Editors – Back in the race!
Editors zijn back, en hoe. De Britse band rond Tom Smith plaatst zich opnieuw op het voorplan, met het overtuigende ‘EBM’, die een frisse electro wind blaast in hun melodieuze elektronische waverock. Zowel de concerten in Nederland als in België waren uitverkocht. Na de grootse podia is het in Luxemburg in den Atelier iets kleinschaliger met een pak minder capaciteit. Heerlijk dus om hen in zo’n pittoresk uitverkocht zaaltje te kunnen zien …
We kregen een goed afwisselend concert van een erg gretig spelend Editors. De goesting is er en ze staan er opnieuw. Hier voelde het net iets intiemer, uitermate leuk om hen van zo dichtbij te kunnen zien en te kunnen meemaken.
“Two hearted spider”, “Sugar” waren goede binnenkomers in de aanvang van de set. Met “Karma climb”, van de nieuwe plaat, “A ton of love” en oudjes “Bullets”, “Blood” en “All sparks” zat de sfeer er goed in. Een rits klassiekers die Smith, band en publiek met elkaar versmelten; en hoe de muzikale genres in Editors elkaar in evenwicht brengen …
De cover “Killer” van Adamski (en Seal) staat nu al meer dan een jaar op de setlist, pal midden de set, en zorgde voor een collectief dansmoment. Mooi. Wat een dynamiek.
Een backcatalogue van twintig jaar volgde met o.m. “The racing rats”, “Bones”, “Munich”, “An end has a start” en natuurlijk die instant dance klassieker “Papillon”. Wat een ontploffing! Enkel “No Sound But The Wind” ontbrak hier.
Editors zorgde voor een onvergetelijke avond. Het doet deugd hen op die manier bezig te zien. De frisse tinteling van “Smokers outside the hospital doors” was dan ook de weergave van een spannend, dromerig, broeierig, energiek, bruisend optreden.
Iedereen was meer dan tevreden om hun favoriete band in zo’n kleiner zaaltje te zien. Kortom , Editors bleef nazinderen. En Editors is back in the race! Tot op Live /s Live Festival, eind juni … in ons landje België …
Neem gerust een kijkje naar de pics
Editors
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5801-editors-09-03-2024.html?Itemid=0
Wings of desire
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5800-wings-of-desire-09-03-2024.html?Itemid=0
Organisatie : Atelier, Luxemburg
Editors - Een vlammetje op waakstand
Vincent Govaert
De Europese tour in allerlei zalen , met kleinere capaciteiten weliswaar, eindigt in Editors’ tweede thuisland België. In een niet uitverkocht Vorst Nationaal siert het driedimensionale ‘E-logo’ en een veelbelovende show staat ons te wachten. Maar vanavond liep het iets anders en zagen we een band die pruttelde en pas echt kon ontvlammen op het eind. Een vlammetje op waakstand dus!
De set start met “Heart Attack”, een mooie woordspeling voor de ons nauw aan het hart liggende Editors. We zijn vertrokken voor 23 nummers en 2 uur leuke muziek … Maar …jammer genoeg is de klank hier niet optimaal, misschien een oververmoeide klankman door het lange touren, of is het de soundcheck die amper of niet gebeurd is … who knows …
‘Bonsoir how is it going?’, een goed begin als contact, maar … verder is Tom echt niet veel van zeg. Het publiek hecht belang aan het contact en her en der hoorde ik gemopper hieromtrent.
“Strawberry Lemonade” volgt met een povere ‘thank you very much’ erna, verder horen we Tom Smith praktisch niet meer; ook zien we de band en hem in momenten onvoldoende door het mist/rookgordijn over het podium. Een scherm kon soelaas bieden.
“Bones” weet het publiek alvast op te zwepen. Ik merk op dat Tom gitaar speelt als een Gabriel Rios, kort opgetrokken en hoog boven het middel. Hij komt in vorm, zijn silhouet beweegt mooi maar de jaren dat Tom letterlijk bezweet op zijn piano stond zijn precies voorbij. “Karma Climb” is er eentje dat inzet met stemvervorming, het klinkt overtuigend en het ziet er goed uit met die rood-paarse lampen. “Picturesque” moet de motor draaiende houden , want na dit handvol nummers valt het op dat de band niet op z’n sterkst staat te spelen en een vermoeide, gelaten indruk nalaat . Het publiek zit wat op z’n honger qua dynamiek en uitstraling van de band.
“In this light and on this evening” is een prachtig nummer; de blauwe streepjes flitsen mooi door de mist. Er wordt enthousiaster gereageerd. “Sugar” volgt, de band komt op dreef en het publiek begint er van te smullen .
Ergens in 2013 was het Smith die zei: "I've talked for a long time about my love of American bands like R.E.M. and Arcade Fire, and that's the type of sound our new songs are going towards. They're more straightforward than our last album." Ik ben niet akkoord met deze zinsnede, want o.m. R.E.M. is van een heel andere orde, een ander level. Tevens worden ze soms in het rijtje gezet van Joy Division, Depeche Mode of the Prodigy, echter die vergelijking is ook ver te zoeken.
We kabbelen intussen verder en met songs als “Magazines”, “All Sparks”, “Vibe” glijden we naar een eerste hoogtepunt met “The Racing Rats”. “Frankenstein” en “All the Kings & Blood” houden het intense tempo aan, net als hun hit “ Smokers Outside The Hospital Doors”; ook het akoestisch gespeelde “Nothing” brengt sfeer. Deze nummers volgen elkaar op , spijtig zonder enige interactie. Ik hoor mensen denken, ‘hey, zeg toch iets, maar ja … Het komt me op tijdens dit tijdstip van de set dat Editors op een festival nu beter wat eerder geprogrammeerd worden.
Ondertussen zijn we met “Kiss” op enkele nummers van de encores. De beleving blijft dus eerder wat zoek, een vlammetje op waakstand, en er zijn al mensen die de zaal verlaten … de magie van weleer, o.m. van de Warmste Week van StuBru, lijkt op die manier meer en meer verloren te gaan. Ook het snedige “Strange intimacy” brengt niet de verwachte ommekeer, enkele mensen springen , hotsen en dansen … Het opkikkertje bleef dus uit …
Ik hoorde nog van iemand dat ze nochtans een zalige set hadden gespeeld in Krakau.
In de bis start Tom solo op piano, “No sound but the wind”, en dit enkel voor ons landje; in hun Europese tour hebben ze dit nummer zo goed als nergens gespeeld. Zou Jason Callewaert hier voor iets tussen zitten (ohja, zou hij hier zijn ?)
