Kurt Vile & The Violators - Koning van de kabbelrock
Enkele maanden geleden schreven we nog over Kurt Vile’s jongste album ‘Watch My Moves’: ‘Het glijdt inderdaad bevredigend en gemoedelijk voorbij, maar hier en daar een plotsklapse stroomstoot was toch wenselijk geweest’.
Wel, die stroomstoten waren aanwezig vanavond, een eerste keer in een vlijmscherp rockend “Check Baby”, iets verder in een fenomenaal “Wakin On A Pretty Day” waarin Vile de meest geniale elektrische solo uit een akoestische gitaar toverde (ik weet het, klinkt raar maar hij deed het) en naar het einde toe in een een bruisend “Hunchback”. Gitaren in overdrive, het kan ook al eens bij Kurt Vile, er schuilt ergens wel een Jay Mascis in hem.
Verder liet de sympathieke sloddervos zich van zijn lichtere maar uiterst genietbare kant bewonderen, namelijk die van een begenadigd songwriter die schijnbaar achteloos een handvol pareltjes uit zijn losse pols schudde.
Ongeslepen diamanten van songs als “Bassackwards”, “Hey Like a Child”, “Flyin Like a Fast Train”, “Like Exploding Stones” en “Pretty Pimpin”, met zijn allen dwarrelden ze losjes en aanstekelijk door de set. In “Runner Ups” deed hij het trouwens in zijn dooie eentje op akoestische gitaar, een prachtig en intens momentje.
Steeds hing die kenmerkende nonchalance over zijn songs, Vile’s gitaarspel klonk rommelig en fijntjes tegelijk, zijn vocals knoeierig maar rechtuit en zijn bindteksten onbezonnen maar steeds spontaan. Allemaal eigenschappen die door het publiek fel gesmaakt werden. Een publiek dat wel houdt van gitaren, maar niet uit is op spierbundelsolo’s en rockvedette-allures.
Vile is het soort muzikant die van slordigheid een gave maakt, zijn gitaarspel klinkt als Mark Knopfler die zijn best doet om toch maar niet te netjes te klinken, als Peter Green die de blues even links links laat liggen om nieuwe oorden op te zoeken, als Steve Gunn die de teugels wat losser laat of als Chris Forsyth die de notenladder iets minder freaky beroert.
Op zijn laatste plaat blijft Kurt Vile naar ons gedacht een beetje teveel op hetzelfde toontje voortkabbelen, maar op een podium verheft hij die kabbelrock tot een kunst. Waarmee wij hem maar meteen tot Koning uitroepen.
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
De slacker pop van Kurt Vile klinkt op ‘(watch my moves)’ zo relax en laid-back dat we nog niet goed weten of we hier nu gelukkig of slaperig van worden. Zal wel een beetje van beide zijn, zeker. Vile maakt in ieder geval geen haast, dat is duidelijk. Zijn songs zijn best te consumeren vanuit de luie zetel, hij heeft die dan ook in volle covidperiode op zijn gemakjes opgenomen in zijn home studio te Philadelphia. Tijd zat dus en niemand die achter zijn vodden zat, en dat is er aan te horen.
Maar liefst 15 bezadigde tracks en er zijn er een paar hele lange bij zoals de heerlijke kabbelende songs “Like Exploding Stones” en “Wages Of Sin”.
Kurt Vile laat zijn gitaar zonder enige vorm van uitspattingen gewoon rustig op de zacht stromende beekjes drijven. Het valt misschien niet meteen op, maar Kurt Vile is een begenadigd gitarist. Niet van het bekkentrekkende en wild rockende soort, eerder een anti-guitar hero zoals bijvoordeeld JJ Cale er ook één was, zeer relaxed maar wel virtuoos zonder dat het persé in de verf moet worden gezet.
Ook aan stemverheffing doet hij niet mee, Vile zingt en vertelt zijn liedjes alsof hij dagen aan een stuk aan de downers heeft gezeten. Zoals we al zeiden, ’t is op ’t gemak.
