White Lies - Op hun beste niveau!
Als support van hun nieuwe, zesde plaat ‘As I try not to fall apart’ doen White Lies een uitgebreide Europese tournee die startte in Parijs en op Belgische bodem landde in de Vooruit. Ze hadden helaas dezelfde pech als Royal Blood vorige maand; de groep zelf raakte in Parijs maar hun materiaal bleef geblokkeerd bij de douane. Gevolg: concert annulé , hun eerste concert werd dus geannuleerd op het Europees vasteland … Maar in Gent was gelukkig alles voor handen en ze trapten hun tour af met een fantastische muzikaal optreden . Meteen een schop onder de kont! Ohja, live verder nog te zien in Trix, Antwerpen en in juli op Suikerrock, Tienen.
We zijn al grote fan sedert we ‘Fairwell to the fairground’ ontdekten in 2009 en na dit concert vanavond drukken we de groep rond zanger Harry McVeigh nog meer aan het hart. De muzikale bom ontplofte al snel toen het concert werd ingezet op de tunes van “Fairwell to the fairground”. De ganse zaal schreeuwde het nummer van de eerste tot de laatste noot uitzinnig mee. En dit zou bijna het volgend anderhalf uur niet meer stoppen. Zoiets hebben we nog maar héél zelden meegemaakt. Wat een muzikaal orgasme.
Het kennerspubliek was zo blij om deze groep terug te zien en liet dit uiterst uitbundig merken. Het meezingen en meeklappen met de gespeelde nummers was een constante door het optreden, zoals op “There goes our love again”, “Am I really going to die”, “To lose my life”, en verderop “Is my love enough?”,” Step outside”, “Take it out on me” en “Big tv”.
De groep is eigenlijk wel bescheiden en dwingt veel respect af. In tegenstelling tot hun beginjaren, waar Harry nog heel timide en publieksschuw was, toonde hij met zijn brede glimlach en (weinige maar) dankbare woorden zijn enorme appreciatie aan het publiek. Het viertal bracht een ijzersterke set met een perfecte afwisseling van oude en nieuwe nummers, letterlijk geruggesteund door een oogverblindende lichtshow.
De heldere, volumineuze stem van Harry tilt de nummers naar een hoger niveau, nog meer dan vroeger. Muzikaal altijd héél herkenbaar en nooit te lang uitgesponnen met drum- of gitaarsolo’s. Tja, daarvoor kwam het publiek. Wat een topgroep.
Het publiek gunde de groep maar een korte break door “Keep on running , there’s no place like home” uit “Farewell to the fairground” in cresendo te scanderen. Geen probleem voor het viertal.
Ze keerden al vlug terug op het podium voor hun bisronde die ze met het klassenummer “Death” inzetten. Daarna volgde de titeltrack van hun nieuwste album, “As I try not to fall apart”, gevolgd door het geweldige “ Bigger than us” , die afsloot met overvloedige confetti en witte, zwarte ballonnen. Wat een finale.
White Lies is als goede wijn, beter met de jaren. Een 24-karaats kwaliteitsgroep in live uitvoering!
Setlist: Farewell to the fairground, There goes our love again, Am I really going to die, To lose my life, Blue drift, Hurt my heart, Is my love enough?, Step outside, Take it out on me, Big tv, There is no cure for it, Unfinished business, Tokyo, I don’t want to go to Mars
Bis: Death, As I try not to fall apart, Bigger than us
Wat een tegenstelling tot het voorprogramma Charming Liars. een viertal uit London, nu opererend vanuit LA, was een miskleun. De geblondeerde zanger , half man, half vrouw, deed te veel zijn best om het publiek bij ieder nummer support te vragen. Onze reactie was dan ook “Alsjeblief help die man (zo vlug mogelijk van het podium)”. Zingen kon hij wel degelijk, maar daar is alles mee gezegd. “Een flauw afkooksel van Maneskins frontman” werd in het publiek gepreveld. Een jammer voorprogramma …
Organisatie: Live Nation ism Vooruit, Gent
Het is reeds het zesde album van The White Lies. Het moet hard zijn om telkens vergeleken te worden met je debuut en zijn opvolger die overal scoorden en prijzen wonnen. Niet dat er daarna niets meer volgde dat de moeite was maar de hype is wat weg samen met een paar onopvallende albums die volgden. Wist je trouwens dat het trio nog steeds in de originele bezetting spelen? Dat is toch al van in 2007. Een prestatie. Wat over de nieuwste plaat dan? Ze is geproduceerd door Ed Buller (die o.a. hun debuut en nog enkele andere platen produceerde) en Claudius Mittendorfer (o.a. Weezer, Panic at the Disco).
De opener “Am I Really Going To The Die” begint met een mooie sfeervolle en trage intro en wordt daarna een dansbare track. Doet wat aan Franz Ferdinand denken. Een leuke bas, synths en catchy refrein. Tekstueel blijft het natuurlijk donker en is de dood weer niet ver weg als thema. De titeltrack die erna volgt heeft een fijne synthpop-hook met een refrein dat precies al lijkt te bestaan. De track is goed maar niet zo sterk als de opener. “Breathe” is dan weer een voltreffer: terug een fijne intro, machtige ronkende bas en referenties in het refrein naar hun eerste twee platen). Oud en nieuw door elkaar.
De ritmesectie is enorm gegroeid de voorbije tien jaar en dat komt de songs ten goede. Het zorgt voor meer variatie en het brengt de muziek ook iets verder weg van de typische postpunk. Heel mooie song dit. “I Don’t Want To Go To Mars” is meer recht toe recht aan. Een heerlijke postpunk/rocksong waar de variatie hier meer in details zitten, zoals bijvoorbeeld de basbrugjes. De jankende gitaar doet de rest. “Step Outside” begint met een verrassend loopje van de ritmesectie. Er wordt mooi en zacht gezongen. Ook dit is een ferme en heel ritmische song. “Roll December” is een van de donkerste songs op dit album. Met bij momenten een vrij agressieve gitaar. Niettemin is de song bij momenten meezingbaar. “Ragworm” is een degelijke albumtrack. “Blue Drift” trekt je meteen mee. Het lijkt een opgewekte song als je de tekst niet ontleedt tenminste. Uplifting zou ik het noemen. “The End” is een mooie rustige en traag opgebouwde song. “There Is No Cure For It” is vintage White Lies. Een nummer dat voornamelijk, denk ik, over verslavingen gaat en het morbide gevolg ervan. Een mooi opgebouwde song dat een puik album afsluit.
Het zesde album van White Lies is goed, erg goed zelfs. Het producers duo Buller/Mittendorfer hebben hun werk goed gedaan waardoor ze bij momenten iets anders en toch vintage klinken. Schitterende ritmesectie en mooi opgebouwde nummers. Voila, die zal in mijn eindejaarslijstje van 2022 moeten staan.
PostPunk
As I Try Not To Fall Apart
White Lies
In 2009 betrad White Lies het muziektoneel met hun debuut ‘To Lose My Life’… Met doorbraaknummers “Unfinished Business”, “Death”, “Farewell To The Fairground” en de titeltrack zetten ze zich meteen op de muzikale kaart en worden ze gebombardeerd tot nieuwe koningen van de indierock. Tien jaar en vijf albums later blijft het oudere werk nog steeds het sterkste wat de band te bieden heeft. Dat laat zich elk concert opnieuw blijken aan de euforie van het publiek bij het horen van deze nummers. De tournee voor laatste plaat ‘FIVE’ zat er nog maar net op of het Britse trio trekt er alweer op uit om de tiende verjaardag waardig in de verf te zetten. Daarbij kon Brussel, de stad waar ze het album destijds opnamen, uiteraard niet ontbreken.
