DIRK. - Orkaan Dirk raast door de Leest
VZW Magik Events doet zijn naam alle eer aan door Disorientations en DIRK. te programmeren.
Disorientations - Disoriantations komt in try-out een korte set spelen met onder meer hun nieuwe ‘CTD’. Noteer vooral het bezwerend en zwaar gitaarwerk, het puike slagwerk en de prachtige melodieuze stem van Niels Elsermans. Een beetje de sound van euh… The sound . Men noemt dit graag Antwerpse postpunk met hun repetitief gitaarwerk en morbide koud geluid. Deze jonge knapen zijn precies veertig jaar te laat geboren en zouden ideale zwartjassen kunnen zijn. Een gesprek achteraf leerde me dat dit trio van de weinige Antwerpenaren zijn die geen pretentie hebben. Hun nieuwe release stellen ze een dezer in de Trix voor.
Setlist: Loner/Crawling/Drift/Allied/Watching u Go/Cynical/Don’t/Momentary/ Close To Dissapearing.
DIRK. - De natuurtalenten van Dirk. openen na enkele memorabele en energieke passages op de grote podia hun clubtournee in De Leest bij wijze van thuismatch. Met opener “Waste” uit ‘Album’ wordt meteen het groot geschut ingezet. Zeemzoete melodieën worden gevarieerd met oerschreeuwen en messcherpe loeiende gitaarpartijen. Licht dissonante Pixies-iaanse gitaarrifjes worden gelaagd opgebouwd tot IJslandse vulkaanuitbarstingen. De structuur in de chaos, noemen oud Griekse filosofen dit. Jelle Denturck scheurt zijn keelgat open, haalt zijn rubberen gewrichten boven en sleurt ons een dik uur mee in het verhaal van Dirk., gekruid met zelfrelativerende, Vlaams surrealistische en absurdistische bindteksten die aansluiten bij hun nihilistische liedjesteksten.
De funky inslag in “Are you awake” maakt ons nog alerter en doen ons des te meer beseffen dat er een band met tonnen speelplezier op het podium staat. Snellader Jelle laadt je in een mum op tot ongekende energielevels. Absoluut hoogtepunt is zonder twijfel de outro van “Idiot Paradise”, waar Dirk. zich kan ontdoen van de beperkingen van een studioalbum en Mogwai-gewijs blijft door hameren op dat ene akkoordje tot je er zowat bij neervalt, met uiteraard een fantastisch lichtwerk die uitblinkt in eenvoud.
De vlijmscherpe gitaren mochten wat mij betreft wat langer aanhouden. “I can’t sleep” starten ze mooi samen en zorgt voor een interactie met het publiek dat zowat op het kookpunt zit. Een korte zangstonde leidt het energieke “Fuckup” in. De drummer van ‘Amai zeg wauw’ leidt “Toulouse” in, om dan af te sluiten met een lange fre intro op “Artline”.
Om zeker het publiek definitief knock out te slaan, bouwt encore “Alarms” op tot een ware explosie, zo typisch Dirk.
Na exact één uur, twee minuten en eenenvijftig seconden is de trance helaas voorbij. Het is niet mijn gewoonte om te vergelijken, maar: eat your hart out, Pixies: West Vlaanderen heeft er ook een.
Met plezier eerde Jelle de minimalist mijn dertig jaar geleden overleden grootmoeder bij de signeersessies achteraf.
