‘Medicine At Midnight’ is geen lockdownalbum. Het album was al klaar voordat de viruscrisis uitbrak. Het moest een party-album zijn, want de band zou zijn 25ste verjaardag en zijn tiende album gaan vieren met een uitgebreide wereldtournee en daar hoort voor Dave Grohl party-rock bij.
‘Medicine At Midnight’ is dan ook veel vrolijker en feestelijker dan heel wat albums die onder de lockdown opgenomen zijn. Maar misschien is dat onbezoedelde optimisme wel net wat we nodig hebben?
Al bij al is het een braaf album geworden. De momenten waarop deze rockmachine met het mes tussen de tanden rechtdoor ramt, zijn schaarser dan op eerdere albums. Ze kunnen het wel, zoals “No Son Of Mine”, “Holding Poison” en “Love Dies Young”. Voor wie zat te wachten op loeiharde gitaren, zijn dat de hoogtepunten van het album.
In “Waiting On A War” is het inderdaad lang wachten tot de oorlog losbarst. Hetzelfde met “Cloudsplatter”. Ook daar is het – als bij een diesel - wachten tot de band helemaal warmgelopen is, en dan is het einde van de song reeds in zicht.
Titeltrack “Medicine At Midnight” begint zelfs met een funky loopje en moet het daarna hebben van zeemzoete ‘Ooh Ooh’-koortjes en een blueslick van dertien in een dozijn. “Making A Fire” heeft dan weer een ‘Na-na-na-na’ die je vooral in kampvuur-riedels wil horen en “Chasing Birds” is een slaapverwekkend slaapliedje. “Shame Shame” heeft zelfs afgelikte violen in het arrangement. Zoveel pretentieloosheid zijn we niet gewoon van de Foo Fighters.
‘Medicine At Midnight’ is een moeilijke om te beoordelen. Met de singles van dit album hebben de Foo Fighters nog niet echt een vuist kunnen maken en dat vat dit album misschien nog het beste samen: bij momenten heel degelijk en zelfs verrassend, maar niet meteen onvergetelijk.
De Zweedse dreampopformatie Tiny Fighter liet via prachtige singles als “Strangest Things” en “Perfect Game” al een tipje van de sluier zien en horen. Breekbare songs die sprankelend je tot dansen aanzetten. Lekkere aanstekelijk dus, binnen een dromerige omkadering. Met het debuut 'Going Home' brengt Tiny Fighter een debuut uit dat lang blijft hangen. Je zingt de songs ook prompt lekker mee.
En toch is het niet enkel dat dansbare dat komt boven drijven. Intimiteit binnen een zeer sobere omkadering, vinden we ook terug. Niet bij “Strangest Things”, een lekker uptempo song, maar “Perfect Game” laat Tiny Fighter van zijn meest breekbare kant horen. Met de vocale inbreng die je hart beroert op een ingetogen wijze, drijf je weg over walmen van intense melancholie en weemoed. Bij “Rollercoaster” worden de dansheupen op zwevende wijze aangesproken.
Tiny Fighter brengt aanstekelijke dreampop voor een zeer ruim publiek, dat blijkt ook uit de daarop volgende songs als “Echo”, ”Maybe” en het prachtige “Stars”. De bijzonder emotionele stem van Therese Karlsson ontroert je telkens opnieuw, waardoor je een traan wegpinkt met de glimlach op de lippen. Want ondanks die zweem van weemoedigheid is dit geen sombere schijf geworden. “Vessels” en “Hold On” blijven je datzelfde gevoel van welbehagen bezorgen.
Tiny Fighter drukt door dit sprankelende debuut zijn stempel op het dreampopgebeuren, door een zeer gevarieerde schijf voor te schotelen die harten doet breken, maar ze ook terug lijmt , door die bijzonder zonnige omkadering. Weemoedigheid die je hart in vuur en vlam zet is de rode draad op 'Going Home' waardoor een ruim publiek aan liefhebbers van de betere dreampop over de streep moeten worden getrokken. Ondanks de indrukwekkende instrumentale omkadering is het telkens Therese die je met haar bijzonder breekbare en kristalheldere stem doet vertoeven in oorden waar melancholie je doet schitteren in het licht.
