Post-rock begint stilaan een beetje een belegen term te worden. Te veel bands trachten er hun weg in te vinden en op de duur zien we het bos door de bomen niet meer. Voor het gemak, en om een kind een naam te geven, wordt het Noord-Ierse And So I Watch You From Afar ook altijd in een post-rock vakje geduwd. Als u hierin wil volgen, is dat OK voor ons, maar gelieve hen dan wel te plaatsen aan de meest vinnige en energieke kant van het genre, daar waar bijvoorbeeld Russian Circles ook vertoeft.

ASIWYFA hun gloednieuwe plaat ‘Heirs’ is er alweer eentje waarop de groep bewijst dat ze niet stilstaan, er wordt wederom heftig tekeer gegaan maar net als bij de voorganger ’All Hail Bright Futures’ zit er ook wat borrelende elektronica tussen het gitaargeweld vermengd, wat hen dan weer in de buurt brengt van 65daysofstatic. Sedert die plaat zijn er ook al wat vocals aan hun sound toegevoegd, deze doen in de eerste plaats dienst om de boel nog wat meer op te hitsen, en live werkt dit perfect, getuige het vurige enthousiasme in een aardig volgelopen VK.
De bruisende binnenkomers van de nieuwe plaat, “Run Home”, “These Secret Kings I Know” en “Wasps” zijn ook de songs die hier het vuur aan de lont mogen steken. Al gauw staat de boel in lichtelaaie, een overactief en in het rond springend ASIWYFA gaat hier zo intens, fel en luid te keer dat wij geen tijd hebben om te ademen, de band laat dan ook nog eens quasi geen ruimte tussen de songs zodat wij niet anders kunnen dan ons laten meegaan op deze razende rollercoaster. Hebben wij geen probleem mee, het is gewoon heerlijk hoe die ziedende gitaren steeds weer uit hun voegen barsten en er een tomeloze energie op nahouden. De zeldzame momenten waarop de band eens inhoudt zijn er dan wel echt om stil van te worden. “Tryer, You” van de nieuwe plaat is er zo eentje om kippenvel van te krijgen, hier menen we bij momenten Mogwai in te herkennen, maar die worden dan wel op tijd en stond een geut straffe chillipeper-extracten in de aderen gespoten.
Qua podiumgekte en energie kunnen we ASIWYFA hun live act inderdaad op dezelfde hoogte van 65daysofstatic plaatsen, diezelfde gekheid, dynamiek en hyperactiviteit. De bandleden gaan allen volledig op in hun act, het lijken vier ontspoorde ADHD’rs die zich geen seconde stil kunnen houden. Dit gaat echter niet ten koste van hun talenten, want wat muzikale klasse en gitaarvernuft betreft vallen wij hier van de ene verbazing in de andere.
De elektronische tinten van de laatste twee platen zijn live wat naar de achtergrond geschoven, er zijn geen synths of keyboards te bespeuren, alleen maar brandende en constant openbarstende gitaren. Daardoor wordt de power nog een paar graden de hoogte in gestuwd, en vooral tijdens oudere songs als “A Little Bit Of Soildarity Goes A Long Way” en het weergaloze  “Set Guitars To Kill” (die titel alleen al) gaat het kot volledig uit zijn dak.
Ook de effectenpedalen draaien overuren, ASIWYFA gebruikt die gretig om er het ene moment een ziedende geluidsmuur mee te vormen en het andere moment dan weer een verstilde sfeer mee te creëren die dan uiteindelijk toch weer uitmondt in een briesende apotheose.
Deze band mag dan al sterke platen maken, het is pas live dat ze echt openbarsten en hun niet aflatende geestdrift volledig tot ontplooiing laten komen. Nog nooit hebben wij in het genre een band meegemaakt die zo krachtig, opwindend en overdonderend hun songs op het publiek afvuurt als And So I Watch You From Afar.

Dit, beste mensen, is de meest hete en kolkende post-rock die u zich kan voorstellen.
Wie vindt dat post rock een beetje duf en saai zou zijn, moet hier maar eens naar gaan kijken. De ultieme brainwashing !

Organisatie: VK, Sint-jans Molenbeek

Opnieuw een prachtig uur in Lille voor een optreden. We worden om 18u in La Péniche verwacht. De Fransen weten klaarblijkelijk goede muziek te appreciëren want de boot is volledig uitverkocht. ASIWYFA heeft mij al enkele malen weten te overtuigen. Deze zomer speelden zo op Leffingeleuren en daar werd lat al hoog gelegd. Benieuwd dus of ze dit kunstje nog eens koud zullen overdoen. Geen voorprogramma, wat een mooi uur beloofd om terug thuis te zijn. Ik kan dat alleen maar toejuichen. Misschien ook een ideetje voor in België?

