Het Australische Vance Joy , rond de sing/songwriter James Keogh , heeft met de single “Riptide” een veel gedraaid nummer op de radio. Meteen de doorbraak , en een jong publiek valt voor deze bezwerende, licht dromerige semi- akoestische folky/americanapop.
Een uitverkocht Orangerie droeg Keogh en zijn band een warm hart toe . Het pas verschenen debuut ‘Dream your life away’ is de noemer van het uur durend concert . De songs graven zich een weg in onze geest en lichaam; het zijn subtiel uitgewerkte, emotionele nummers die boeien door een aanzwellende opbouw , o.m. een “From afar” en “Snaggletooth”, die middenin de set zaten, en de finesse en sterkte van Vance Joy weergaven. Elk instrument komt tot z’n recht en vindt hier zijn plaatje, gedragen door de licht weemoedige soms hoog uithalende vocals van Keogh.
In de sfeer kwamen we met openers “Emmylou” en “Red eye” , sober ingezet , die dan breder en intenser klinken . Op “Play with fire”, meer doordrongen van rootspop, was hij even de concentratie kwijt, maar kon mooi met de glimlach worden opgevangen . Het is naast “Riptide” – natuurlijk gehouden op het einde van de set - één van die nummers die wat meer swing en zwier krijgen door de ukulele .
Op die manier laveerden we op relaxte , onbevangen wijze door de set . “Wings of chance” was een oudje in de reeks , die hij in z’n eentje al vijf jaar klaar had . Solo werkt hij eigenlijk z’n materiaal uit . Het kon dan ook niet uitblijven dat er enkele solo gespeeld werden als “My kind of man” en Bruce’s “Dancing in the dark” , die innemend, gevoelig waren . Observaties en relationele omgang nemen een prominente plaats in.
Opnieuw intrigeert de intense opbouw en duikt, borrelt ergens Cold War Kids op in de bredere gemoedelijke instrumentatie , als op een “Wasted time” , “Best that I can” en het afsluitende “Mess is mine”.
Vance Joy wist probleemloos z’n (jong) publiek in te palmen en heeft een mooie toekomst voor zich; 1 plaat uit en een volle Orangerie , het is niet iedereen gegeven . Hou hen maar in de gaten!
Als support kwam een andere Australische sing/songwriter mee, Ezra Vine ; zijn tonnen charisma en looks deed het jonge volkje lekker wegdromen op z’n gevoelig , extravert semi-akoestische folky songs . Hij kan zich al meteen meten met anderen in de reeks, Sheeran en Passenger voorop. Een interessante ontdekking!
Organisatie: Botanique, Brussel
Vanavond nodigt La Péniche ons opnieuw ten dans uit. Ditmaal mogen we ons aan het Canadees gezelschap No Joy verwarmen. Shoegaze van de bovenste plank, of dat zou het toch moeten worden. Het voorprogramma had jammer genoeg al een tijdje op voorhand afgezegd. Dus vanavond slechts 1 band. Maar wel degene die ik moest zien en daarom geen grote ramp. Zo kan ik op deze door de weekse dag toch op tijd mijn bedstee opzoeken.
Shoegaze is ook in ons land opnieuw aan een kleine revival toe. Als jonge exploten hiervan zou ik nogmaals The Spectors willen promoten. Shoegaze van eigen bodem, ik krijg er niet genoeg van. Maar geen Belgen dus deze keer. Want ook in Canada zijn er nog bands die zich door het genre laten verleiden.
Blijkbaar is de revival nog niet echt aan de gang in Frankrijk, want de opkomst is mager, zéér mager. De toeschouwers zijn bijna op 2 handen te tellen. Blijkbaar ligt een weekdag dan toch moeilijk in een toch grote stad als Lille, of heeft het wegvallen van het voorprogramma toch wat aantrekkingskracht van het optreden weggenomen? Wie zal het zeggen. Het is nogal demotiverend voor een band. Maar gelukkig geeft de band geen moer om en gaan ze furieus van start.