Dave Grohl, Taylor Hawkins, Nate Mendel, Chris Shiflett, Pat Smear en Rami Jaffee mogen naast elkaar en in willekeurige volgorde vermeld worden … Het zijn rasartiesten stuk voor stuk , en hebben alle zes een ervaring om U tegen te zeggen.
Al 23 jaar is de band van voorman en massatemmer Dave Grohl aan de gang met 9 studioalbums (+ 25 miljoen verkochte exemplaren). Voor de 'Concrete and Gold'-tour stoppen Foo Fighters gelukkig ook in Antwerpen … én je moest er snel bij zijn, op 20 minuten was het uitverkocht.
Een avond in een verschroeiend tempo waar Dave Grohl meerdere keren pauze moest nemen, zelfs tijdens nummers door, omdat het niet vol te houden is. Die man heeft natuurlijk op zijn 49ste al een gigantische carrière achter de rug, hij vertelde zelf dat hij al 30 jaar in België komt, vroeger in kleinere zaaltjes (met Nirvana) maar nu, en dat vindt hij zelf top, in grote zalen en volle festivals.
“200 nummers hebben we” , zei hij en “we gaan ze allemaal spelen” … ze hadden er duidelijk zin in. (het waren er uiteindelijk 22)
Het is ongelofelijk om te zien dat ze vanaf het begin van de tour op een paar luttele verschuivingen na, een compleet identieke set spelen keer op keer. En toch , het voelt aan dat Dave & co zich keer op keer zich helemaal geven vanaf nummer 1 , “Run”, hij loopt dan ook 3 uur, jawel DRIE uur lang, het podium af en aan tot aan “Everlong”.
Dat er vandaag van een OVERVOL Sportpaleis nog weinig stem zullen hebben , moeten we er maar bij nemen … MET plezier trouwens .
Dat Dave's stem niet 100% zuiver is komt door het 'briesen'; hij laat ook meesterdrummer Taylor elke set een nummer van Queen zingen … fantastisch voor iedereen, gezien Taylor een stem heeft als Freddy Mercury. Grohl drumde nog eens zoals in de goede ouwe tijd van ... Nirvana. Van dat laatste las ik onlangs dat hij nooit meer naar nummers luistert van toen, hij krijgt er steeds de krop van in de keel... De enige die overgebleven was toen, is Pat Smear die de laatste 6 maanden mee tourde met Nirvana.
Tussen de nummers door spreekt hij ons toe, wie zag ons ooit al spelen : 3 kwart roept 'JAAAAAA !!', wie zag FF nog nooit : een aantal steken hun hand op en daarop zegt de meestermensentemmer: 'fuckers'. Heerlijke mens die Dave, een frontman en duidelijk de baas van de groep. “All My Life” als tweede nummer, “Learn to Fly”, “The Pretender” en dan al direct het nieuwere werk : “The Sky is a Neighborhood” ...
Het houdt niet op … het wordt afgewisseld met een oneindige drumsolo waar Taylor helemaal de hemel ingestuwd wordt (hydraulisch), wel 6 meter hoog; nog goed dat Dave er niet zat om vervolgens nog eens zijn been te breken als in 2015. Trouwens , een paar weken geleden deden ze dit in Noorwegen ... een acteur identiek aan Dave Grohl liep bij aanvang van het concert op met gitaar en 'viel' van het podium, een grap van de groep duidelijk, want ondertussen stond Grohl zijn eerste nummer (“Run” alweer) in te zetten... , dit terzijde.
Een cover plots die gevolg geeft aan een medley van covers, “Under My Wheels” van Alice Cooper, “You're the One That I Want/Imagine” (pianowerk van de enige die muziek kan lezen volgens Grohl: nl. Rami Jaffee)/ “Jump” en “Blitzkrieg Bop”. En dan dus “Under Pressure” met Taylor als zanger. Trouwens , hierover vertelt Grohl, “we hebben een advertentie in de krant gezet om een drummer te vinden 20 jaar geleden en we wouden een Beachboy uitziende kerel die een stem heeft als Freddy van Queen, VOILA we hebben wat we wouden”.
Aan de tientallen fans met een kartonnetje met daarop 'can I play Monkey Wrench with you?' zegt Dave dat hij dat niet/nooit meer zal doen na de ‘Kiss Guy’ die dit deze tournee deed, ongelofelijk wat die jongen kon. (zeker eens kijken op youtube) . Hierna zetten ze dit nummer in, “Monkey Wrench”, “Wheels”, “Breakout”, “Dirty Water”, “Best of You”..., iedereen roept, schreeuwt vrolijk mee !