Maar dan nu, muziek! ASIWYFA gaat hard, heel hard. Van bij de start gooien ze alles open en gaan ze door, zonder omkijken. Na 1,5 uur is de trein voorbij gedenderd en is het alweer achter de rug. Met een orkaankracht gaat alles naar de vernieling. We krijgen wat we van hen verwachten: snelle, agressie post-rock, die de melodische stukken die zo eigen zijn aan het genre zeker niet vergeten. Maar ze zijn beperkter, korter, gevatter,... Op de juiste momenten worden deze rustpauzes ingebouwd om even naar adem te happen.
Maar lang duurt het niet. Want het grootste deel van de tijd gaan ze gewoon hard. De sologitarist verzorgt het melodische gedeelte. Mijn zijn, aan math-rock ontleende solo,'s geeft hij de nummers een catchy laagje. Op die manier worden de nummers (voor het grootste gedeelte instrumentaal) bijna meezingbaar. De drummer, bassist en gitarist zorgen dat de funderingen goed staan. Met de juiste breaks, op het juiste moment, de juiste versnellingen, de juiste toon, verandert de Péniche in een stomende ruimte waar al snel het kookpunt wordt bereikt. Waar ik bij hun vorige optreden mij nog wat stoorde aan de nieuwe nummers, blijken die nu wel heel goed aan te slaan. Waarvoor veel toeren allemaal al niet goed is. Maar de oude nummers blijven voor mij toch het sterkst. Daar gaat de meest pure muziek van uit. Geen tierantijntjes, geen gedoe.

Gewoon rechtdoor gaan met stevige riffs, het betere drumwerk en mooie melodieën. Al diegene die roepen dat post-rock dood is, zouden beter eens hier naar komen luisteren. Want zij weten dit genre weer attractief en interessant te maken. En daar was de rest van de boot het volmondig mee eens. Een zeer goede prestatie en de lat is weeral een heel stuk hoger gelegd.

Organisatie: Agauchedelalune, Lille

We waren al onder de indruk van deze Noord-Ieren uit Belfast , een trio live met vier , die ons overdonderden op hun gigs en eigenlijk boeiend en gevarieerd plaatmateriaal uithebben . Deze post/math rock band viel op door muzikale krachtpatserij en lieflijke zalving te combineren in hun instrumentale ‘soundtrack’ geluid; een geluid dat fors en krachtig, donker en dreigend, zwaar en loom kan zijn, maar door de variatie en de repetitieve ritmes evenzeer houdt van een intense sfeervolle, broeierige spanning. En hoorden we tussenin niet wat speelse humor door de handclaps en een neurie gehalte . Deze lijn zetten ze alvast verder in het nieuwe werk , dat niet voor niks ‘All hail bright futures’ noemt , want de vrolijke tunes , de mantra’s, de Caribische ritmes en blazers komen nog meer door in hun brede opzet; fris aanstekelijke , soms kernachtige (korte) songs zelfs , die niet vies zijn van wat vocoder, vervormde zangpartijen . “Big things do remarkable” en “The stay golden” trilogie zijn maar een paar voorbeelden . “Like a mouse” laat een krachtige band etaleren en “Mend and make safe” kan zo op een plaat van Battles staan door de groovy vibes .
Spannend, bedreven , groovy, meeslepend en sfeervol materiaal dus , van een band die deze keer een smiley op ons gezicht tovert .

Smaakvolle, dromerige en fris speelse indiefolkpop uit van het charismatische Fanfarlo, thuisbasis Londen, roots in Zweden, hoorden we op hun debuut ‘Reservoirs’ , wat op de opvolger ‘Rooms filled with light’ verder wordt gezet. Onmiskenbaar in hun sfeervolle folkypop is bij Simon Balthazar en zijn bende de invloed van  Arcade Fire, de Zuiderse americana van Calexico, de donkere tunes van The National en Balkanpop .
Het is alvast een gevarieerd album geworden , dat uitbundig, sprankelend als ingetogen materiaal biedt , die niet uit de bocht gaan qua bombast en barok door het breder aangehaalde  instrumentarium . Fanfarlo biedt opnieuw een subtiel , elegant,  heerlijk geluid !