White Lies - Bij het betreden valt meteen op dat vooral frontman Harry McVeigh er duidelijk zin in heeft. De Britten volgen gedwee hun debuut en steken meteen van wal met “Death” en “To Lose My Life”. Veel sterker openen kan bijna niet en eigenlijk een beetje spijtig dat deze twee toppers zo vroeg al de revue passeren, maar zo zit de plaat nu eenmaal in elkaar. “A Place to Hide” is door de jaren heen weggeëbd uit de setlist, maar blaast hier nog eens in volle glorie. Het nummer werd duidelijk gemist want na afloop zingt het publiek de melodie nog na. Van een eerste echt hoogtepunt spreken we bij “Unfinished Business”, de allereerste single ooit van de band. Net zoals op Pukkelpop deze zomer hoor je meteen dat het nummer een speciaal plekje heeft bij het publiek, ‘Let’s dance like we used to!’.
De band verkeert na het uitgebreide touren van de voorbije jaren in bloedvorm. Elk nummer wordt voorzien van een geweldige lichtshow en frontman Harry McVeigh heeft er duidelijk zin in. Dit hebben we vroeger wel anders geweten. Op luid enthousiasme wordt “Farewell to the Fairground” onthaald en zoals gebruikelijk wordt er nog lang na verder geklapt en gezongen. Zelfs bij de immer stoïcijnse bassist Charles Cave kan er een lach af. Een melancholisch startend “Nothing to Give” ontplooit zich in een krachtige instrumentele outro die niet mis had gestaan op de originele versie. Daarmee komen we bijna aan bij het sluitstuk van de plaat. Dit eerste deel van de show wist op enkele rustigere nummers na alvast te overtuigen, maar er volgt nog meer.
‘We’re gonna run through some of our favourites of the other records now.’, verkondigt de frontman. De donkere bombast “Time To Give” bouwt in zeven minuten op naar een climax doorspekt van zang, synths en gitaren. Smaakmakers “Big TV” en “There Goes Our Love Again” brengen het publiek aan het dansen en zingen. Puntje van kritiek is de soms krakende of wegvallende zang bij sommige van de hogere stukken zoals bij “Is My Love Enough?”. Het nieuwere werk kent ook voldoende uitblinkers maar hier en daar zien we de oude fans toch een beetje wegzakken, zo had van ons “First Time Caller” bijvoorbeeld wel achterwege mogen blijven.
Ook speciaal aan de show is het debuteren van single “Hurt My Heart”. Het nummer ontstond in de nasleep van het laatste album en werd nog maar twee maanden geleden op de wereld losgelaten. Minder gekend dus, maar dankzij zijn stevigheid weet het wel te overtuigen. Frontman McVeigh windt met gemak het publiek keer op keer om zijn vinger, zo ook tijdens “Tokyo” wanneer hij in de tekst ‘Bangkok’ vervangt met ‘Brussels’. De band verlaat even het podium en als de kat van huis is dansen de muizen, traditiegetrouw zet het publiek tijdens het wachten “Farewell to the Fairground” nog eens in.
Bij het terug ten tonele verschijnen, worden we verrast met “Taxidermy”. Een oude b-kant die het eerste album destijds spijtig genoeg niet haalde. Een mooie toevoeging voor de echte fans. Harry McVeigh vertelt ons wat een geweldige ervaring het is om hun debuutplaat live te brengen in de stad waar het tien jaar geleden opgenomen werd. En slechts weinig locaties die beter geschikt waren voor dit euvel dan het Koninklijk Circus.
Het beste nummer dat White Lies maakte, komt echter wel van een andere plaat. Steevaste afsluiter “Bigger Than Us” brengt nog een laatste keer de vlam in de pan en zorgt voor kippenvel. Terwijl grote witte ballonnen worden losgelaten, zingt het publiek zich voor de laatste keer de longen uit het lijf.
We zien een tevreden band het podium aftreden na een waardig verjaardagsfeestje. ‘Let’s grow old together and die at the same time!’, als het van ons af hangt met veel plezier!
Setlist: Death - To Lose My Life - A Place to Hide - Fifty on Our Foreheads - Unfinished Business - E.S.T. - From the Stars - Farewell to the Fairground - Nothing to Give - The Price of Love - Intermissie (Space ii) - Time To Give - Big TV - There Goes Our Love Again - Intermissie (Space i) - First Time Caller - Is My Love Enough? - Morning in LA - Swing - Hurt my Heart - Tokyo
Encore/ Taxidermy - Bigger Than Us
Ism Dansende beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics @Pukkelpop 2019
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/pukkelpop-2019/white-lies-16-8-2019.html
Organisatie: Live Nation
De zji maakte zich klaar voor een vurige zonsondergang en het Kursaal smachtte naar een flashback into the sixties met de witte hemdjes en de zwarte smalle stropdassen van de Hollies.
Na enkele opwarmertjes kwam een eerste oude bekende: in “Sorry Suzanne” hoorden we hetzelfde koortje als destijds en oudgediende Tony Hicks heeft nog altijd de perfecte gitaarlicks in de vingers.
Het ons onbekende “Jennifer Eccles” leek de perfecte soundtrack bij ‘Endeavour’, (sixties spin-off van Morse). Peter Howarth bekende dat het hun First time in Ostend was, maar vond het wel een prima vakantiebestemming voor het einde van de tournee. “Magic Woman Touch” bleek alleen gereleased te zijn in België en Nederland. Ondanks onze bijna 60 jaren op de teller deed het bij ons geen belletje rinkelen maar toch kwam er een teken van herkenning bij de kenners in de zaal. De meerderheid onder hen leek ons al wat meer jaren op de teller te hebben!.
“Priceless” was een nummer dat nog uitgetest moest worden. Daarvoor was het publiek in Oostende het beste ter wereld. Die stroop zullen ze gisteren ook wel in de baard van de Noord-Hollanders in Hoorn gesmeerd… wat niet wegneemt dat het een pakkende song werd met Peter Howarth solo op akoestische gitaar. Ook “I Can't Tell the Bottom From the Top” werd solo ingezet met een virtuoze intro waarbij de volledige groep halfweg het nummer inviel.
Daarna volgde een fifties revival met close harmony in “Just One Look” gevolgd door “Stay”, origineel van Maurice Williams & The Zodiacs uit 1960 maar vooral bekend uit liveplaat van Jackson Browne. Deel 1 werd afgesloten met “Look Through Any Window” dat eindigde met enkele stevige riffs van beide gitaren.
Voor deel 2 werden de witte jasjes uit de garderobe gehaald. Na enkele nummers in het spoor van de jonge Beatles kregen we een eerste grote hit: “Bus Stop”. Een spetterende versie konden we het niet echt noemen. Was het een gitaar die niet goed gestemd was of werd er gewoon naast getokkeld? Gelukkig bleef zanger Peter nog het dichtst bij het origineel en nam het publiek vocaal op sleeptouw under zijn umbrella...
“The Baby” werd ingezet met een uitgebreide intro op ‘gitaarsitar’ Tony Hicks. Het instrument klonk als een echte sitar, het populairste snaarinstrument van de psychedelische sixties. Daarna mocht drummer Bobby Elliott (volgens zanger Peter Howarth een inspiratiebron voor o.a. Cozy Powell, Ian Paice en Phil Collins) even uit zijn ‘engine room’ om uit te leggen hoe ze “4th of July, Asbury Park” uit de eerste plaat van Bruce Springsteen hadden herdoopt tot "Sandy". Het werd smaakvol ingezet op akoestische gitaar maar wat later met synthesizer naar onze smaak toch wat overgearrangeerd. Dat zou the Boss niet geduld hebben. Een groot contrast vormde “Carrie Anne” met frisse stemmetjes uit de doowop periode. Hoe verder terug in de tijd, hoe jonger de nummers klinken.
Met een opzwepende intro op de banjo slaagt Tony Hicks erin om het publiek op te jutten tot ze door het lint gaan als “Stop Stop Stop” uiteindelijk wordt ingezet. Een hoogtepunt van de avond! De band ging verder op hun elan met een meezinger van formaat: “He Ain't Heavy, He's My Brother”. Op een zee van lichtjes op de smartphones deinde het publiek mee met deze ballad.