Als het u allemaal een beetje te rustig en te bedaard klinkt dan heeft u wel een punt. Het glijdt inderdaad bevredigend en gemoedelijk voorbij, maar hier en daar een plotsklapse stroomstoot was toch wenselijk geweest.
Kurt Vile & The Violators – Talent – Songs – Sfeer!
Kurt Vile & The Violators, Mauro Pawlowski solo , Will Johnson
OLT Rivierenhof
Deurne
2017-07-04
Quinten Jacobs
Als Kurt Vile met zijn Violators én Mauro Pawlowski in het OLT Rivierenhof spelen, dan moesten we daar gewoon bij zijn! Dus zakten we op een warme dinsdagavond af naar Antwerpen voor een avondje indierock.
Kurt Vile had Will Johnson meegenomen naar Antwerpen, die de avond af mocht trappen. Hoewel we niet heel zijn set zagen, kon hij ons best bekoren. De Amerikaan begeleidde zichzelf met zijn gitaar en dat beproefde recept werkte. Helaas verzoop het geheel een beetje in het rumoer waarmee een voorprogramma vaak te kampen krijgt en wist Will Johnson niet genoeg te variëren om echt te boeien. Desalniettemin was het geen slechte opener van de avond.
Daarna was het de beurt aan Mauro Pawlowski, die drumster Karen Willems (Yuko, Zita Swoon) had meegebracht. Helaas maakte Pawlowski een nogal lusteloze, ongeïnspireerde indruk. Zonder veel overtuiging bracht hij zijn set met nummers die in het beste geval wat deden denken aan Black Box Revelation. Met een goeie cover van “Big Love” van Fleetwood Mac kregen we halverwege wat hoop op verbetering, maar helaas, het niveau dook daarna weer naar beneden. Mauro Pawlowski was ogenschijnlijk ook lang niet nuchter en acteerde karikaturaal en ongeïnteresseerd. Toen hij ook nog eens “Cinnamon Girl” van Neil Young verkrachtte, was de maat vol, dit was gewoon echt een slecht optreden.
Tijdens een rommelige gitaarsolo op het einde deed iemand van de organisatie teken dat Pawlowski beter een einde aan zijn set maakte, waarop de Limburger lusteloos gehoorzaamde. We weten dat Mauro Pawlowski een geniaal muzikant is, maar deze keer kon hij echt niet overtuigen.
Eindelijk was het tijd voor Kurt Vile & The Violators, waarvoor het openluchttheater helemaal volgelopen was. Onmiddellijk zat de sfeer goed, en als de eerste woorden van de muzikant ‘oh I love you guys’ zijn, weet je dat ook de artiest er zin in heeft. Openen deden de Amerikanen met het opgewekte “Jesus Fever” en de vlam sloeg meteen in de pan.
Ook “I’m an Outlaw” (met Kurt Vile op banjo!) en vooral “Gold Tone” (wat een song!) werden goed onthaald. De ex-gitarist van The War On Drugs is (nog steeds) niet vies van nummers langer dan 5 minuten en bewees dat met “That’s Life, tho”, dat werd opgebouwd uit een soundscape en het publiek betoverde. Als het publiek muisstil is tijdens en dolenthousiast ná een intiem nummer dan w eet je dat het goed zit.
Eerste hoogtepunt was “Wakin on a Pretty Day”, waar bassist en gitarist plots van rol wisselden. Lekker laidback rocken op een warme zomeravond, Kurt Vile kan het als de beste. “Girl Called Alex” werd opgeleukt door spacey synths en barstte met veel distortion open en overtuigde zo veel meer dan op de plaat. Ook solo kan de Amerikaan begeesteren, zo bewees het heerlijk wegdromen van het publiek bij “Runner Ups” en “Freeway”.
Het publiek was dolenthousiast en hit “Pretty Pimpin” zorgde voor een nieuw hoogtepunt én meegebrul. Na ook nog onder andere “KV Crimes” (dat wat inzakte naar het einde toe, maar toch, deze song had ook van Neil Young kunnen zijn) was het natuurlijk tijd voor een uitgebreide bisronde.
