ook niet direct de standaard akkoorden uit. Dus ja we hebben zeker van in het begin af aan een eigen gezicht ontwikkeld.

De songs zijn vaak emotioneel, maar je belandt niet in een tranendal, eerder gaat het de weemoedige kant uit. Het is vooral een zeer gevarieerde plaat geworden. Je mening
Remco en ik zijn als tekstschrijven wel fan van songschrijvers die iets te zeggen hebben, dat kunnen zelfs gewoon singer-songwriters of zo zijn,.. Daarom gaat het ook die weemoedige kant uit bij ons. Ik ben bijvoorbeeld groot fan van Jeff Buckley, terwijl Remco een grote U2 fan is en die hebben toch allemaal songs waar ook een bepaalde melancholie en zo inzit. Dat sluipt dan ook in die nieuwe plaat uiteraard. Als je daarbovenop een gitarist hebt die met zijn gitaar durft experimenteren, dan is het plaatje compleet.

Armed Cloud bewijst met deze symfonische/progressieve klepper op eenzame hoogte te soleren, iets wat ze al veel jaren doen, en wat ze op dit derde full album over de hele lijn nog maar eens in de verf zetten. Je mening
De komst van onze nieuwe gitarist heeft daar een enorme rol in gespeeld. In het verleden was het zo dat Remco en Wouter kwamen met een soort, laat maar stellen, geraamte waarrond de muziek op plaat was opgebouwd. Nu met Kay en Remco die de muziek aanleveren , hebben we nog veel meer dan vroeger zelf kunnen schaven en veranderen of nieuwe ideeën naar voor kunnen brengen, dan vroeger het geval was. We zijn nu bijvoorbeeld met een nieuw nummer bezig, en dat wordt ook weer heel anders dan we gewoon zijn, doordat we elk zijn idee en inbreng daarin verwerken.

Hoe waren de algemene reacties tot nu toe?
Eigenlijk zeer goed. Zelfs toen de final mixes af waren. Een van onze grootste fans zijn vriendin (zij heeft zelfs een tattoo laten zetten van de band!) hebben we al even laten voor beluisteren. En die waren zeer enthousiast hierover. De zeer dynamische productie van Erwin Hermsen van Toneshed Recording Studio vonden zij ook een enorme stap voorwaarts! Vooral het feit dat de twee andere platen duidelijk progressieve metal gericht zijn, en deze toch wel meer de experimentele kant opgaat , trekt hen en blijkbaar velen over de streep. De recensies zijn dan ook opvallend lovend. Ook veel 8 of 9 of 4/5 als cijfers dus.

Wat me opvalt, in Nederland zijn jullie ondertussen toch uitgegroeid tot een van de grotere bands, in België niet  echt. Heb je daar een verklaring voor?
In het Noord-Westen van het land en Nederlands-Limburg heb je een echte prog scene als het ware. Daardoor kun je van daaruit best wel doorstoten naar een groter publiek toe. In Vlaanderen hebben we wel gespeeld, in Ledegem. Met een kermis en al. Dyscordia stond daar eerder ook. Daar zei men ons ook dat men liever hardere en melodieuze metal bands boekt, omdat de mensen dat gewoon leuker vinden. We zijn nog een beetje aan het zoeken, en dat zal voor na corona zijn, wat we kunnen doen om ook in Vlaanderen toch wat meer naam en faam te krijgen..

Hoe komt het toch dat jullie niet doorbreken naar een heel ruim publiek? Want dit is gewoonweg stadion rock vind ik. Pure klasse
In Nederland heerst enorm die mentaliteit ‘doe maar normaal, dat is al gek genoeg’. Om maar een voorbeeld te geven, Floor Jansen van Nightwish is nu pas echt bekend doordat ze aan dat programma ‘De beste zangers‘ heeft meegedaan, om maar te zeggen hoe men in Nederland tewerk gaat. Nightwish is nu toch geen klein bier binnen de internationale metal. Maar in Nederland kende haar niet echt iemand, binnen een groot publiek, tot vorig jaar dus… Dat is ook bij ons zo. Weliswaar zijn we bij Radio NPO 2 gedraaid in de Harde Bonanza, een metal podcast met gemiddeld 6000-10000 luisteraars per aflevering, maar durven ze het toch niet aan om een prime time metal programma op de radio te draaien, en dat is typisch Nederland dus. Braaf binnen de lijntjes kleuren.