De grootste hits stonden nog in de coulissen te wachten. het publiek wilde more en werd op zijn wenken bediend! Met “The Air That I Breathe” en “Long Cool Woman in a Black Dress” swingden de oude rockers naar het einde van hun tournee en hun passage in de stad aan de zji.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/kursaal-oostende/the-hollies-30-04-2019
Organisatie: Concertevents ism Kursaal Oostende
Even leek het alsof de carrière van White Lies er opzat. Na de flop van het album ‘Friends’ uit 2016, leek niemand nog te geloven in een toekomst voor White Lies. Maar ze bewezen ons van het tegendeel met een geweldige nieuwe plaat ‘FIVE’. Het zorgde ook voor een boost in de ticketverkoop voor hun show in de Ancienne Belgique, want het bordje uitverkocht mocht worden bovengehaald. En de band werd als helden onthaald, en gaf een strakke show waarin ze toonden dat ze helemaal herboren zijn.
Voorprogramma Boniface mocht ons opwarmen met opgewekte indie pop, overtuigen deden ze minder. De band kwam speciaal van Canada om mee te gaan op tour met White Lies. Sympathiek van de band om zo’n beginnende groep te ondersteunen, maar vocaal wist Boniface wel niet uit te pakken. Het waren wel heel vriendelijke gasten en ze waren zichtbaar onder de indruk door de grote opkomst, maar misschien was het net daardoor dat de stem van de frontman er niet helemaal doorkwam. We geven de band alvast het voordeel van de twijfel, want potentieel hebben ze.
White Lies moest zichzelf terug weten te bewijzen in de Ancienne Belgique en met “Time To Give” gingen ze meteen gewaagd van start. Gehuld in een blauwe waas, startte het nummer met een simpele repetitieve synth gevolgd door de uitgesproken stem van Harry McVeigh. De man was duidelijk in zijn nopjes en al van bij het begin zagen we een uitgesproken smile op zijn gezicht verschijnen. Verrassend voor een band die in het verleden vooral depressieve nummers schreef. Tegenwoordig is dat depressieve aspect bijna volledig verdwenen, ze maken nummers die opgewekt klinken en zorgen ook voor een kleurrijke lichtshow. Blauw het centrale kleur dat bijna constant terugkwam, geen zwart/wit meer, dus die tijd zijn ze gepasseerd.
De band was duidelijk naar de Ancienne Belgique gekomen om te heersen en met “Farewell To The Fairground” werd meteen een eerste meezinger op het publiek afgevuurd. Ook “Believe It” van de nieuwe plaat bevatte dezelfde portie energie, 1en gaf duidelijk aan dat de groep er heel veel zin in had. Het was pas vanaf dat de band nummers uit ‘Friends’ begon te spelen, dat de set wat inzakte. Zo merkten we al bij “Hold Back Your Love” de nodige kitsch op en dat was jammer. In de rest van de songs overheerste kracht en hier moest een overdreven foute eighties sound de bovenhand nemen, gemiste kans.
Ook bij “Swing” hoorden we dit terug, het met voorsprong zwakste nummer uit de hele set. Een nummer dat een ware marteling was en waarbij we de seconden aftelden vooraleer het voorbij was. Gelukkig was dit van korte duur en wisten de andere nummers wel te boeien. Dat viel ook op aan het publiek. Iedereen stond van begin tot eind alles mee te zingen en als McVeigh vroeg om te klappen, dan deden ze dat ook gewoon. Eerste single ooit “Unfinished Business” zette de zaal in uur en vlam , “Take It Out On Me” bracht nog eens heel wat energie in de set.
Die energie werd ook heel hard versterkt door de fantastische lichtshow die de band had meegebracht. Gigantische lichten die achter hen stonden verlichtten het podium nu eens fel, dan eens donker, maar altijd met een blauwe gloed. Het versterkte de sfeer bij ieder nummer en zelfs nu nog staan die lampen op ons netvlies gebrand. Bij grootse nummers zoals “Big TV” of “Take It Out On Me” kregen we alvast hoopvolle lampen die ons helemaal warm maakten.
Er was een goed evenwicht tussen heel strakke, harde nummers en iets meer naar ballad neigende songs. Die laatste zijn soms wel moeilijk om toonvast bij te blijven, zo bleek bij “Kick Me”. Niets om ons zorgen over te maken, want opvolger “Death” begroef dat euvel en knalde de AB bijeen. Een furieus einde trouwens, want ook “Tokyo”, een heel leuke aanstekelijk nummer en “To Lose My Life” brachten de zaal aan het zingen en springen.
Het publiek wilde en kreeg meer. Eerst Harry alleen achter zijn piano om daarna een stadionanthem van jewelste uit zijn gitaar te laten knallen. “Fire And Wings” is vurig en klinkt even groots als andere bands in hun genre dat kunnen maken. Zou het feit dat White Lies met een plectrum van Editors speelde daar voor iets tussen zitten? Het zou zomaar eens kunnen, maar het zorgde ervoor dat het nummer alvast van de punch en intensiteit miste die het nodig had . Afsluiter “Bigger Than Us” gaf iedereen nog een hoopvol gevoel alvorens ze voldaan naar huis konden.
White Lies bracht iets meer dan anderhalf uur een bloemlezing uit hun discografie met de nadruk op de laatste twee platen. Als ze de voorlaatste plaat binnenkort uit hun setlist halen, dan zien we het wel terug helemaal goed komen met de band. Ze lijken goed in hun vel te zitten, brengen hun muziek zoals het hoort en weten ook perfect hoe je een publiek naar hun hand zet. Met een geweldige lichtshow en heel wat strak gebrachte nummers, was de volledige zaal van begin tot eind mee in het verhaal van White Lies. Meer van dat deze zomer op Pukkelpop.
Setlist: Time To Give - Farewell To The Fairground - Believe It - There Goes Our Love Again - Is My Love Enough - Hold Back Your Love - Unfinished Business - Jo? - Don’t Want To Feel It All - Take It Out On Me – Swing - Big TV - Never Alone - Kick Me – Death – Tokyo - To Lose My Life – Change - Fire & Wings - Bigger Than Us
Dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Live Nation
Als je de perstekst leest dan lijkt dit album een beetje alles of niets te zijn voor White Lies. Er wordt in elk geval veel verwacht van dit album en de band. Flood doet de productie en Alan Moulder (die de eerste albums produceerde) doet hier de mixing. Dat moet nogal een druk geven voor dit trio waarvan hun debuut uit 2009 een beetje insloeg als een bom. Iedereen zal zich de hits “To Lose My Life” en “Farewell To The Fairground” wel nog herinneren. “Bigger Than Us” uit hun tweede plaat ‘Ritual’ deed het ook nog goed, maar uit de twee volgende albums kan ik mij geen single meer herinneren. Enfin, ze hebben hernieuwde energie gevonden en hun vijfde langspeler heet dan ook toepasselijk ‘Five’.
Met dit album willen ze hun sound openbreken en artistiek groeien. De vooruitgeschoven single “Time To Give” is hiervan alvast een voorbeeld. Een niet voor de hand liggende single die meer dan zeven minuten duurt. Hij begint vrij introvert om dan open te bloeien. Met een mooi synth-intermezzo dat de song naar de outro toe leidt. Voor mij persoonlijk een geslaagde song die alvast veel goeds belooft voor de rest. “Finish Line” is de volgende single, die in het begin vooral drijft op keys en een akoestische gitaar.
Daarna krijgen we een meer traditioneel White Liesgeluid te horen. “Kick Me” is eveneens gedragen door een akoestische gitaar en synths. Het heeft een heel meezingbaar refrein. De elektrische gitaarlijnen geven aan de song een psychedelisch cachet. Zaten ze vroeger eerder bij Interpol, dan lijken ze dezer dagen eerder te neigen naar The Killers tijdens hun ‘Hot Fuzz’-periode.