Een korte pauze (begrijpelijk na bijna 2 uur en 45 minuten) wordt ingelast, op de schermen komen Grohl en Hawkins in beeld in de backstage, aan de hand van het geluid uit de zaal bepalen ze hoeveel bisnummers..... meestal 2, wij krijgen er 3 !!
“Times Like These”, “This is a Call” en “Everlong” , zoals vaak de afsluiter al jaren lang.
Grohl wist nog te zeggen dat ze een band zijn die net als anderen zal blijven bestaan ! Met een knipoog naar Mick Jagger & Keith Richards op hun 74 ste ! Dit was een no-nonsense rockshow die je niet mocht missen … onze oren tuiten nog na …of tenminste moet je een volgende keer hen zien en meemaken !
Je redacteur , voor jullie gezien, beleefd en gehoord …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/foo-fighters-11-06-2018/
Organisatie: Live Nation
Crystal Fighters heeft een nieuw album uit en daar hoort uiteraart een tour en zeer zeker een show in België bij. Ondanks de recente plaat ‘Everything is my family’ maar matig is, slaagde Crystal Fighters er in er een groot dansfeest te maken voor jong en oud.
Alleen de outfit al, waar deze Brits/Spaanse band mee het podium kwam opgelopen, zei genoeg. Opener “Good Girls”, een nummer van de nieuwe, was er meteen knal op en zette het dansfeest in de AB op gang. Bij de volgende songs was dit niet anders. “LA Calling” was er eentje dat iedereen kon meezingen en bij “Love Is All I Got” merkte je meteen enorm veel liefde in de zaal.
Ook aan decoratie en podiumelementen ontbrak er niets. Crystal Fighters bracht voor de gelegenheid vlaggen mee voor op het podium en gooide enkele strandballen in het publiek. Tegen de zweetgeur die er af en toe hing in de zaal van al dat dansen, had Crystal Fighters kruidenstokjes mee. Wat verwacht je anders van hippies?
Slabak momenten waren er tijdens het iets rustiger materiaal. Je zou denken dat na heel veel springen en dansen, de AB nood had aan wat rust. In tegendeel. Die rust zorgde voor een dieptepunt, maar werd meteen weer vergeten wanneer de set terug werd opgekrikt door de dansbare songs.
Ontroerend moment van de set was wanneer de band “Lay Low” opdroeg aan voormalige drummer Andrea Marongiu, die jammer genoeg overleed in 2014.
Ondanks het nieuwe album van Crystal Fighters gewoontjes klinkt, zorgden ze toch voor een heus feest in de AB. Nu hopen dat alles meezit en dat ze komende zomer op een van de festivals staan. Nog een groter dansfeest verzekerd!
Organisatie : Live Nation + Ancienne Belgique , Brussel
Dave Grohl is een drummer, een hele goeie overigens (Nirvana! Queens Of The Stone Age! Them Crooked Vultures! Killing Joke!), maar toch een drummer. Dat hij na Nirvana het in zijn hoofd gehaald heeft om voor de gitaar te kiezen en zelf songs te gaan componeren was best een moedige poging, maar nooit kon hij qua songs schrijven tot aan de enkels reiken van Kurt Cobain. In het begin zag het er nochtans wel vrij belovend uit, ten tijde van hun strakke eerste plaat zagen wij Foo Fighters met een vlammend energieke set nog flink van jetje geven op Pukkelpop 1995, maar bij hun laatste PP doortocht in 2012 merkten wij toch vooral een hitmachine die op half automatische piloot stond ingesteld.
Foo Fighters zijn nu veel groter dan Nirvana ooit geweest is, en dat met een zeer matig repertoire. Komt het omdat Grohl een sympathiek peer is die niemand tegen de borst stuit ? Het kan, wij begrijpen het in ieder geval niet. Foo Fighters zijn volgens ons mega geworden omdat ze op elk nieuw album minstens een tweetal verdomd catchy en hitgevoelige songs hebben neergepoot, en voor de grote massa zijn die hits blijkbaar genoeg, alleszins voldoende om een volle festivalweide plat te spelen.
