Nog maar een klein jaar behoort Post Malone tot één van de grootste hiphoppers op deze aardbol en de successen spreken voor zich. Zijn plaat ‘Beerbongs & Bentleys’ verkocht vorig jaar meer dan drie miljoen exemplaren en hij scoorde daarnaast nog een zestal top 10 hits. Weinig artiesten die de hitlijsten zo hard hebben gedomineerd, en toch stoot de rapper nog op veel haat. Zijn uitspraak dat hiphop teksten geen betekenis meer hebben, leverde hem heel veel tegenwind op van collega’s als Vince Staples. Zijn imago heeft het echter niet geschaad, want de Texaan is populairder dan ooit. Gisteren hield zijn eerste grote Europese zaaltour halt in het Sportpaleis en kregen we een show te zien boordevol hits en een gemotiveerde hiphopper die er zin in had.

Post Malone heeft op zijn tour maar liefst drie supportacts mee! Beginnen deed dj E-Nice, die tien minuten lang de populairste hiphopnummers van het moment door de speakers knalde. Nadien was het de beurt aan de Tyla Yaweh, een opkomende rapper uit Florida. Zijn energie zorgde al snel voor participatie in het middenplein, maar de playback in sommige nummers kon dat maar moeilijk maskeren. Amper tien minuten later mocht ook nog Roddy Rich het podium bestormen. Roddy bekende dat hij een beetje ziek was en dat zag je ook in zijn eerder futloze performance. De backingtrack stond ook bij hem veel te luid waardoor zijn stem amper te horen viel. Jammer, want de flow zat zeker niet verkeerd. Overtuigen deed geen één van de drie en we vermoeden dat een heel druk tourschema daar voor iets tussen zit.

Je moet het maar doen, een Sportpaleis nagenoeg tot de nok gevuld krijgen op een maandagavond en dat als eerste zaalshow in België. Van mondayblues dan ook geen sprake bij Post Malone, want hij opende op tijd (maak dat maar eens mee) en meteen goed met “Broken Whiskey Glass”. Met “Too Young” stevende hij met zijn tweede nummer van de avond al vlotjes op een eerste hoogtepunt af. Het anthem die wel eens de soundtrack lijkt van de huidige generatie die van het leven geniet, werd dan ook met volle borst meegezongen. Ook redelijk vroeg in de set te vinden was zijn hit “Better Now” die ondanks de stevige subbassen toch nog overeind wist te blijven.
Het podium bestond uit één lange catwalk die Posty ook regelmatig op en af wandelde. Van muzikanten of een dj was er geen spoor en dus ging de voltallige aandacht naar Post Malone himself. Dat hij als liveartiest is gegroeid, bewees hij op “Blame It On Me”. Hier en daar waren er wel nog een aantal voicecracks, maar die maakten de nummers net nog authentieker. Dat Post Malone trouwens amper gebruik maakte van een backingtrack, was ook nog eens een opsteker. Zijn stem bleek bovendien goed in vorm te zijn en klonk bij momenten zelfs heel ruw. De sfeer was de hele avond trouwens heel goed en dat zinde Post Malone natuurlijk.
Post Malone verklapte voor “Psycho” een beetje ziek te zijn, maar als we eerlijk zijn, was daar amper iets van te merken. “Paranoïd” en “I Fall Apart” werden trouwens voorzien van een diepe bass die je bijna naar adem deed snakken. Dat was dan ook het enige minpunt aan de voor de rest behoorlijke sound. Ook de lichtshow en de xxl-ledmuren waren ‘spot on’ en gaven nummers die op plaat iets minder waren zoals “Sugar Wraith”, toch de nodige punch.
De Amerikaanse rapper voelde zich op zijn gemak en stak net voor “Up There” nog snel een sigaret op. Over vuur gesproken, tijdens “Stay” greep hij naar zijn gitaar en speelde hij helemaal akoestisch zijn ultiem liefdesnummer, een kampvuurmoment dat gerust wat langer had mogen duren. Wie nog niet helemaal overtuigd was over zijn muzikale vaardigheden, snoerde Posty al snel de mond.
En dan moest het grote finale nog komen dat met “Go Flex” meteen met een uitroepteken werd geopend. Doorbraakhit “White Iverson” (volgens hem zijn enige goede nummer) verzonk in een zee van smartphones en “Sunflower” zorgde nog voor een warme gloed. De absolute climax werd echter tot het einde gespaard met “Rockstar” en “Congratulations”. Eerstgenoemde deed de zaal helemaal ontploffen en daar deed Post natuurlijk graag een schepje bovenop door een gitaar rockstergewijs kapot te slaan. De eindnoot “Congratulations” bleek dan ook nog eens de ideale afsluiter te zijn en daardoor werd hij door de zestienduizend aanwezigen nog een laatste keer op handen gedragen.