Nu en dan spelen ze op veilig en keren ze terug naar hun oorspronkelijke sound en songstructuren zoals op “Never Alone”. Dat klinkt catchy en zou zoals een song als “To Lose My Life” bestempeld kunnen worden. Ook “Tokyo” en “Jo” vallen daar onder. Op “Denial” krijgen we terug het beklemmende dat White Lies in zijn beginjaren tentoon spreidde. “Believe It” is een opvullertje en doet wat aan Franz Ferdinand denken. Afsluiter “Fire And Wings” kleurt wat donker en gaat richting de hedendaagse Gary Numan. Een heel geslaagde song.
White Lies is aan het zoeken. Die zoektocht levert ons enkele fijne tracks op waar ze hun sound wat opentrekken. Met een prominentere aanwezigheid van de synths en ietwat andere songstructuren. Daarnaast spelen ze op enkele songs ook op veilig waardoor er ook wel voor elk wat wils is. In elk geval zetten ze ten opzichte van hun vorig album een stap vooruit. Die langere songs laten zien dat ze ook buiten hun hokje aangename tracks kunnen schrijven terwijl hun totaalsound herkenbaar aanwezig blijft.
De Gentse band The Leslies bracht met "Hungry" zijn eerste officiële single uit, geproduced door Pascal Deweze. Op "Hungry" hoor je heel wat ritmes die tegen elkaar op gaan en die de luisteraar constant op het verkeerde dansbeen zetten. Het klinkt zomers, etherisch-smooth en laid back/loom. Denk aan een gepolijste versie van Beck, Eels, Django Django of Björk. In eigen land zijn er raakpunten met (uiteraard) Pascal Deweze, Beech, LR Flores, School Is Cool, Fortress, Balthazar, SX en Oscar & The Wolf.
Het parcours van The Leslies – Jan Marcoen (zang en gitaar, ook bij Lil Dix), Koen De Gussem (zang, gitaar, toetsen, Delta Crash), Jannes Van Houcke (bas, Dorian & The Grays) en Niels Francois (drum, the Grassroots Movements) – bestaat uit passages bij Oost.Best, Jonge Wolven, De Beloften. The Leslies kleuren naar eigen zeggen buiten de lijnen van klassieke pop door invloeden van lo-fi en psychedelica toe te voegen.
Betreffende het muzikale begrip indiepop, zijn The Feelies van Glenn Mercer en Bill Million uit New Jersey één van de meest bepalende. ‘Crazy Rhythmes’ (’80) en ‘The good life’ (’86) waren prachtplaten in het genre en staan in het geheugen gegrift door de twinkelende, onderkoelde en jangly gitaarpop en zweverige (anti) zang. ‘Only life’ (’88) en ‘Time for a witness’ (’91) zijn meer gewoontjes, maar nog steeds fijne platen.
En in 2011 , twintig jaar na de laatste cd was er de reünie met ‘Here before’ , die het geliefde oud Feelies recept afstofte : een heerlijk genietbare plaat, een comeback om u tegen te zeggen, broeierige en dromerige indiepop, met een licht twinkelende swing of een semi-akoestische gevoelige kwinkslag , af en toe iets forser uithalend. Het is een gortdroge sound, met een zweverige, repetitieve , opbouwende ondertoon vol fijne, subtiele, geraffineerde melodieën en die typisch zeurderige, neuzelende (fluister)zang van Mercer .
Een goede vijf jaar later is er terug iets nieuws , op het elan van vroeger. De V.U. is meer dan ooit present . In dit indieconcept popt en rockt The Feelies , elegant , rauw of sober door de semi-akoestische inslag . De reprise van de titelsong als afsluiter is om van te snoepen , tien minuten lang ; ook de tien nummers ervoor is het indie op z’n best. Die mannen weten hoe de gitaren in dit genre moeten klinken en waar emotionaliteit in verweven zit . Prachtplaat!
Het Britse White Lies is toe aan de vierde plaat . White Lies profileert zich binnen het kader van de wave/postpunkpop, van treffend, slepend materiaal dat dramatiek, bombast sluiert, gedragen door de indringende , galmende bariton zang van Harry McVeigh . Ze zijn te vinden in de lijn van Editors , Interpol en The Bravery en dragen het vaandel van Chameleons/House Of Love en iets verderop dit van Echo/Cure/Joy Division. Debuut ‘To lose my life’ beantwoordt nog steeds het nauwst aan die revival. Het nieuwere werk , de vorige cd ‘Big tv’ en deze ‘Friends’ hier voelen verwarrend aan. Emotie en pijn gaan muzikaal schuil in een rits wisselende songs in het genre die zich nestelen tussen pop , rock , electro en bombast. Het eerste deel is het best met o.m. “Take it out on me” , “Morning in LA”, “Don’t want to feel it all” en “Is my love enough” , met een zekere scherpte , dynamiek, venijnigheid en groovy ritmiek in het genre; daarna klinkt het gewoontjes , sfeervol, catchy en ervaren we ‘losse flodders ‘ en minder die kenmerkende intense spanning . White Lies klinkt dan als een doorsnee synthpop bandje.
White lies heeft algemeen een goede plaat uit , niet meer , niet minder , met enkele sterkhouders …
Het Britse White Lies uit Londen wordt in ons landje sterk ontvangen …én het kwartet houdt van ons muzieklandje - Twee zo goed als uitverkochte concerten en toe aan hun vierde cd ‘Friends’.
White Lies profileert zich binnen het kader van wavepop, van treffend, slepend materiaal dat dramatiek, bombast sluiert, gedragen door de indringende , galmende bariton zang van Harry McVeigh . Ze zijn te vinden in de lijn van Editors , Interpol en The Bravery en dragen het vaandel van Chameleons/House Of Love en iets verderop dit van Echo/Cure/Joy Division.
Live hebben we hier een nog steeds gretig spelende band , die uit zijn schelp komt en zorgt voor een vol, massief, extravert geluid . Ze behouden een intense spanning van donkere eighties, tintelen catchygewijs en integreren hemelbestormende bombast. Jawel, de live reputatie is sterker geworden door de jaren , het plaatwerk minder …
De nieuwe ‘Friends’ is er eentje van verwarring , net als de vorige btw, ‘Big tv’ . Emotie en pijn gaan muzikaal schuil in een rits wisselende songs in het genre die zich nestelen tussen pop , rock , electro en bombast. Een paar sterkhouders noteren we en die werden vanavond gespeeld , De twinkelende prachtsingle “Take it out on me” opende de anderhalf uur durende set, het poppy “Is my love enough” en het sfeervol innemende “Morning in LA” zaten middenin de set en tot slot hadden we “Come on”, die in de bis zat en stevig rockte.
White Lies is naar zijn publiek gegroeid . Vroeger waren zij in zichzelf gekeerd , hadden een coole uitstraling , nu zijn ze ontdooid en door de respons van de fans dragen ze hen een warm hart toe .
De eerste twee platen zijn in te lijsten, zeker het debuut ‘To lose my life’ , waar nog steeds een handvol songs worden gehaald als de titelsong, “Farewell to the fairground” en “Death”; hier was het publiek sterk uitgelaten , de handen in de lucht en werden de refreinen luidkeels meegeschreeuwd . De donkere , slepende tunes van “Unfinshed business” en “The price of love” vulden aan , twee die ze op vraag van de fans opnieuw hebben bovengehaald. De songs kregen zeggingskracht door de flitsende lightshow.
Een sterk begin hadden we. Na “Take it out on me” was ”There goes our love again” scherp, venijnig en had zich een voornaam plaatsje toegeëigend , electrogrooves en bombast drongen zich gaandeweg op , maar nergens uit de bocht.
In het tweede deel daalde de spanning , de nieuwe “Summer didn’t change a thing” en “Don’t want to feel it all” , niet meteen de sterkste, waren er deels verantwoordelijk voor. Maar dat maakten ze goed met een opwindend , opzwepend slot, intens opbouwend , rockend materiaal als een snedig “Death” en “Bigger than us” , die uiterst overtuigden.