Getuige de volkstoeloop in Pukkelpop 2012 bleek de populariteit van Foo Fighters totaal uit zijn voegen te zijn gebarsten. Chokri had een (weliswaar peperdure) voltreffer geboekt, Scheuremans was groen van jaloezie. Vandaar dat Herman op vandaag diep in zin buidel heeft getast en speciaal voor Foo Fighters zijn festivalletje een week heeft vervroegd. Gans België verlangt nu al naar Rock Werchter 2015. Wij niet, en nadat we ‘Sonic Highways’ aan een paar luisterbeurten onderworpen hebben al zeker niet.
Het is hetzelfde liedje als de vorige keer, ook ‘Wasting Light’ uit 2011 werd vooraf met veel bombarie aangekondigd als een ‘vuile’ garagerock plaat, het bleek uiteindelijk een veel te afgelikt en gestroomlijnd album die uiterst geschikt leek als achtergrondmuziek bij de zondagopeningen van IKEA. Wederom is op dit logische vervolg ‘Sonic Highways’ niks meer te merken van de punkroots van Grohl en zijn band (je mag ook niet vergeten dat gitarist Pat Smear ooit nog bij hardcore band The Germs heeft gespeeld, ’t is haast niet te geloven), je zou hen eerder een verleden bij Boston, Bon Jovi of godbetert Nickelback toeschrijven.
Welgeteld drie songs zijn (een beetje) de moeite waard, de single “Something For Nothing”, het ietwat hevigere “Feast and The Famine” en de behoorlijke rocksong “Outside”. De rest varieert van zeer oppervlakkig tot schaamteloos melig. Dit neigt meer naar de gevreesde Amerikaanse AOR rock of FM rock (Journey, Survivor, Styx,…help!) dan naar fris alternatief geweld.
Foo Fighters hebben naar hun financiële raadgevers geluisterd en op veilig gespeeld, ‘Sonic Highways’ is een schoolvoorbeeld geworden van het perfecte commerciële product, een rockplaat voor boekhouders en managers, eentje voor onder de kerstboom. Wij hebben geen kerstboom.
U hoeft zich niet aan onze mening te storen, want u bent waarschijnlijk één van die miljoenen die de cd zullen aanschaffen, maar wij vinden dat Foo Fighters nu echt wel de uitgesproken kandidaat is voor de Grammy van “Meest overschatte band van de planeet”.
Interessante Zweedse retrostonerrock komt van Truckfighters, die ook al een paar jaar in het circuit zitten . Maar na jaren mee te bengelen in het genre, kregen ze steeds meer support en kan deze ‘Universe’ de definitieve doorbraak betekenen , gezien de ‘desert’ sound opnieuw in de lift zit .
Truckfighters zijn in één adem op te noemen met het oude Queens , Masters of Reality, Kyuss , Fu Manchu , Graveyard en Vista Chino . Al meteen hebben we een paar boeiende tracks, “The Chairman” en “Get Lifted” zijn twee mooi uitgediepte nummers door de korrelige, slepende ritmiek , de broeierige intensiteit , de snedige tempowisselingen en de ruimte aan de gitaarriffs en de gortdroge, logge drums . “Mastodont” is een even zeer sterke afsluiter .
Het zijn uiterst genietbare , heerlijke trips wat het combo presenteert . Niet echt iets nieuws , maar mooi van onder het stof …
Crystal Fighters - Een avond vol ambiance
De indierockers van Crystal Fighters stonden op Allerheiligen in de Vooruit in Gent. De band met Spaanse en Engelse wortels bezorgde de uitverkochte concertzaal een spetterende show, waarbij de zweet- en weedlucht de neus in werden geboord.
Zanger Sebastian Pringle leek vooral door dat laatste in de zevende hemel. Hij had zelf duidelijk niet van dit rookgerief af kunnen blijven. Gekleed in een raar soort maharadjalaken was hij de exponent van de gekte van deze muzikale hippies, al liet de halfnaakte Graham Dickson zich ook van zijn beste kant zien.
De set werd ingezet door “Solar System” van debuutplaat ‘Star of Love’. De lange elektronische intro werkte versnellend en toonde dat de Crystal Fighters het zagen zitten. “Follow” – een ander nummer van die sterke debuutplaat – volgde en de uitvoering van de knappe frontzangeres was dik in orde.