Distortion blijkt het sleutelwoord te zijn, want behalve de drums blijft geen instrument hiervan bespaard. Het geeft het geheel een mooie fuzz, die bij shoegaze onmisbaar is. De 2 gitaren en de bas blazen het oorsmeer uit onze oren en maken de baan vrij voor heerlijke klanken. Dat het soms wat rommelig klinkt valt niet te ontkennen, maar stoort ook op geen enkel moment. Wie zuivere muziek en klanken wil horen gaat beter elders heen. Ook de zang ontsnapt niet aan een lading effecten en leunt perfect bij die fuzzy gitaren.
Dat de band echter meer is dan alleen maar effecten en pedalen hoor je aan de poppy melodieën en de soms verrassend punky gitaarriffs. Er zit, achter de muur van geluid, wel degelijk veel muziek in. En dat maakt dat deze band de middelmaat meer dan overstijgt. Ze kunnen nummers schrijven.
Zijn er nog songwriters Sire? Ja en ze komen uit Canada. Dat shoegaze niet alleen voor mannen is, is al langer geweten en dat valt hier ook te bewonderen. Want de twee gitaristen zijn vrouwen. Eén ervan neemt ook de zangpartijen op zich. Toont ook aan dat Humo's Rock Rally niet zaligmakend is, want daar bestaan de bands nog altijd voornamelijk uit mannen. Vrouwen aan de macht dus! En dat heb ik maar wat graag.
En zo snel als het begon, zo rap was het alweer gedaan. Na nog geen 3 kwartier zat het er alweer op. Zou het beperkt publiek dan toch zijn sporen hebben nagelaten. Ik vond het jammer dat het optreden niet wat langer duurde. Maar kwaliteit gaat nog altijd boven kwantiteit zeker. We zullen het maar daarop houden .
Op 30 november kan je deze band zelf eens gaan beluisteren, want dan komen ze in de Magdalenazaal in Brugge. En hopelijk is er dan heel wat meer volk. Ga dat zien!!!
Organisatie: Agauchedelalune, Lille
Het uit Wales afkomstige trio The Joy Formidable zijn aan hun tweede plaat toe. Na ‘The big roar’ is er ‘Wolf’s law’ , die in dezelfde lijn ligt als de eerste, waarbij de nummers iets minder vonken bevatten en uit elkaar spatten ; maar aan energie , opwinding , dynamiek , intensiteit en emotionaliteit geen gebrek . De sound blijft jachtig , slepend , gedreven en explosief , wat het sympathieke trio zo uniek maakt .
De eerste songs “This ladders is ours”, Cholla”, “Tendons” zijn de muzikale barometer van de plaat , melodieuze indierockende shoewave, strak , bezwerend en catchy , gedragen door de kracht en sterkte van de indringende vocals van Ritzy Bryan . Hoogtepunten zijn midden de cd te vinden met “The maw maw song”, “Forest serenade” en “The lung”. Fraai opgebouwde composities , die opgefokt, noisy kunnen zijn en kippenvel kunnen bezorgen door de gitaarerupties en de aanhoudende spanning . Af en toe wordt er vaart terug genomen en noteren we enkele vertederende rustpuntjes als “Silent treatment” en afsluiter “The turnaround”.
Live zorgt de band voor splinterbommen , gecontroleerde chaos, waarbij ze alle registers opentrekken en durven te exploderen . Tonnen enthousiasme en gretigheid. The Joy Formidable is en blijft Formidabel , Ongelofelijk!
Meer dan lovend zijn we over het optreden van de uit Wales afkomstige The Joy Formidable. Het was meteen raak en we zagen een formidabel concert dat hun naam alle eer aandoet. Ze zijn graag geziene gasten in de Bota, en ook op de festivals charmeert het sympathieke trio. Het nieuwe concertseizoen kon niet beter van start gaan .