Kurt Vile durfde het aan om de avond af te sluiten met intieme nummers als “Wild Imagination” (meezingmoment!), “Baby’s Arms” en “He’s Alright”, en scoorde zo extra punten. Luid applaus was elke keer zijn deel en zowel het publiek als de band genoot zichtbaar.
Kurt Vile & The Violators waren magistraal en stuurden ons met een grote glimlach op het gezicht naar huis. Wat een talent, wat een songs, wat een sfeer, wat een avond. Hadden we al gezegd dat het goed was? Wauw.
Met dank aan Luminousdash.com http://www.luminousdash.com
Organisatie: OLT Rivierenhof, Deurne
Kurt Vile , in een vorig leven nog deel uitmakend van het undergroundcollectief War On Drugs , stond garant voor verfrissende psychedelische indie/retroroots. Net als de War On drugs wist hij , dan als sing/songwriter , definitief door te breken met z’n vierde eigen plaat ‘Waking on a pretty dazy shade’ (2013), en heeft hij met The Violators een prima begeleidingsband . Was die plaat beduidend extravert, dan is deze hier intiem, gevoelig, zonder het voormalig lofi geluid uit het oog te verliezen . Een goeddeels semi-akoestisch album , gedragen door z’n gitaarspel en z’n indringende , ijzige zang . Songs als “That’s life, tho almost hate to say” , “Wheelhouse” en “All in a daze work” intrigeren door de repetitieve ritmes en weten hier te ontroeren . En toch borrelen dromerige tunes door , check “Lost in my head there” (op piano!) , en spannende , broeierige retro als op “Pretty pimpin” - eentje om te lijsten - , alsook “I’m an outlaw“ ( mooi banjo gitaargetokkel) en “Dust bunnies” .
Een afwisselend plaatje is het , de melodie als basis en waar emotie van de plaat druipt. Sterk dus.
True Widow en Kurt Vile & The Violators
True Widow en Kurt Vile & The Violators - Een, voor mij toch, fameuze dubble bill vanavond in Tourcoing, twee kleppers van formaat op het menu. En ik had toevallig grote honger.
True Widow maakt slepende en pakkende muziek. Maar denk hierbij zeker niet aan rustige en trage muziek. Hoewel het tempo nooit verschroeiend snel gaat, straalt de muziek live een grote dreiging uit. Het beklijft en kruipt onder de huid. Het zware basgeluid zorgt hier voor het leeuwendeel verantwoordelijk voor. Het draagt de muziek en geeft ze het broodnodige psychedelische gevoel. True Widow bestaat uit één vrouwelijke bassist, een drummer en gitarist. Zowel de bassiste als de gitarist nemen de zang op zich, wat ook voor een mooie afwisseling zorgt. Alhoewel het toch de man is die het grootste deel op zich neemt. Denk aan Low, maar dan met meer power, of gewoon aan Arbouretum.
Rock en punkriffs die op een iets trager tempo worden uitgesponnen en met een dosis gevoel worden geïnjecteerd. Het publiek is alvast zeer enthousiast en ikzelf ook. Ze spelen in het voorjaar ook nog eens in De Kreun in Kortrijk. Veel beter is er die dag toch niet te doen, dus ga zeker eens kijken. Ik kan het enkel maar warm aanbevelen.
Headliner vanavond is Kurt Vile & The Violators. De revelatie van het jaar voor sommigen, de bevestiging van het jaar voor enkelen, de ontdekking van het jaar voor meerderen, who the fuck is Kurt Vile voor de meesten … Het feit dat zijn laatste plaat door Humo als het album van 2013 werd bestempeld kan zeker geen kwaad. Hopelijk opent het voor hem de deuren naar de grote zalen en grotere bekendheid, want hij verdient het zeker.
In zijn voetsporen zijn er heel wat bands gevolgd die uit hetzelfde vaatje tappen. Meest bekende zijn waarschijnlijk de Allah-la's en Ty Segall . Een mooie opwaardering van het genre. Origineel is de muziek van Kurt Vile niet. Hij roept beelden op van de jaren 70 rock. Dat glijdende, bijna op het gezapige af, met flinke knipogen naar de surf. Muziek om heerlijk bij weg te wiegen. Maar klakkeloze kopieën van het origineel zijn het nooit. Daarvoor beschikken ze over te veel eigenheid en is de persoonlijkheid Kurt Vile te belangrijk. Het feit dat hij heel ostentatief nee knikt wanneer het publiek enkele zeldzame probeert mee te klappen is daar een mooi voorbeeld van zijn karakter.