“An end has a start” , “Munich” en “Papillion” volgden , dat zijn nu net songs die de zaal in vuur en vlam zetten … ‘Thank you’ zegt Tom zowaar en ‘Thank you for coming, we love you’. Op die manier weet hij ons te omhelzen …
Editors was bij dit optreden minder bij de leest, eigenlijk zouden een paar nummers minder volstaan, maar hoedanook het zijn topmuzikanten, die een sterke, warme frontman hebben, die met zijn heerlijke moves op z’n Oscar and the Wolf’s het publiek overtuigt.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Vincent Dufrane
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4452-editors-26-10-22.html
Organisatie: Live Nation
Eind vorig jaar bracht Editors ‘Black Gold’ uit, een best of album met hits uit hun zes studioplaten, voor koopgrage fans aangevuld met een drietal nieuwe nummers. Lag dit album onder jouw kerstboom, dan is de kans groot dat je er gisteravond ook bij was in Antwerpen. De band kwam er hun ‘best of’ live brengen in een ruim op voorhand uitverkocht Sportpaleis. Zeker in België en Nederland zijn de Britten uitgegroeid tot een stadionband met een hele schare trouwe fans. Een status die ze in eigen land nooit hebben verworven.
Wie die status in eigen land wel aan het verwerven is, is het Limburgse vijftal van Whispering Sons. Toch wel dé Belgische postpunkband van het moment. Dat zij door Editors zijn uitverkoren tot voorprogramma voor de volledige ‘Black Gold’ tour spreekt boekdelen. Een naar eigen zeggen zeer vereerde Fenne Kuppens gooide zich dan ook voluit. Wie denkt dat het Sportpaleis enkele maatjes te groot was voor de jonge Vlamingen, had het mis.
Whispering Sons bedwong moeiteloos de Antwerpse evenemententempel met hun onheilspellende, aan The Sisters of Mercy schatplichtige sound. De diepdonkergevooisde frontvrouw, opvallend gekleed in lang wit, flaneerde onbevreesd over het grote podium terwijl de rest van de band, onopvallend gekleed in bescheiden zwart, eventjes liet horen waaraan ze die stevige livereputatie danken. Vooral met snedige versies van “Alone” en “Hollow” toonden ze zichzelf een meer dan waardige opener voor Editors. Kuppens’ oerkreet aan het einde van “Waste” ging door merg en been en was voor Tom Smith, Russell Leetch, Ed Lay, Justin Lockey en Elliot Williams zelfs het signaal dat ze dadelijk uit hun pijp zouden mogen komen.
Dat liep niet meteen van een leien dakje. Editors opende met “An End Has A Start”, maar het bleek een beetje een valse start. Het geluid zat niet onmiddellijk goed, en dat lag niet alleen aan de legendarische slechte akoestiek van het Sportpaleis.
Het duurde toch een liedje of vier vooraleer de band de juiste sound te pakken kreeg. Dat vonden we jammer, want zo passeerden een aantal zwakke versies van sterke nummers uit hun eerste twee platen. Maar niet getreurd. Vanaf “Magazine” gingen de rode podiumlichtjes aan en daarmee vond de band precies ook de schakelaar van de goeie klank. Qua intensiteit ging het concert nu in stijgende lijn, met frontman Tom Smith die zich bijna letterlijk als een showrunner in het zweet liep en van de ene naar de andere kant van het podium sprong, sloop en kroop. Zijn handdoekje was al snel uitwringbaar.
Helaas zat het met de intensiteit nu en dan beter dan met de kwaliteit van de songs. Zoals te verwachten viel, zagen we twee gezichten van Editors: enerzijds de spannende band die samen met The Killers en Interpol rond 2005 de postpunkrevival inluidde en anderzijds de bij momenten nogal flauwe band die na het vertrek van gitarist Chris Urbanowicz in 2012 een richting insloeg waarin we ze met de beste wil van de wereld niet helemaal konden volgen. Getuige het nummer “Violence”. Met hoeveel overtuiging ze het ook brachten, geweldig is het geenszins. Het blijft een op flauwe beats getrokken stukje pathetiek voor huismoeders en -vaders. Of de nieuwe single “Frankenstein”: een makkelijke meestamper met veel ‘oe-oe’ maar geen aha-erlebnis.
Op zich getuigt het van moed en innovatiedrang dat de band omstreeks 2012 een meer dansbare elektronische weg insloeg. Alleen postpunkpuristen houden wél van Joy Division en niét van New Order. Maar Editors is New Order niet. De band slaagt er niet in om met elektronica dezelfde spanning op te wekken als met snerpende gitaren. De elektronica komt helaas te dikwijls uit dezelfde synthesizerklankenwinkel waar ook David Guetta en co klant zijn. Nu, een groot deel van het Sportpaleis was gekomen om ook die liedjes te horen en ze kregen waar voor hun geld. “Papillon”, de op een Tiësto-remix geënte megahit van de band, kon wel bekoren. Het nummer blijft aanstekelijk als een malariamug. Het kreeg de zaal voor het eerst van voor tot achter aan het dansen.
Met een akoestische versie van “The Weight Of The World” deed Tom Smith, helemaal in zijn eentje midden op het podium, het gestamp even vergeten. Verademend. Het vormde een mooi opstapje naar “Spiders”, dat met hetzelfde akoestische gitaartje aanving om vervolgens uit te groeien tot een klein meesterwerkje van ingetogen melancholie. Waarna de band weer alle registers opentrok met “A Ton Of Love”, maar dan wel die registers die we ze graag zien opentrekken: die van gejaagde gitaren en loeiende lyrics. Lockey die zijn snaren geselt en Smith die half over het podium kruipend de woorden van diep uit zijn onderbuik uit zijn strot perst: ‘Desire! Desire!’ Het zal wel zijn.
Met “Eat Raw Meat = Blood Drool” wist de band de teneur van het concert in één strofe te vatten: ‘I give a little to you, I give a little to him, I give a little to her’. Voor elk wat wils dus. Voor de fans van de matige meestampers, de fans van de melancholische meezingers en zeker ook de fans van het prille postpunkwerk. De Britten waren gekomen om werkelijk iedereen tevreden te stellen. Ze gooiden er als tegengewicht voor de commerciële krakers een handvol songs ‘from the early days’ tegenaan en bedankten het publiek met een wellicht op de Brexit alluderende ‘Thanks for spending your Saturday night with us British bastards’.
Het hoogtepunt van de avond bewaarden ze voor een straffe bisronde met magistrale versies van “Munich” en “Smokers Outside The Hospital Doors”. Dat laatste nummer leek alles van een finale te hebben. We konden ons niet voorstellen dat het erna nog meer crescendo kon gaan. Dat deed het ook niet, maar terwijl de rest van de band triomfantelijk het podium verliet, gordde Smith toch de akoestische gitaar weer om. En wel om in zijn eentje het tot gevaarlijke temperaturen verhitte volk even opnieuw af te koelen met een liedje dat hij naar eigen zeggen speciaal had bewaard voor het Belgische publiek: “No Sound But The Wind”, of wat dacht je? ‘Our little secret’, noemde Smith het. Het werd een magisch Mia-moment, compleet met smartphonelichtjes.