De twee avonden waren succesvol . Hier en daar werd wat aan de setlist gesleuteld , met de gekende nummers als pijlers. Af en toe een losse flodder in de set , maar in z’n totaliteit zagen we dynamiek, scherpte en gedrevenheid!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/white-lies-18-10-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-ramona-flowers-18-10-2016/
Organisatie: Live Nation
Het Britse White Lies wordt in ons land sterk ontvangen . Ze zijn goed voor drie cd’s op een vijf jaar tijd , beschikken over hondstrouwe fans (opnieuw 2x AB uitverkocht!) en van een klein bandje zijn ze uitgegroeid tot een grootse.
Na de Botanique , ging het naar de AB en de Lotto Arena; daaraan gekoppeld werden de grote podia op de festivals zelfs betreden. White Lies is Interpol en Bravery duidelijk voorbijgelopen en komt aandraven in de voetsporen van Editors … Populair dus met hun waverock van treffende , slepende songs , die de dramatiek en de bombast niet schuwen en gedragen worden door die indringende, galmende baritonzang van McVeigh.
Maar niet steeds resulteerde dit in even overtuigend materiaal en concerten door de coole uitstraling en enkele fletse optredens van o.m. in de Lotto Arena en op de Lokerse Feesten . Beetje raar, gezien Harry McVeigh en de zijnen ons landje koesteren en zelfs graag bereid zijn voor een DJ set .
Het trio heeft duidelijk nagedacht, stilgestaan bij zichzelf en aan de nodige zelfreflectie gedaan , want hier zagen we een White Lies op z’n best : een gretig , gedreven spelende band, die zorgt voor een vol, massief, extravert geluid door de toevoeging van keys en een tweede gitarist , maar nergens over de lijn gaat van hemelbestormende bombast , en op die manier dus een intense spanning van donkere eighties behoudt, en catchygewijs tintelt .
Het tot een kwintet uitgegroeid gezelschap kwam in de buurt van de stevigheid en de sterkte van hun te koesteren debuut ‘To lose my life’ . Een reeks nummers van dat voortreffelijk debuut zaten al vroeg in de set, “To lose my life” opende , “Place to hide”, “Farewell to the fairground” en “E.S.T.” iets verderop , doordrongen van die typische Echo/Cure/Joy Division tunes, volgden . De respons was groot , de band ontdooide meteen , kwam vol zelfvertrouwen uit z’n inmiddels vastgeroest cocoon , trad in interactie en op de koop toe porden ze het publiek nog aan. Mooi .
De sterren fonkeleden op het achterplan , de songs kregen zeggingskracht door een flitsende lightshow, lasers en LEDschermen . Het nieuwere materiaal als “Be your man” , “Goldmine” of “First time caller” werd naar omhoog getrokken door de vollere instrumentatie , behield die kenmerkende ‘80s wave en ging nergens uit de bocht . De single “There goes my love” was zelfs uitermate scherp en venijnig . Af en toe hadden we nog een song van hun tweede cd ‘Ritual’. Netjes werden ze verdeeld dus , wat een evenwichtige, boeiende set opleverde!
Niet minder geslaagd was Prince’s “I would die 4 you” , die een volledig elektronische bewerking kreeg .
Tot slot hadden we een opwindende , opzwepende “Death” , die door de stroboscoops en de effects z’n mystieke karakter in de verf plaatste en magisch klonk. Met een snedige “Bigger than us” werd op overtuigende wijze besloten .
White Lies overtrof zichzelf vanavond. ‘Beste match tot nu toe’, in voetbaltermen . White Lies overrompelde en enthousiasmeerde ; dat ze nu maar die dynamiek aanhouden … Toch even ‘Big TV’ opnieuw beluisteren en vergelijken?!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4364
Organisatie: Live Nation
Het nieuwe recept van White Lies : ruimtereiziger op de cover, aanzwellende strijkers, pompeuze synths, Night of The Proms, hoogdravende zang, Pet Shop Boys, plastieken eighties gitaartjes, Susan Boyle, weidse gebaren, kerstlichtjes in de aanslag, meezingbare A-Ha refreintjes,…
Nochtans vonden wij hun debuut ‘To lose my life’ uit 2009 een vrij treffelijke plaat, maar dit hier is om eczema van te krijgen. Mogen ze er mee de ruimte in vliegen om nooit meer terug te komen.
White Lies heeft met deze drol twee keer de AB uitverkocht, op 29 en 30/11. Het wordt het weekend van de wansmaak. Er is toch nog troostend nieuws voor de sukkelaars die geen kaartje konden bemachtigen : The Backstreet Boys komen naar het Sportpaleis.
De combinatie van klassieke scholing en de drang naar experiment levert muziek op die laveert tussen avantgarde, sfeervolle soundscapes en poprock . Niet toevallig vinden haar composities de weg naar het theater , in de zin van dat ze een mate van vaudeville , cabaret en dramatiek ademen . Verrassend in zijn geheel door de wendingen, die gaan van eenvoudig, lief en zacht naar rauw, hard, bruut en complex. . Het album werd opgenomen in de studio van Einstürzende Neubauten, en zowat alles wat te horen is op het album werd gecomponeerd en ingespeeld door Liesa zelf . Af en toe werd de multi-instrumentaliste bijgestaan (o.m. door een Berlijns kinderkoor en door de muzikanten van DAAU) om haar geluid nog dieper en intenser te laten klinken. Ingenieus gebruik van loops en effecten , een onvoorspelbaar, maar uitgekiend vioolgeluid en haar breekbare stem zorgen voor een apart intrigerend album .
Naast haar muzikale bezigheid vroeg ze aan tien kunstenaars om aan elk een nummer een visueel luik te breien (Almost Cinema) . Ze blijft ook ze actief als actrice . Een bezige bij op verschillende vlakken alvast!
http://www.liesavanderaa.be
White Lies kwam in de Antwerpse Lotto Arena hun Europese tournee aftrappen. De Londenaars zijn in enkele jaren populair geworden en slagen erin hun donkere, ietwat dramatische sound te koppelen in aanstekelijke, meezingbare songs. Ze speelden al overtuigende concerten bij het verschijnen van de nieuwe cd, o.m. in de AB (Brussel) en in GrandMix (Tourcoing). Klaar voor het grote werk schreven we, met een vraagteken … Tijdens de festivals de voorbije twee jaar tekenden ze eerder voor wisselende gigs. We waren dus benieuwd of het geplaatste ‘vraagteken’ een ‘uitroepteken’ werd, in de zin van hoe ze het er gingen van af brengen in een grotere zaal , en zeker nadat ze zelf hadden laten vallen er veel zin in te hebben.
Voorafgaand op het concert van White Lies mochten 2 bands het voorprogramma verzorgen.
Eerst trad het Oost-Vlaamse Jerusalem Syndrome op. De sound van de band doet wat denken aan die van The Kooks en Freaky Age, en frontzanger Deven lijkt met zijn krullen erg goed op frontman Luke van The Kooks. Deze 5 jongen gasten uit Eeklo, hebben deze kans optimaal benut , om een pittig gedreven setje te spelen. Met hun jeugdig enthousiasme en grote dankbaarheid konden ze vlot de tot dan al half gevulde Lotto Arena moeiteloos boeien.
Na 20 min spelen sloten ze af met “Juliet”, het nummer waarmee ze in 2009 een ‘bandslam’ wonnen op JIM tv en zo een videoclip mochten opnemen. Eerste opwarmer van de avond viel duidelijk in de smaak en iets zegt ons dat wij in de toekomst nog wel eens de naam Jerusalem Syndrome zullen horen waaien.
Tweede opwarmbeurt was van The Duke Spirit; deze Londenaars zijn qua support niet aan hun proefstuk toe, zo mochten ze in het verleden al het voor programma verzorgen van o.m. Queens of the Stone Age, R.E.M. en de Yeah Yeah Yeahs. The Duke Spirit overviel ons met zeer overtuigende garage rock die niet vies was van een vleugje shoegaze op z’n My Bloody Valentine’s. Opvallend was de sterke stem van frontvrouw Liela Moss, die kippenvel bezorgde. In hun klein halfuur durende set speelden ze uitermate gevarieerd, van stevige naar sfeervolle, rustigere nummers. De pianotunes in de innemende songs boden dat ‘ietsje’ meer. Een perfecte opwarmer dus en een aanrader voor fans van Paramore en The Pretty Reckless.