Dat verwondert me toch een beetje, als je ziet hoe een Nederlander veel enthousiaster is over zijn nationale ploeg, dan wij Belgen die zelfs daar sceptische tegenover staan?
Dat is zo. Maar in de muziek is dat toch anders. Om nog maar een voorbeeld te geven. Within Temptation heeft gewoon het geluk gehad dat ze met ‘Ice Queen’ internationaal zijn doorgebroken. En zelfs zo een band die er dus daadwerkelijk staat, krijgt amper radio in prime time. Het zit er gewoon in om ‘niet te gek te gaan doen’ Zelfs Golden Earring krijgt moeilijk radio in diezelfde prime time, dat is toch geen klein bier.

Die hebben dat vroeger toch wel gehad?
In de jaren ’70 maar toen was het toch duidelijk anders dan nu. Toen was er ook meer een rock scene in Nederland dan nu.

Ik heb – om het over iets anders te hebben – een pakket ontvangen met een heel lekker biertje, een Nederlands pilsje met smaak ? hoe zijn jullie daarop terecht gekomen?
Het is een biertje uit Nederlands-Limburg. Onze drummer zijn beste vriend die heeft een neef en die is thuisbrouwer: Pater Ploeper is zijn biermerk. Die brouwt beperkte oplages voor feesten en bepaalde restaurants in Baarlo want daar woont zowel onze drummer als de neef van zijn beste vriend. We wilden voor dit album een originele promotiecampagne op poten zetten. Via onze drummer zijn we bij de neef van zijn beste vriend terecht  gekomen, om ons daarbij te helpen. Die heeft speciaal voor ons een biertje gebrouwen… Een twintigtal VIP pakketten hebben we gebruikt voor promotie naar pers, radio en anderen. We hebben ook gevraagd om enkele kratten opzij te houden voor als er een releaseshow in Sjiwa, het podium van Prog Power Europe moest komen, al is het maar voor twee keer 60 man. Dat biertje zal dus worden geschonken bij de release party als die er ooit komt.

Het onderwerp van het jaar? Corona ? zijn er bij jullie plannen in het water gevallen?
We hadden dus een release show gepland, voor 28 november. Het heeft er zelfs even naar uit gezien, toen in de zomer de cijfers wat beter werden, dat het nog zou kunnen doorgaan met bijvoorbeeld twee keer zestig man of zo. Uiteindelijk evolueert dat naar maar twee keer dertig. En toen werd het nog minder. Dan hadden we iets van nee dan liever niet en stellen we het beter volledig uit. We hebben met de organisatie al een contact gelegd, van zodra het wel kan (al is het maar voor twee keer zestig of zo) dat we direct zullen boeken.

Niet live kunnen spelen is wellicht het grootste gemis. Hoe ga je als muzikant (maar ook als mens) om met zo een crisis?
We hebben wel gezegd als we een live stream kunnen doen die gegarandeerd een goed geluid en technisch perfect in elkaar steekt , we dat eventueel zouden overwegen. En voor de rest, repeteren kunnen we – rekening houden met de afstandsregels en zo – gelukkig wel bij de drummer in zijn studio.

Zijn er mogelijkheden wat die live streaming betreft?
Niels Jensen, de vaste geluidsman van bands als Myrath, Anneke van Giersberen, DeWolff en het festival Prog Power USA zou een mogelijkheid kunnen bieden. Hij heeft ons gezegd, moesten jullie spullen nodig hebben voor een goede live stream doe ik het graag voor jullie. Die mogelijkheid houden we dus zeker open, moest er een aanbieding komen die dus perfect in elkaar is gestopt wat dat betreft. Dan gaan we met hem en bevriende camera mensen zeker eraan werken, maar als hij op tour is met een grote band of zo wordt dat moeilijk. Maar als het kan? Graag!

Hoe denk je persoonlijk dat de muziek, cultuur en ook horeca deze crisis zullen overleven? Want het ziet er niet naar uit dat voor midden januari  deuren zullen open gaan
We gaan in elk geval als het weer kan een benefiet doen voor Café de Meister in Geleen met twee bands van ons label in september 2021. Dat is een super gave muziekkroeg met enthousiast publiek, waarvan bijna de hele zaal dan je nieuwe plaat koopt! Wat de gevolgen zijn? De grote en middelgrote zalen zullen het denk ik wel redden. Sommige krijgen vaak al van de gemeente uit subsidies. Wat de bands betreft? Ik zie onszelf een beetje als eerste divisie en daarboven heb je wat wij Jupiler League noemen. Ik denk dat die Jupiler League bands die eerste divisie zullen over nemen. Want die eredivisie bands zoals Dream Theater, Metallica en Muse, die komen er wel uit. Maar de bands die er net onder komen die zullen ons, als eerste divisie band, wel een beetje kunnen verdringen omdat ze absoluut moeten optreden. En die worden misschien meer betaalbaar voor de kleinere zalen. Ik hoop natuurlijk dat wij nog wel kunnen optreden, want ook wij kunnen dat gebruiken!