Our little secret… Wat een sympathieke frontman, toch. Je vergeeft ‘m met plezier de valse start en ook de stinkers in de set van een over het algemeen sterk concert vol fun en hits voor iedereen. Ook voor kniesoren zoals ondergetekende. Live staat de band nog altijd als een huis. Dat er enkele lelijke bakstenen in de muren zitten, nemen we er dan maar bij.
Setlist: An End Has A Start - Bullets - Bones - Escape The Nest - Magazine - Sugar - Upside Down - Violence - Frankenstein - Papillon - Ocean of Night - The Weight Of The World - Spiders - A Ton Of Love - Formaldehyde - Eat Raw Meat = Blood Drool - Blood - Fingers In The Factories - Walk The Fleet Road - You Are Fading - Distance - The Racing Rats - Munich - Smokers Outside The Hospital Doors - No Sound But The Wind
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/sportpaleis-antwerpen/editors-01-02-2020.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/sportpaleis-antwerpen/whispering-sons-01-02-2020.html
Organisatie: Live Nation
Editors – België en Editors – Een magische formule – Een 31ste keer!
Editors
Sportpaleis
Antwerpen
2018-03-17
Vincent Govaert
Editors blijven op 1 in De Afrekening met “Magazine”, Editors traden in de Academiezaal in Sint-Truiden op maandag … Editors spelen in een afgeladen vol Sportpaleis in Antwerpen … én binnenkort zijn zij ook nog als headliner op TW Classic…
Wat is dat toch met Editors en België ? Een magische formule?! Een 31ste keer!
Deze week vertelde Tom Smith nog dat het nu pas op gang komt in Duitsland en Frankrijk, dat ze daar met moeite 1000 mensen bij elkaar krijgen. Maar hier 23000 top-fans bij elkaar in een donker Sportpaleis.
Het ‘Belgische’ nummer “No sound but the wind” komt trouwens voor de eerste keer op een plaat. Dit nummer kennen we nog van jaren geleden op Werchter toen de sympathieke man Jason Callewaert door de camera uit het publiek gepikt werd op Rock Werchter en hij gepassioneerd meezong. Hij is tegenwoordig zelf muzikant, doch dit geheel terzijde.
De nieuwe plaat heet ‘Violence’ en die kwamen ze dan ook voorstellen. Een frontman waar het de hele tijd om draait, gitaar , op piano, rondspringend, kronkelend en vooral zwetend vanaf het eerste nummer al !
Een mooie setlist met natuurlijk de nummers uit ‘Violence’ , “Halleluja (So Low)”, “Darkness at the Door”, “Violence”,… helemaal afgewisseld met ouder werk, “Munich” (hun eerste echte nummer), van hun 2de plaat: “An End Has A Start”, “The Racing Rats”, ...
Hij zegt eigenlijk niet veel tussen de nummers in. Echter een korte ‘thank you’ en ‘thanks’ en die ene keer ‘jullie brengen me in de war, ik zong dit al 1000-en keren en hier is het toch telkens bijzonder’. Dit was tijdens “No sound but the wind”, dit kwam omdat de helft van de zaal met lampjes op de smartphones zat te zwaaien, indrukwekkend in de verder helemaal pikdonkere zaal.
Qua showgehalte moest het vooral van het Tom’s bizarre moves komen , af en toe vuurwerk, slingers en confetti, extra podia waren er niet, 2 grote schermen links en rechts volstonden om ons enkel te concentreren op Tom’s stem en de strakke band eromheen.
Het dak van het Sportpaleis ging er niet echt af bij de nieuwe nummers, enkel het bekendste “Magazine” kreeg veel bijval, de meeste zitplaatsen werden als echte zitplaatsen gebruikt, heen en weerspringen zat er niet echt in, ook niet op het middenplein…
De algemene indruk is positief, de fans van Editors zijn genieters, er waren geen moshpits. Ook al is Tom Smith pas 36, onder de fans telden we genoeg 50-ers in alle geval.
“Magazine” uit ‘Violence’, “Papillon” van ‘In This Light and on This Evening’ en “Marching Orders” vanop ‘In Dream’ waren de laatste 3 nummers. Bij het buitengaan sprak iedereen precies wel al af voor TW classic, deze 23000 zullen er alleszins weer bijzijn.
Trouwens, een puik voorprogramma met Public Service Broadcasting , iets heel bijzonder, die een opzwepende set boden , een combinatie van synthpop, electro , progressive rock , breakbeats met geluidssamples van oude publieke en propagandafilms … Zoek het maar eens op !
Pics homepag - Met dank aan Inge Omey
Organisatie: Live Nation
We weten dat de Editors meteen al een grote fanbase wisten te verzamelen met hun debuut ‘The Back Room’. Een album dat postpunk, donkere indierock en geweldige songs bevatte. Hun opvolger ‘An End Has A Start’ maakte hun succes nog wat groter met singles als “Smokers Outside the Hospital Door”. Hun derde album ‘In The Light and On This Evening’ brak met de postpunk en bevatte, naast een kleurrijke hoes, veel electro. Het werd op gemengde gevoelens onthaald door de fans van het eerste uur maar het bevatte wel de geweldige single “Papillon”. Het succes bleef dus nog groeien, ze speelden op grote festivals en verkochten de grote zalen uit. Mede door hun uitstekende live reputatie. De liveversie “No Sound But the Wind” werd een gigantisch succes en zo werden de Editors een grote mainstream band die albums maakte waarmee ze meer en meer op de grote podia mikten en verder weg van hun beginjaren lagen. Zo is de band commercieel en muzikaal wat op het niveau van Coldplay gekomen. Je mag het leuk vinden of niet , maar klinken zoals in hun beginjaren gaan ze niet meer doen. Als je daar op wacht mag je afhaken. Nu, wat valt er van hun zesde album te zeggen?