Playlist: Waste/Sick’n Tired/Are You Awake/Small Life/Idiot Paradise/Hit/No/Pasttime/I can’t Sleep/Hide/Help I’m Going Insane/Gnome/Fuckup/Toulouse/Artline//Alarms
Organisatie: Cultuurhuis De Leest, Izegem ism Magik Events
Sedert hun debuut in 2018 heeft de band al een mooi parkoers afgelegd met als gevolg veel airplay op Willy, optredens op mooie plaatsen in het land en een mooie tweede album in de vorm van “Cracks in Common Sense”. Nu is er drie jaar later ‘Idiot Paradise’
Opener “Half-Life” is meteen raak. Een catchy in 90’s gedrenkte mix van indie-rock tot postpunk neigende midtempo song. Heerlijk… kort, bondig en to-the-point. Met “No” gaat het tempo de hoogte in. Een jachtige track met een catchy gitaar lick. De band klinkt terug wat volwassener en directer. Ook iets radio vriendelijker zonder poppy te gaan. “Roman Numerals” heeft qua inzet en energie wel wat Pixies gelijkenissen. “Are You Awake” is terug een trager nummer en die hebben wel telkens een ferme impact op mij moet ik zeggen. Die gaan diep. En ze heeft dan nog zo’n “Na na na”- zanglijn waar Blur ook wel een beetje een patent op had. Prachtig nummertje! Het titelnummer is een ingehouden pop/indie song dat ook School is Cool of Mooneye hadden kunnen maken. Met een mooie uitgerekte outro die de song beheerst doet ontploffen. Andermaal een pareltje om te koesteren. “Ook Afraid to go Home” is van hetzelfde kaliber. “I Can’t Sleep” is ook geweldig en bezit tevens een mooie outro.
Negen songs waarvan geen enkele er teveel op staat. Het niveau is er mijn inziens op dit album terug op vooruit gegaan!
DIRK. klinkt als DIRK. en dat is prima. Catchy, vol, krachtig en urgent. Vergelijken is moeilijk maar namen zoals bv Nemo, Silverchair, Pixies en Pavement schieten daarbij wel eens door mijn hoofd. De zang doet soms wel eens aan Thurston Moore denken en dat is toch wel een compliment lijkt mij. Genoeg namedropping voor vandaag en luister gewoon eens naar hun nieuwe single…dan weet je het wel. Dit album zal de weg naar de luisteraars vinden, want kwaliteit komt meestal wel bovendrijven. Gelukkig maar. Op 31 maart te zien in de AB te Brussel. Ge moest al kaarten hebben!
Idiot Paradise
1. Half-Life
2. No
3. Roman Numerals
4. Are You Awake?
5. Idiot Paradise
6. Help I’m Going Sane
7. Afraid To Go Home
8. I Can’t Sleep (single)
9. Alarms
De indierockers van DIRK. hebben een nieuwe single uit. “No” is de opvolger van “Half-Life” en “Idiot Paradise” naar het album ‘Idiot Paradise’. Dat verschijnt in maart en afgaand op de singles wordt dat net zo’n knaller als ‘Cracks In Common Sense’ uit 2020.
Die andere recente singles waren reeds veelbelovend, maar deze “No” krijgt van ons meteen een volmondig Yes. De overtreffende trap van catchy van bij het begin (denk aan Weezer en Nada Surf) en een finale met lekker veel noiserock, zoals in de hoogdagen van de Pixies en Sonic Youth.
Ideaal voor wie in de jaren ’90 fan was van indie/gitaar-bandjes. Doe uzelf eens een cadeau.
https://www.youtube.com/watch?v=gNL07_ch14E
DIRK. - Geen woorden meer voor
Verrassing! Als intro een razende drumsolo die over het publiek dendert. Zo maakte DIRK. zijn opwachting in Brugge. Licht krankzinnig doch scherp en raak. Het zou een voorbode zijn voor de rest van de set.
Met “Toulouse” als opener pakten Jelle Denturck en de zijnen iedereen onmiddellijk in. Altijd fijn als je één van je hits als opwarmer kan gebruiken. Ze hebben alleszins genoeg materiaal om uit te putten. Een West-Vlaamse zinsnede hier en daar helpt natuurlijk ook om de Bruggelingen te ontdooien. Tegelijkertijd zagen we geen moshpits opduiken, hoewel nummers als “Waste” zich er zeker toe lenen. “Milk” zorgde wel voor een eerste meezingmomentje en een zwaar lijzige riff die ferm in je kop nestelt.