Dat de muziek een mengeling is van zowel het heden als het verleden is ook te zien aan het publiek. Zowel jong als oud is uitgerukt.
Zijn populariteit is ook stilaan aan het stijgen. Getuige hiervan het grote toeschouwersaantal. Steeds meer volk wil een avondje genieten, samen met Kurt en de zijnen. Het geluid dat hij uit zijn akoestische gitaar tovert is werkelijk weergaloos en de solo's snijden door merg en been. En dan daar die heerlijke nasale stem over.
Ook een vermelding voor de Violators. Een groep muzikanten die perfect weten de ziel van Kurt aan te voelen en op de voorgrond te brengen. Die nieuwe drummer is zeker sterk genoeg om de oude te doen vergeten, niet tegenstaande ik een grote fan ben van de vorige. Maar als het niet lukt, dan moet er verandering komen.
Ook een bedankje aan de man die achter de PA stond. Niet alleen was het geluid in de zaal perfect, maar zelden heb ik een geluidsman zo enthousiast zien meeleven met een band. Van mij krijgt ook hij een warm applaus.
In vergelijking met zijn vorig plaat is op die nieuwe de klemtoon verschoven van weemoedig naar een hoger rockgehalte.
Gelukkig puurt hij de set uit zowel zijn oud als nieuw werk, wat voor een perfecte balans zorgt. Een grote meneer, nu al. Dit was hun laatste optreden van deze tour. Dus wie hen nog eens live aan het werk wil zien zal nog wat geduld moeten oefenen, maar in tussentijd kan je nog altijd warmen van zijn platen, wat toch zeker ook niet slecht is.
Neem gerust een kijkje naar de pics
True Widow -
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4489
Kurt Vile & Violators -
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4488
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
We dachten eerlijk gezegd al een tijdje dat het er dik in zat dit jaar. En amper een weekje na zijn doortocht in de Brusselse Botanique werd ons vermoeden ook bevestigd. Kurt Vile & The Violators hebben met ‘Wakin On a Pretty Daze’ volgens weekblad Humo het beste album van 2013 uitgebracht. Niet meer dan een logische keuze die we bij deze maar al te graag ook zelf onderschrijven.
Het is een album met een ronduit verslavende uitwerking die ons bijna een jaar na de release nog iedere beurt weet te verrassen. Niet in het minst door de ingenieuze structuren en tempowisselingen waardoor je niet zelden de indruk krijgt naar meerdere nummers te zitten luisteren in dezelfde song. Zo is het niet eens overdreven te stellen dat ‘Wakin On a Pretty Daze’ op haar beste momenten klinkt als een onwaarschijnlijke jamsessie met de allerbeste Amerikaanse songschrijvers Bob Dylan, Neil Young en Lou Reed zaliger. Geen kwade referenties voor een jonge ‘slacker’ uit Philadelphia die zich op het podium het liefst van al schuchter verbergt achter een fors uit de kluiten gewassen gekrulde donkere haardoos.
Toch konden Kurt Vile en zijn Violators de verwachtingen niet volledig inlossen die avond. Voor een stuk omdat die uitzonderlijk hooggespannen waren na zijn memorabel concert eerder dit jaar in de Ancienne Belgique. Maar nog meer omdat hun typerende nonchalante aanpak deze keer eerder in hun nadeel bleek te werken en er soms zelfs een licht vermoeide en slordige indruk van het viertal af straalde.
Het op minder dan jaar tot tijdloze uitgegroeide “Wakin On a Pretty Day” en “KV Crimes”, de eerste twee nummers van het jongste album, waren ook de openers van de set. Perfecte, puntgave popsongs kon je ze bezwaarlijk noemen, maar net zoals de mooiste rivieren meanderden ze breed uit om vlotjes naar de 10 minuten toe voort te kabbelen.