Ook op ‘Violence’ wordt er nogal bombast gebruikt. De single “Magazine” is daar een voorbeeld van. Maar het is wel een degelijke single. Verder wordt er verder gegaan waar ‘In Dreams’ stopte. Het geluid is wat breder geworden en er is subtiel wat moderner geluid ingeslopen. Hier en daar wat verwijzingen naar hedendaagse bands zoals een The War On Drugs. Tom Smith moet gedacht hebben we steken ook wat van hun elementen in de muziek om de jonge massa aan te trekken en up to date te klinken. Wel dat is vanuit dat perspectief zeker en vast gelukt. Hun volgende single “Hallelujah (so low)” is een beetje een gelijkaardige song als “Magazine”. Het presenteren van “No Sound But The Wind” op ‘Violence’ lijkt toch wat op gebrek aan inspiratie te duiden. Het album bevat slechts negen songs waarvan één dus die tien jaar oud is. Geef mij dan maar de openingstrack “Cold”. Een song dat meteen aanspreekt en blijft hangen. En met voldoende elementen om te blijven boeien. Een geschikte single kandidaat. De teksten zijn nog steeds wat donker en zwaar op de hand. Muzikaal proberen ze dit toch wat te ontlopen. Nog een sterke track is de afsluiter “Belong”. Met de nodige strijkers en sentiment maar wel perfect gebracht. Met een mooie synthlijn die doorheen de song loopt. Op “Nothingness” komt de electro naar de voorgrond en kon het een song uit ‘In The Light and on This Evening’ zijn.
Met ‘Violence’ continueren de Editors hun status. Voor wie niet blijven hangen is bij “The Back Room” en voor de gemiddelde muziekluisteraar die zijn gading vooral bij de radio haalt is ‘Violence’ terug een pareltje met vlotte en deskundig gemaakte tracks. Editors bieden net dat beetje meer kwaliteit dan de meeste bands in de ultratop. Wie ‘In Dreams’ en ‘The Weight of Your Love’ goede albums vonden kunnen deze zich blindelings aanschaffen. Ikzelf zal nog eens ‘The Back Room’ boven halen.
Ons landje houdt van Editors en Editors houdt van België . Tom Smith en C° mag dan een hobbelig parcours hebben afgelegd in hun bezetting , muzikaal zijn ze geëvolueerd van broeierige, weerbarstige , puntige poppy postpunk/waverock (remember ‘The back room’ – ‘An end has a start’) naar theatrale, elektronische soms opgepompte synthpop met ‘In this light an on this evening’ en ‘The weight of your love’ . Nu komen we uit op ‘In dream’ , een (onschuldige) sfeervolle plaat in het popgenre, een kleurrijke schaduwzijde van hun vroegere wavepop .
Een sfeervolle plaat , die de zwartgalligheid van zich heeft afgeduwd en nu durft te klinken zoals 80s bands Eurythmics , Spandau Ballet, Depeche Mode en The Cure evolueerden. Dreampop , gelukkig minder kitscherig als voorheen, waarbij de elektronica, pianoloops en de stem van Smith optimaal worden benut . “No harm” laat de donkerte van vroeger over zich heen waaien , net als “Life is a fear” en “The law” , maar daarna wordt de noemer beduidend melancholiek toegankelijk met “Ocean of night” , “Salvation” en “Forgiveness” .
Het muzikaal beleven zijn zalvende , dromerige electrotunes, wat definitief Editors behang is geworden; de muzikale stroomstoten als vanouds zijn hier niet meer te vinden , daarvoor moeten we nog ten dele aankloppen bij hun live optredens …
Johan Meurisse
Musiczine.net
Zeer benieuwd naar de live reputatie van de Editors, was deze avond een must. Als men daar nog eens Balthazar bijkrijgt, wordt het helemaal mooi. En het moet gezegd, geen woord is er gelogen over de sterke live-performance van de vrienden uit Stafford. De indiepop/rockband, rustig mogen groeien op Werchter, op de site worden ze zelfs de officieuze “RW home band” genoemd, heeft dáár vooral het metier geleerd om een live publiek te leren bespelen. De grandeur van een festival hebben ze nu perfect weten te implementeren in volle zalen. Editors brengt Werchter een stukje dichter bij ons, gelukkig maar.
Balthazar, amuse van dienst met zin, want ze begonnen een kwartiertje vroeger dan voorzien, kweet zich uitstekend van z’n taak. Blijkbaar had Tom Smith hen aan het werk gezien, en raakte overtuigd van hun kunnen. Ook het feit dat ze ook al sterk aanleunen bij het indiepop/rockband-genre, zal wel een rol gespeeld hebben. Uit het feit dat ze een mooie podiumruimte kregen, en de daarbij horende verlichting, spreekt appreciatie. Het werd een soort van best-of, en dat was nodig ook. Zeker als je weet welke kleppers er achter het gordijn staan te wachten. De reactie van het publiek liet op zich wachten, en ging enkel bij “Fifteen floors” en “Sinking ship” echt vol mee. Maar who cares, als je een set mag spelen van 45 minuten voor +- 18000 man, mooi meegenomen toch?!
Bizar, leg ik een cd op van de Editors, dan jeukt het soms na een uur om toch maar weer die radiozender te verkiezen. Die ietwat monotone, doch warme stem, weet je. Blijkt nu net deze prachtige, volumineuze stem HET bindmiddel te zijn waardoor de jus pakt. Noem een aspect en ze beheersen het. Maar alles wordt zo gebracht dat het wow-effect blijft. De clevere opstelling en uitgekiende belichting van talloze spots, vlammenwerpers, vuurwerk, confetti, …Maar absoluut geen overkill.
Zo ook de zeer gevarieerde setlist. Er werd geput uit de albums: - The weight of your heart / The back room / An end has a start / In this light and on this evening / You are fading.
“Sugar” , welke z’n diepe stem accentueert, opende de reeks gepaard gaand met metershoge vlammen. Het publiek ging direct mee met “ Someone says”, “Smokers outside the hospital doors” en “Bones”. Aan de piano toonde Tom z’n extra talenten bij “ Eat raw meat”. “Two hearted spider”, “ You don’t know love” en “All sparks” passeerden vlot en onderhielden het tempo. Met “ Formaldehyde” hebben ze een ongeslepen diamant achter de hand.
De eerste, gematigde, massahysterie brak los bij “A ton of love”. Goed opgewarmd werd het stembereik getest bij “ Like treasure”. Het gaspedaal werd nog eens vol ingeduwd bij “ An end has a start” en “ Bullet”. Dat Tom z’n stem beheerst wordt duidelijk in “In this light en on this evening”. Dit nummer wordt gedeclameerd zowaar. “The phone book”, akoestisch, rolt de rode loper uit voor “No sound but the wind”. Solo op het podium, een enkele spot gericht, …Koude rillingen, haren rechtop, … onbeschrijflijk mooi. Een must see moment in een mensenleven.
Om direct daarna bij de keel gegrepen te worden door het krachtige“ Munich”. De prachtige ballades “ The racing rats” en “ Honesty , vergezeld met tonnen confetti, vormden een mooie, waardige afsluiter.