“Small Life” wisselde het a-melodische af met bijna naïef gestroomlijnd zang en gitaarspel. Het abrupt einde maakte het een van de vreemdste nummers in de set. Toch maakt het de band tot wat het is. Eigenwijs maar lief. Ruige gitaren maar vriendelijk melodieus. Schreeuwerige stem maar open voor zangstondes. Het zorgt ervoor dat DIRK. één van de interessantste Belgische bands van het moment is.
“Scumbag Teens” zette Jelle Denturck alleen in met krakende stem. Een soort opzwepend Egyptisch klinkende gitaarsolo kleurt het nummer en gaat over in chaos. Het publiek dreunde mee als was het een sekte. Het spreekt ook van groot talent dat “Komrad Shoes” er zonder moeite werd aangeplakt. Het passeerde en wie niet had opgelet, kon het zo missen.
De intro van “Hit” deed vreemd genoeg denken aan “Porselein” van Yasmine, al was het zeker en vast de rommelige rockversie. Een hardere aanzet met wat speciale elektrisch klinkende deuntjes kregen we met “Gnome”. De gitaren schoten even overal heen om dan overgenomen te worden door de constante drum en Jelle zijn klagerige stem. Gelukkig mochten ze af en toe nog eens gezellig samen ontploffen. Er waren geen woorden meer voor.
Onze oren mochten op het einde wel nog even rusten bij “Fuckup”. Het was tijd voor de armen om heen en weer te zwaaien en wat mee te zingen. “I only hate myself, when I fuck things up. And I fuck things up, all the time”, schalde door de zaal. Een fijn a-cappella momentje op het eind van de set.
“Artline” sloot een meer dan geslaagd DIRK.-optreden af als een speedboat die lijkt te vertrekken. Een paar keer aan het touw trekken en gaan. Jammer genoeg was het deze keer aan ons om te vertrekken. De nummers waren simpelweg op.
Setlist: Toulouse - Waste - Milk - Small Life - Counterfeit - Golly - Sick ’n Tired - Scumbag Teens (+Komrad Shoes) - Pastime - My Dog’s Dead - Hide - Hit - Toothpick - Gnome - Fuckup - Artline
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/cactus-club-brugge/dirk-23-10-2021.html
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Komrad Shoes - dirk. - En we hebben een Weezer!
Op een speelse manier zichzelf relativeren en belachelijk maken om serieus genomen worden en tevens dé meezinger van het jaar afleveren: Je moet het maar kunnen. En dan nog geruggensteund met een ‘belachelijk’ goede videoclip als was het een heuse reclamespot ( met Leli als cameo ). Je moet het maar kunnen. Jelle wil absoluut niet het warm water uitvinden met zijn poppy indie rock. Ik wed dat Weezer een arm veil heeft om zo’n sterke single neer te poten. Het weze Ben Crabbe vergeven dat hij dirk. een metalband noemt.
Het verhaal van dirk. is stilaan wel bekend. Ze wonnen in 2016 de bronzen medaille van Humo’s Rock Rally. In 2018 brachten ze hun debuut uit genaamd ‘Album’ en ze zijn intussen ook bekend om hun goeie live reputatie. Gestaag bouwen ze aan hun weg omhoog.
Hun vooruitgeschoven singles “Hit”, “Artline” en “Stay Indoors” deden het goed in de Afrekening van StuBru. Die eerste twee, catchy en ad-rem, vinden we ook terug op hun tweede album. Maar er staan nog fijne en catchy nummers op zoals “Small Life” dat naast een goede tekst ook muzikaal goed in elkaar steekt en doet denken aan bands zoals Weezer, Nemo of Millionaire. Het bezit tevens een beetje gekte en daar houden we wel van. Ook “Golly” heeft ook een beetje gekte in zich en dat hoor je al meteen in de intro. Maar aanstekelijke zanglijnen zijn ook nooit ver weg zoals op “My Dog’s Dead”. Een nummer dat ook wel wat ‘Afrekening’-potentie heeft. “Come on Tv!” is meer een statement dan een song. “Komrad Shoes” heeft een mooie bridge dat het nummer naar een hoger niveau tilt. “Toulouse” is ook een heel sterke song geworden.