Een ons nog minder vlot in gehoor klinkend nummer zoals “Feel My Pain” uit de recent verschenen EP “It’s A Big World Out There (And I’m Scared)” klonk vervolgens als niet meer dan een tussendoortje. Maar merkwaardig genoeg bracht vanaf dan het veelvuldig teruggrijpen naar songs uit het prijsalbum zoals “Never Run Away” en “Snowflakes Are Dancing” nog weinig extra dynamiek of bezieling in de set. Alsof het goudklompjes betrof die vergaten te schitteren. Wel een schot in de roos was “Too hard”, maar het melancholische “Girl Called Alex” sleepte zich daarna helaas zielloos en tergend traag toe naar het eind van de set.
We zullen het maar op een minder dagje houden, en het is dit gezelschap dankzij een uitzonderlijke verrijking van onze platencollectie bij deze al lang vergeven onze verwachtingen niet volledig ingelost te hebben die avond.
Net iets te laat gearriveerd om nog een deftig oordeel te kunnen vellen over Scout Niblett in het voorprogramma. Maar zelfs binnen dit korte tijdsbestek bleek het al vlug een waar voorrecht en genoegen om haar getormenteerde ziel rauw en ongepolijst over je uitgestort te krijgen. De songs uit haar nieuwe album “It’s Up To Emma” zinderden en bleven stevig aan de ribben kleven, net zoals PJ Harvey haar al eens voordeed in de begindagen .
Neem gerust een kijkje naar de pics
Kurt Vile - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4388
Scout Niblett -
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4387
Organisatie: Botanique, Brussel
Kurt Vile , in een vorig leven nog deel uitmakend van het undergroundcollectief War On Drugs , stond garant voor verfrissende psychedelische indiefolkrock. Hij is als sing/songwriter al toe aan z’n vierde eigen plaat en heeft met een The Violators een prima begeleidingsband .
We horen een reeks broeierige, dromerige retrosongs, die lang uitgesponnen kunnen zijn en ruimte laten voor het intense gitaarspel van Vile en de zijnen .
Moedig om al meteen de aandacht te trekken met het 10 minuten durende “Waking on a pretty day” of iets verderop “Was all talk” en “girl called Alex” . Het zijn mooi uitgewerkte songs , uiterst interessant, die een verslavende werking hebben. En er zijn naar het einde toe nog zulke nummers te noteren als het bluesy georiënteerde “Too hard”, en de afsluiters “Air bud” en “Goldtone “ . Gitaarliefhebbers kunnen hun hartje laten smelten. Boeiend en warm album alvast!
Kurt Vile maakte nog deel uit van The War On Drugs, in eerste instantie misschien niet direct veelzeggend , maar de band staat garant voor verfrissende indiefolk, met een flinke scheut psychedelica tunes, countryrock op z’n Green On Reds en ‘80s folkrock op z’n Waterboys .
De 31 jarige sing/songwriter komt met de derde cd ‘Smoke ring for my halo’ in de belangstelling. Hij brengt helden als Dylan en Springsteen naast Bruce Cockburn en Steve Wynn. Onderhuids horen we The Feelies, Dream Syndicate, Gutterball en Neil Young & The Crazy Horse.
We horen op de soloplaten songs met een broeierige, dromerige sfeer, door het semi-akoestische gitaarspel en – getokkel; en ook dringt de lofi aanpak van een Sebadoh en Guided by Voices door in sommige sobere, sfeervolle, ingehouden songs als opener “Baby’s arms”, “In my time” en de titelsong.
We zijn onder de indruk van de uitgewerkte en/of uitgesponnen “On tour” , “Society is my friend”, “Runner ups” en “Ghost town” die op hun beurt verslavend inwerken, met een link naar de Velvet Underground . “Puppet to the man” durft dan stevig te rocken .
Live durft hij met z’n Violators breder te gaan, aangevuld met sax .
Gitaarliefhebbers kunnen hun hartje laten smelten bij de sing/songwriterpop. Boeiend warm album alvast!