Daarna was het tijd voor “LA Calling”, de eerste keer dat we een plaat van ‘Cave Rave’ te horen kregen. De sfeer zat er zeker in, toch leek het af en toe een beetje op automatische piloot te gaan. Het bleek echter een soort van opwarming te zijn voor wat nog moest komen. Bij “Separator” schakelde vooral de percussie een tempo hoger en dat trok iedereen in de zaal mee.
“You and I” is een monsterhit die het verdient er één te zijn. We kregen een uitvoering met panache te horen, die bovendien verschillend is van die op de plaat. “Plage” ging er onmiddellijk achteraan. Het maakte het feestje compleet. In plaats van daarna wat rustiger aan te gaan doen, rockte Crystal Fighters stevig door met een andere topper van ‘Cave Rave’, “Are we one”. En ja, dat was met springen, enthousiast handengeklap, alle armen omhoog en een meezingend publiek. De vrolijkheid van de band straalde af op het overwegend jonge studentenvolkje. Met de glimlach konden we nog luisteren naar “Love Natural”, “In the Summer” en “At Home”. Tijdens dat laatste nummer werden publiek en groep even één dankzij een gezamenlijk zangmomentje.
De Crystal Fighters permitteerden zich nog een langgerekte pauze voor de bisnummers, terwijl de fans bleven schreeuwen om meer. De heerlijke elektropop van “I Love London” toonde aan dat de band vol zit met talentvolle en veelzijdige instrumentalisten. “Wave” was een hoogstaande afsluiter van een avond vol ambiance.
In Gent kreeg men dus een geëvolueerde ‘Crystal Fighters’ te zien, die in het echt ruiger klinken dan op de plaat. Altijd fijn om te horen dat de nummers tijdens het optreden nog meer kracht krijgen dan de studioversies. Kortom, deze band was een voltreffer van formaat, waardoor we graag werden geraakt.
Organisatie: Democrazy, Gent
Doorgaans hebben wij het niet zo begrepen op luchtige popmuziek. Groepjes die zomerse en hitgevoelige deuntjes voortbrengen gaan er in combinatie met een zwoel temperatuurtje en een gekoelde pina colada wel vlotjes in, maar dikwijls vallen die muziekjes te licht uit om echt te blijven boeien.
Met Crystal Fighters kunnen we echter wel leven, omdat dit groepje voldoende verfrissende elementen en aangename niet-opdringerige beats binnenloodst in hun goedgeluimde en zonnige songs. De feelgood muziek is nog net voorzien van voldoende spitsvondigheden en verrassende wendingen om, net als bij Vampire Weekend bijvoorbeeld (een bandje die in dezelfde windrichting waait), niet van een plat zomerplaatje te spreken.
Ze blazen ons er nu ook niet mee uit onze hangmat, maar dat is nu net de plaats waar we rustig willen blijven rondlummelen met deze huidige temperaturen. En waarom dan niet met Crystal Fighters op onze koptelefoon ?
Crystal Fighters komen op 31/10 naar De Vooruit. Het wordt een halloween met een feestneus op.
Uit het Duitse Berlijn komen de vijf punkrockers van Fightball! In 2008 debuteerde de band met een titelloos debuut dat vrij goed onthaald werd in diverse media. Na wat problemen met de zanger werd geopteerd voor een nieuw exemplaar en gemotiveerder dan ooit begon Fightball opnieuw aan de weg te timmeren.
Na een resem optredens is er nu hun tweede worp die uitgebracht wordt via Wolverine Records! Fightball brengt op ‘The Hyperbole of A Dead Man’ een mix van ouderwetse streetpunk, rock’n-roll en melodieze, uptempo punkrock die refereert naar bands als Social Distortion, Street Dogs, Beatstekas en ZSK.
Hoewel het geluid van Fightball lekker uit de boxen knalt en de nieuwe zanger zeker een aanwinst blijkt, halen de Duitsers niet het niveau van de genoemde bands. Openingstrack “On”, “Juxebox” en de leuke meezinger “Dear Diary” zijn prima songs maar de overige tracks zijn jammer genoeg iets te matig en missen een scherp randje. ‘The Hyperbole Of A Dead Man’ is zo een degelijke maar geen onvergetelijke punkplaat geworden.
De ticketverkoop van Pukkelpop verloopt dit jaar als een Thalys… Dat eerst de donderdag-tickets uitgeput waren, had veel te maken met het optreden van Foo Fighters en dan vooral van Dave Grohl… In meer dan tien jaar wist dit behaarde fenomeen al een uitgebreid oeuvre te componeren waarmee hij festivalweides moeiteloos inpakt. Stevige riffs gecombineerd met brullende, schreeuwerige vocalen waren en zijn de succesvolle ingrediënten die hiervoor verantwoordelijk zijn.
