De vorige cd ‘Holy fire’ leidde het al wat in … De Britse band Foals was op zoek naar het meest complete, afgewerkte album en combineert de hyperkinetische , nerveuze aanpak van vroeger met aantrekkelijke, frisse, aangename popmelodieën . Yannis Philippakis en C° hebben met de nieuwe ‘What went down’ een swingend, sfeervol album uit , dat opnieuw bekoort . Indie , postpunk en punkfunk worden tot een mooi homogeen geheel gebracht .
De titeltrack , opener van de cd , refereert nog het meest aan vroeger , door een intrigerende spanning en een avontuurlijke, dynamische , stuwende , rauwe ritmiek . De dansspieren worden aangesproken op tracks “Birch tree” en “Night swimmers”  door die kenmerkende gitaar – baslijntjes en bezwerende , opzwepende percussie en keys .
Meer rust sijpelt door in “Give it all” , “Mountain at my gates” en “A knife in the ocean”.
Een catchy klinkend album dus in z’n totaliteit , die swing en intimiteit laat horen, met enkele stekelige uptempo’s en stroomstoten .
Foals houdt het op een doeltreffende aanpak , ergens dartelend,  twinkelend , ergens strak en ergens dromerig, pakkend en zacht.

Het uit Oxford afkomstige Foals brak in het voorjaar definitief door met de single “My number” uit de derde cd ‘Holy Fire’ . Geen goed bewaard muzikaal geheim meer van een band die indie, postpunk en punkfunk  evenwichtig samenbrengt en – balt.

Loon naar werk dus, waarbij het kwintet rond podiumbeest Yannis Philippakis een spannend broeierige rock set neerpoot en houdt van aantrekkelijke , opzwepende synthritmes en gitaarriedels .  De nummers sprankelen, bruisen , zijn bezwerend, werken aanstekelijk op de dansspieren en blijven boeien door de melodieuze  wendingen .
Foals laat songs aanzwellen , opbouwen , exploderen , uit de bocht gaan en weeft er sfeervolle, rustige passages aan , zonder aan emotie en intensiteit in te boeten .
Een mooie catalogue kregen we van hun drie verschenen cd’s totnutoe , een afwisseling van dartelend en dromerig materiaal, met een zanger die graag dichtbij z’n publiek is, zich ten volle laat gaan en geniet van de felle aanmoedigingen; hij was dan ook met gitaar in zijn publiek te vinden .
Het is dan ook niet verwonderlijk dat enkele stekelige nummers als “Spanish Sahara”, “Red sox pugie” en “Inhaler” beheerst werden uitgediept, stroomstoten kregen , en waar nodig durfden te gieren om dan in alle intimiteit uit te deinen ; ze behoorden tot het beste van de avond, samen met die optimistische prachtsingle “My number”  , het vitaal volle “Providence”  en natuurlijk prijsbeest “Two steps twice” in de bis, dat nog steeds (heerlijk overtuigend) nazindert.
De charismatische Yannis hield zijn publiek bij de leest . De instrumentale opener “Prelude” van de recente cd  bracht ons meteen in de juiste stemming door z’n effects , de gitraargrooves en de wisselende ritmiek . Gretig ging het kwintet verder te werk , met intrigerende versies van oudjes “French open” en “Olympic airways” . Een interessante lijst aan nummers dus.
Een extravert dynamisch  geluid , waarbij af en toe eens wat vaart kon worden terug genomen als bij het dampend funkende “Miami” , het slepende “Milk & black spiders” en het etherische “Late night”. Toegegeven hier mocht de recente single “Out of the woods “ nog worden toegevoegd , want de song paste zeker in dat rijtje door z’n finesse en subtiliteit .

Bij deze belangvolle Britse band viel vanavond ‘opnieuw’ alles op z’n plaats . Foals houdt van muzikale splinterbommen en brengt een sterke live présence , dartelend , twinkelend , ergens strak , ergens dromerig en pakkend. En eerlijk gezegd , van hen hebben we in al die jaren nog geen zwak optreden gezien . Foals - Te koesteren band dus!

We waren minder te vinden voor de artrock van Everything Everything . Tja , ergens is er  de mosterdsmaakje van een Foals te proeven door die broeierige , stekelige opbouw met z’n  energieke opstootjes , maar boeien en verrassen deed het allesbehalve. Daarnaast irriteerde de  bevreemdende falset zang en theatrale bewegingen van de zanger .
Everything Everything - Mager Beestje!

Organisatie: Live Nation

Foals is een band die in topvorm verkeert, een groep die in de huidige tournee steevast elke avond het kookpunt bereikt. Enkele dagen geleden moest de AB er aan geloven, nu ging ook de l’Aéronef in Lille voor de bijl.