Radar Festival 2011 – Grand Mix
Een van de opkomende talenten is Kurt Vile , een 31-jarige singer-songwriter uit Philadelphia, die nog deel heeft uitgemaakt van War On Drugs. Hij heeft met ‘Smoke ring for my halo’ zich in de belangstelling gewerkt. Hij brengt helden als Dylan en Springsteen naast Bruce Cockburn en Steve Wynn. Onderhuids horen we The Feelies, Dream syndicate, Gutterball en Neil Young & The Crazy Horse als hij met z’n Violators eens lekker door ramde. Ook ‘80s wave sijpelde wel eens door. Hij speelde een uitermate boeiende set, snedig, fel, strak met pedaaleffects, soms aangevuld met sax of hij klonk ingehouden, dromerig, innemend en sober door het akoestische gitaarspel. “Runner ups” “On tour” en “Ghost town” deden ons gitaarhartje smelten … Of anders op het broeierige “Society is my friend” en het uitgelaten “Freak train”, die een streepje horrorblues toegemeten kreeg. Hij houdt van z’n publiek en bedankt hen voor de warme respons… Hij kreeg al schouderklopjes van Dinosaur Jr en Sonic Youth, en verdient een duwtje in de rug …
Het Britse collectief The Leisure Society heeft twee platen uit en past in het plaatje van de ‘new British scene’ van fleurige neofolkypop. Nick Hemming en Christian Hardy zijn de creatieve spil. Songs die een prikkelend lentegevoel creëren en toch herfstig kunnen zijn door de melancholisch, dromerige inhoud. De groep past in het plaatje van The Decemberists, Noah & The Whale, Mumford & Sons, de indieBritfolk van Midlake en durft de brug te slaan naar de fijne samenzang van Fleet Foxes en Grizzly Bear. Ze kwamen in de picture door Guy Garvey van Elbow.
Een arsenaal van instrumenten als toetsen, cello viool, blazers, accordeon, mandoline en flutes zorgen voor kriebelingen en geven elan op de songs van ‘Sleeper’ en ‘Into the murky water’, de titelsong, “This phantom life”, “You could keep me talkin” en “We were wasted”. Leuk en ontspannend door de catchy melodieën. Wat een klankkleur van deze amicale band !
Een zwierige tune kregen we van het Amerikaanse Man Man, de afsluiter van het festivalletje . Ze hebben al vier cd’s uit, maar hebben hier nog geen voet aan de grond . De gekke bende brengt invloeden samen van de psychedelica van Moon Duo en zZz, de retro van Monster Magnet en de hoempapa van Kaizers Orchestra. Ophitsende en opzwepende melodieën van synths, piano, xylofoon en drums gaven een uitzinnig concert tot gevolg. Een feestelijke afsluiter van een erg boeiende affiche …
Ohja, het Franse Botibol opende de avond. Het duo bracht met akoestische gitaar, percussie en drumbeats dromerige songs die soms iets krachtiger klonken. We hoorden maar een paar nummers en die waren zeker niet slecht …
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Op weg naar de fel begeerde status van ‘the next big thing’ in muziekland kan je als m/v met talent tegenwoordig maar beter over de juiste muzikale referenties beschikken. De nieuwe Amerikaanse lo-fi held Kurt Vile heeft wat dat betreft weinig reden tot klagen. Zo maakte niemand minder dan Sonic Youth’s Kim Gordon er ooit geen geheim van dat Vile’s vorige album ‘Childish Prodigy’ tot één van haar grootste ‘guilty pleasures’ van de afgelopen jaren is uitgegroeid. Verder kan de 31-jarige singer-songwriter uit Philadelphia ook rekenen op de goedkeurende blikken van andere respectabele anciens zoals Dinosaur Jr. opperhoofd J. Mascis, die op zijn beurt zijn poulain voorstelde aan huisproducer John Agnello om de opnames van Vile’s jongste opus ‘Smoke Ring For My Halo’ in de juiste banen te leiden. Het gerespecteerde Amerikaanse indielabel Matador heeft er met Kurt Vile dus langzaam maar zeker een artistiek goudhaantje van formaat bij dat ook op de Europese clubpodia potten kan breken.