De band van de blonde Ritzy Bryan dringt het meest tegen de vroegere Yeah Yeah Yeahs aan, met gevoelige broeierige , meeslepende , explosieve melodieuze indierockende shoewave; gecontroleerde chaos, strak, begeesterend, bezwerend en catchy, waarbij het trio alle registers kan opentrekken, wild tekeer gaan en sommige nummers lekker lang uitspint; ze krijgen kracht en sterkte door haar indringende vocals . Een intensiteit die gedoseerd klinkt , kan uitbarsten , ontploffen, door hypnotiserend, potig , gierend gitaargeweld , diepe ronkende basstunes en hitsende drums , zonder de popmelodie uit het oog te verliezen. Uiterst genietbare muziek, die raakt , overweldigt , en ondersteund wordt door visuals. Bruisend enthousiasme, kwaliteit en talent dus! Bijgevolg indrukwekkend concert !
De nieuwe plaat ‘Wolf’s law’ is net uit en volgt ‘The big roar’ op . Beide platen kwamen vanavond voldoende aan bod . Het trio hield het publiek anderhalf uur lang in hun greep . Ze herinnerden hun vroegere optredens in de Bota nog , het onthaal van een warme publiek , de respons , de voorbijvliegende jonge diver … Leuk. Levenslust, optimisme, vertrouwelijkheid, het schept een nauwe band. Heerlijk dat dit allemaal kan opgenoemd worden .
De eerste single “Austere” zat al vroeg in de set en werd voorafgegaan door het springerige nieuwe “Cholla” , een uppercut van een nummer . Continu zorgden ze voor een evenwicht tussen pop , shoewave en noise , o.m. de pulsaties en de uithalen op “This ladder is ours” , een snedig, scherp “Little blimp” en “Cradle” of als op “The greatest light is like the greatest shade”, sfeervolle, ingetogen tunes, die crescendo gaan, harder, feller klinken en durven te ontsporen en ontploffen .
“Silent treatment” bood een adempauze en plaatste bassist Rhydian Dafydd in de spotlight, die hier voor de gelegenheid op akoestische gitaar speelde. Een pracht van een overtuigende eindrun werd ingezet, “Maw maw song”, “I don’t want to see you like this” en “The everchanging spectrum of a lie”. .De klassieker “Whirring” werd tot op het bot uitgediept, sloeg je helemaal murw en tekende voor een ongelofelijk formidabele live ervaring .
We hebben alle vertrouwen in het trio die een grootse doorbraak verdienen en hun spontaniteit , speelsheid , tonnen enthousiasme en gretigheid niet verliezen . Geweldig concert!
Een drietal songs hoorden we nog van de support We Are Animal , een Brits kwintet die we ook maar beter in het oog houden , de verrassende wendingen en de wisselende ritmiek in de dubbele percussie en synths zorgden voor een boeiend geheel.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/we-are-animal-01-02-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-joy-formidable-01-02-2013/
Organisatie: Botanique , Brussel
Die fameuze debuutplaat ‘The Big Roar’ heeft nu toch al een jaartje een bevoorrechte positie op onze i-pod, we blijven het ding heropzoeken en kunnen er maar niet genoeg van krijgen. We moesten er dus wel bij zijn in de Bota. In maart overtuigde The Joy Formidable nog in de Rotonde zaal (een recensie van JM, onze man ter plaatse en de opper-guru van de alternatieve muziek, vindt u terug op deze site). Nu mochten ze aantreden in de Orangerie en alweer overweldigden ze ons met een ronduit indrukwekkend concert.
De snoezige en immer lieflijke jongedame Ritzy Bryan mag dan al een uiterst knuffelbaar exemplaar lijken, éénmaal ze haar gitaar omgordt komt er een kwade dame tevoorschijn die al haar energie en woede er uitspuwt. De indrukwekkende sound van The Joy Formidable neigt naar een soort van opwindende shoegaze (Raveonettes en My Bloody Valentine zijn altijd in de buurt) waarbij de melodie en noise perfect met elkaar in evenwicht blijven. En dat zorgde meteen voor gensters in “A heavy abacus” en in de vlammende uppercut “The magnifying glass’. En we moesten echt niet lang wachten op het geniale “Austere”, die heerlijke eerste single die hier voorzien werd van een heel ingetogen middenstuk waarbij de zaal muisstil werd, om dan terug volop te ontploffen. Ook een stomend “Buoy” en een fraai “The greatest light is the greatest shade” hielden de zaal flink in hun greep.