Het fijne aan dirk. is dat ze ferm rocken maar niet vergeten om dat in een nummer te gieten. Tevens weten ze ook wanneer ze moeten inhouden zodat we ook wel wat andere kanten van hen te zien krijgen. “Pastime” begint bijvoorbeeld vrij gevoelig en eindigt met een genadeloze noise-sound dat voortgetrokken wordt door de drums. Er wordt geëindigd met het “Mother”, een ingetogen liedje waarin iemand probeert de ander te overtuigen dat hij zijn moeder niet heeft vermoord. Het gaat ook over vertrouwen en geloof in iemand.
Na twaalf tracks en 33 minuten is de plaat ten einde. Dat heb je met songs die tussen de twee en drie minuten lang zijn. Is dat erg? Helemaal niet want ze weten het nodige te vertellen in die tijd. En dat is het voornaamste lijkt mij. Wie houdt van de laatste golf garage rock/indie rock (met bands als Sons, The Glücks, Equal Idiots…) zal deze schijf ongetwijfeld erg waarderen want ze rocken en zijn tevens catchy ook.
Bovendien zijn ze net iets subtieler dan de doorsnee bands uit het genre. Een goeie plaat waar alleen rake nummers op staan.
DIRK. + The Guru Guru - Bommetjes energie met een vette knipoog naar absurditeit
Langzaam maar zeker kruipt de cultuursector uit een diep dal. Links en rechts openen concertzalen de deuren, anderen blijven tot nader order helaas dicht. Concertzaal De Casino heeft niet alleen zijn café heringericht, bij het binnenkomen wanen we ons in een sfeer die doet terugdenken aan de jaren '50 of '60 , maar met beide voeten toch in het nu . Onder de noemer 'DC Strikes back' worden enkele fijne concertavonden georganiseerd, helemaal coronaproof uiteraard en rekening houdende met de nodige veiligheidsmaatregelen.
Voor een volledige overzicht van het programma verwijzen we jullie graag door naar de website. https://decasino.be/
Wij waren er op enkele avonden bij. DIRK. + The Guru Guru mochten op zaterdag 5 september de spits afbijten.
The Guru Guru (****1/2) bracht eerder dit jaar nog een nieuwe schijf uit . De volledige recensie daarvan kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/77540-point-fingers.html Die bommetjes energie, overgoten met de nodige absurditeit komen echter live nog beter tot hun recht. Dat bewees de band in een uitverkochte Casino al vanaf de eerste noot. De lat werd dus direct heel hoog gelegd, en de boog bleef tot helemaal het einde van de set gespannen. Dat heeft uiteraard te maken met de strak solerende muzikanten binnen de band die als losgeslagen bloedhonden tekeer gaan, alsof ze elke aanwezige dreigen te verscheuren.
Maar eerder dus overgoten met voldoende Humor om eerder een glimlach op je lippen te toveren, dan je te doen baden in het angstzweet. Ook frontman Tom The Bomb slaat, toch eerder ingehouden, wild om zich heen. We zeggen wel ingehouden, want meermaals krijg je het gevoel dat hij veel liever het publiek zou induiken en compleet uit de bol zou gaan tussen zijn fans in. Helaas kan dat nu even niet tijdens deze coronatijden.
The Guru Guru blijft voortdurend op de deur van de Casino bonken tot de muren het door de oerkracht die daarvan uitstraalt, het bijna begeven. Die geluidsmuren worden dan ook zeer langzaam opgebouwd tot een ware climax, zonder ook de melodieuze lijn uit het oog te verliezen. Dat is niet alleen het meest opmerkelijke aan de hele avond , zo zou later blijken. Het is ook de grote sterkte van deze beide bands. Je emotioneel song na song op een zodanig uiteenlopende wijze raken dat er eerder een gelukzalig gevoel over je neerdaalt, in plaats dat je trommelvliezen gaan barsten door dat voortdurend optrekken van ondoordringbare geluidsmuren.