Rond die echt grote bands is het dit jaar, op een paar uitzonderingen eventueel, zelfs heel stil?
Ja, maar die hebben een verkoopmodel. Die geraken er sowieso wel uit. Want, zodra die kunnen optreden, grootschalig, zijn die weer vertrokken zonder dat ze echt in de problemen zijn geraakt door dat model. En dat is het probleem voor die bands onder die grote bands, en voor ons. Wij moeten gewoon blijven uitbrengen, of men vergeet ons gewoon.

Voor de echt kleine bands wordt het een ramp vermoedelijk?
Ik ken al een paar vrienden die pas waren begonnen met een project, met vol enthousiasme, en zelfs al wat naam hebben binnen onze scene. Maar daar is dus nooit iets van gekomen, voor zulke bands is het dus nog moeilijker nu.

Wat zijn de verdere toekomstplannen?
We zijn nu bezig met een nieuwe song, en ik verwacht dat we nu en binnen twee jaar met een nieuw album voor de pinnen zullen komen. Ons plan is om de lijn door te trekken, met wat we nu hebben gedaan. Die symfo /prog een beetje te overstijgen, en de meer experimentele kant uit te gaan. Er ligt al een nummer met ene old fashioned Death Angel thrash metal-riff klaar. Een nummer met een black metal riff. Onze drummer heeft dan weer iets liggen dat de slepende weg op gaat. Kortom, het wordt een bont allegaartje waarbij we stevig buiten de lijntjes blijven kleuren.

Daan, ik heb u ook leren kennen met uw ander project Mother Bass. Dat avontuur is nu voorbij. Waarom?
We merkten toch dat het laatste jaar er minder songs uit kwamen, het was gewoon op. We lagen niet altijd meer op diezelfde lijn wat songs schrijven betreft. Dan merk je toch, wat de band betreft althans, dat het op is. Want alles blijft voor iedereen individueel dus doorgaan. Friso gaat ondertussen door met zijn gedichten en zo. Hij is ook bezig met een eigen project waar hij zijn eigen symfonische/progressieve en neoklassieke opera ei kwijt kan. Ik heb al iets gehoord en ik kan alleen maar zeggen dat Friso weer iets heel tofs gaat maken! De bassist Roel en ik zouden graag een akoestisch album uitbrengen met invloeden van Nick Cave , Kate Bush en die toestanden. Onze drummer is vader geworden, heeft een eigen onderneming en geeft drumles. En wonder boven wonder heeft ie het zelfs zeer druk. We zijn dus allemaal als goede vrienden uit elkaar gegaan, omdat we dus aanvoelden dat het eindpunt is bereikt wat de band betreft dan toch… Maar, er ligt wel genoeg materiaal om ooit nog eens iets op te nemen, dus wie weet binnen enkele jaren. Of dat nu twee of vier jaar is, we kunnen gewoon oppikken waar we gestopt zijn moest dat er ooit van komen.

Om af te sluiten, zijn er nog verdere plannen naast Armed Cloud. Misschien een solo album?
Ik heb iets liggen voor een solo ambient elektronisch experimenteel muziekproject waar ik heel graag iets zou mee willen doen, dat is nu even niet mogelijk. Maar die plannen zijn er dus. Met mijn of andere zangstemmen. Ik ben alleen dus nog op zoek naar iemand die met mij mee wil springen op dit project, want die heb ik voorlopig nog niet gevonden.

Wat zijn na al die jaren de verdere ambities? Is er ook een soort einddoel dat je voor ogen hebt?
Met Armed Cloud op Prog Power Europe spelen, maar niet als opener maar ergens in het midden van de affiche. En op zaterdag of zondag, en niet op vrijdag (haha)! Of een droom van ons is ook eens op Graspop Metal Meeting staan in een van de tenten eventueel. En persoonlijk, met dat akoestisch ding waar ik het net over had, we een band kunnen vormen en live iets mee kunnen doen. Live spelen is het voornaamste, en daarin kunnen groeien.