Twee fijne supports hoorden we dus vóór White Lies
Was White Lies nu klaar voor het grote werk? Spijtig genoeg , nee … White Lies kwam traag op gang, met “Taxidermy” en “Strangers”, deze waverockende songs speelden ze eerder op automatische piloot en een mate van onwennigheid drong door op het te grote podium voor de band.
“To lose my life” bracht meer dynamiek en was het eerste nummer die het publiek kon aanporren. Maar dan zakte het opnieuw met songs als “Holy ghost” en “e.s.t.”; de pijnlijke stiltes bij de overgangen stoorden de vaart en het contact met het publiek. Op deze elementen wrong het schoentje! De band raakte maar niet op dreef en ook de stem van zanger McVeigh was eerst niet bepaald toonvast, wat dan halverwege de set in orde kwam. Maar kijk, door de “Price of love” en vooral met “Farewell to the Fairground”, het nummer dat hen de verdiende aandacht gaf, bood een eerste hoogtepunt. Een wondermooie “Death” zat iets verderop. Met “Unfinished Business” sloten ze heel toepasselijk af en in de bisronde kon men niet omheen de doorbraaksingle naar het brede publiek, “Bigger Than Us”, die heel sterk werd onthaald en kon worden meegezongen.
De songs van White Lies kwamen in een grote zaal als de Lotto Arena niet écht tot hun recht; een te groot podium en de staticiteit van de band zorgden ervoor dat de songs onvoldoende raakten en beklijfden, niettemin koesteren we alvast hun platenmateriaal en blijven de optredens in de kleinere clubs in ons geheugen gegrift …
Pics van hun optreden in Lille 18 november ll
http://www.musiczine.net/nl/fotos/white-lies-18-11-2011/
Organisatie: Live Nation
Betreffende het muzikale begrip indiepop, zijn The Feelies van Glenn Mercer en Bill Million uit NY City één van de meest bepalende. ‘Crazy Rhythmes’ (’80) en ‘The good life’ (’86) waren prachtplaten in het genre en staan in het geheugen gegrift door de twinkelende, onderkoelde en jangly gitaarpop en zweverige (anti) zang. ‘Only life’ (’88) en ‘Time for a witness’ (’91) zijn meer gewoontjes, maar nog steeds fijne platen.
En kijk, twintig jaar later is er een reünie van de band met Stanley Demenski; ‘Here before’ helt naar het oudere werkt over. Een gortdroge sound, een zweverige ondertoon , fijne, subtiele, geraffineerde melodieën en die typisch zeurderige, neuzelende zang zorgen voor een overtuigend album. “Nobody knows” en “Should be gone” geven de maat aan en de rest kent u wel naar het geliefde oud Feelies recept: broeierige en dromerige indiepop, met een licht twinkelende swing of een semi-akoestische gevoelige kwinkslag , die af en toe forser is als op “When you know”, “Time is right” en “Morning comes”.
The Feelies are back – we kunnen er alvast niet omheen en genieten ervan!
White Lies is op anderhalf jaar groot & groots geworden. In ons landje zijn de Londenaren super populair geworden; de singles van de debuutcd, “To lose my life’, “Death”, “A place to hide”, “Farewell to the fairground” en de overtuigende optredens in de Bota (in de kleine Rotonde btw), onlangs de AB en op Werchter 2009, maakten dat de band definitief een groter publiek bereikte in de voetsporen van Editors, Interpol en zorgden ervoor dat het beloftevolle Bravery kon worden vergeten. Gebrek aan eigenheid blijft misschien wat uit binnen het wavepoprockgenre, maar variëteit en klasse stralen ze wel uit met hun treffende, slepende sound, die dramatiek en bombast niet schuwt. Die laatste twee nemen de overhand op de tweede cd ‘Ritual’. Soms is het er een beetje over in de elektronische beats, soundscapes en zangharmonieën, “Is love”, “Peace & quiet” en “Streetlights” hebben een beetje ‘teveel zeem‘, zoals we dat hier zeggen.
Intensiteit en stevigheid vinden we in de singles “Bigger than us”, “Strangers” en de sfeervol, opbouwende “The power & the glory”, “Holy ghost” en “Bad love”, bepaald door de helder, indringende stem van gitarist Harry McVeigh.
De band heeft nog steeds een puike live reputatie die de populariteit niet zal doen dalen …
White Lies-frontman Harry McVeigh was in de bovenste wolken toen hij zag hoe ook Brussel voor de voeten viel van dit nieuw neopostpunk-wonder. Onze hoofdstad was namelijk de plek waar alles begon, de plaats waar destijds hun debuut werd ingeblikt maar gisteren betekende dat ook daar te zijn waar de toer zou eindigen. En zo was het voor Crocodiles meteen in de AB de laatste keer dat zij als voorprogramma van White Lies mochten dienen.
Crocodiles - In undergroundkringen is de band uit Californië al tamelijk bekend omdat ze één van de vele groepen waren die het shoegazegenre nieuw leven inbliezen en dit het liefst, net als landgenoten A Place To Bury Strangers, met de nodige portie noise. Hun laatste cd ‘Sleep Forever’ bracht echter een nieuw geluid teweeg want ze gingen minder en minder als Ride klinken maar wel meer en meer als een psychedelische versie van MC5.
En dat merkte je ook, ook al mocht de groep slechts zo’n zeven nummers brengen bezaten ze wel allemaal een hoog rock ’n rollgehalte waarbij het bijhorende orgeltje ons deed denken aan dingen die Sonic Boom destijds met zijn Spacemen 3 deed. Dertig minuten speeltijd blijft kort om een groep op zijn volle waarde te schatten maar het smaakte in ieder geval naar meer.
En hoeveel meer kunnen die kerels van White Lies eigenlijk nog? Leken ze twee jaar geleden nog wanhopig op zoek naar de succesformule die Editors en Interpol reeds lang gevonden hadden, dan prijkt nu hun tweede album ‘Rituals’ overal bovenaan de hitparadelijsten waarbij hitsingle “Bigger than us” niet meer weg te branden van is van TMF. ‘Rituals’ is jammer genoeg ook een album die met gemengde gevoelens onthaald werd want hoe klasse vol de songs ook mogen zijn, blijft het een album die gebukt gaat onder een makke productie.
Wie daar gisteren schrik van had, kon echter met een blij gemoed de zaal verlaten want White Lies klonken vanavond als een band met ballen aan hun lijf en waar de zelfzekerheid (zonder enige vorm van arrogantie) van afdroop.
Meteen bij opener “A place to hide” wisten we dat het snor zat want Harry McVeigh is misschien niet de grootste als het op gestalte aankomt, diens stem is dat wel. Meteen daarna werd “Holy Ghost” gespeeld en eigenlijk meteen het startschot van een set die grotendeels uit de tweede cd bleek te bestaan, ook al ontplofte de zaal bij “Farewell to the fairground” die van hun debuut de gedroomde bestseller makte.
Uit het nieuwe album kregen we ook heel wat indrukwekkende versies te horen waarbij plots “Strangers” door de 80’s-synths niet zo ver afstond van Duran Duran, ook al werd het als een punksingle aangekondigd. De synthetische geluidjes hoorde je ook in “The power and the glory” of in de majestueuze albumopener die “Bad love” is.
Visueel is White Lies niet bepaald de opwindendste band die er rondloopt maar ze weten dit door een geluidsmuur mooi te camoufleren waarbij zowel gretig gebruik wordt gemaakt van de new wave en de new romance-invloeden van vergane gloriën.