Besluit: The Guru Guru verstaat de unieke kunst om die bommetjes boordevol energie met een vette knipoog te verbinden met de nodige absurditeit. Zodat humor perfect wordt verbonden met bittere ernst. Op een wijze zoals enkel de groten der aarde dat kunnen.
Het komt zelden voor dat een voorprogramma ons net iets meer kan bekoren dan de hoofd act. Begrijp ons niet verkeerd. DIRK. (****) zorgt er zeker voor dat je op die rollercoaster van emoties en absurditeit blijft zitten. De energiebommen waren echter iets minder krachtig. Wel meer gestroomlijnd en binnen een eerder - zwevende omkadering - die zelfs lichtjes ruikt naar psychedelische invloeden. Het zorgt ervoor dat je, eens onder hypnose gebracht door een weer zeer bewegelijke frontman en een band die je meevoert naar zijn al even absurde wereld, in een trance aanbelandt waar geen einde aan komt.
Onze reporter stelde dat onlangs nog vast toen hij de band in Damme zag optreden. Het volledige verslag kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/79277-the-yellow-machine-dirk-nonchalant-pretpakket-speelt-een-perfecte-matchdirk.html .
Ook nu weer valt op hoe de muzikanten met volle overgave hun instrumenten geselen. Maar het is dus vooral de charismatische frontman Jelle die met zijn vreemde poses en bezwerende stem iedereen uit zijn hand doet eten. Kortom. DIRK. is al een tijdje aan een opmars bezig, en zet dat dus ook live in de verf door een perfecte set neer te zetten. Een set waarbij weer die duiveltjes uit een doosje worden ontbonden, en op het publiek losgelaten worden, die ondanks het neerzitten, daar niet stil kan blijven op zitten. Hoewel die bommetjes energie naar onze mening dus iets minder oorverdovend klonken dan hun voorgangers, werden ook nu weer een geluidsmuur gesloopt door Jelle en de zijnen. Op een uitgekiende wijze zet de man je echter vooral voortdurend op het verkeerde been, door een beetje de clown uit te hangen maar meteen een duidelijke boodschap door je strot te jagen. Klasse!
Besluit: In deze barre tijden kunnen we die dosis positieve energie goed gebruiken. En om deze te bekomen kom je snel bij bands als The Guru Guru en DIRK. terecht , die beide over een frontman met tonnen charisma beschikken.
Klasse entertainers die, geruggesteund door verschroeiend uithalende muzikanten, die met volle overgave er tegenaan gaan, om de luisteraar een avond te bezorgen die oorverdovende energie verbindt met humor en absurditeit. Waarna je even vertoeft in een sprookjeswereld, die je met een grote glimlach op de lippen achterlaat. Waardoor je die harde realiteit plots weer beter aankan. Missie geslaagd, over de hele lijn.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/the-guru-guru-05-09-2020.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/dirk-05-09-2020.html
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
DIRK.
Campo Solar
Damme
2020-08-14
Tussen de Damse maïsvelden vindt sinds enkele jaren het minizomerfestival Campo Solar plaats. Wat ontstond uit naar verluidt een verjaardagsfeestje is nu al tot een volwaardig zomers event uitgegroeid. En nu zeker in deze barre coronatijden zorgt de organisatie voor een uitermate veilige omgeving met een zeer diverse line-up, gespreid over meerdere avonden. Stand-up comedy op weekdagen en ijzersterke live muziek op weekenddagen, met nu The Yellow Machine en DIRK. .