De ultieme Joy Formidable song tot op heden en een onvermijdelijke klassieker, is het ongelooflijke “Whirring”. Die moordsong pakte de Bota bij het nekvel en mondde uit in een regelrechte apotheose waar die van Sonic Youth stikjaloers mogen op zijn. Hiermee was The Joy Formidable al aan het eind van de reguliere set toe, maar de bisnummers zouden nog een smakelijk toetje brengen. Op verzoek van de meest bedrijvige fan in de zaal speelde de band het fijne “I don’t want to see you like this”, waarop de jongeman spontaan het podium op klauterde om er onmiddellijk terug met het nodige risico af te diven. Een eerder onzachte landing belette hem niet om de rest van het concert uitbundig verder te staan springen, de kus van een attente Ritzy Bryan helemaal op het eind van het concert had hij dan ook meer dan verdiend.
Afsluiter “The everchanging spectrum of a lie” (de titel is misschien een beetje arty-farty, de song is een meeslepende killer) was er ook eentje om in te lijsten, de prachtsong (die nota bene dat sterke album ‘The Big Roar’ opent) evolueerde naar een explosieve uitspatting van overstuurde gitaren en een muur van distortion. Meteen het decibelrijke einde van een geweldig concertje.
Ritzy Bryan kondigde tussendoor aan dat de band aan een nieuw album bezig is. Een ernstige uitdaging is het om daarmee het torenhoge niveau van ‘The Big Roar’ te evenaren. Na hetgeen we vanavond mochten meemaken, hebben we er alle vertrouwen in.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Organisatie: Botanique, Brussel
… Waaaw! … Wat zijn we hier onder de indruk van. Het uit Wales afkomstige The Joy Formidable komt aandraven met een genadeloos en verschroeiend debuut voor wie houdt van hippe, catchy , broeierige fuzzpoprock, een kruising van noiserock en shoegaze. Eerder verscheen de EP ‘A balloon called moaning’. De songs bijten sterk van zich af, hebben snedige hooks, injecterende ritmes en klinken fris, pittig en gedreven. Ze zijn ontdaan van enige franjes en de zweverige, bezwerende ondertoon biedt houvast. Een niet te stuiten samenspel van gitaar, bas, drums en cymbaalwerk, gedragen door een ijzersterke, soms etherische, breekbare, licht onverstaanbare, zang van de blonde Rizzy Bryan, die meteen ‘lookalikes’ oproept met andere blonde zangeressen als Debbie Harry (Blondie), Robyn, Twin Peaks’ Julee Cruise en de Raveonettes vamp Sharin Foo. Ze straalt het lieve, wilde zusje uit van Karen O van de Yeah yeah yeahs en Victoria Legrand van Beach House.
Muzikaal haalt het trio de kracht en extravertie aan van My Bloody Valentine, Lush, Ride, Swervedriver, Pixies, The Breeders, het oude Editors en The pains of being pure at heart.
Op geen enkel moment verliezen ze de melodie uit het oog en hebben we te maken met échte klassesongs. Ook als de nummers eens lekker worden uitgesponnen verveelt het geheel niet. Ze raken door de ingehouden spanning, de tempowisselingen, de opstootjes en de intensiteit. Wat een drive en energie, ophitsend, sprankelend, fris en dromerig. Ze variëren voldoende wat de plaat uitermate boeiend houdt.
The Joy Formidable verbaast, overweldigt en dondert over je heen! Lovende woorden zijn terecht op hun plaats.
De bijna acht minuten durende opener “The everychanging spectrum of a lie” vat alles samen wat we beschreven. En krakers hoor je, die uitmonden in hoogtepunten als “Austere” en “Whirring”. Het tweede deel van de cd klinkt iets gematigder; strakker en subtieler met songs als “Cradle”, “Llaw=wall”, “Chapter 2” en “The greatest light is the greatest shade”.