De band heeft een fameuze live reputatie en na hun acte de présence van vanavond kunnen wij daar alleen maar een joekel van een uitroepteken achter zetten, want dit is het meest opwindende wat we dit jaar al gezien hebben.
Foals broeide, bruiste en kolkte in een compleet volgepropte Aéronef (in Frankrijk betekent het bordje uitverkocht zoveel als sardienen in een blik). Een uiterst aanstekelijke vibe heerste over de zaal en de groep liet hun stekelige beestjes van songs los op een bij momenten uitzinnig publiek. Frontman Yannis Philippakis zijn gitaar sprankelde en tintelde en ook collega gitarist Jimmy Smith haalde de meest fantastische echo’s uit zijn instrument. Dit klonk als Bloc Party in hun beste dagen of als de jonge Chilli Peppers toen die nog echt hete peper in de kont hadden (heel, heel lang geleden dus).
We konden niet weerstaan aan de verslavende dance groove van die heerlijke single “My Number”, de song die na een inloopronde definitief het vuur aan de lont stak. Een vuur dat alsmaar verder werd aangewakkerd met het tot een climax opbouwende “Milk & Black Spiders”, “Providence”, “Electric Bloom” en een explosief “Red Sox Pugie”. De band kwam meerdere malen tot ontploffing en Philippakis gooide zich in al zijn enthousiasme tot tweemaal toe in het publiek, met gitaar en al. Het werkte de uitzinnige sfeer alleen maar in de hand, het dak moest en zou er af gaan. Foals sleurde ons mee in hun broeiende en energieke cocktail van funk en rock met opgejaagde ritmes.

De band kwam in een fenomenale wervelende bisronde ver boven het kookpunt uit met een superheet en uiterst geweldig “Inhaler” en een hotsend en klotsend “Two Steps, Twice”.
Een uniek, dansbaar, hitsig en uitermate opwindend geluid wist Foals hier neer te zetten. En dan heeft men nog een klepper als “Cassius” doodleuk in de kast laten zitten. Dit is zo iets als FC Barcelona die Messi 90 minuten op de bank zet en toch nog een verpletterende match speelt.
Dit was een knaller van formaat en een must voor de festivals.
Bij ons heeft Chokri het door dat deze band hot is, ze staan geprogrammeerd op de derde dag van Pukkelpop. Wie daar niet kan zijn krijgt zelfs nog een herkansing in Het Koninklijk Circus te Brussel op 11/11. En zeg nu niet dat wij het niet gezegd hebben.

Neem gerust een kijkje naar de pics van hun set in de AB, Brussel op 15 maart 2013 ll
http://www.musiczine.net/nl/fotos/foals-15-03-2013/

Organisatie: Agauchedelalune, Lille (ism Aéronef, Lille)

Foals bewijst al drie platen lang dat ze één van de meest relevante Britse bands  van het moment zijn. Ze combineren de gretigheid van Bloc Party in hun beginjaren en de intelligente ritmes van Talking Heads of recenter TV on The Radio, maar hebben toch vooral een eigen herkenbaar geluid.

Hun debuut ‘Antidotes’ bevatte nog elf verdomd catchy mathrocksongs met een vleugje ska en postpunk, maar opvolger ‘Total Life Forever’ liet een totaal anders en meer uitgesponnen geluid horen. De hooks waren niet verdwenen maar zaten wel beter verstopt onder sfeervolle soundscapes en Talking Heads-ritmes. Minder Sturm um Drang, maar daardoor wel langer houdbaar.
Op ‘Holy Fire’ trachtten ze met het explosieve “Inhaler” en het poppy “My Number” duidelijk een breder publiek aan te spreken, terwijl ontoegankelijkere songs als “Milk & Black Spiders” en “Stepson” moeten aantonen dat ze volwassener zijn geworden en dat ze niet van plan zijn zichzelf uit te verkopen. Dat resulteert in een ietwat onevenwichtig album dat onze verwachtingen maar half inloste, maar ons tegelijkertijd wel al reikhalzend doet uitkijken naar hun volgende worp. 
Live viel alles echter wel al op zijn plaats en na gisterenavond kunnen we met zekerheid zeggen dat Foals het in zich heeft om nog grotere zalen te doen ontploffen.
Het gruizige “Prelud” mocht het concert openen, gevolgd door het vinnige oudje “Olympic Airways” waarop het publiek meteen uit zijn dak ging. “Olympic Airways” was niet het enige nummer van hun debuut dat ze speelden. En terecht, want eens te meer bleken hun oudste songs live helemaal op te leven en rechtstreeks naar je benen te mikken. De catchy refreintjes en explosieve climaxen werden op luid gejuich onthaald door het enthousiaste en jeugdige publiek.
Wat ook opviel: zelden een optreden gezien waarbij de verdeling meisjes/jongens ongeveer fifty-fifty was. “Miami” was dan weer ongelooflijk funky met een refrein dat dagenlang in je hoofd blijft rondspoken. Ook de nieuwe nummers slaagden met glans. Het warmbloedige “Late Night” begint zeer ingetogen, broeit ondertussen onderhuids, bevat indrukwekkende vocalen  van frontman Yannis, en eindigt met een soulvolle gitaarsolo. Het bewijs dat Foals ook zonder memorabele hooks kan boeien.
Het lichtvoetige popnummer en de recentste single “My Number” is nu al enorm populair en werd luidkeels meegebruld door het publiek. “Providence” is een beest van een livetrack gestoeid op de oneliner ‘I’m an animal just like you’ en de zwaarste gitaarriff uit hun repertoire. Ook met het stoere “Inhaler” dat zijn inspiratie uit de dubstep haalt en helemaal gebouwd is rond een overweldigende drop, gooiden ze een bommetje in de AB.
Opener van de bisronde “Moon” stelde inhoudelijk echter te weinig voor om te boeien en we hadden meer aandacht voor de groene laser waarin we wolkjes meenden waar te nemen. De ingetogen apocalypsesong kwam nooit echt van de grond en de tekst is helaas te clichématig en oninteressant om dat goed te maken.
Absoluut hoogtepunt was de afsluiter van de bisronde. “Two Steps Twice” met zijn hoekige gitaarrifs deed de zaal een laatste keer exploderen. Opeens waren we vergeten dat we zo hard op ‘Cassius’ hoopten en ook het feit dat twee van onze absolute favorieten “After Glow” en “Black Gold” niet op de setlist stonden, deerde ons niet meer.