Het lijkt misschien goedkoop maar het publiek onthaalde hun gisteren als helden en van ons mogen ze gerust plaats nemen op de hoogste troon van de neopostpunkbeweging. Nu alleen maar hopen dat ze begrepen hebben dat voor hun derde album dat het af en toe gepermitteerd is om de producer een schop onder zijn kont te verkopen.
Organisatie: Live Nation
Het Amerikaanse Transfers zocht een beetje tevergeefs naar een eigen smoelwerk, en net toen onze aandacht dreigde te verslappen, overvielen ze ons warempel met een kathedraal van een song “White Horse”. De heren wisten zelf natuurlijk dat dit hun sterkste staaltje tot op heden is en sloten daar dan ook wijselijk hun setje mee af.
Crocodiles was voor ons wel een aangename verrassing. Het bandje van de nogal extatische zanger Brandon Welchez, die ons nogal sterk aan een jonge Lou Reed deed denken (het kan ook de zonnebril geweest zijn), speelde een potje hete shoegaze (beetje Spacemen 3, beetje Jesus & Mary Chain, beetje Horrors en zelfs een flard Suicide) verpakt in puike songs (met op kop een geweldig “Stoned to death”) die meermaals een verslavende werking bleken te hebben. Heel fijn concertje. U moet dringend ook eens het laatste album ‘Sleep Forever’ checken, een aanrader.
White Lies is in België op korte tijd zeer populair geworden, beetje Editors achterna. Iets te snel, denken wij dan. Op basis van hun sterke debuutplaat ‘To lose my life’ is het succes te verantwoorden, maar met de pas verschenen opvolger ’Ritual’ heeft de band zichzelf een beetje te veel in de richting bombast in plaats van richting songs gestuurd.
Om in de Brusselse AB aan een ticket te geraken moest u al een speedsurfer of een gelukzak zijn, zo snel was hun concert uitverkocht. In Frankrijk liep het zo geen storm voor deze Britten. Le Grand Mix, een aangename club met amper een capaciteit van 600 stuks, was maar een weekje op voorhand uitverkocht en de zaal was dan nog voor meer dan de helft gevuld met Vlamingen die aan geen ticket geraakt waren voor de AB.
Dat White Lies dezer dagen hot zijn was te merken aan de respons van het uitbundige publiek. En het was niet slecht voor deze jongens dat ze, aan de vooravond van de grote doorbraak, in deze eerdere kleine zaal hun geluid even konden uittesten. Ze klonken strak, vloeiend en tamelijk stevig en ze creëerden een volledig op de ‘80s gebaseerde sound die het ongetwijfeld goed zal doen in grotere zalen en op festivalweides.
De evolutie naar meer synths, en dus ook meer bombast, die ze met ‘Ritual’ bewerkstelligd hebben is gelukkig niet helemaal overgewaaid naar hun live act. Ze zijn wel uitgebreid van trio tot vijftal en de keyboards en synths zijn prominenter aanwezig, maar het geluid heeft niet aan kracht moeten inboeten en de gitaren blijven fel uit de hoek komen.
White Lies wist de intensiteit en stevigheid van hun debuutplaat te behouden en deze toe te passen op nieuwe songs als “Holy Ghost”, “Strangers” en “Bad love” die in hun live versie een stuk beter uit de verf kwamen. Toch was het zo dat het echte vuurwerk er kwam met de prijsbeesten uit de debuutplaat, vooral “Farewell To The Fairground” (onze favoriet van de avond) was een voltreffer en ook “Death” en “To lose my life” bleken hun effect niet te missen.
De successingle “Bigger than us”, een hit zeg maar, werd netjes tot op het einde opgespaard om de zaal nog eens tot kookpunt te brengen. Beetje voorspelbaar, misschien, maar het werkte wel.
Vanavond bewees White Lies vooral dat ze een fameuze live reputatie aan het bouwen zijn, want wat ons op plaat soms maar matig kan bekoren (vooral dan het laatste album) weet ons live toch voorzichtig te overdonderen.
Op de zomerfestivalpodia zullen ze nog eens komen bewijzen dat ze niet langer het kleine broertje zijn van Interpol en Editors. White Lies is immers terug zo een groep die lijkt gemaakt te zijn voor de festivals. Eerlijk gezegd hebben wij daar niets op tegen. En de Schuer ook niet, wedden ? En ohja, volgende maand in de AB …
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Kijk, soms kan een live review in alle eenvoud worden opgemaakt …Het Londense White Lies leverde één van de debuten van het jaar af met hun donkere, intens bedreven en meeslepende waverock/postpunk; ze dingen (het oude) Editors en Interpol naar de kroon en staan probleemloos naast de ‘80’s bepalende waverockers The Chameleons (remember “Up down the escalator”), The Lords Of The New Church (remember “Dance with me”), The House Of Love (remember “Shine On”), Teardrop Explodes en Echo& The Bunnymen. Kortom, een CV om U tegen te zeggen.
Inderdaad, het kwartet onder de vriendelijke, licht nerveuze zanger/gitarist Harry McVeigh wist zich op een jaar tijd letterlijk uit de vergetelheid te spelen, van een handvol geïnteresseerden op Pukkelpop 2008, naar een onmiddellijk uitverkochte Bota Rotonde in maart jongstleden, een ijzersterke set op de Mainstage in Werchter en nu … een uitverkocht concert in de AB. Zo zie je maar …
White Lies stak vaart in de songs; we kregen een broeierig sfeertje door hun strak snedige rock. Binnen deze wave explosie zijn er sommige bands, waaronder ook iLikeTrains die hun dosis dramatiek van een krachtiger, directer en steviger geluid voorzien. Het rockte …goed en elk instrument kwam goed uit de (zwarte) verf.
Ze vielen met de deur in huis met de huidige single “Farewell to the fairground”. Ze trokken de lijn van een forser geluid door in een opbouwende “The price of love”, “To lose my life” en “Unfinished business”, gekenmerkt door een bezwerend uptempo ritme en bepaald door de invloedrijke, indringende, heldere vocals van McVeigh. Hij zong de ziel uit z’n lijf en ging soms totaal op in z’n teksten.
White Lies moest niet inboeten in die typische ‘80’s ’darkwave’, integendeel de verschillende invalshoeken gaven een sterk elan en fundament. Hun melodramatiek, met een dreigende, donkere ondertoon, kwam door in “Taxidermy”, een b side nummer; de toetsen namen een prominente rol in, wat we ook hoorden op “A place to hide”, “Fifty on the foreheads” en “Nothing to give”. Ze refereerden hiermee sterk aan de melancholie van Joy Division, The Sound en Ultravox. En op het podium hielden ze de belichting uiterst sober door staande witte spotlights.
In de bis speelden ze een onverwachte cover van de Talking Heads, een opwindend rockende “Heaven”, een broeierige “From the stars” en tot slot de doorbraaksingle “Death”, die de nodige adrenalinestoten toebedeeld kreeg als apotheose. Het refrein werd luidkeels meegezongen en in een rookwolk verdween het kwartet van het podium.
We zagen een uiterst geconcentreerde en perfect spelende band, die een goed uur voluit ging, Voor White Lies is een mooie toekomst weggelegd. Hun kernachtige, krachtige en emotievolle sound en présence onderscheidt zich duidelijk binnen de huidige rits retrowave …Een terechte hype ...
Het Californische vijftal Darker My Love trad aan als support. Zij speelden catchy americana rock, waarin waverock en shoegaze (vooral in het tweede deel van de set) onderhuids aanwezig waren. Ze tekenden voor een boeiende, broeierige, emotievolle set door de subtiele, snedige gitaarpartijen en een meerstemmige (zweverige) zang.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Organisatie: Live Nation
Het concert dat White Lies vorig jaar op Pukkelpop gaf, was voor ons zowat de eerste echte kennismaking met deze uit Londen afkomstige groep. Ja, enkele maanden voordien hadden ze weliswaar hun opwachting gemaakt in het alom vermaarde BBC-programma ‘Later … With Jools Holland’, maar op het moment dat White Lies te Kiewit op het podium van de Chateau verscheen, waren ze in de lage landen nog een nobele onbekende.