Zelf onthouden wij vooral de eerste twee schijven van de FF: het titelloze debuut en ‘The Colour and the Shape’ draaien wij met alle plezier nog steeds op geregelde tijdstippen... De vier daaropvolgende platen konden wij jammer genoeg heel wat minder smaken. De Foo Fighters slaagden er namelijk niet om zich opnieuw uit te vinden en opteerden steevast voor dezelfde mix van stadionrock en poppunk die we van hen gewend zijn.
Soit, de verwachtingen voor deze zevende waren in ieder geval hooggespannen... Alles werd opgenomen in de garage van Grohl, er werd beroep gedaan op producer Butch Vig en aantal andere oudgedienden uit het Nirvana-tijdperk (gitarist Pat Smear, ten tijde van ‘In Utero’ extra gitarist op tournee én bassist Krist Novoselic die hier opduikt bij “I Should Have Known”) en men beloofde een plaat vol smerige, ruige garagerock.
We moeten jammer genoeg constateren dat we op ‘Wasting Light’ zeer weinig garagerock horen en dat Dave Grohl en de zijnen voor de zoveelste keer hetzelfde kunstje opvoeren. Het zou overdreven zijn om ‘Wasting Light’ een slecht album te noemen want heel wat songs hebben natuurlijk wel aantrekkelijke refreinen en bevatten de nodige hitpotentie. Hoogtepunten zijn het emotionele “I Should Have Known” (deze song over Kurt Cobain bleef ons tot het einde boeien) en de razendsnelle punkrocksongs “Bridge Burning” en “White Limo” die de ideale soundtrack bij een helse rit op een rollercoaster zijn.
Jammer genoeg blijven de meeste nummers slechts bij mondjesmaat echt hangen en is ‘Wasting Light’ daardoor een goede maar zeker geen uitzonderlijke plaat.
Het Londense kwintet Crystal Fighters zorgde met het nieuwe jaar dat de koude winteravonden iets draaglijker waren. Hun aanstekelijke, frisse electropop en dance krijgt elan door traditionele Baskische instrumenten als de txalaparta (een soort xylofoon met dikke balken waar je met korte dikke stokken op slaat) en de txistu (een fluit met drie gaten).
Een multicultureel geluid van een even multi-culturele band (Baskische Britten,!) door bezwerende, broeierige en opzwepende tribal ritmes/- drums en warme zangpartijen van zanger Sebastian en de wulpse zangeres Laure.
Live werd het materiaal in een aangepast kleedje gestopt door de opzwepende dubbele percussie, drum’n’basses en dubstepgrooves. Ze slaagden erin het tempo hoog te houden en de AB Club om te toveren tot een dansketel.
Invloedssferen van Fischerspooner, Massive Attack, Manu Chao, Amadou & Mariam, Crystal Castles, Hot Chip, MIA, Vive La Fête en Buraka Som Sistema zijn niet vreemd na de live set. Een stomend, stevig concertje zagen we dus van een dolenthousiaste band, die z’n publiek verblijdde, ‘heyho’s’ liet meebrullen, refreinen meezingen en aanzette tot dansen en feesten. Een Zuiders temperament, die de Spaanse accenten niet onder stoelen of banken stak.
Meteen was het erop met “Solar system”, “Champion sound” en “Follow”. Spijtig genoeg kwam de zang van Laure minder goed door, maar geen probleem, Sebastian ving het des te meer op en hitste z’n publiek op. Een strak tempo hielden ze aan, en we vermaakten ons verder met de grooves van “Swallow” (op plaat een mindere song!) en “I Love London”; “I do this everyday” had eerst een broeierige opbouw, maar explodeerde ergens middenin door de dubbele percussie; iedereen hield de handen in de lucht. Ook onder de indruk waren we van het meeslepende, aanstekelijke “Plague”, die zacht begon en gaandeweg ‘harder & faster’ klonk.
Ze namen was gas terug om de melodie wat meer armslag te geven zoals op “With you”; een glansrol was weggelegd voor de bevallige zangeres en “In the summer” sijpelde de trippop van Massive door. Aan variatie, ritme en melodieuze wendingen geen gebrek dus.