Na de Botanique een dag eerder deed de Amerikaan afgelopen woensdag ook het Gentse muziekcafé De Charlatan aardig vollopen in kader van Democrazy’s niet te versmaden concertreeks ‘The Big Next’.
Voor wie Vile enkel kent van de ietwat krakkemikkige en soms uiterst breekbare songpareltjes op diens laatste album moest bij aanvang van de set toch onverwacht snel de oordopjes bovenhalen. Een duidelijk goed gemutste Vile en zijn drie muzikale metgezellen, The Violators, gooiden zich met een koppel oude nummers vol overgave in een strijd die qua intensiteit, decibels en grungy podiumact bijna onvermijdelijk refereerde naar Neil Young & Crazy Horse. De feedback en psychedelische effectjes tijdens “Monkey” konden nog ietwat verhullen dat Vile over allesbehalve indrukwekkende stembanden beschikt, maar eens de nieuwere songs werden geserveerd bleek deze beperking eerder een charmante troef. Zo is “Jesus Fever” wat ons betreft één van de songs van het jaar, in de Charlatan werd het nummer heerlijk slordig opgediend. Tijdens “On Tour” en “Ghost Town” klonk Vile dan weer als het nasale neefje van Sonic Youth’s Thurston Moore en Lou Reed: schijnbaar ééntonig en weinig geïnteresseerd om de juiste noten te halen, maar hierdoor juist heel intrigerend.
Net als elke nieuwe belofte wordt ook Vile een grote muzikale toekomst voorspeld. Met de nodige zin voor patriottische overdrijving zien sommige recensenten in de jonge Amerikaan zelfs de Springsteen van zijn generatie. Wat ons betreft een onzinnige vergelijking, maar Vile anticipeert de plotse aandacht op zijn eigen manier door doodleuk nu en dan een cover van The Boss in zijn set op te nemen. Bijna onherkenbaar, maar we vermoeden dat Vile afgelopen woensdag koos voor een heel eigen interpretatie van Springsteen’s “Downbound Train”. En wie weet wordt Vile binnenkort zelf wel niet vereerd met een cover van één van diens eigen songs; als wij mogen kiezen mag iemand zich wel eens wagen aan “Society Is My Friend”, het absolute prijsbeest uit ‘Smoke Ring For My Halo’ dat in de Charlatan extra kleur kreeg door de spooky begeleiding van The Violators.
Voor het afsluitende “Freak Train” gooide de groep ineens alle remmen los: drummer Mike Zanghi ging in rechtstreeks duel met een strakke ritmebox terwijl de Violators bassist zich net niet vergreep aan een saxofoon. Dit alles resulteerde in een kakafonie van free jazz en krautrock die de temperatuur in de zo al hete Charlatan prompt nog wat verder de hoogte in joeg. The Violators mochten hierna wat verkoeling zoeken in de kleedkamers, maar een nog steeds enthousiaste Vile strompelde op zijn eentje terug het podium op om met een breekbaar “Runner Ups” de set in spreekwoordelijke schoonheid af te ronden.
Nu reeds lijkt vast te staan dat Kurt Vile zal uitgroeien tot één van de belangrijkste en meest productieve alt.troubadours van zijn generatie, alleen rijst nog de vraag of dit onmiskenbare talent ooit de mainstream wil of zal bereiken. Chokri en Eppo zorgen straks alvast voor een duwtje in de rug, want wie er afgelopen week niet bij was krijgt straks een niet te missen herkansing in een gezellig clubtentje op de weide van Pukkelpop.
En ja, waarom zouden Kurt Vile & The Violators ineens ook niet hun huidig voorprogramma meebrengen naar Kiewit? Het Californische gezelschap Spindrift zou er met haar lang uitgesponnen psychedelica zeker niet misstaan bij valavond. Denk aan Black Mountain op een dieet van Ennio Morricone filmscores en Hawkwind jams, en je komt aardig in de buurt van het kaleidoscopische geluid van dit vijftal.
Chokri & Eppo, are you receiving me?
Organisatie: Democrazy, Gent
Nederlands 
Français 