In het programmaboekje werd de groep aangekondigd als een trio dat graag de geesten van Echo & The Bunnymen en The Teardrop Explodes oproept en ze zouden dat niet slecht doen. Wel, ze deden het inderdaad verre van slecht, integendeel zelfs. Hun kernachtige, krachtige en melodieuze mix van rock, wave en postpunk die evenzeer aanleunt bij wijlen The Sound was één van de betere dingen die we tijdens onze driedaagse wandeling op de Limburgse weide te horen kregen.
Intussen gaat het vlot vooruit met de carrière van White Lies. Hun begin dit jaar verschenen debuutplaat ‘To Lose My Life’ wordt – volkomen terecht - alom bejubeld door de internationale muziekpers en hun concerten zijn stuk voor stuk in een mum van tijd uitverkocht. Ook hun passage in de Botanique afgelopen zaterdag maakte daar geen uitzondering op.
De immer zo sfeervolle Rotonde was namelijk afgeladen volgelopen voor deze nieuwe lievelingen van de (alternatieve) muziekwereld. Vele fans vroegen zich de voorbije weken ongetwijfeld af waarom niet uitgeweken werd naar een alternatieve locatie. Een zaal met een veelvoud aan capaciteit had White Lies namelijk óók zonder verpinken gevuld gekregen. Maar door de Rotonde als arena te behouden, creëerden de organisatoren natuurlijk een ideale voedingsbodem om dit concert bij te voegen aan de reeks artiesten die op de planken van de botanische tuin de basis legden voor een latere carrière en waar jaren later nog mijmerend aan terug gedacht kan worden.
De gelukkigen die er wel in geslaagd waren om tijdig een ticket te bemachtigen, zullen het zeker niet aan hun hart laten komen want ze kregen een fantastisch concert voorgeschoteld.
Harry McVeigh (zang/gitaar), Charles Cave (basgitaar en achtergrondzang) en Jack Lawrence-Brown (drums) die op het podium steeds bijgestaan worden door keyboardspeler Tommy Bowen (voordien de toetsen bespelend bij de concerten van Mumm-Ra), speelden een korte set van 45 minuten maar gingen daarbij voluit. Het zweet druppelde volop van hun lichamen en er werd voortdurend erg geconcentreerd en intensief gemusiceerd.
Van meet af aan bij de opener “Farewell To The Fairground” zat de sfeer en het ritme goed. Strak en harmonieus kwamen met uitzondering van “Nothing To Give” alle tracks van het debuutalbum aan bod.
Bindteksten bleven grotendeels achterwege. Harry McVeigh dankte enkele malen de toeschouwers, liet weten dat het een speciaal gevoel was voor de groep om in een leuke, intieme locatie als de Botanique te kunnen spelen maar we zijn er nog steeds niet uit of de ondertoon bewondering dan wel verwondering was. Ook de blik in zijn ogen schipperde geregeld tussen verlegenheid en zelfzekerheid.
Verder vertelde McVeigh met grote voldoening terug te blikken op het verblijf vorig jaar in België. De debuutplaat van White Lies werd namelijk gedeeltelijk in onze hoofdstad en deze van Engeland opgenomen. “Fifty On Our Foreheads”, waarbij een vergelijking met de klanken van Ultravox erg voor de hand ligt, werd dan ook opgedragen aan de Brusselse ICP studio’s.
McVeigh zong nog maar eens de ziel uit zijn lijf en Charles Cave ging uit de bol met zijn basgitaar.
Na “The Price Of Love” werd de set afgesloten met het onvermijdelijke “Death”, nu al een klassieker te noemen en een song die ons bij iedere beluistering een adrenalinestoot van jewelste bezorgt.
Er wordt bij White Lies veel aandacht besteed aan het imago en dit draait vooralsnog overduidelijk om de kleuren zwart en wit. De thema’s die bezongen worden, zijn niet altijd de meest opbeurende, de muziek klinkt zwart, de uitgekiende website en de mooie videoclips zijn al even donker van aard, evenals de outfits die gedragen worden. Ook op het podium wordt de belichting sober gehouden door het plaatsen van louter witte spots.
De toekomst daarentegen ziet er voor de groep echter niet donker en somber uit. Het tourschema wordt almaar uitgebreider en er is al een plaatsje op enkele internationaal gereputeerde festivals geboekt. Ook daar zullen ze zeker schitteren. Vooralsnog is er geen Belgisch luikje aan toegevoegd maar het zou verbazend zijn indien dit niet gebeurt.
Dat het de laatste maal was dat we White Lies in een kleine zaal aan het werk hebben gezien, lijkt al even waarschijnlijk.
Dezelfde superlatieven bovenhalen voor het voorprogramma, Haunts, eveneens afkomstig uit Londen, gaan we niet doen. Hun sound is een uitgebreid amalgaam van stijlen (rock, wave, postpunk, glam, gothic) en klinkt mede door de stem van zanger Kevin Banks nog donkerder dan deze van White Lies,. We hoorden enkele goede fragmenten maar door de doffe klank, verloor een heel stuk van de set aan impact.
Setlist Haunts: London’s Burning, Bomz II Drop, Underground, Grace (Is Home Late), Battle Of Britain, Love Is Blind, Black Eyed Girl, Live Fast Die Young
Setlist White Lies: Farewell To The Fairground, To Lose My Life, From The Stars, A Place To Hide, Unfinished Business, E.S.T., Fifty On Our Foreheads, The Price Of Love, Death
Organisatie: Botanique, Brussel
Deze Londenaren sloegen eind 2007 het roer om met Fear Of Flying, doopten White Lies en speelden een donkerder geluid. Ze komen nu af met hun debuut ‘To lose my life’. De groep plaatst zich binnen de postpunk/waverock en voorziet hun meeslepend en bedreven materiaal van dramatiek. Ze stralen, ondanks het gebrek aan eigenheid, klasse uit. De songs zijn in een typical ‘80’s jasje gegoten van Joy Division, OMD, Teardrop Explodes, Echo & The Bunnymen, Chameleons en liggen in de markt van Editors en Interpol. De vocals van zanger/gitarist Harry McVeigh en de backing vocals van bassist Charles Cave hebben iets mee van Sam Endicott van het onvolprezen Bravery. De groep weet van begin tot einde te boeien (wat een start met “Death”, “A place to hide” en de titelsong en het dramatieke, puike besluit van “Nothing to give” en “The price of love”) en brengt voldoende varianten aan binnen dit kenmerkend geluid.
Na wat gerommel met ambient music richtten Christian Madden en Giles Hatton en nog 9 (negen!) andere muzikanten in 2004 de Brits Amerikaanse band The Earlies euh… niks te vroeg op. Drie jaar na hun veelbelovend debuut krijgen we een portie niet bijster originele maar zeer sterke portie psychedelica met ‘The Enemy Chorus’.
Ok, ik weet nu niet of dit LSD-freaks zijn, maar ze hebben in ieder geval een overdosis Sergant Peppers geconsumeerd en gecombineerd met techno-toestanden.
Dat ze goed naar bijvoorbeeld ‘A Day In A life’ hebben geluisterd kan je duidelijk horen op “Burn the Liars”: speelse harmonieën die ook aan Neil Young doen denken. De stridente beats op “No love in Your Heart” ruiken dan eerder naar Daft Punk. De titelsong gaat duidelijk richting ‘The Piper at The Gates of Dawn’ van de enige echte Pink Floyd (met Syd Barret dus). Zoals het psychedelici betaamt, gaan ze veel spelen met allerlei vreemde doch herkenbare geluidjes en harmonietjes.
Hoe besluiten? Het betere jatwerk en voer voor mensen die liever niet nuchter door het leven gaan. O ja, en live krijg je alles full option, vloeistofdia’s incluis.
The Earlies = Redelijk sublieme psychedelische experimentele pop.
Nederlands 
Français 