Nadat het publiek rustig heeft plaatsgenomen om zich vervolgens te laten bedienen door een van de vele Campo Solar-vrijwilligers, was daar The Yellow Machine om de avond af te trappen. Vier Bruggelingen speelden een thuismatch en nam al een meute fans mee waardoor het houten pop-up amfitheater (!) al goed vol zat. Met goesting brachten ze hun mix van blues, psychedelica, punk en soms noise, wat toch verrassend fris klonk. Met de heftigheid waarmee ze hun nummers brachten, was deze band een goeie opwarmer voor wat komen zou.
DIRK., naar verluidt geïnspireerd naar een boekhouder, plaveit gestaag aan hun bekendheid. Na De Nieuwe Lichting in 2015 en Humo’s Rock Rally in 2016, brachten ze twee jaar daarna debuutalbum ‘ALBUM’ uit. Tijdens volle coronalockdown bracht de band het catchy “Stay Indoors” uit en verschenen ze met “Artline” en superhit “HIT” tegelijkertijd in de Afrekening. Geen enkele band deed hen dit voor!
Onder de zomerse klanken van “Pass the Dutchie” warmde Jelle Denturck (bass en zang) al dansend meteen onze lachspieren. De stembanden, drumledematen en bas- en gitaarvingers waren nog niet opgewarmd en daar was al meteen “Wasted”, een sterke song dat al sinds 2016 meegaat. Ondanks de aanstekelijke nonchalance (of is dit ingestudeerde choreo?) brengt DIRK. hun grungy sound ijzersterk over. In “Sick’n’Tired” treden de gitaren (door Frederik Desmedt en Pieter-Willem Lauwers) in perfecte dialoog tot het uitspat in een grommend geheel met de beukende baslijnen en strakke drumstroken (Robin Wille).
DIRK. heeft ook emoties zo blijkt. In “Milk” bezingen ze de eenzaamheid, maar zoek er vooral niet te veel achter en laat “I want you to milk me - I like dairy porn” je maar een lach op je gezicht toveren.
DIRK. is ook zo waar komisch, want Jelle ging geregeld de vreemdste poses aannemen. Tussendoor speelde hij de rechtervleugel tegen de linkervleugel van het halfrond uit. Zijn antwoord toen iemand vroeg hij in hun bubbel mag, was dat Dirk. één pretpakket is.
DIRK. is ook mee met de actualiteit. Niet alleen was er de voetbalverwijzing van de cultuursector als de Culture League, er ontstond ook een spionkop met ‘Dirk. is een pretpakket’ als standaard kreet. Een dik applaus was er voor Jelle’s metafoor over de cultuursector: “De cultuursector is zoals een bokser. Die krijgt klappen, maar die staat terug recht. En opnieuw krijgt die klappen, maar opnieuw staat hij recht.”
Deze perfecte avond was ook het gepast moment om een handvol nieuwe muzikale baksels voor te schotelen die als zoete koek door het publiek gesmaakt werd. De viertal nieuwe nummers klonken fris met de sterke melodieuze riffs afgewisseld met de luide akkoorden en absurde makkelijk-mee-te-zingen lyrics. Dit voorsmaakje - wat deed denken aan Pixies - belooft veel goed voor de vervolgplaat op ‘ALBUM’.
Halfweg de set knalde DIRK. met hun “HIT” met zo’n droogte dat het je naar water deed happen. Na maanden dit radiohitje enkel maar gehoord te hebben door de hoofdtelefoon of radio, deed het ontzettend deugd om dit eindelijk live te kunnen meemaken. Na opnieuw een nieuw nummertje was het de beurt aan een stevige hattrick met “Gnome, Fuckup” (‘voor alle regeringen in België’) en “Artline” waardoor het quasi perfecte concert op zijn eind liep.
Na dit sterke optreden in Damme, zet DIRK. hun zegetocht verder in Brussel (Hello Summer - 20 augustus), Leuven (Anderhalvemetersessies - 28 augustus) en in Sint-Niklaas (De Casino - 5 september).