De encore begon met “Bricks and mortar”. Het zware “Nothing” werd begeleid door een heel arsenaal spastische bewegingen van Tom en een prachtig neerdalend vuurwerk. Wat het ietwat donkere nummer oplichtte en toch benadrukte. De totale anarchie, gepaard met massahysterie, kon losbreken bij “ Papillon”. Een langere versie, maar dit nummer kon blijven duren, geen mens die er om maalde. Mede ondersteund door alles wat er voor handen was. Op het aantal lux werd niet gekeken en de onophoudend spuwende vlammenwerpers gaven dit nummer de nodige grandeur.
Je hebt groepen die schitteren op festivalpodia, maar door de mand vallen in concertzalen. Deze jongens hebben daar totaal geen probleem mee. Door al hun ervaring en knowhow weten zij perfect wat te doen. Dosering is volgens mij het sleutelwoord. De setlist, belichting, arrangementen, stembeheersing, podium act, vlammenwerpers en confetti …
De show bevat alles, maar alles mooi geproportioneerd. Samen met een evenwichtige setlist, vormt dit de ideale symbiose om een coup te plegen op de concertzalen. Iemand die nog nooit de kans kreeg om ze aan het werk te zien op een festival, kan nu gerust naar de zaal. Bijna niemand die hen dat voordeed.
Editors on tour, of is het RW home band on tour?
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4273
Organisatie: Live Nation
Editors worden bij ons op handen gedragen, vooral dan door het Werchter publiek, maar in hun thuisland gaat het hen zo goed niet voor de wind, ze worden verguisd door de Britse pers en hun nieuwe plaat wordt er genadeloos afkraakt. Na het aanhoren van ‘The Weight of Love‘ zijn wij geneigd om voor één keer de Britse pers te geloven.
De vierde plaat nog maar en het verval lijkt al ingetreden bij Editors. Na twee sterke albums (‘The Back Room’ en ‘An end has a start’) konden ze ons in 2009 nog steeds aangenaam verrassen met het donkere maar moedige ‘In this light and on this evening’, een gedurfd album waarop ze andere niet zozeer voor de hand liggende paden verkenden.
Helaas hebben Editors zich nu definitief laten verleiden door het grote gebaar. Het gevolg is een glad album met hectoliters stroop, gezwollen sentiment en melige songs die volgepropt zijn met tenenkrullende strijkers.
Geen wonder, de groep is deze keer met Jacquire King in de studio gedoken, de producer die eerder al de angel uit Kings Of Leon had gehaald om ze een bombastische stadionsound aan te meten.
De vooruitgestuurde single “A ton of Love” was nochtans een hoopgevende voorloper, een song die Echo & The Bunnymen, The Cult en prille U2 in één catchy voltreffer samenbrengt. Maar verder op de plaat wordt die song nauwelijks geëvenaard, laat staan overtroffen. Het openingsduo “ The weight” en “Sugar” kunnen er nog mee door, maar daarna begint het danig op de zenuwen te werken. De rest van de plaat valt nog het best te omschrijven als stroperige slijmbalmuziek die verdrinkt in opdringerige strijkers en die vooral gericht is op het veroorzaken van vette krokodillentranen. De plaat uitzitten tot aan het einde is een heuse opdracht, recensent zijn is een zware job.
En wij die Editors ooit nog hebben vergeleken met Interpol. Duizendmaal ekskuses aan Interpol, we zullen onze mond met zeep wassen.
Het is nog volop zomer en de eerste alom gevreesde kerstplaat is een feit. Een primeur !
Met “Eat Raw Meat = Blood Drool” zijn Editors na “Papillon” en “You don’t know love” aan hun derde single van hun laatste album toe. Met And on this Evening’ zorgde de band voor een radicale stijlbreuk want voortaan geen gitaren meer, maar wel synthesizers, samples en andere elektronica-toestanden. Het opmerkelijk getitelde “Eat Raw Meat = Blood Drool” vonden wij één van de sterkere songs en bijgevolg ook een terechte singlekeuze. De echte fans die het laatste album al in hun bezit hebben, kunnen we de aanschaf van deze single zeker aanraden. Er worden namelijk twee nieuwe nummers aangeboden die beiden in de stijl van ‘And on this evening’ liggen. “Alone” is een prachtnummer met een schitterende melodie en had niet misstaan op het full album, “Thousand of Lovers” is verdienstelijk maar haalt jammer genoeg niet hetzelfde niveau.Verder zijn er nog drie verschillende versies van “Eat Raw Meat = Blood Drool”. Aangezien wij geen echte dance-liefhebbers zijn, werden we niet warm van de remixen van de Steppin Brothers en Magnus Veggie . We genoten echter des te meer van de akoestische versie waar de onversneden klasse van Tom Smith en de zijnen overduidelijk is.
Misschien verlaten de heren voor een volgende album het elektronische pad en kiezen ze voor een meer akoestisch geluid? Wij zouden het luidkeels toejuichen!
’An end has a start’, de tweede plaat van het Britse kwartet Editors uit Birmingham, plaatste hen naast geestesgenoten Franz Ferdinand, Kaiser Chiefs, Bloc Party, Kings Of Léon en The Killers, de pijlers van de rockscène van de laatste vijf jaar. We zagen hen met de jaren groot, groter, grotesk worden. Na de twee succesvolle albums, kwam dan vorig jaar de derde, ‘In this light and on this evening’, die de band een andere richting deed uitgaan: koele (electro) synths wisselden met de waverockende sound van vroeger af. Een donkerder geluid, in navolging van Joy Division, die door de repeterende ritmes sfeervol, intens broeierig en breekbaar klonk en af en toe eens kon exploderen. De single “Papillon” steekt er met kop en schouders bovenuit, een nummer dat op live optredens al op de steigers stond en iedereen deed recht veren door z’n dansbare beats. En natuurlijk telt hierbij de warme, melancholische maar tegelijkertijd helder overtuigende, krachtige stem en podiumact van zanger/ componist en multi-instrumentalist Tom Smith.
De band is intussen het clubcircuit ontgroeid en werd eerder een stadionact om op grote podia en festivalweides te staan. De Hallen Van Schaarbeek en Vorst Nationaal waren in een mum van tijd uitverkocht. Momenteel concerteert Editors in de Lotto Arena. Maar de GrandMix crew hebben Editors nog eens kunnen strikken en overtuigen ‘back to basics’ te gaan in een klein zaaltje …, zoals in de Bota of in de Vooruit.
Ondanks de uiterst gebalanceerde, perfecte sound, de afwisselende set en de sterke vocals van Smith, was het me na de set duidelijk dat Editors niet écht meer stilstaat bij een kleinere zaal. Het schoentje wrong bij Smith als persoon, want hoe betrokken, communicatief vaardig en een podiumbeest hij wel was tijdens de voorbije tour, hoe verdiept was hij nu in de huidige Editors sound en tekstvellen. Hij hield het bij de obligate “merci beaucoups” en liet een coole indruk na. Nochtans de blik die hij z’n fans af en toe gunde, straalde zo’n kracht uit, dat het concert in zo’n zaaltje van 800 man uit z’n voegen kon barsten, terwijl het nu eerder routineus de klus afwerken was. Ik hoop alvast dat Editors die valkuil op tijd kunnen ontwijken om op dezelfde begeesterende, energieke wijze als vroeger interactief te zijn.