Om af te sluiten, waar zou je als muzikant willen staan binnen tien jaar?
Gewoon dat we ook op de nationale radio worden gedraaid of zo. En ook gewoon in het buitenland kunnen spelen zoals Noord-Amerika, Zuid-Amerika of Japan.

Bedankt voor dit fijne gesprek, hopelijk doen we dat spoedig over tussen pot en pint op een of ander festival of in een concertzaal

De Nederlandse progressief/symfonische metal band Armed Cloud zijn al een tiental jaar bezig. Ze hebben intussen één EP en twee full albums op de markt, ‘Obsidian Desert’ in 2015 en ‘Master Device & Slave Machines’ in 2017. Nu is de nieuwste schijf uit, 'Torque'.
Na een op zijn minst wat vreemde intro , zijn we vertrokken voor een fris potje aanstekelijke progressieve rockmuziek. Op “Heat of Darkness” worden alle registers stevig open getrokken, en hoor je al hoe de heren elkaar blindelings vinden, strak in het pak, lekker opzwepend en lichtjes melancholisch. De weemoed vind je terug in de stem van Daan die alles uit de kast haalt om ons te hypnotiseren; een stem die ligt tussen Ozzy en Rob Halford.
Een verwijzing naar Judas Priest is subtiel aanwezig als je luistert naar een song als “Big Bang theory”, een klepper van circa zes minuten en het magistraal epische “Cloud overture”, een korte, krachtige parel die blijft hangen. Ook Dream Theater horen we, “Under the horizon”, door het sublieme gitaar- , bas- en verschroeiende drumwerk,
Armed Cloud beschikt over een eigen smoel en is met recht en rede één van de grote namen binnen de symfonische/progressieve metal in Nederland.
De erkenning naar een breed publiek blijft nog een beetje uit; bizar , want als je een nummer als “Wound in my heart” hoort, word je omvergeblazen door de stevige mokerslagen, . Stadionrock met een krop in de keel.
Wanneer de emotionele stem van Daan versmelt met de gitaar en drums, beland je in een emotionele rollercoaster. “Awaiting the sound of the chimes” is een meer dan twaalf minuten lang huzarenstuk, indrukwekkend, imposant en van een adembenemende schoonheid. Technisch sterk zowel qua instrulmentatie als qua vocals. Ook het spelplezier en de emoties spatten uit de boxen; je wordt diep ontroerd , en je kan uit je dak gaan. Het is een voortdurend schipperen in uitersten door die variaties.

Armed Cloud staat met deze symfonische/progressieve klepper op eenzame hoogte, dus  klasse band en klasse plaat!
Tracklist: Torque 01:39 Heat of Darkness 04:52 Big Bang Theory 06:13 Torque II 01:44  Cloud Overture 02:51 Under the Horizon 06:17 Wound in my Heart 05:49 Awaiting the Sound of the Chimes 12:53

De Zwitsers van de jonge band Visions in Clouds zijn actieve baasjes. Eind 2016 was er hun debuutalbum, eind 2017 kregen we een EP met vijf tracks en eind 2018 kwam hun tweede album uit. Ze laten er geen gras over groeien en terecht want ze maken bijzonder fijne wave/postpunkliedjes. En ‘What If There’s No Way Out’ is terug een stapje vooruit. De vocals klinken superbe en breed. Ze zitten iets meer prominenter in de mix en dat is goed uitgedraaid. De gitaarlijnen van Leopold Oakes (een Amerikaan die ze in 2017 hebben ingelijfd) zijn strak en trekken de sound open. Om je een klein idee te geven: het klinkt wat naar wat The Twillight Sad en de vroege Editors maakten. Ze zijn best catchy bij momenten.

“Fourteen” is zo’n track met een catchy refrein. Het is uptempo en heeft een leuke vibe. Ondanks dat de thema’s in hun muziek eerder donker en duister zijn zoals daar zijn: eenzaamheid, identiteitsproblemen, rechteloze jongeren enz… klinkt hun muziek toch niet erg zwaar en desperaat. Dat maakt de songs erg aantrekkelijk en toegankelijk. “Tides” was de voorafgaande single en niet eens hun sterkste track hier op dit album. “Certainties” is een track dat diep onder de huid kruipt. Op “Out Here On My Own” steelt de basgitaar samen met het aanstekelijke refrein de show.

Visions In Clouds weten de aandacht te trekken en te behouden gedurende de 11 tracks op dit album. Dit is een heerlijk album met een eigen geluid dat zijn roots in de wave van de jaren ‘80 heeft liggen.