Ook een zeer dikke pluim voor de Campo Solar-organisatie om dit allemaal in orde te krijgen ondanks de precaire en bizarre coronatijden. Volgende optredens: d’Expéditeurs (19 augustus), STAKE + RHEA (21 augustus), Yevgueni (21 augustus), Blackwave (22 augustus), Beraadgeslagen (26 augustus), Jan Jaap Van Der Wal (28 augustus), SX (29 augustus) en Brihang (30 augustus).
Organisatie: Campo Solar
DIRK. staat met twee nummers in de Afrekening van Stubru: “Artline” en gelegenheidsnummer “Stay Indoors”. Het zal niet lang duren vooraleer de hattrick er is , gezien nu ook “Hit” zijn officiële release kreeg. Denk aan catchy nineties-indierock, denk aan de Pixies, denk vooral aan “Buddy Holly” van Weezer. Dezelfde happy-ondeugende vibe, een refrein dat je direct meezingt, scheurende gitaren, … En toch ook authentiek DIRK. Een beetje vrijpostig om je single zelf als ‘hit’ te omschrijven, maar hier is het volledig terecht. De video erbij is eerder een lyric video, maar daar hebben we alle begrip voor.
Als “Hit” nog een paar zusjes en broertjes van hetzelfde niveau heeft, wordt dat een mooi album voor DIRK.
https://www.youtube.com/watch?v=akRMA1p3KRQ (Review Filip)
Deze single van DIRK. is vrij catchy en geschikt voor de radio. Als ik het zo hoor dan zou het wel kunnen aanslaan in De Afrekening van StuBru. Er valt dus niets verkeerd te zeggen over deze nieuwe single die naast dat meezingbare refrein ook een aanstekelijke baslijn heeft. Naar de normen van DIRK. is het eerder een conventionele song die echt wel de nodige airplay zou kunnen genereren. Persoonlijk hou ik nog iets meer van hun tracks zoals “Artline” of “Milk” omdat die de nodige dosis peper en zout bevatten maar “Hit” als single uitbrengen is wel een goede zet. (Review Wim)
DIRK. maakt hedendaagse indierock met een aantal elementen uit de jaren ‘90. Het doet daarom soms denken aan Weezer, Pixies of Dinosaur Jr maar evengoed aan het melodieuze van School is Cool. Zo ook op de vooruitgeschoven single “Artline”. Er wordt melodieus en heel toegankelijk gestart. Het venijn zit in de staart waar ze loos gaan en de boel opentrekken. Een catchy, speels en vinnig liedje met een catchy melodielijn!
Ik zag wel dat ze al een album hebben uitgebracht in 2018 (genaamd ‘Album’) en dat ze dat jaar op Pukkelpop speelden. “Sick ’n Tired” stond toen enkele weken in De Afrekening van Studio Brussel. En met deze single zou dat ook wel eens kunnen gebeuren.
Artline -single-
Dirk.
Mayway Records
Idiote groepsnaam en albumtitel (PIL heeft het hen al eens voorgedaan, de grap is dus al af), goeie plaat. Gitaren zijn de baas, en ze hoeven niet persé perfect gestemd te zijn. De vaak gruizige indierock van dirk. heeft duidelijk in de nineties rock zitten graaien maar is gelukkig niet onder dat grunge juk gaan hangen. Er wordt wat met noise en punk gegoocheld maar de songs blijven overeind, en die komen al eens bij Pavement uit, zoals afsluiter “Fuckup”.
Onze favorieten zijn de tracks waar flink wordt doorgescheurd en de gitaren geheid uit de bocht kronkelen, check “Waste” en “Hide”. Songs als “Sick’n Tired” en “Toothpick” hebben heel wat Cloud Nothings in zich, en dat zint ons wel. Iets als “Milk” leunt dan weer dicht aan tegen de huidige lichting energieke Belgische bandjes als Hypochristmutreefuzz en The Guru Guru.
Er is duidelijk iets fris en opwindends aan de gang in de Belgische rock, gitaren zijn niet langer taboe, zie ook Equal Idiots, Fornet en Sons.
Nederlands 
Français 