Crystal Fighters tekende voor fijne taferelen die de festivalzomer ‘hotter’ kunnen maken. De afsluitende stuwende “At home” en “Xtatic truth” deden de temperatuur naar een hoogtepunt stijgen … Freaky, wild & en ontspannend! Een ‘Kristallen’ Band, die van zich afbeet, zich onderscheidde en hun muzikale vechtlust in bruisende dynamiek en enthousiasme omzette. Gewoonweg Schitterend …
We werden eerder al opgewarmd door de gebroeders Didier en Cedric Engels, Hermanos Inglesos, die stijlvol en pretentieloos te werk gingen en overtuigden met hun dansbare electro, dubstep, house, techno, pop, beat’s’pieces en bleeps; de sound kreeg elan door beelden en projecties met hun instrumenten. De twee DJ’s zijn al jaren gevestigde waren in het danscircuit en veel gevraagd voor (after) parties …
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Het Londense vijftal Crystal Fighters steekt z’n roots en z’n voorliefde van de Baskische cultuur niet onder stoelen of banken. Simpel, er zitten twee Engelsen, een Amerikaan en twee (wulpse) Spaanse vrouwen in de band.
Hun aanstekelijke, frisse electropop en dance krijgt elan door traditionele Baskische instrumenten als de txalaparta (een soort xylofoon met dikke balken waar je met korte dikke stokken op slaat) en de txistu (een fluit met drie gaten).
Een multicultureel geluid door bezwerende, broeierige en opzwepende tribal ritmes/- drums en warme zangpartijen.
Op het debuut horen we prima songs. Meteen treken ze de aandacht met “Solar system” en “Xtatic truth”. “I do this everyday”, “I love London” en “Follow” kunnen regelrecht op de dansvloer. “In the summer” en “With you” durven te raken aan een melodieuze Crystal Castles of een doordeweekse Vive La Fête; ook de bezwerende dromerige pop als “Champion sound”, “Plage” en “At home” zijn de moeite. Af en toe laten ze een steek vallen zoals “Swallow” die overal en nergens heen gaat.
Crystal Fighters neemt de diverse invloedssferen zeker mee en verder kijken Fischerspooner, Hot Chip, MIA en Buraka Som Sistema om de hoek.
Kijk, overal waar ergens ‘Crystal’ in de groepsnaam voorkomt, neigt naar geslaagd en overtuigend!
Binnen het hokje van de alternative rock mogen we gerust het jonge kwartet Fight like Apes plaatsen, afkomstig uit Dublin, Ierland. .Ze staan garant voor uptempo gedreven synth/poppunk. Inderdaad, de synths staan tegenover de gitaar en de songs worden gedragen door de indringende, verbeten stem van zangeres Mary Kate (Maykay). Hun straight forward songs klinken leuk, dynamisch en opzwepend met “Battlestations”, “ Do you karate?” en “Something global”.
Ze speelden zich al in de kijker op het Noorderslag en op het Pukkelpopfestival en werden al een paar keer genomineerd in eigen land. Fight like Apes brengen na twee beloftelvolle DIY Ep’s een voortreffelijk debuut uit …
Foo Fighters is een begrip geworden in de rock’n’roll. Frontman Dave Grohl is een veelzijdig artiest: hij zingt en schreeuwt, speelt gitaar, drums en heeft nu ook leren piano spelen. Muzikaal uitgangspunt: toegankelijk dynamisch, opzwepend als intiem songmateriaal. Respect is terecht op z’n plaats voor deze Grohl.
‘Echoes, Silence , Patience & Grace’ is de zesde cd; een afwisselende plaat is het geworden met enkele snedige, opwindende gitaarsongs als “The pretender”, “Erasure, replace” en “Cheer up boys, your make-up is running”, vervolgens een paar broeierige songs met een puike opbouw (“Let it die”, “Come alive”, “But honestly” en “Once and for all”) en een handvol intieme mellow songs, die de lijn verder zetten van het akoestisch gedeelte van ‘In your honour’ (“Stranger things”, ”Have happened”, “Statues” en “Home”).
’Echoes , Silence, Patience & Grace’ klinkt misschien minder verrassend, doch hun melodieuze pop en rock wordt door het kwartet overtuigend en bezield gespeeld.
Nederlands 
Français 