Kijk, dit is één van de ontdekkingen van 2011. … Waaaw! …
2011 moet het jaar worden van het uit Wales afkomstige trio The Joy Formidable. Ze waren al eens te zien als support van de Temper Trap, anderhalf jaar terug. Met een EP ‘A balloon called moaning’ op zak en de binnenkort te verschijnen debuutplaat ‘The big roar’ hebben we hier hippe fuzzpoprock, te zien als een kruising van noiserock en shoegaze. De songs bijten sterk van zich af, hebben snedige hooks, injecterende ritmes en klinken fris, pittig en gedreven. Ze zijn ontdaan van enige franjes en de zweverige, bezwerende ondertoon biedt houvast. Een niet te stuiten samenspel van gitaar, bas, drums en cymbaalwerk, gedragen door een ijzersterke, soms etherische, breekbare, licht onverstaanbare, zang van de blonde Rizzy Bryan, die meteen ‘lookalikes’ oproept met andere blonde zangeressen als Debbie Harry (Blondie), Robyn, Twin Peaks’ Julee Cruise en de Raveonettes vamp Sharin Foo. Ze straalt het lieve, wilde zusje uit van Karen O van de Yeah yeah yeahs en Victoria Legrand van Beach House.
Muzikaal haalt het trio de kracht en extravertie aan van My Bloody Valentine, Lush, Ride, Swervedriver, Pixies, The Breeders, het oude Editors en The pains of being pure at heart.
Gecontroleerde chaos was het, hard, melodieus en catchy, waarbij het trio wild tekeer kon gaan en de nummers lekker lang kon uitspinnen. Een debutant met een ongelofelijk livekarakter! Terecht lovende woorden dus & een vijf sterren Bota concert!
Meteen was het raak met “The everchanging spectrum of a lie”, die een schitterende opbouw en ingehouden spanning had, tempowisselingen kende en durfde te exploderen. Het was de maatstaf voor elk nummer, en door de variaties was en bleef de set boeiend.
Wat een nummers hoorden we, die er live stonden en een tsunami veroorzaakten: “Austere”, “Magnifying glass”, Buoy”, het nieuwe “Greyhounds” en “Greatest light is the greatest shade”, gekenmerkt van een vleugje elektronica tussenin.
Het jonge trio was alvast onder de indruk van de respons, zorgde voor een losse, spontane babbel en hield alvast een goede herinnering over aan hun afsluitend tourconcert. Verder waren er nog prijsbeesten in prachtverpakking als het ophitsende, sprankelende “Cradle” en de fijne, schitterende overgang “9669” en “Whirring” …; van gedoseerde, broeierige intensiteit naar uitbarstingen gierend gitaargeweld om dan te eindigen in een bezwerend poppy slot. Even overtuigend klonk “Don’t want to see like this crawl?” in de bis …
De festivalzomer mag gereserveerd worden voor de sympathieke Joy Formidable, die een (bijna) uitverkochte Rotonde verbaasden en overdonderden. Schitterend!
Ook The Megaphonic Thrift ging niet onopgemerkt voorbij en zorgde voor enige ophef en verscherpte de aandacht van het al talrijk opgekomen publiek. Het Noorse viertal wordt terecht de Queens of the ‘noise’ age genoemd door een melodieuze pracht van noiserock, pop en shoegaze. Een ‘wall of sound’, net als The Joy Formidable fris en lekker in het gehoor, beheerst en gedoseerd, en die durft te exploderen. Zij graaiden graag in de bak van Sonic Youth, Pixies, Pavement en Built to Spill. We werden al gauw meegezogen en de man/vrouw zang betekende een meerwaarde. We hielden van de krachtige gitaarpartijen, de pedaaleffects en de bezwerende drums. De lichteffects gaven de songs kleur en elan. Een aangenaam, spannend, extravert, bruisend concert. Hun debuut ‘Decay Decoy’ lijkt me dus een sterke aanrader …
Wat een avondje Bota was me dit hier … de festivalzomer kan met zulke bands niet meer stuk … met een brede smile en een verzadigd gevoel reden we (heel laat op de avond) naar huis …
Organisatie: Botanique, Brussel
Nederlands 
Français 