Maar na het punt van kritiek, slaagde Editors er wel nog steeds in een sprankelende, gevarieerde en emotievolle liveset te spelen; het is een sterk op elkaar ingespeelde en geoliede band die de frisse Britwaverockers afwisselt met de ‘coldwave’synthloops van het huidig sfeervolle, broeierige materiaal.
De setlist tijdens de huidige tour houden ze aan; Smith en de zijnen openden met de moedige, donker spannende titelsong van de huidige cd, op piano en toetsen ingeleid en aangevuld met aanzwellende drumslagen, wat Cave-iaans aanvoelde. De sfeervolle synthpopsong “You don’t know love” zat iets verderop in de set en werd voorafgegaan door de broeierige waverockers “Lights” en “An end has a start”. Ze vuurden de songs in een sneltempo af en het typeerde de afwisselende aanpak van Editors, waarbij ze putten uit de drie cd’s.
Naast Smith verdienen de 3 andere leden evenveel aandacht: er waren de intrigerende, meeslepende, scherpe en gierende gitaarlijnen van Chris Urbanowicz, de diepe strakke basstunes van Russell Leetch (hij was nu diegene die het dichtst bij het publiek stond!) en de bezwerende, opzwepende drums van Ed Lay.
Na het krachtige “Bones” en het electro slepende “A life as a ghost” groef Editors diep in de Joy Division ‘Closer’ catalogus met de repeterende, dreunende beats van de laatste single “Eat raw meat = blood drool” en de weemoedige, dromerige opbouwende “The big exit” en “Last day” door het electrogehalte en synthloops. De broeierige “Blood”, “Escape the nest” en “Bullets” verdeelden ze er netjes in. Ondanks de beperkte interactie ging Editors naar een hoogtepunt met de stroomstoten en het meezinggehalte van “The racing rats”, “Smokers outside the hospital doors” en het strakke “Munich”.
In de intiem gespeelde solo op piano “No sound but the wind” voelden we letterlijk de wind om de oren. “Bricks & Mortar” explodeerde halfweg en leidde het pompende, dansbaar dreunende “Papillon” in, die de ganse GrandMix deed ontploffen. De danskraker bij uitstek! Nu pas leek het erop dat Smith een feestje wou bouwen, hij hotste heen en weer en hitste het publiek op; een stevige versie van het opzwepend oudje “Fingers in the factories” besloot na anderhalf uur de set.
Spijtig genoeg lieten ze één van de sterkste songs van ‘In this light and on this evening’, “Like treasure” aan zich voorbij gaan … het is de ideale overgangsong tussen het ouder werk en de nieuwe Editors stijl. Maar OK, de band heeft nu meer dan ooit een eigen gezicht en bood voldoende variatie aan, maar lijkt door de electrogehalte nu zelf wat onderkoeld …
Het uit Leeds afkomstige IlIketraIns is mee op toer met Editors. ‘Dark music for happy people’ is hun motto. De donkere melancholie en dramatiek in de voetsporen van hun ‘Elegies to lessons learnt’, van traag, slepende aanzwellende melodieën van wavepostrock, overspoeld door feedbackgeraas, werden afgewisseld met levendiger, directer en krachtige waverock, wat ons nieuwsgierig maakt naar de nieuwe cd, die momenteel wordt voorafgegaan door de EP ‘Sea of regrets’. Met een knipoog naar de opbouw van Joy Divisions “Atmosphere”.
En het was al vroeg in de avond leuk vertoeven in de GrandMix met de sfeervolle, catchy melodieuze indierock van het eerder onbekende Airship.
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Wie de Britse Editors zijn dient geen verdere uitleg meer. Inmiddels is de band rond Tom Smith wereldbekend en werden ze reeds vergeleken met de groten uit de vorige eeuw. In het tweede luik van hun Europese tour deed Editors ook Luxemburg (Esch/Alzette) aan, en stelde de band er in de gezellige en van goede en kwalitatieve klankkast voorziene Rockhal hun derde ‘In This Light And On This Evening’ (2009) voor.
De titeltrack en plaatopener was meteen ook de openingssong van het concert. De subtiele bassound in de vocals die het nummer op de plaat een extra duistere en bombastische toets geeft, ging hier live jammer genoeg een beetje verloren, wat het nummer breekbaarder, en naar mijn indruk minder geslaagd maakte. Aansluitend werden “Lights” en “An End Has A Start” uit de gelijknamige plaat ingezet en de duizendtal fans, die zich uit alle hoeken van de naburige landen voor dit concert verzameld hadden, onthaalden de band met enthousiast handgeklap. Met hun laatste single “You Don’t Know Love” toonde Editors dat de nieuwe songs ook live tussen de meer gitaarrockende nummers uit de vorige platen stand hielden. Hun typerende melodieuze reverbsound hield het geheel bij mekaar en gitarist Chris Urbanowicz verwisselde tijdens de song moeiteloos zijn hoog gierende Rickenbacker gitaar (The Beatles!) met de vintage en moderne elektronica.
Editors verweef hun drie platen in een best of setlist en vuurde een pompend “Eat Raw Meat = Blood Drool”, “Blood”, “Escape The Nest”, een minder strak “Bullets”, “The Racing Rats” en “Munich” als een geoliede band op het publiek af. Na het fantastische “Smokers Outside The Hospital Doors” plande de band een gekunstelde break in, om na vijftal minuutjes het enthousiaste publiek hun honger naar meer te stillen. Smith begeleidde zichzelf op piano in de ballad “No Sound But The Wind” en bewees, met de ogen gesloten, wat voor een verbluffende zanger hij wel is.
De set bereikte naar het einde toe zijn hoogtepunt met “Bricks And Mortar” en de hitsingle “Papillon” waarbij Smith het publiek ongeveer letterlijk uit zijn handen liet eten. En omdat de songs uit de eerst plaat misschien live nog het best werken, stak de band als slotact zijn “Fingers In The Factories”, al dan niet die van de chocoladefabriek.
Muzikaal stond de band op scherp,de bandleden leken zich goed te vermaken, en ondanks de intieme warmte die de relatief kleine zaal bezat, gaf de band door het snelle tempo waarop de nummers werden losgelaten en het,buiten enkele merci beaucoup’s,weinige verbale contact dat Smith naar het publiek toeliet, de indruk dat ze na dit concert nog snel ergens moesten zijn. De contactarmoede van Smith straalde bij de hoogtepunten over naar de band die daardoor wat koel overkwam, maar dit buiten beschouwing gelaten stond Editors er in de Rockhal als een paal boven water, in ‘this light and on this evening’.