Van “Daar gaat ze” tot en met “Domino” het was 'one long trip through memory lane'. Clouseau beloofde ons een uniek, intiem theaterconcert en dat hebben we dan ook zeer zeker gekregen. Het werd 3 uur lang herinneringen ophalen met uiteraard héél veel interactie tussen de beide broers & naar het publiek toe. Dertig jaar na de release van “Brandweer”, hun eerste single, brengen Koen & Kris deze kleinschalige concerten om hun fans (van het 1ste uur) te eren & te bedanken. De ganse avond is doorspekt met anekdotes allerhande, sommige klinken bekend, andere zijn nieuw. Zo vernamen we dat er van de single “Brandweer” slechts 427 exemplaren zijn verkocht, maar dat Koen inmiddels wel al van een 1.500 tal dames hoorde dat ze dat 1ste singletje thuis koesterden ... Ooit tijdens een 90 minuten durend optreden in Nederland vielen welgeteld 97 meisjes flauw en bij gebrek aan frontstage moesten die allen over het podium worden weg gedragen ... Koen werd in de beginjaren achtervolgd door héle meutes gillende meisjes, werd soms de kleren van lijf gescheurd en had meermaals af te rekenen met stalksters, waaronder één hardnekkige, die hem volgde tot in zijn  badkamer toe ...

Op de tonen van “Sventibold” verlaat Koen het podium om door de zaal heen te lopen, hier & daar een knuffel uit te delen + obligate selfie, hij rent zelfs tot helemaal boven om eens te checken hoe het er van daar allemaal uitziet. Waarna hij spoorslags terug zijn plek inneemt en “Oker” inzet, gevolgd door “Anne”. We vernemen tussen de nummers door Clouseau-avonturen allerhande, de start van VTM waar Vlaamse muziek werd gebracht in 'Tien om te zien', escapades naar het dichte & verre buitenland, het éne avontuur was al meer succesvol dan het andere, maar zo lopen die dingen nu eenmaal. Recent nog was er de passage van K&K Wauters bij “De liefde voor muziek”, waar de cover van Natalia's “I want you back” niet onopgemerkt bleef. Veel covers hebben de heren Clouseau niet op hun palmares, maar deze mag er wezen. En verder rijgen de verhalen en de nummers zich aan mekaar tot de pauze zich aandient.
Wanneer iedereen weer voorzien is van cava en chips wordt het 2de deel van de show ingeluid met “Perfectie” gevolgd door “Dat ze de mooiste is” een nummer van de pen van Jan Leyers, die hiermee een primeur schreef, zijn allereerste Nederlandstalige nummer ooit. “De tegenpartij” zit in een strak rock jasje, in grijstinten belicht en met een mooi schaduwspel op de zijmuren. En dan mag Kris “Worship” brengen zichzelf begeleidend aan de piano, Koen wordt weg gestuurd ...
Maar niet voor lang, Koen keert op zijn stappen terug en neemt de zang weer voor zijn rekening, de verhalen blijven nu achterwege en de nummers volgen mekaar in snel tempo op, de ganse zaal zingt en swingt. Die jonge meisjes van weleer genieten nog steeds met volle teugen, maar beginnen toch al af en aan te lopen naar de vestiaire, om daarna met de jas onder de arm nog de laatste nummers mee te pikken.
Mocht het je nog niet duidelijk zijn hoe sterk de broederband is tussen Koen en Kris dan is deze nog maar eens bevestigd met het krachtige “Onvoorwaardelijk wij”. Ze doen gewoon graag wat ze doen en dat kan je niet faken, hier komt nog een Clouseau 40 en een Clouseau 50 van, let op mijn woorden ;-)
Als toemaatje komt dan toch nog “Louise” wat niet voorzien was en met “Domino” wordt de avond afgerond. Geen fan blijft onberoerd bij deze fijne avond !

Setlist : Daar gaat ze / Brandweer / Ze zit / Casanova / Swentibold / Oker / Anne / Ik wil je terug (cover van Natalia) / Laat me nu toch niet alleen / Nobelprijs / Geef het op / Ik, jij, hij of zij / (pauze)
De perfectie / Dat ze de mooiste is / Kamerplant / Fiets / Passie / De tegenpartij / Worship (Engelstalig) / Altijd meer en meer / Honger / Vonken & vuur / En dans / Onvoorwaardelijk wij / Zin om te bewegen / Louise / Domino

Organisatie: De Roma , Antwerpen