Wat heb ik lang moeten nadenken om dit te kunnen plaatsen, Cut In The Hill Gang. Wanneer John Wesley Myers (die zich tegenwoordig laat aanspreken als James Leg), frontman van de Black Diamond Heavies , één van de beste livebands van de laatste jaren, en Johnny Walker, zanger van de Soledad Brothers, één van de beste livebands in de jaren daarvoor, zich vervoegen in één groep, dan zijn de verwachtingen uiteraard bijzonder hooggespannen. Voeg daarbij nog nieuwe gitarist (en zanger) Reuben Glaser, voorman van Pearlene, dan mag je wel spreken van een supergroep.
Maar je voelt het al komen, het resultaat was niet bepaald gelijk aan de som der delen. Nochtans begon het indrukwekkend met een slepende blues waarbij Walker, pompend op mondharmonica, heerlijk uithaalde op slidegitaar.
Wat volgde was nooit echt ondermaats (buiten dat nummer, gezongen door de drummer) maar ik bleef toch behoorlijk op mijn honger zitten. Daarvoor wrong het beestje toch te veel. Die natuurlijke flow, die zo kenmerkend was voor de Black Diamond Heavies en de Soledad Brothers ontbrak hier volledig. Zonde ook dat een talent als pianist John Wesley Myers nauwelijks hoorbaar was. Zelfs een gegarandeerde stomper als "Roadrunner" van Bo Diddley bleef deels in het moeras steken.
Naar het einde toe kwam het uiteindelijk toch nog opwindend met ondermeer het onverwoestbare " Gospel according to John", bekend van de Soledad Brothers. Achteraf was ik verre van overtuigd hoewel ik er meteen moet bij zeggen dat wanneer dit een totaal onbekend Amerikaans groepje in één of ander zompig café was geweest ik wellicht superlatieven tekort kwam om deze ontdekking wereldkundig te maken. Nu bleef het gevoel hangen dat er veel meer in gezeten had. Stilaan tijd voor een reünie van de Soledad Brothers, zeker?

Vieux Farka Touré kon dus één en ander goedmaken maar ook dat gebeurde slechts gedeeltelijk. Wie kwam in de hoop wat woestijnblues, zoals we die kennen van vader Ali, te horen was eraan voor de moeite en Vieux mag dan al beweren zich te laten inspireren door jazz, op het podium was daar alleszins niets van te merken. Wat we kregen was vrij stevig gebrachte, aanstekelijke Afropop met veel aandacht voor de percussie maar die toch gedomineerd werd door de gitaar. Want Vieux Farka Touré is een begenadigd gitarist die zijn kunnen soms teveel exposeert.
‘De Santana van Afrika’ hoorde ik iemand fluisteren. Zover zou ik het nu ook weer niet drijven om hem te vergelijken met één van de vervelendste gitaarvirtuozen op deze aardkloot. Zijn gitaar had best wel iets te vertellen en wist het publiek behoorlijk op te hitsen. Eén vrouw kon het niet langer houden en sprong op het podium om daar als een bezetene te dansen onder luide aanmoedigingen van Vieux' muzikanten.
Net toen ik dacht dat het stilaan genoeg geweest was bracht hij op een indrukwekkende manier een nummer van zijn vader en werd duidelijk dat de muziek van Ali Farka Touré heel wat meer inhoud kent dan hetgene we hier gezien hadden. Je zal zijn zoon maar wezen.

Neem gerust een kijkje naar de pics

Organisatie: 4AD, Diksmuide

Uit Belfast, Noord-Ierland rijst een nieuwe post/math rock band ten berge. Na enkele EP’s is de full cd uiteindelijk hier uit en het is een plaat om U tegen zeggen. Muzikale krachtpatserij en lieflijke zalving gaan hand in hand in hun instrumentale ‘soundtrack’ geluid, die zelfs niet vies is van wat speelse humor, zoals op “Don’t waste in time doing …” door de handclaps en het neurie gehalte.
De groep balanceert ergens tussen een 65daysofstatic, Explosions in the sky en Mogwai, maar ook van hardere staalwerkers als Mastodon. Jawel een geluid dat fors en krachtig, donker en dreigend, zwaar en loom kan zijn, maar door de variatie evenzeer houdt van een intense sfeervolle, broeierige spanning en repetitieve ritmes. “Set guitars to kill” klinkt snedig, wat verder wordt gezet op songs als “Clench fists, grit teeth … Go!”, “I capture castles”, “Tip of the hat, …” en “If it ain’t broke, break it”. “A little bit of solidarity …”, “The voiceless” zijn gematigder.
De songs behouden hun brede, gevarieerde opzet in dit concept. En verve sluiten ze de plaat af met het opbouwende “Eat the city, eat it whole”, wat onderstreept hoe sterk, spannend, meeslepend en bedreven de band is. Maw dit een plaat die nazindert …