Als support bracht Editors het Britse Airship en I Like Trains mee. Het jonge Airship bracht catchy indierock songs die dicht in de buurt van bands als Snow Patrol kwamen, en bevatten alle elementen van een mogelijks grote band in wording.
Contrasterend met wat de avond te bieden had brachtende postrockers I Like Trains rust in het event met hun opbouwende, dromerige en gitaartokkelende nummers.
Setlist: In This Light And On This Evening – Lights – An End Has A Start – You Don’t Know Love – Bones – A Life As A Ghost – Eat Raw Meat = Blood Drool – Blood – Escape The Nest – Last Day – Bullets - The Big Exit – The Racing Rats – Munich – Smokers Outside The Hospital Doors – Encore: No Sound But The Wind – Bricks And Mortar – Papillon – Fingers In The Factories
Organisatie: Rockhal, Luxemburg
Editors zijn zo stilaan een topact aan het worden, hun vorige passages in België passeerden nog via de AB en de Vooruit, nu moet Vorst Nationaal er al aan geloven, en ze zijn er klaar voor.
De nieuwe plaat ‘In this light and on this evening’ blijkt een zegen voor de band, de koerswijziging die ze ermee hebben aangegaan wordt ook doorgetrokken in hun live act en net dit zorgt voor een aangename variatie in hun live set. De koele synthesizers van het nieuwe album wisselen mooi af met de meer gitaargerichte songs van de eerste twee platen. Het geheel baadt meer dan ooit in een eighties sfeer die afwisselend naar Joy Division, Depeche Mode, The Cult en The Sound lonkt. Songs van hun drie platen wisselen elkaar vlot af en zo wordt de drive en de schwung er gans de tijd ingehouden. Want Editors mogen dan al een donker geluid tevoorschijn toveren, hun muziek klinkt nooit echt depressief als bij grote voorbeelden Joy Division. Door een eerder opgewekte sound begint Editors zo stilaan ook van dat Joy Division etiket af te geraken. Een andere sterkte is de warme krachtige stem van Tom Smith die de vaak donkere songs mooi verteerbaar maakt. Met sterke nummers als “Racing rats”, “Blood”, “Munich”, “Lights” en “Smokers outside the hospital door” is de herkenbaarheidsfactor hoog en hangt het volk aan hun voeten. Het nieuwe materiaal stoot bij het publiek nog op wat onwennigheid, maar wij vinden dat een beetje onterecht want “Eat raw meat = blood droll”, “In this light and on this evening” (indrukwekkende opener) en “Bricks and mortar” zijn uitstekende songs. Het ultieme toetje, de kraker van het moment “Papillon” wordt gespaard tot helemaal op het einde en brengt Vorst in volle extase, ook al wordt naar onze mening de song een beetje te rap en te zenuwachtig afgehaspeld. Doch, laat dit een zweempje van detailkritiek zijn, want we gaan niet morren, Editors bewijzen hier wel degelijk bij de grote jongens te horen.
De band heeft duidelijk een eigen smoel gekregen en speelt zonder scrupules op een overtuigende manier een zaal als Vorst Nationaal plat. En, reken maar, volgende zomer ook Rock Werchter, en ’t zal niet onderaan de affiche zijn.
Organisatie: Live Nation
Zo fronsten we een paar keer flink de wenkbrauwen toen we “Papillon” voor het eerst hoorden. Een onherkenbare metamorfose van Editors. Het was snel duidelijk dat ze voor hun derde album de gitaren in een stoffig hoekje gezet heeft en ze voor een resem synthesizers inruilde. Het is niet de eerste band die dit doet (denk maar aan Franz Ferdinand), maar hier gaan ze wel heel drastisch te werk. Editors lijkt in het niets nog zoals op debuut ‘The Back Room’ of doorbraak ‘An End Has A Start’, bijna alsof het hier gaat om een totaal andere groep gaat (of misschien in extremis een zijproject van Tom Smith). De postpunk is hier nergens meer terug te vinden. Enkel de donkere ondertoon in muziek, tekst én stem is behouden. Joy Division meets Depeche Mode om het zo te stellen. De vorige sound was meer dan oké en het is jammer dat die al afgevoerd wordt. Tijden veranderen nu eenmaal. Of is het een poging om de fans van Interpol te sussen?
We betreurden de verandering zeker niet. Editors mag dan wel vriend en vijand verrassen, ze staan er wel als een huis met hun negen songs. Anders dan vorige albums draagt de stem van Smith het geheel meer. Zoals gezegd een overwegen donkere toon zoals te horen in “In This Light…”, “You Don’t Know Love” en “The Big Exit”. Huidige single “Papillon” klinkt dan nog het opgewekst van al. Overigens heeft dat nummer al geschiedenis geschreven door vanuit het niets op nummer 1 te komen in de Ultratop. Het kinderlijk aandoend deuntje in “The Boxer” klinkt in het begin nogal ridicuul, maar door de opbouw verdwijnt dat idee al snel. We verwachten dat “Bricks And Mortar” en “Eat Raw Meat = Blood Drool” nog in de hitlijsten zal geraken. Die nummers liggen gemakkelijk in het gehoor tussen al de zware kost. Afsluiter “Walk The Fleet Road” laat ons een laatste keer horen dat Smith ons moeiteloos laat meeslepen met zijn stem.
De fans zullen geschokt zijn en we weten nu al dat de meningen grondig verdeeld zullen zijn. Geef ze gerust een kans. Het kan geen kwaad toch?
Editors stonden in Vooruit voor hun tweede van drie uitverkochte clubshows in ons land in evenveel dagen tijd. Het viertal uit, toeval of niet, The Black Country (Birmingham) timmerde de laatste jaren bijzonder succesvol aan de weg naar de absolute top. Van zowel hun debuut ‘The Back Room‘ uit 2005 als van ‘An End Has A Start’ van vorig jaar gingen immers al meer dan een miljoen exemplaren over de toonbank. De groep heeft een uitstekende livereputatie hoog te houden en loste ook in Vooruit weer - met hun typische uptempo nummers en herkenbare gitaargeluid - meer dan de verwachtingen in. Het werd een tegelijk hermetische en epische set zoals we die van de groep gewoon zijn. De stem van Tom Smith kleurde opnieuw de randjes van de songs zwart als de nacht.
De set begon slepend en verkillend mooi met “Camera” waarbij de stem van Smith ons soms deed denken aan die van Brendan Perry. De scherpe uptempo titelsong “An End Has A Start” greep het publiek meteen bij het nekvel en zorgde ondanks de problemen met de basgitaar voor een veelbelovend begin. Smith vroeg en kreeg de steun van het publiek en Editors verraste met het in bitterheid gedrenkte “Blood” en “Bullets”. Met herwonnen zelfvertrouwen kronkelde Smith - met de gitaar hoog op de borstkas en gedreven door een diepe bas en een harde en strakke drums - bijna spastisch over het podium.