Uitgeput  maar voldaan vertrokken we weer naar huis. Als het na een optreden lijkt alsof je een halve marathon hebt gelopen, weet je dat je net één van de betere concerten van het jaar hebt gezien. Als we tegen dan gerecupereerd zijn, zijn we ook present op het volgende optreden van Foals. Chokri, Schueremans en Carlo Di Antonio: twijfel niet langer en leg deze groep onmiddellijk vast! De dreun die Foals ons gisterenavond gaf zal nog een tijdje blijven nazinderen.

Ook voor het voorprogramma Jagwar Ma hebben we niets dan lof. Hun ‘old school’ psychedelica ontaardde steeds in een elektronische trip die je van de ene naar de andere kant van de kosmos transporteerde. Deze hippies moeten we zeker in het oog blijven houden!

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/foals-15-03-2013/

Organisatie: Live Nation, Brussel

Al op de vorige cd ‘Antidotes’ intrigeerde de uit Oxford afkomstige Foals met frisse, aanstekelijke, avontuurlijke songs, die hyperkinetische ritmes, een nerveuze melodie en hoekige en strakke riffs bevatten, én met een portie fuzz als toegevoegde waarde.
De opvolger behoudt de aanstekelijke ritmes van stuwende baslijnen en een bezwerende, opzwepende percussie, maar de plaat is duidelijk toegankelijker en eenvormiger geworden door de zalvende, gelaagde opbouw.
Een afwisselende plaat waar het kwintet in de ritmesectie forser kan klinken en durft op te gaan wat hen richting punkfunk van o.m. !!!, Friendly Fires brengt en het oude Talking Heads doet opleven. In de afsluitende tracks gaat de band sfeervol, dromerig en ingetogen te werk. Schetsmatige stukken die het concept van de plaat compleet maken!
“Spanish saharan”, “This orient”, “After glow” en de titelsong hebben eenvoudige, doeltreffende, pakkende en twinkelende gitaarmotieven en vervlechten dartelende, strakke en zachte ritmes in een prachtopbouw, waarover de galmstem van Yannis Philippakis zweeft.

Het Brits beloftevolle Foals, een kwintet uit Oxford, heeft met ‘Antidotes’ een schitterend gevarieerde plaat uit binnen een grillig en toegankelijk concept: een freakend CYHSY, de punkfunk van !!!, de postpunk van Bloc Party en Franz Ferdinand, de postrock van Mogwai, dreunende repetitieve sounds van TV On The Radio en The Fall en tenslotte ‘80’s invloeden van Talking Heads en Gang Of Four.
Foals bundelt het in frisse, aanstekelijke, avontuurlijke songs, die hyperkinetische ritmes, een nerveuze melodie en hoekige en strakke riffs bevatten, met een portie fuzz als toegevoegde waarde.
Ze omschrijven zichzelf als ‘achterlijke, autistische sell out’ pop. Een omschrijving om maar eventjes de wenkbrauwen te fronsen, maar wat het nu ook is, ze hebben een pak interessante nummers uit: “The french open”, “Cassius”, “Olympic airways”, “Two steps twice” en “Big big love” zijn straffe kost op dit plaatje. Een verdiende airplay en een verplichte aanschaf!