Een machtsvertoning was de show van Post Malone gisteren zonder meer! Een uur en twintig minuten bracht hij een uitstekende show die er muzikaal en visueel op alle vlakken uitblonk. De talrijke hits waren goed verspreid over de set waardoor er nooit verveling op kwam. We zijn nu al benieuwd of hij deze zomer de lat nog hoger zal kunnen leggen, want met zijn show toonde hij gisteren dat hij wel degelijk tot de groten behoort.

Op vrijdag 16 augustus is Post Malone de headliner van Pukkelpop naast andere namen als The National, Franz Ferdinand en James Blake.

Setlist: Broken Whiskey Glass - Too Young - Over Now - Better Now - No Option - Sugar Wraith - Candy Paint - Wow. – Psycho - Blame It on Me – Paranoid - I Fall Apart - Up There – Stay – Leave - Go Flex - White Iverson – Sunflower – Rockstar – Congratulations

Met dank aan Dansende beren http://www.dansendeberen.be

Organisatie: Live Nation

Wellicht had het terrasjesweer een aandeel in de bedroevend lage opkomst, maar toch. Waar waren al die bluesliefhebbers? Ok, dit was niet echt blues in de traditionele betekenis van het woord maar hetgeen we hier gepresenteerd kregen was zoveel beter dat wat er tegenwoordig op een doorsnee bluespodium te beleven valt.
Lonesome Shack, een trio uit Seattle, bracht al verschillende platen uit, waaronder één, ‘More primitive’, op het kwaliteitslabel Alive records, wat toch een belletje zou moeten doen rinkelen. Maar blijkbaar heeft niemand dat gehoord.  De mannen van Lonesome Shack lieten het niet aan hun hart komen en speelden een meeslepende set. Uitgeklede blues gegoten in stuk voor stuk sterke, eigen songs waarin de geest van Junior Kimbrough voortdurend rondwaarde. Het leek misschien eenvoudig maar het zat bijzonder knap in elkaar. De combinatie van de lome maar steeds indringende gitaarpatronen van zanger Ben Todd, de kurkdroge drums van Kristian Garrard en de subtiel tot dansen uitnodigende bas van Luke Bergman leidde tot een intrigerend resultaat. Ergens te situeren in de hoek waar ook GravelRoad, die hier vorig jaar ook op het podium stond en met wie ze de fascinatie voor Junior Kimbrough delen, zich bevindt. Het wordt nu vooral uitkijken naar de nieuwe plaat die er zit aan te komen...

Vooraf zagen we nog Vincent Slegers uit Gent. North Mississippi Hill Country Blues is zijn ding en dat hij bracht dat met verve. Knappe, donkere songs gezongen met een schuurpapieren stem en voorzien van inventief gitaarspel op dobro (af en toe wat slide) terwijl hij met een stompbox het ritme aangaf. De laatste twee nummers koos hij voor een elektrische gitaar waardoor de sound wat voller klonk. Ook mooi maar ik verkoos toch die breekbare en soms magisch klinkende dobro.

Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge

Het Britse kwintet Lonely the brave is aan z’n tweede plaat toe en heeft alles om door te breken . Broeierige gitaarpoprock , die vertrouwd , toegankelijk klinkt. In 2014 debuteerden ze al sterk met ‘The day’s war’ en ‘Things will matter’ is zeerzeker van hetzelfde niveau. De songs hebben een intense spanning , zijn meeslepend, stuwend en gaan nergens uit de bocht in bombast en dramatiek . “Black mire” en “Rattlesnakes” zijn meteen twee knallers , maar ook “What if you fall in” , “Dust & bones” en “Diamond days” moeten niet onderdoen .
De groep verweeft wave , 90s grunge en hardcore door de rafelige , hoekige gitaarhooks en droge drums . Op de vocals van David Jakes zit wat echo .
Lonely the brave brengt een episch geluid die ergens Big Country, Biffy Clyro , Bush en  Stone Temple Pilots doet opborrelen.

Het verhaal van de Britse band Lonely The Brave laat zich lekker lezen.  Na het uitbrengen van een eerste EP Backroads mag de band meteen de baan op met muzikale iconen als Bruce Springsteen en Deftones.  In 2014 lanceerde het vijftal haar debuut ‘The Day’s War’ dat zowel in binnen- en buitenland lovend  werd onthaald.  Het leverde de Britten een plaatsje op tal van grote festivals op waaronder de afgelopen editie van Rock Werchter. Terecht volgens ons want ‘The Day’s War’ is een heerlijke alternatieve powerrockplaat in het verlengde van acts als Biffy Clyro en Twin Atlantic.  Het  debuut telt  verschillende memorabele songs met in de hoofdrol  de heerlijke  stem van frontman David Jakes.
Voor wie deze band heeft gemist: Lonely The Brave brengt dit debuut opnieuw uit in een zogeheten Victory Edition.  Naast het full album krijgen we een tweede schijfje  met 12 onuitgegeven nummers.  Allereerst zijn er  vier nieuwe composities waarna bestaande nummers als “Backroads”, “Black Saucers”, “Deserter” en “Islands” in een zogeheten Redux-versie worden gegoten. Als afsluiter zijn er nog vier live-songs waaronder een heerlijke versie van “Trick Of The Light”. 
Voor wie Lonely The Brave nog niet kent: deze fraaie dubbelaar is de uitgelezen  kans om daar verandering in te brengen!

We moeten schoorvoetend toegeven dat we tot voor kort niet bekend waren met de Franse metalband Klone...  Nadat we met dit album kennismaakten,  zullen we de band  alleszins niet rap vergeten. 
‘The Dreamer’s Hideaway’ is de vierde plaat  van een groep die al sinds 1999 bestaat.  Klone staat voor atmosferische, alternatieve en innovatieve metal die moeiteloos (!) de vergelijking doorstaat met bands als Tool, A Perfect Day, Meshuggah en King Crimson.  Deze groep beschikt bovendien over een weergaloze zanger die  met zijn rauwe stem een grungy toets aan de muziek toevoegt.  Songs als “Rocket Smoke”, “Into The Void” en “Siren’s Song” zijn opgebouwd uit diverse, dreigende en donkere riffs  die meeterlijk afgewisseld worden.  De meeste tracks worden trouwens vakkundig opgebouwd en monden steevast uit in een weergaloze climax.  Klone voegt daarnaast heel wat speciale accenten (wat saxofoon, hier en daar wat keyboards...)  aan de muziek toe  waardoor alles uitzonderlijk fris, catchy en allesbehalve doorsnee klinkt. 
‘The Dreamer’s Hideaway’  is een absolute aanrader voor liefhebbers van progressieve metal!

Achter Lone schuilt de Brit Matt Cutler , die al een vijftal jaar in de branche zit van de elektronische muziek . Wij sluiten nu pas aan met deze nieuwe plaat , die lekkere retro elektronica ‘Orbital’ grooves biedt . Aantrekkelijke ritmes en sounds gemengd met trancegerichte ambient soundscapes en zalvende beats . En zoals de titel van de cd aangeeft, worden de sound’n’beats geplaatst in een futuristisch, galaxy decor .
Invloeden van Orbital , FSOL, The Orb, LFO en Aphex Twin zijn te horen , maar Lone boeit evenzeer door de veelkleurige , ingenieuze patronen . “As a child”, “Lying in the reeds”, “Crystal cavers 1991” en “Raindance” verrassen , werken in op de dansspieren en zijn  ‘instant’ clubdance.  Fijne ontdekking.