De respons van het publiek loog er niet om en Editors vervolgde met het langzaam openbloeiende “The Weight Of The World” en het geniaal geconstrueerde “Escape The Nest”. “Lights” zorgde voor een nieuw hoogte-punt door knap gitaarwerk doorspekt met straffe tempowissels. “When Anger Shows”, waarbij een nerveuze drum de door Smith geproduceerde pianoklanken ingenieus net niet op de hielen trapte, werd gevolgd door het atypische “Spiders”. Meer spinnen kregen we met een eigenzinnige versie van “Lullaby”, de speciaal voor de 49e verjaardag van BBC Radio 1 opgenomen cover van The Cure en naamgenoot Smith. Na dit rustpunt werd de set krachtig hernomen door knallende versies van “All Sparks” en het oorstrelende “Munich”. Nieuwe single “Push Your Head Towards The Air”, met de bassist op de toetsen en Smith op semi-akoestische gitaar, zorgde voor een laatste rustpunt alvorens de reguliere set met een fantastisch sterke uitvoering van “Bones” en het altijd in de setlist opgenomen “Fingers In The Factories” werd afgesloten.
Het uitzinnige publiek riep Editors terug en de band trakteerde op een onvergetelijke bis met “The Racing Rats” (met Smith bovenop de piano), het ijzersterk uitgesponnen “You Are Fading” (dat op sommige versies van de debuutplaat als “Cutting” is toegevoegd) en het onmisbare “Smokers Outside The Hospital Doors”.
De band bewees live nog maar eens dat de veeleer beperkende vergelijkingen met andere bands dikwijls onterecht zijn en ze ondertussen echt wel een eigen kenmerkend geluid en dito songs hebben ontwikkeld.
De uit Brooklyn afkomstige supportact Mobius Band zorgde voor gesmaakte dansbare rock met een vinnige drums, wat een ideale opwarmer was voor Editors.
Organisatie: Live Nation
Het zag er aan te komen dat het Britse kwartet uit Birmingham, Editors, in het najaar definitief zouden doorbreken. Een signaal en een prik kreeg het publiek al op Pukkelpop: een korte stevige set, vol overgave, die hun tweede cd ‘An end has a start’ ondersteunde.
Editors kwam , zag en … overwon; ze speelden een verbluffende, overweldigende set. Ze tekenden voor een definitieve doorbraak na Franz Ferdinand, Kaiser Chiefs en The Killers. We zagen hen vorig jaar steeds groter worden, zonder dat ze inboeten aan dynamiek en speelplezier. De muzikale ervaring van het eindeloos touren heeft z’n vruchten afgeleverd in een uitverkochte Hallen. Als een Kim Gevaert wonnen ze de 100m sprint!
Het enthousiaste publiek zag meteen een sterk op elkaar ingespeelde en geoliede band op “Lights”, “Bones”, “Bullets”, “An end has a start” en “Blood”, frisse Britwaverocksongs, met een sprankelend, snedig gitaarspel, een strakke, opzwepende drums en een diepe bas, onder de helder, overtuigende zang van Tom Smith. Hij ontpopte zich als een podiumbeest, liet z’n gitaar afzien, kon bekkentrekken, sprong op z’n piano en zorgde voor een feestje, door aanhoudend het publiek te betrekken bij de songs.
Alles lukte, de sound, de set, de respons … Dit was koekenbak in de Hallen! Wijlen Ian Curtis keek toe en zag dat het goed was. Editors kreeg z’n zegen. De broeierige “Escape the nest”, “All sparks” en “Banging heads” (nieuwe song) volgden. Na dit helse tempo, waren er enkele sfeervolle songs: “Let your good heart” (tweede nieuw nummer) en “When anger shows” kregen kleur door het pianospel van Smith en mans krachtige stem.. Ze bouwden de set terug op en gingen naar een climax met bedreven versies van “Spiders” en “Munich”. Op “The racing rats” sprong Smith op z’n piano, speelde een paar snedige gitaarakkoorden, overzag z’n fans en kreeg een uitgelaten menigte te horen.
Editors stond garant voor een krachtige, stevige en intense set van een uur, waarbij ze ons trakteerden op een drietal songs in de bis: twee oudjes “You are fading” en “Fingers in the factories” (steevast te horen) en niet te vergeten “Smokers outside the hospital doors”; de groep werd letterlijk op handen gedragen.
Het optreden van deze beloftevolle band stond qua sound en uitstraling in het geheugen gegrift.
Support acts: de indiepop van The Boxer Rebellion, die bands als Radiohead en The Verve verwerkte. Spannende gitaarpoprock met een dreigende opbouw en een zweverige zang. Het Amerikaanse kwartet onderscheidde zich.
Het Deense The Kissaway Trail volgde. Dit vijftal bracht in het voorjaar al een verrassende overtuigende titelloze plaat uit: mooi uitgebouwde dynamische, frisse en bezwerende gitaarpoprock., ergens het onvolprezen The Music, ‘90’s Britse bands The Pale Saints en The Wedding Present door de spanningsopbouw en het vleugje distortion en fuzz, de postrock van Mogwai, en de psychedelica van Mercury Rev. Te onthouden!
Organisatie: Live Nation
Editors, een kwartet uit Birmingham, onder zanger/songschrijver Tom Smith, viel al twee jaar terug op met ‘The Back Room’. Ze halen invloeden uit de huidige postpunk en ‘80’s wave van Joy Division, Echo & the Bunnymen en The Chameleons. Smith zelf noemt Michael Stipe als z’n voornaamste inspiratiebron. Whatever, de tweede cd is een toegankelijk album: het gejaagde tempo, de donker dreigende en beklemende sfeer is geraffineerd en subtieler. Poprockwave dus!
Het is een boeiende, afwisselende plaat geworden. Enkele songs refereren naar het debuut: de single “Smokers outside the hospital doors”, “Bones” en “Escape the nest”. Het tempo is omlaag geschroefd op volgende songs, die inderdaad aan R.E.M. refereren: “The weight of the world”, “The racing rats” en “Push your head towards the air”. “Well worn hand” is een pianoballad en sluit in schoonheid de plaat af. Onderliggend zijn er Coldplay trekjes.
De plaattitel ‘An end has a start’ kan geassocieerd worden met Joy Divisions ‘A means to an end’.
Het is een kwalitatief sterke plaat geworden van een band die een boeiende koers is ingeslagen en een schitterende toekomst tegemoet gaat.
Nederlands 
Français 
